คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[BL]Tale of the Darkness

ตอนที่ 20 : Special Tale : ของขวัญในคืนสีเทา [Final]


     อัพเดท 9 ก.พ. 62
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, การต่อสู้, BL
ผู้แต่ง : Xeiji / Wu Qi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Xeiji / Wu Qi
My.iD: https://my.dek-d.com/Seiji_Ed
< Review/Vote > Rating : 95% [ 13 mem(s) ]
This month views : 157 Overall : 40,124
1,061 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1798 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[BL]Tale of the Darkness ตอนที่ 20 : Special Tale : ของขวัญในคืนสีเทา [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1646 , โพส : 15 , Rating : 7% / 14 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Special Tale I: ของขวัญในคืนสีเทา

 

            “ป้ากับลุงมีงานด่วนต้องไปทำที่เมืองอื่นนะจ๊ะ เสร็จงานเมื่อไร พวกเราจะรีบมารับทันทีเลยนะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง แต่กลับแข็งกระด้างเอ่ยขึ้นจากริมฝีปากหนาของหญิงวัยกลางคนในโค้ทตัวยาว ข้าง ๆ เธอนั้นมีชายรุ่นราวคราวเดียวกันยืนอยู่ ใบหน้าของเขาบอกบุญไม่รับเท่าใดนักขณะก้มมองนาฬิกาข้อมือทุก ๆ ครึ่งนาที “อยู่ได้นะ?”

            “...”

            ไม่มีคำตอบใด ๆ จากปากของเด็กชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ใบหน้าน่ารักแต่กลับเฉยชาไร้ความรู้สึกก้มมองพื้น ไม่สนใจจะเงยหน้าขึ้นแม้ว่าหญิงวัยกลางคนตรงหน้าจะทรุดกายลงนั่งอยู่ในระดับสายตาเดียวกันก็ตาม “เซดดริก?” จนเธอต้องคาดคั้นคำตอบอีกครั้ง ดวงตาใต้กรอบแว่นสี่เหลี่ยมขอบมนจ้องมองเสี้ยวหน้าหนึ่งของใบหน้าที่ไม่เงยขึ้นมองทำให้ไม่อาจอ่านสีหน้าได้

            “ครับ” เสียงตอบอย่างแผ่วเบาตอบกลับมา ทำให้คนที่รอฟังคำตอบอยู่อดยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจไม่ได้

            “ถ้างั้นพวกเราขอฝากเขาไว้ด้วยนะคะ” ผู้มีศักดิ์เป็นป้าเอ่ยกับเจ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กชั่วคราวที่ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้า “แกเป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่าย คิดว่าคงไม่ทำอะไรให้คุณเดือดร้อนแน่ค่ะ”

            “พวกเราจะดูแลแกเองค่ะคุณนายเอเลนอฟ” หญิงสาวอายุใกล้เคียงกันตอบกลับมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่แบ่งรับแบ่งสู้ เธอรู้ดีว่าน้ำเสียง และสีหน้าของพวกเขาป้ากับลุงของเด็กชายตัวน้อยคนนี้หมายความว่าอะไร

            สุดท้ายแล้ว...เด็กชายคนนี้ก็คงจะถูกทิ้งเหมือนกับเด็กคนอื่น ๆ ที่อาศัยอยู่ที่นี่

            แล้วร่างสองร่างของป้ากับลุงก็ค่อย ๆ ห่างออกไป และหายเข้าไปในรถยนต์ส่วนตัวซึ่งไม่นานนักก็วิ่งฝ่าม่านหมอกยามราตรีไป ดวงตาสีฟ้าเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย การกระทำทุกอย่างมีหรือที่เขาจะไม่รู้เจตนา...

            โกหก...

                เจ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กมองเสี้ยวใบหน้าของเซดดริกที่เฉยชาด้วยความสงสาร “เอาล่ะ เข้าข้างในกันเถอะจ๊ะ เซดดริก อากาศเริ่มเย็นแล้ว” เธอเอ่ยพร้อมกับโอบรอบไหล่ของเด็กชาย

            “พวกเขาจะไม่กลับมารับผมใช่ไหมครับ?” เสียงแผ่วเบาของเด็กชายถาม ทำให้หญิงวัยกลางคนชะงักกึก

            “ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะจ๊ะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่สู้ดีนักพร้อมกับก้มลงมองดวงตาของอีกฝ่ายในระดับเดียวกัน แต่เซดดริกก็ไม่ได้ตอบคำถามนั้น

            ตั้งแต่วันที่เขาสูญเสียครอบครัวไป ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยสว่างไสว ก็เป็นเพียงแค่เปลวไฟจากเทียนไขที่มอดดับได้ทุกเวลา รวมทั้ง...ความรัก และความอบอุ่น สำหรับเขาแล้วมันก็เป็นเพียงแค่ความฝัน และความหลอกลวงที่คนรอบข้างมอบให้เขาเท่านั้น

            แม้กระทั่งป้ากับลุงที่นำเขามาฝากไว้ที่นี่ก็เหมือนกัน...แม้พวกเขาจะแสดงออกว่ารักเขามากขนาดไหน แต่ทุกอย่างที่ทำไปนั้นก็แค่เพื่อรักษาหน้าตาทางสังคม แม้จะให้ที่ซุกหัวนอน และอาหารครบสามมื้อที่มาจากของเหลือ ทั้งหมดนั่นก็มาจากความรักจอมปลอมที่น่ารังเกียจทั้งนั้น

            ไม่มีใครที่รักเขาจริง นอกจากพ่อกับแม่...

และต่อจากนี้ไป ก็คงไม่มีใครมอบความจริงใจให้เขาอีก...

            ...ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวต่อไปเรื่อย ๆ...

            “อย่าคิดมากเลยนะ เข้าไปหาอะไร ๆ ร้อนทานก่อนเถอะ” น้ำเสียงใจดีของเจ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป สองมือของเธอโอบร่างเล็ก ๆ เข้าไปภายในตึก เซดดริกละสายตาจากภาพที่มืดมิดเบื้องหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองประตูทางเข้าสถานรับเลี้ยงเด็ก

            ที่อยู่ใหม่....งั้นเหรอ?

                เท้าคู่เล็กเดินผ่านธรณีประตูเข้าไปพร้อมด้วยหัวใจที่ว่างเปล่า ไม่รู้สึกยินดียินร้าย ตื่นเต้น หรือดีใจทั้งนั้น เพราะที่นี่คงไม่ต่างจากบ้านที่เคยอยู่

            มีแต่การหลอกลวง หนาวเหน็บ และไร้ความอบอุ่น...

###

 

            บานหน้าต่างปิดสนิทป้องกันลมหนาวของฤดูหนาวที่โบกพัดให้ชวนหนาวเหน็บทำให้เจ้าของห้องที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อผ้ามากชิ้นนัก เขาจรดปากกาปากแหลมลงบนกระดาษ และขีดเขียนไปเรื่อย ๆ ในขณะที่สายตาก็สลับมองหนังสือที่กางอยู่เบื้องหน้าเป็นระยะ ๆ

            ก๊อก ก๊อก...

            เสียงเคาะประตูดังขึ้น แต่ไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มละสายตาจากการเรียนเบื้องหน้าแต่อย่างใด “ประตูไม่ได้ล็อคครับ” เขาเอ่ยเสียงดังพอที่จะให้คนที่อยู่อีกฝั่งของประตูได้ยิน สิ้นคำ ประตูไม้บานนั้นก็เปิดออก ร่างของหญิงวัยกลางคนเจ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กเดินเข้ามาพร้อมกับนมอุ่น ๆ หนึ่งแก้ว

            “ขยันจังเลยนะจ๊ะเซด” เธอว่าด้วยความเอ็นดูขณะเดินเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มผมบลอนด์ “นมอุ่น ๆ จ๊ะ”

            เซดดริกละสายตาจากตัวหนังสือพร้อมกับวางปากกาในมือ และหันมาหาอีกฝ่าย เขาขยับยิ้มเล็กน้อยก่อนจะรับนมแก้วนั้นมา “ขอบคุณครับ” เขาพูด และแก้วขึ้นดื่มจนหมด เด็กหนุ่มยื่นแก้วเปล่าในมือคืนให้หญิงผู้ใจดีผู้รับมันกลับมาด้วยรอยยิ้ม

            “วันนี้วันสิ้นปีนะ ออกไปเดินเล่นบ้างสิ” เธอแนะขณะเดินไปนั่งที่เตียงนุ่มซึ่งอยู่ไม่ห่างจากโต๊ะทำงานเท่าใดนัก “เธออ่านหนังสือมาหลายชั่งโมงแล้ว ไปพักสายตาบ้างเถอะ”

            ใบหน้าคมคายของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีนิ่งเฉยก่อนจะเหลือบมองท้องฟ้าสีเข้มนอกหน้าต่างอย่างไร้อารมณ์ “ไม่ล่ะครับ” เขาตอบสั้น ๆ

            “อะไรกัน ๆ พ่อหนุ่มผู้ขยันเรียน เสียเวลานิดหน่อยเองนา” อีกฝ่ายหยอกเย้าโดยหวังว่าอีกฝ่ายจะแสดงอารมณ์มากกว่านี้ แต่ก็...

            “เวลาน่ะ...ช่างมันเถอะครับ” เซดดริกเอ่ยเสียงเรียบ

เวลาน่ะ...มีแต่ผ่านเลยไป ไม่เห็นช่วยอะไรให้ดีขึ้นมา

                แม้แต่บาดแผลในใจ...มันยังรักษาไม่ได้เลย

            หญิงวัยกลางคนมองใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มด้วยความสงสาร ตั้งแต่วันนั้นจนกระทั่งผ่านมาเกือบสิบปี สองป้าลุงก็ไม่ได้มารับเขาดังที่คาดไว้ ก็เป็นไปตามที่คิดไว้...อาจจะผิดจากที่คิดไว้ว่าเด็กน้อยคนนั้นจะเสียใจไปเล็กน้อยก็ตามเหมือนว่าเขาจะทำใจไว้แล้ว

            แต่ไม่รู้เป็นเพราะเหตุผลนั้นหรือเปล่าที่เด็กหนุ่มเงียบขรึม ไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะ ไม่พูดกับใคร หรือถ้าพูดแต่ละครั้งก็นับคำได้เลยทีเดียว แต่เธอรู้ว่าโดยเนื้อแท้แล้ว เขาเป็นเด็กดีคนหนึ่งเลยทีเดียว ไม่ดื้อ และไม่ซนอย่างที่ป้าลุงสองคนนั้นบอกไว้

            ตอนแรกเธอกังวลมากว่าเซดดริกจะกลายเป็นเด็กเก็บกด แต่ไป ๆ มา ๆ เขากลับใช้เวลาเกือบทั้งวันไปกับการฝึกเทควันโดจนเก่งกาจขนาดสู้กับมือโปรได้ สบาย ๆ แล้วจู่ ๆ เขาเปลี่ยนกิจวัตรประจำวันไปเป็นการอ่านหนังสือ...อ่านทั้งวันโดยไม่มีการพัก และเหตุผลที่ได้รับก็ทำให้เธอตกใจไม่น้อย

            ผมจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย J’

            ก็เข้าใจว่ามหาวิทยาลัย J มันเข้ายาก แต่อ่านมาราธอนแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ

            “เซดดริก...ป้าเป็นห่วงเธอนะ”

            คำพูดนั้นเรียกให้ดวงตาสีฟ้าเบือนมาสบ แววตาวูบไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าที่อ่อนโยน และจริงใจ และมันก็ทำให้เขา...ใจอ่อน

            “ก็ได้ครับ” ในที่สุดก็จำยอม และปิดหนังสือบนโต๊ะ “ผมจะซื้อขนมมาฝากก็แล้วกัน” ว่าแล้ว เซดดริกก็เดินไปหยิบเสื้อโค้ทตัวยาวมาสวมโดยมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มของหญิงวัยกลางคนมองด้วยความดีใจ

            “จ๊ะ อย่ากลับดึกนักนะ”

            เด็กหนุ่มพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงเจ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กที่ยังคงยิ้มไม่หุบอย่างมีความสุข

            อย่างน้อยก็พูดเยอะกว่าเมื่อก่อนล่ะนะ...

###

 

            ร่างสูงสมส่วนแบบนักกีฬาในเสื้อโค้ทตัวหนาพร้อมกับรองเท้าบูทเดินเรื่อยเปื่อยไปตามทางเดินที่หนาวเหน็บ แต่ก็มีผู้คนออกมาฉลองวันสิ้นปีอย่างไม่ขาดสาย แม้เขาไม่ค่อยชอบการออกมาเดินแบบนี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันก็ช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้น เพราะบรรยากาศตอนนี้เงียบ และสงบเหมาะสำหรับการผ่อนคลาย

            เหรอ??

            พลั่ก!!

            ไม่ทันไร เสียงบางอย่างปะทะกันก็ดังขึ้น ถ้าเขาเดาไม่ผิด...คงจะเป็นร่างเนื้อที่ปะทะกับอะไรบางอย่างที่แข็งกว่า ด้วยสัญชาตญาณ เซดดริกหันไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็เห็นร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อายุน่าจะน้อยกว่าเขาสักสองสามปีทรุดกายอยู่ที่กำแพง ใบหน้าด้านข้างที่เขาเห็นเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ และแผลห้อเลือด ส่วนเบื้องหน้าของเด็กคนนั้นก็มีร่างสูงทะมึนของชายกลุ่มหนึ่งที่ดู ๆ ไปแล้วก็อายุพอ ๆ กับเขายืนอยู่พร้อมกับหักนิ้วดังกร็อบ ๆ

            พวกอันธพาลสินะ...

                เซดดริกไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะตัดสินใจออกเดินต่อ ไม่เกี่ยวอะไรกับเราสักหน่อย แต่ไม่ทันได้ก้าว เขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างคว้าคอเสื้อเขาไว้ และกระชากให้เขากลับมายืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าคมคายหันขวับ และถลึงมองเจ้าของมือที่จับคอเสื้อเขาไว้

            “นี่นาย....”

            “พวกนายหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!” คำพูดที่เอ่ยออกมาจากปากของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีทองที่ยุ่งไม่เป็นทรงทำเอาเซดดริกถึงกับชะงักกึก

            ไอ้นี่...

                กลุ่มอันธพาลหันขวับมาทางต้นเสียง ดวงตาสีน้ำเงินของคนที่ดูเหมือนว่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มจ้องอย่างเอาเรื่อง ร่างนั้นก้าวออกจากเงามืดในซอกตึก เผยให้เห็นใบหน้าที่กร้านแดด และทรงผมที่ไถเกรียนแค่ข้างเดียว “อะไร? อยากมีเอี่ยวด้วยเรอะ?” เขาถามเสียงกร้าวอย่างไม่สบอารมณ์นัก

            “ฉันเปล่า...” เซดดริกตอบ แต่ทว่า...

            “เออดิ! ก็ที่พวกนายทำอยู่น่ะมันรกหูรกตาชะมัด!” โดนเสียงของเด็กหนุ่มผมทองกลบไปจนหมด จนทำเอาเซดดริกชักอยากจะต่อยหมอนี่สักเปรี้ยง

            หัวหน้าอันธพาลเลิกคิ้วข้างหนึ่งด้วยความแปลกใจก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่า ๆ ปากกล้าดีนี่” เขาว่าเสียงดัง แล้วรอยยิ้มอันบิดเบี้ยวก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “แต่รู้อะไรไหม? พวกแกเองมันก็รกหูรกตาเหมือนกันล่ะวะ!!

            สิ้นคำ หมัดลุ่น ๆ ก็ถูกส่งมาอย่างรวดเร็ว หมายจะประเคนรอยสวย ๆ บนใบหน้าของคนวอนหาเรื่อง แต่ทว่าไอ้คนที่ว่านั้นก็โยกตัวหลบได้อย่างง่ายดาย และถอยเว้นระยะอย่างรู้เชิง

            เจ้าของหมัดสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะกวักมือเรียกพรรคพวกให้มายืนล้อมเด็กหนุ่มผมทอง และเซดดริกจนพวกเขาหมดทางหนี “เฮอะ อยู่ดี ๆ ก็มาวอนหาที่ตายเชียวนะ”

            เซดดริกมองรอบตัวอย่างเหนื่อยหน่ายพร้อมกับความคิดที่ว่า...ทำไมเขาต้องมาเกี่ยวกับเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยนะ? เขาออกมาเดินรับลมเพื่อผ่อนคลาย ไม่ใช่มาหาเรื่องใครแบบนี้ ถ้าจะโทษ...ก็ต้องโทษไอ้บ้าหัวทองคนนั้นที่อยู่ดีไม่ว่าดีก็ลากเขามาเกี่ยว

            ไม่อยากจะยุ่งด้วย แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว...

            ช่วยไม่ได้นี่นะ...

                “เข้ามาเลยไอ้พวกกระจอก!!” แล้วปากของคนที่ลากเข้ามาเกี่ยวก็ยังคงวอนฝ่าพระบาทไม่หยุด อย่างน้อยเซดดริกก็หวังว่าฝีมือจะดีเหมือนฝีปากก็แล้วกัน

ผ่านไป 10 นาที...

            ร่างของกลุ่มอันธพาลนอนสลบเหมือดบนพื้นหินที่หนาวเหน็บโดยมีร่างของเด็กหนุ่มสองคนที่ยืนอยู่เหนือร่างของพวกนั้น คนหนึ่งมีรอยชกที่ใบหน้าเล็กน้อย ส่วนอีกคน...ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

            “ฟู่ววว จบสักที” คนที่มีรอยบนใบหน้าเอ่ยพลางปาดเหงื่อด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้ก่อนจะหันไปหาอีกคน “นายนี่สุดยอดเลยนะ อ้าว...เดี๋ยวสิ!!” เขาอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่เขาหันไปคุยด้วยเดินไปไกลแล้ว

            เด็กหนุ่มผมทองวิ่งตามอีกฝ่ายไป และพยายามรักษาระดับการเดินให้เท่ากัน “เดี๋ยวสินาย จะรีบไปไหนล่ะ?” เขาถามรัวเร็ว แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ใส่ใจจะตอบ ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ แต่มีหรือที่เขาจะหยุด? “ฉันชื่อ เควิน นายล่ะ?”

            เซดดริกไม่ตอบอะไรเช่นเดิมแถมยังเพิ่มความเร็วในการเดินอีก ทำเอาอีกฝ่ายเกือบเดินตามไม่ทัน แต่ก็ยังไม่ละความพยายาม “เฮ้ นายชื่ออะไรน่ะ?”

            “นี่ ๆ จะรีบไปไหน?”

            “ฉันอยากเป็นเพื่อนนายนะ”

            “โว้ยยย!! บอกชื่อกันหน่อยสิเฮ้ย!?

            แล้วขายาว ๆ ที่ก้าวอยู่ก็หยุดกะทันหันก่อนที่คนที่ไม่พูดอะไรเลยตลอดทางหันขวับมามองด้วยความรำคาญ แต่ไม่ทันได้เอ่ยปาก เควินก็ชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาเสียก่อน

            “ยอมบอกชื่อแล้วใช่ไหม?” เขาถามด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าใบหน้าจะเริ่มชื้นไปด้วยเหงื่อที่เกิดจากการพยายามเดินตาม

            เซดดริกหรี่ตาลงเล็กน้อย “ทำไมต้องตามมาด้วย?” เขาถามสั้น ๆ อย่างรำคาญใจ

            “ก็ฉันอยากรู้จักนายนี่” เด็กหนุ่มผมทองตอบพลางยิ้มร่า “ฉันไม่เคยเห็นใครเก่งขนาดนี้มาก่อน เรียนเทควันโดมาใช่ไหมล่ะ?”

            “ไม่เกี่ยวกับนาย” เซดดริกเอ่ยตัดบท และตั้งท่าจะเดินต่อ แต่อีกฝ่ายก็ถามขึ้นอีกครั้ง

            “ฉันเควิน นายล่ะ?”

            ดวงตาสีฟ้าฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย อย่าบอกนะว่าหมอนี่ตามเขามาตลอดเพื่อจะถามชื่อ? ถ้าไม่บอก...ก็จะตามมาเรื่อย ๆ สินะ... “เซดดริก” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะหันหลังกลับ และเดินไปอีกทาง ทำให้ไม่ทันเห็นดวงตาสีทองที่เป็นประกายด้วยความดีใจ

            “ยินดีทีได้รู้จักนะ เซดดริก” เสียงตะโกนดังไล่หลังตามมา ตอนแรกเซดดริกตั้งใจว่าจะทำเป็นไม่ได้ยิน แต่มันก็...เผลอฟังไปจนได้...

###

 

                เซดดริกงั้นเหรอ?

                เควินเดินไปตามทางเดินที่คุ้นเคยขณะนึกถึงเพื่อนใหม่ที่เขาได้เจอเมื่อวาน ร่างสูงนั้นสะดุดตาอย่างประหลาด แล้วยิ่งเห็นว่าเขาหยุดมองกลุ่มอันธพาลกลุ่มนั้นชั่วครู่ทำให้เขาสนใจ เพราะไม่ค่อยมีใครหยุดมอง ต่างคนต่างทำเป็นมองไม่เห็น และเดินผ่านไป แต่กับหมอนี่...ไม่ใช่

            ทำให้เขาตัดสินใจเข้าไปเอี่ยวกับพวกอันธพาลสักครั้ง ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้อยากจะเข้าไปซัดพวกมันจะแย่

            แต่ก็นะ...ก่อนหน้านี้เขาตัวคนเดียวนี่ ถ้าจะให้ไปสู้แบบหลายคนต่อหนึ่งเนี่ย มันก็ไม่ไหวเหมือนกันนา

            แล้วเราก็คิดถูกแฮะ...หมอนั่นฝีมือดีไม่หยอก

                “อยากเจออีกจังเลยน้า...อยากเป็นเพื่อนด้วยจัง” เควินพึมพำเบา ๆ กับตัวเองพร้อมกับยกมือขึ้นประสานกันบริเวณต้นคอด้วยท่าทีสบาย ๆ “วันนี้ก็วันดีเสียด้วย...”

            นี่พูดอะไรออกมาน่ะเซดดริก!!!แล้วอยู่ ๆ เสียงตวาดลั่นของหญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นทำเอาเด็กหนุ่มผมทองถึงกับสะดุ้งเฮือก และหันไปมองทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว

เซดดริกหรอ?

                “ถ้าคิดจะเลี้ยงผมเพราะเงินแล้วล่ะก็ ก็ไม่ต้องบากหน้ากลับมาก็ได้!!” เสียงตะโกนกลับของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังตามมาติด ๆ

            “เซดดริก!!

            ปัง!!

            ทันใดนั้น ประตูของอาคารหลังหนึ่งก็เปิดออกก่อนที่ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็พุ่งออกจากประตู และวิ่งต่อไปอย่างรวดเร็ว ร่างนั้นผ่านหน้าของเควินไป พอดิบพอดี ดวงตาสีทองเบิกกว้างเมื่อเห็นเสี้ยวหนึ่งของใบหน้า และเรือนผมสี บลอนด์ของเด็กหนุ่มคนนั้น

            เซดดริก!! เควินหันไปมองทางอาคารหลังนั้น เขาเห็นหญิงวัยกลางคน ๆ หนึ่งในชุดเดินทางยืนจังก้าหน้าประตูพร้อมกับนิ้วที่ชี้ไปทางร่างสูงของคนที่วิ่งออกไป ถ้อยคำผรุสวาทดังออกมาจากปากของเธอจนคนได้ยินอดเสียความรู้สึกแทนคนโดนด่าไม่ได้

            รือว่า...  เควินรีบวิ่งตามร่างของเด็กหนุ่มผมบลอนด์คนนั้นไปอย่างรวดเร็ว

            ไม่นานนัก ก็พบคนที่เขาตามหา...

            เซดดริกนั่งอยู่ข้างกำแพง ใบหน้าซุกบนหัวเข่าที่ตั้งชันขึ้นทั้งสองข้าง แม้ไหล่ทั้งจะนิ่งไม่ไหวติง แต่ดูก็รู้ว่าเขากำลังเสียใจ และเป็นทุกข์มากขนาดไหน

            เควินทรุดกายลงข้าง ๆ โดยไม่ลืมเว้นระยะห่างไว้เล็กน้อย ดวงตาสีทองเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่ยังคงนั่งนิ่ง “นาย...โอเคนะ?” เขาถามด้วยความเป็นห่วง แม้จะรู้ว่าที่ถามไปนั้นออกจะ...ไม่เหมาะกับสถานการณ์อยู่บ้าง แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเหมือนกัน

            อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรนอกจากนิ่งเช่นเดิม แต่เด็กหนุ่มผมทองก็ไม่ได้นึกติอะไร เพราะเวลาแบบนี้ไม่ว่าใครก็คงไม่อยากเล่าให้ใคร โดยเฉพาะกับคนที่เพิ่งเคยเจอกัน “ไม่เล่าให้ฟังก็ได้ แต่ขอฉันนั่งเป็นเพื่อนละกัน” ว่าแล้ว เควินก็เอนหลังพิงกำแพง และเงียบ...

            จนกระทั่งเวลาผ่านไปเท่าไรก็ไม่อาจทราบได้ จนกระทั่ง...ปุยสีขาวโปรยลงมาจากฟ้า

            เควินที่เกือบหลับไปแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงตาสีทองเบิกโตด้วยความดีใจ “หิมะ...” เขาพึมพำเสียงเบาก่อนจะเหล่มองคนข้าง ๆ “เซดดริก...หลับไปยัง?”

            “ยัง” เสียงตอบกลับมาอย่างแผ่วเบา ทำให้อีกฝ่ายใจชื้นขึ้นมาหน่อย

            “หิมะตกล่ะ เงยหน้ามาดูสิ”

            ในตอนแรกเซดดริกยังคงนั่งนิ่ง แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก เขาก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น อาจจะเป็นเพราะเขารู้สึกได้ถึงปุยนุ่นเย็น ๆ ที่สัมผัสใบหน้า และมือเปลือยเปล่าไม่ได้ใส่ถุงมือสักคู่ แล้วเขาก็ได้เห็นปุยกลมสีขาวบริสุทธิ์ที่โปรยผ่านดวงตา

            หิมะแรกของปี...

            เควินอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อในที่สุดอีกฝ่ายก็ยอมเงยหน้าขึ้นมา ถึงจะรู้สึกใจหายเล็กน้อยกับใบหน้าที่ทั้งเฉยชาไร้อารมณ์ตอนที่เงยหน้าขึ้นมาก็ตามเถอะ... แล้วเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้เมื่อเห็นว่ามือของอีกฝ่ายเริ่มเป็นสีแดง

            ลืมไปเลยว่าหมอนี่ไม่ได้ใส่ถุงมือ ว่าแล้ว เขาก็ถอดถุงมือข้างหนึ่งของตัวเองออก ตอนแรกก็ตั้งใจจะยื่นให้ดี ๆ แต่ความอยากแกล้งก็เอาชนะได้ และเปลี่ยนจากการส่งให้ธรรมดา เป็นการโยนให้...

                เซดดริกสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโดนอะไรบางอย่างปะทะเข้าที่ใบหน้า เขาหันขวับไปมองก็พบว่ามันเป็นถุงมือสีดำคู่หนา เด็กหนุ่มหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายที่ยกมือข้างที่ไม่ใส่ถุงมือข้างหนึ่งขึ้นให้ดู เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย

            “ใส่ซะสิ” เควินพูดก่อนจะลุกขึ้นยืน “มือนายน่ะ เย็นหมดแล้วนะ”

            เซดดริกมองถุงมือด้วยความแปลกใจ ก็ใช่...เขามือเย็น และเกือบจะแข็งแล้ว แต่ทำไมหมอนี่...?

            “ใส่ไปเหอะน่า อย่างน้อยมือข้างนึงก็ไม่แข็ง” อีกฝ่ายยังคงรบเร้า และเดินมาอยู่ตรงหน้าคนที่นั่งอยู่ “ส่วนถุงมืออีกข้างน่ะ...ฉันขอไว้ละกัน ไม่งั้นฉันคงจะแข็งทั้งสองข้างแหงม ๆ”

            เซดดริกมองหน้าเจ้าของถุงมือแวบหนึ่งก่อนจะตัดสินใจใส่มันที่มือซ้าย ไอร้อนจากเจ้าของถุงมือทำให้เขารู้สึกว่ามือของเขากลับมาขยับได้อีกครั้ง “ขอบใจหือ?” แล้วเขาก็ต้องเลิกคิ้วอีกครั้งด้วยความฉงน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยื่นมือมาให้

            “ถ้ามือนายอีกข้างยังเย็นอยู่ ก็จับมือฉันไว้สิ” เควินเอ่ยพร้อมยิ้มกว้าง

            นัยน์ตาสีฟ้ามองมือที่ใส่ถุงมือนั้น บางอย่าง...เหมือนกับบางอย่างที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดอยู่ตรงหน้านี้แล้ว มือที่ยื่นมาให้อย่างจริงใจ และไม่เสแสร้ง...

...ในที่สุดก็พบแล้ว...

เขาเงยหน้ามองอีกฝ่ายอีกครั้งก่อนที่รอยยิ้มจาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า

            “ขอบใจ” เขาเอ่ยเบา ๆ พร้อมกับยกมือจับมือนั้นไว้ก่อนที่คนที่ยืนอยู่จะฉุดเขาให้ลุกขึ้นยืน

            เซดดริกก้มมองมือขวาของตัวเองที่ไม่ได้ใส่ถุงมือไว้ มือของคนมันอุ่นได้ขนาดนี้เลยเหรอ? เมื่อก่อนนึกมาตลอดแท้ ๆ ว่ามนุษย์น่ะ...ไม่เคยมีความอบอุ่นให้กันหรอก

            แต่ดูเหมือนว่าต้องเปลี่ยนความคิดสักหน่อยแล้ว...

            “เซดดริก”

            “หืม?”

            Happy New Year” เควินพูดพร้อมกับคลี่ยิ้มจาง ๆ ก่อนที่เขาจะยกหมัดขึ้นมาข้างหน้า และค้างไว้ ตอนแรกเซดดริกก็งงเล็กน้อย แต่พอเห็นรอยยิ้ม และประกายพราวระยับในดวงตาสีทองนั่นแล้ว เขาก็เข้าใจ

            แล้วเขาก็ยกหมัดข้างขวาขึ้นก่อนจะชกไปที่หมัดของอีกฝ่ายเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่เกือบจะเลือนหายไปจากใบหน้าของเขาแล้ว...

            Happy New Year




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[BL]Tale of the Darkness ตอนที่ 20 : Special Tale : ของขวัญในคืนสีเทา [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1646 , โพส : 15 , Rating : 7% / 14 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 15 : ความคิดเห็นที่ 832
ฉากเจอกันครั้งแรกของสองเกลอ รู้ซึ้งถึงอดีตและความเจ็บปวดของเซด เศร้าค่ะ ToT
PS.  \" This world would be a much better place if we all believe that men are brothers under the skin. โลกเราจะดีกว่านี้มาก ถ้าพวกเราทุกคนคิดว่าทุกคนเป็นพี่น้องกัน ภายใต้คุณสมบัติพื้นฐานเดียวกัน \"
Name : Fronztear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fronztear [ IP : 118.172.154.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2557 / 21:55
# 14 : ความคิดเห็นที่ 633
การพบเจอที่ร้อนแรง เอ้ย รุนแรง เจอกับเควินเซดคุงเสียแรงไปเยอะเลย
เป็นปีใหม่ที่น่ารักมากๆ
PS.  คยูมินน่ารักที่สุด
Name : เนอเวย์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เนอเวย์ [ IP : 223.204.194.109 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2555 / 08:47
# 13 : ความคิดเห็นที่ 422
พบกันน่ารักมากก
หาเรื่องใส่เลย 
Name : Doll_lucky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Doll_lucky [ IP : 182.53.208.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2555 / 19:11
# 12 : ความคิดเห็นที่ 382
เควินน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อ้ากกก ตอนที่แล้วมันดราม่าได้อีกกกก

แม่ยกช้ำเลยค่ะ ไรเตอร์ แต่งได้บีบรัดหัวใจจริงๆ!!!!!!!!



ชอบมากกกกกกกกก
PS.  โหมดคลั่ง HijiGin มันคือที่สุด สุโก้ยยยยย สุลู่บันไซซซ one piece / gintama / code geass กลายเป็นสามเรื่องที่รักที่สุดไปแล้วครับ อมตะๆ
Name : MooK_KunG_Zaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MooK_KunG_Zaa [ IP : 223.207.150.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2555 / 22:47
# 11 : ความคิดเห็นที่ 375
ไหนๆเซดก็มีครอสแล้ว
งั้นเค้าขอเควินได้มั้ย  55555
น่ารักอ่ะ  
ปล.ไรต์คะ   ครอสกะเซดยังดราม่าค้างอยู่เลยอ่าาาาาาาาาาาาา  มันค้างงงงย้ากกกกก
ฮึกๆๆ  สู้ๆนะึะ
Name : กริฟฟินไร้เงา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กริฟฟินไร้เงา [ IP : 125.25.98.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มีนาคม 2555 / 18:21
# 10 : ความคิดเห็นที่ 354

น่าสงสารแหะ...หลอกลวงกันชัดๆ!!

Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 182.53.149.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2555 / 13:07
# 9 : ความคิดเห็นที่ 341

 พึ่งมาอ่าน สนุกมากๆเลย ~

อัพต่อน้าาา


PS.  ♥♥♥ อยากเป็น อยากมี อยากได้ ถ้าไม่พยายามคิดว่าจะได้มารึไง ? ♥♥♥
Name : p-a-a-n*** < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ p-a-a-n*** [ IP : 124.122.16.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มกราคม 2555 / 12:05
# 8 : ความคิดเห็นที่ 340
อ่า....น่ารักไม่ต่างจากคู่หลักเท่าไหร่

ให้อารมณ์จิ้นได้เหมือนกัน เอิ๊กๆ

PS.  #Yu Ha Min Jung d0 LUCIEN FC!
Name : Slave < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Slave [ IP : 223.206.186.1 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2555 / 23:30
# 7 : ความคิดเห็นที่ 336
 สนุกมากฮะ
Name : ข้าผู้อยู่ในเงามืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ข้าผู้อยู่ในเงามืด [ IP : 223.204.63.159 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2555 / 14:15
# 6 : ความคิดเห็นที่ 335
โดดทับ Like เลยอ่ะ
Name : S___P [ IP : 125.26.13.0 ]

วันที่: 3 มกราคม 2555 / 14:06
# 5 : ความคิดเห็นที่ 334
อั๊ยย๊ะ ชอบขอรับ ><
PS.  That's Like
Name : I'm Rainchan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I'm Rainchan [ IP : 113.53.184.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2555 / 12:06
# 4 : ความคิดเห็นที่ 333
ไม่ได้ ๆ เป็นเพื่อนน่ะดีแล้ว...
ไม่งั้นท่านครอสเจ็บปวดแย่เลย..
Name : Yร้าย [ IP : 125.26.168.72 ]

วันที่: 3 มกราคม 2555 / 00:57
# 3 : ความคิดเห็นที่ 331

ที่คบกันได้นานขนาดนี้ก็เพราะอย่างนี้ใช่ไหม
ดีจัง

Name : mingmingzz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mingmingzz [ IP : 110.49.250.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2555 / 13:53
# 2 : ความคิดเห็นที่ 330

จับมือ กัน สะ อิจฉาอ่ะ - -

Name : arthen < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ arthen [ IP : 125.27.3.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2555 / 23:53
# 1 : ความคิดเห็นที่ 328
 เควินก็ไม่เลวนะ XD

ฮ่าๆ รอเนื้อเรื่องหลักจ้า

ps. แทรกๆ เควินxเซดริก มาก็ได้ มิว่ากัน : )


PS.  The person who risks nothing does nothing, has nothing, is nothing. So am i
Name : `DIEZ★01. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ `DIEZ★01. [ IP : 124.122.9.173 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2555 / 23:42
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android