คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[BL]Tale of the Darkness

ตอนที่ 31 : >> เปิด Pre-Order<< + 27th Tale : สิ่งที่คงอยู่ [Final]


     อัพเดท 10 ก.พ. 62
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, การต่อสู้, BL
ผู้แต่ง : Xeiji / Wu Qi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Xeiji / Wu Qi
My.iD: https://my.dek-d.com/Seiji_Ed
< Review/Vote > Rating : 95% [ 13 mem(s) ]
This month views : 154 Overall : 40,121
1,061 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1798 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[BL]Tale of the Darkness ตอนที่ 31 : >> เปิด Pre-Order<< + 27th Tale : สิ่งที่คงอยู่ [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1596 , โพส : 19 , Rating : 6% / 18 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


27th Tale : สิ่งที่คงอยู่

 

                “ข้าขอปฏิเสธ” เสียงห้าวตอบกลับอย่างราบเรียบในขณะที่เจ้าตัวนั่งพิงพนักเก้าอี้ และยกขาขึ้นไขว่ห้าง ใบหน้าคมคายนิ่งเฉยไร้อารมณ์ใด ๆ แม้ในจะเริ่มคุกรุ่นด้วยความไม่พอใจ

เบื้องหน้าของเขานั้นคือ โต๊ะยาวรูปตัววีที่มีร่างดำทะมึนของผู้ร่วมประชุม ใบหน้าของแต่ละคนซ่อนอยู่หลังเงามืดจนไม่อาจเดาสีหน้าได้

            “ปฏิเสธงั้นหรือ?” แวมไพร์ผมสีดอกเลาอีกตนหนึ่งถามอย่างไม่อย่างเชื่อ “ข้าคิดว่าเรื่องนี้ท่านไม่สมควรจะปฏิเสธนะ ท่านครอส”

            “ทำไมข้าจะปฏิเสธไม่ได้?” ครอสตอกกลับทันควัน “มันคือสิทธิของข้าที่จะยอมรับหรือปฏิเสธไม่ใช่หรือ?”

            “แต่...”

            “ไม่มีแต่” แวมไพร์หนุ่มผู้กุมอำนาจขัดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ดวงตาสีแดงกราดมองทั่วห้องอย่างไม่หวั่นเกรง “เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัว ไม่ใช่เรื่องส่วนรวมที่ข้าจะต้องฟังความเห็นจากใคร”

            ผู้เข้าร่วมประชุมที่เหลือมองหน้ากันด้วยความลำบากใจ เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากคนหนึ่งสู่อีกคนหนึ่ง พวกเขารู้ดีว่าสิ่งที่ดีแฟนธ่อมพูดนั้นถูกต้อง เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัว พวกเขาไม่มีสิทธิจะเข้าไปก้าวก่าย แต่ถึงกระนั้น...เรื่องส่วนตัวของชายคนนั้น ถือเป็นเรื่องที่สำคัญมากเลยทีเดียว

            “ใจเย็นก่อนเถอะครอส” เสียงแหบห้าวของแวมไพร์ตนหนึ่งดังขึ้น ตามร่างกำยำของรองผู้นำสภาที่วางฝ่ามือบนไหล่กว้างของชายหนุ่มผมดำ “สิ่งที่พวกข้า     ร้องขอไม่ได้เป็นเรื่องคอขาดบาดตายขนาดนั้นนี่นา”

            “ท่านพลอฟ...” ครอสเรียกชื่อของชายคนนั้นด้วยเสียงแหบต่ำ “จริงอยู่ที่ไม่ได้เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย แต่ชายคนนั้นมีพันธะสัญญากับข้าแล้ว แล้วคิดว่าข้าจะยอมปล่อยเขามาให้พบพวกท่านงั้นหรือ?” แล้วดวงตาสีแดงคมกริบก็ตวัดมองทั่วห้อง “ยิ่งเขาเป็นบลูบลัดด้วยแล้ว...ข้าไม่คิดว่าพวกท่านเพียงอยากพบเขาเท่านั้นหรอก จริงไหม?”

            “เจ้าคิดว่าพวกเราจะพยายามดูดเลือด และแย่งเขามางั้นหรือ?” แวมไพร์อีกตนหนึ่งค้านด้วยสีหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

            ครอสไหวไหล่เล็กน้อย “เรื่องนั้นก็เป็นไปได้ไม่ใช่หรือ?” เขาโต้กลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย หากแต่แววตากลับเริ่มประกายโทสะ “แม้พวกท่านจะให้สัจจะ แต่สำหรับข้าที่เป็นแวมไพร์เหมือนพวกท่านแล้ว ข้าไม่อาจเชื่อคำนั้นได้เต็มร้อย ข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าพวกท่านในที่นี้จะเก็บอาการไว้ได้?”

            “พูดง่าย ๆ ก็คือ เจ้าอยากเก็บไว้คนเดียวสินะ?” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์เอ่ยขึ้น           ทีเล่นทีจริง เจ้าของเสียงนั่งเท้าคางกับโต๊ะอย่างไม่มีทีท่าทุกข์ร้อน แม้ว่าจะโดนจ้องกลับด้วยสายตาเชือดเฉือนมากเพียงใด

แวมไพร์หนุ่มผมหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “จะว่าอย่างนั้นก็ได้” เขาตอบอย่างไม่ยี่หระ

“ช่างเห็นแก่ตัวจริงนะ...” อีกฝ่ายไม่ยอมแพ้ ยังคงจิกกัดต่อไป

รอยยิ้มจาง ๆ ระบายบนใบหน้าคมคาย “ใช่ ข้ามันเห็นแก่ตัว” ครอสยอมรับ “แล้วเป็นเช่นไรหรือ? ข้าเป็นคนแรกที่พบเขาโดยบังเอิญ และตอนนี้เลือดที่แสนล้ำค่าของเขาก็เป็นของข้า แล้วมีเหตุผลอะไรที่ข้าจะต้องยกให้คนอื่นด้วย?”

เฟลอสมองกลับด้วยความชิงชัง การที่เขานำเรื่องของเซดดริกบอกกับทางสภาเพื่อให้สภากดดันให้อีกฝ่ายพาตัวเซดดริก เอเลนอฟมานั้น ไม่ได้เป็นจุดประสงค์หลักก็จริง แต่การเห็นอีกฝ่ายยังคงยืนกราน และไม่สนใจเสียงโต้แย้งของสภาแบบนี้ ทำให้เขาไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก

สิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ ก็คือ การทำให้ครอส ดี ดีแฟนธ่อมหมด               ความน่าเชื่อถือ และถูกมองว่าเป็นเพียงแวมไพร์ที่เห็นแก่ตัวตนหนึ่งที่เก็บของมีค่า           ไว้กับตัวเอง

จนสุดท้ายแล้ว ก็จะกลายเป็นพวกหัวเดียวกระเทียมลีบ ซึ่งมันจะทำให้เขาทำอะไรต่อมิอะไรได้ง่ายขึ้น

ครอสจ้องตาคนสร้างเรื่องยุ่งให้เขาอย่างไม่ยอมแพ้ เขาแทบไม่แปลกใจเลยเมื่อหลังจากที่เขารายงานพวกเลือดผสม แล้วสภาจะถามเขาเรื่องเซดดริกไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น เฟลอส เดน เดอแคลร์เป็นแน่แท้ที่คาบเรื่องนี้มาบอก

แต่เขาไม่มีทางจะพาตัวเซดดริกมาขึ้นเขียงที่นี่เป็นแน่ ไม่ว่าจะต้องเจอกับแรงกดดันมากเพียงใดก็ตาม!

“แต่ท่านอย่าลืมท่านครอส บลูบลัดเป็นสิ่งที่หายาก และมีความจำเป็นต่อเผ่าพันธุ์ของเรา” แวมไพร์อีกตนในที่ประชุมยังคงพยายามหว่านล้อม แต่กลับโดนสายตาคมกริบตวัดมาจ้องแทน

“ยังมีความจำเป็นอะไรอีก?” ครอสย้อนถาม “ไม่มีสงครามระหว่างเรากับพวกเลือดผสมแล้ว และการหาอาหารของเราก็จะยังเหมือนเดิมต่อไป มีเหตุจำเป็นอะไรอีกที่เราต้องการบลูบลัด?”

“หรือเพียงแค่พวกท่านต้องการเขาไปเป็นสมบัติส่วนตัวเสียเอง?”

ทุกตนในที่นั้นสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโดนจี้ใจดำ ก่อนที่ต่างฝ่ายจะมองหน้ากันด้วยความลำบากใจ เสียงกระซิบกระซาบค่อย ๆ ดังขึ้นราวกับเสียงหึ่ง ๆ ของผึ้ง    ชายร่างกำยำเหล่มองครอสด้วยความอ่อนใจ ดูเหมือนว่าการจะเปลี่ยนใจแวมไพร์หนุ่มตนนี้จะเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว

“ครอส...”

ชายหนุ่มผมดำเงยหน้ามองผู้ที่เรียกชื่อตน ก่อนจะระบายยิ้มเล็ก ๆ ให้อีกฝ่าย “ท่านพลอฟ ขออภัยที่ข้าไม่อาจทำตามความต้องการของท่าน และ...” เขาหยุดพูดชั่วครู่ก่อนจะกวาดสายตาอันคมกริบมองรอบห้องประชุม และหยุดที่แวมไพร์หนุ่มผมทองแซมเงินที่จ้องกลับอย่างไม่ยอมแพ้

แวมไพร์ทุกตนได้”

ไม่มีใครขยับ...หรือแม้กระทั่งหายใจ

แววตาทุกคู่หลุบต่ำ ไม่กล้าแม้จะสบสายตาเชือดเฉือน และเต็มไปด้วยโทสะนั่นได้ และการที่แวมไพร์ตนนี้พูดมากกว่าทุกครั้ง นั่นแสดงว่าเขากำลังไม่สบอารมณ์ และไม่มีอะไรรับประกันว่าอยู่ดี ๆ จะไม่ระเบิดพลังใส่ใครจนไม่เหลือซาก

เมื่อไม่มีเอ่ยคัดค้านอีก ครอสจึงลุกขึ้นจากที่นั่ง “ในเมื่อไม่มีใครว่าอะไรแล้ว ข้าก็ขอตัว”

เฟลอสหัวเราะในลำคอเบา ๆ และกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัย “ดูท่าจะสำคัญเหลือเกินนะ มนุษย์คนนั้นน่ะ” คำพูดเพียงประโยคเดียวทำเอาร่างสูงที่กำลังจะก้าวออกจากห้องหยุดชะงัก พร้อม ๆ กับที่สายตาหลายคู่เงยหน้าขึ้นมองอย่างลืมตัว

“...”

“ก็แค่มนุษย์คนนึงไม่ใช่นี่นา แบบนี้ไม่น่าสมเพชหรือที่แวมไพร์ในตระกูลสูงส่งจะลดตัวไปปกป้องมนุษย์อ่อนแอคนหนึ่ง?”

ดวงตาสีแดงคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะเผยยิ้มเล็ก ๆ เยี่ยงผู้เหนือกว่า    “ก็เพราะว่ามีหนึ่งเดียวจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อรักษาไว้ สำหรับผู้ที่ไม่มีโอกาสจะได้ ครอบครองแม้ว่าจะใช้วิธีสกปรกแค่ไหนแล้วก็ตามก็ไม่อาจได้มา...แบบนี้ไม่น่าสมเพชกว่าเรอะ?” ทิ้งท้ายไว้ แล้วจึงก้าวออกจากห้องประชุม ปล่อยให้คนที่ถูกว่ากระทบกลาย ๆ กัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น แม้จะไม่เอ่ยชื่อก็รู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงใคร

ดีแฟนธ่อม!

“แต่ถ้าว่าตามกันจริง ๆ แล้ว ข้าว่าที่ท่านครอสว่ามาก็สมควรอยู่” แวมไพร์ตนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาหลังจากบรรยากาศกดดันเมื่อครู่ค่อยจางหายไปบ้าง “สงครามก็ไม่มีแล้ว อีกประการหนึ่งคือ เกิดพันธะสัญญาระหว่างท่านครอสกับมนุษย์คนนั้นแล้ว”

“และหากเป็นข้า ข้าเองก็คงไม่อยากปล่อยของมีค่าขนาดนั้นให้หลุดมือไปหรอก” อีกเสียงหนึ่งสนับสนุน ในไม่ช้าทิศทางเสียงในห้องประชุมก็เริ่มเปลี่ยนแปลง แวมไพร์อาวุโสต่างมองหน้ากันไปมา ไม่นานนัก...ต่างก็ถอนหายใจ และพยักหน้าให้กันเงียบ ๆ

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ปรารถนาในตัวบลูบลัด แต่ครอส ดี ดีแฟนธ่อมยืนยันเสียงกร้าวขนาดนั้น ก็ไม่อาจมีใครกล้าค้าน รวมถึงเหตุผลที่แวมไพร์หนุ่มตนนั้นให้มาก็ไม่อาจเถียงได้ และถึงพวกเขาร่วมมือกันเพื่อจะแย่งบลูบลัดคนนั้นมาก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถแย่งมาได้โดยง่าย เพราะต่างก็ไม่มีใครอยากลองพลังอำนาจที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นอนันต์ของแวมไพร์ตระกูลดีแฟนธ่อม

บางทีเรื่องบางเรื่องก็ควรจะปล่อยวาง และให้เป็นเรื่องส่วนตัวเสียบ้าง

เสียงเลื่อนเก้าอี้ค่อย ๆ ดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงทะมึนของแวมไพร์อาวุโสทั้งหลายก็เคลื่อนกายออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ เหลือเพียงแค่ร่างของชายหนุ่มตนเดียวในที่นั้นที่ได้กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ ดวงตาสีแดงแข็งกร้าวอย่างเจ็บแค้น

“ถ้าเช่นนั้นผู้ที่เจ้าหาว่า ใช้วิธีสกปรกก็จะทำให้เจ้าไม่ลืมความเจ็บปวดไปชั่วชีวิต!!

###

 

ไอ้เดอแคลร์เจ้าเล่ห์!

เสียงก่นด่าในใจดังขึ้นทุกครั้งที่ขายาวก้าวผ่านเขตประตูคฤหาสน์ดีแฟนธ่อม ใบหน้าคมคายที่นิ่งเฉยเหมือนทุกครั้งยิ่งถมึงทึง และแผ่บรรยากาศดำมืดไปรอบตัว ลมแรงพัดให้ผ้าคลุมสะบัดปลิวไหวราวกับตอบรับอารมณ์ที่คุกรุ่น

ทันทีที่ร่างสูงมาถึงประตูคฤหาสน์ ประตูบานใหญ่ก็เปิดต้อนรับอย่างรู้หน้าที่ และชายหนุ่มแทบจะกระชากผ้าคลุมออกจากตัวทันทีด้วยความหงุดหงิดถ้าหากพ่อบ้านชราไม่เข้ามาต้อนรับอย่างที่เคย

“ยินดีต้อนรับกลับขอรับ...นายท่าน...” เสียงแหบห้าวแทบกลืนหายไปในลำคอเมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นนาย ราวกับว่าสามารถสังหารใครได้ทุกเมื่อเลยทีเดียว “เกิดอะไรขึ้นขอรับนายท่าน?”

ครอสสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามดับอารมณ์โกรธในใจของตัวเองให้มอดลงก่อนจะถอดผ้าคลุมให้เอเกิลเหมือนเช่นทุกครั้ง “ที่สภารู้เรื่องเซดดริก เพราะเฟลอสคาบข่าวไปบอก” เขาตอบเสียงห้วนหนัก

เอเกิลถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ “แล้ว...พวกเขาไม่มีการคัดค้านอะไรหรือขอรับ?”

แวมไพร์หนุ่มถอนหายใจยาวพลางนวดขมับของตนเบา ๆ เพราะรู้สึกปวดหัวขึ้นมาหนึบ ๆ แต่ถึงกระนั่นอีกฝ่ายก็รู้คำตอบดี และเขาก็มั่นใจว่าผู้เป็นนายไม่มีวันยกเซดดริกให้ใครเป็นแน่ “ถ้าเช่นนั้น นายท่านจะทำอย่างไรต่อขอรับ?”

ดวงตาสีแดงสดวาวโรจน์พร้อมกับริมฝีปากบางที่หยักยิ้มเย็นเยียบจนน่าขนลุก เอเกิลอมยิ้มเล็กน้อยกับท่าทีที่ไร้คำตอบแต่ชัดเจนของผู้เป็นนาย “นายท่านขึ้นไปพักผ่อนเถอะขอรับ อาหารเย็นพร้อมเมื่อไหร่ กระผมจะขึ้นไปเรียนให้ทราบ”

“แล้วเรียกเซดดริกมาพร้อมกันด้วยล่ะ” ครอสเอ่ยต่อสั้น ๆ แต่ก่อนที่จะก้าวขึ้นบันได ปฏิกิริยาที่หางตาทำให้เขาหันขวับมามองทันที “มีอะไรเอเกิล?”

พ่อบ้านชราพยายามรักษาสีหน้าไว้ให้เหมือนเดิม และพยายามที่จะไม่เลี่ยงสบตากับผู้เป็นนาย “เปล่าขอรับนายท่าน เมื่อถึงเวลากระผมจะไปเรียนท่านเซดดริกด้วยขอรับ” เขาเอ่ยราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แววตากลับทรยศเมื่ออีกฝ่ายจับได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ดวงตาสีแดงหรี่เล็กลงอย่างจับผิด ความรู้สึกบางอย่างในใจร้องบอกว่าเหมือนคฤหาสน์หลังนี้ขาดอะไรไป และท่าทางของพ่อบ้านที่เคยซื่อตรงต่อเขา กลับมีท่าทางแปลกไปแม้จะเล็กน้อยก็ตามที แต่เพราะอยู่ด้วยกันมานาน ทำให้สังเกตความผิดปกติได้รวดเร็ว

“เซดดริกล่ะ?” เขาถามเสียงเบา

“ท่านเซดดริกอยู่ในห้องสมุดขอรับ” แน่นอนว่าเอเกิลคิดเผื่อสำหรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว แต่ก็เท่านั้น เขาไม่เคยปิดหวังผู้เป็นนายของเขาได้เลยสักครั้ง แม้ไม่มีคำพูดใด ๆ คาดคั้น แต่แววตา และบรรยากาศรอบกายของแวมไพร์หนุ่มกดดันเขาได้มากกว่าวาจาคาดคั้นเป็นร้อย ๆ เท่า

เพราะแบบนี้ทำให้เขาไม่อาจโกหกแวมไพร์หนุ่มตนนี้ได้เลยสักครั้ง

“ท่านเซดดริกออกไปในเมืองขอรับ” พ่อบ้านชราตอบเสียงแผ่วเบา ในใจนึกขอโทษชายหนุ่มผมบลอนด์เป็นล้าน ๆ ครั้งด้วยความรู้สึกผิด

“กลับมารึยัง?” เสียงห้าวห้วนหนักที่ถามกลับมาทำเอาคนดูแลบ้านถึงกับสะดุ้งโหยง อาการลุกลี้ลุกลนแบบนี้...ไม่ต้องตอบก็เดาได้ไม่ยาก

ร่างสูงไม่เอ่ยอะไรก่อนจะก้าวยาว ๆ ไปที่ประตูคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว แต่ไม่ทันจะไปถึงทางเข้า ประตูบานใหญ่ก็เปิดออกช้า ๆ ตามด้วยร่างสูงที่มีหมวกแก็ปใบใหม่สีน้ำตาลสวมทับบนเส้นผมสีบลอนด์ ดวงตาสีฟ้ามองภาพตรงหน้าอย่างงงงวยเล็กน้อย

แม้จะปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ค่อยได้ แต่เขาก็เอ่ยทักทายตามปกติ “อ้าว กลับมาแล้วเหรอ...เหวอ!” เซดดริกเผลออุทานด้วยความตกใจเมื่ออยู่ดี ๆ ร่างที่สูงกว่าก็เข้ามาคว้าไหล่เขา และกระชากเข้าไปใกล้โดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“ไปไหนมา?” ชายหนุ่มผมดำถามเสียงเข้ม ไม่มีการตวาดใด ๆ แต่เพราะน้ำเสียงแบบนั้นทำเอาใจอีกฝ่ายแทบหล่นไปตาตุ่ม ยิ่งเห็นใบหน้าคมคายถมึงทึงในระยะใกล้แล้ว ยิ่งทวีคูณความน่ากลัวไปหลายเท่า

“ผม..เอ่อ ไปเดินเล่นในเมืองมาน่ะ” อีกฝ่ายตอบพลางยิ้มแห้ง ๆ

“ทั้ง ๆ ที่ก็รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์มันล่อแหลมขนาดไหนน่ะรึ?”

ดวงตาสีฟ้ากะพริบปริบ ๆ ก่อนจะเริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง เป็นห่วงได้น่ากลัวเหมือนกันแฮะ เขาคลี่ยิ้มจาง ๆ และค่อย ๆ แกะมือที่บีบหัวไหล่ทั้งสองข้างของเขาอยู่

“บอกแล้วไง ผมดูแลตัวเองได้นา ไม่ต้องห่วงหรอกครับ” เขาว่าพร้อมกับหยิบมีดพกขึ้นมาถือไว้ “ผมมีนี่ที่คุณให้ไว้อยู่นะ อย่าลืมสิ”

ครอสถอนหายใจเล็กน้อย ทีแรกก็โกรธอยู่หรอกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายออกไปข้างนอกโดยไม่บอกไม่กล่าว แถมยังสถานการณ์แบบนี้อีก แต่พอหน้าแล้วก็ดันโกรธไม่ลงเสียนี่

“ถ้างั้นผมขึ้นไปที่ห้องก่อนนะครับ รู้สึก...อยากพักนิดหน่อย” ว่าแล้วเจ้าตัวก็เก็บมีดพกเข้ากระเป๋ากางเกง และเดินผ่านร่างสูงไปเงียบ ๆ

วินาทีที่อีกฝ่ายเดินสวนไปนั้น ดวงตาสีแดงก็สังเกตเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกแก็ป รอยยิ้มเมื่อครู่ที่ประดับบนใบหน้านั้นหายวับไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกลบหายไปเสียเฉย ๆ

แปลกไป...

ครอสมองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ห่างออกไปจนหายลับไปที่ทางเลี้ยวของบันได ความสงสัยเมื่อครู่ยังคงติดค้างในใจไม่หาย ไม่นานนักเขาก็ตัดสินใจเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างไม่ลังเล เพราะเสี้ยวหนึ่งของใบหน้าที่เขาเห็นนั้น...มันเศร้าสร้อยมากเกินไป

...เศร้าสร้อยเสียจนเขาอดเจ็บปวดไม่ได้...

###

 

ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นสองครั้ง เรียกให้ชายหนุ่มผมบลอนด์ที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงทั้ง ๆ ที่ยังไม่ถอดหมวกหันไปมองทางต้นเสียงเล็กน้อย จะมีใครเสียอีกล่ะ...

ว่าแล้วก็ขานตอบก่อนจะกดหมวกให้ปิดใบหน้าเสียครึ่งหนึ่ง “เข้ามาสิครับครอส”

แล้วเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ค่อย ๆ เข้ามาใกล้เตียงเรื่อย ๆ ตามด้วยความรู้สึกอ่อนยวบที่ปลายเตียง และเงาดำที่มาทาบทับบริเวณใบหน้า “อย่าเพิ่งถอดหมวกออกนะ” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ทำให้เงาดำนั้นหยุดชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเคลื่อนหายจากใบหน้าเขาไป

“เป็นอะไร?” เสียงห้าวที่คุ้นเคยถาม แม้ไม่เห็นใบหน้า แต่อีกฝ่ายก็จับกระแสความเป็นห่วงในน้ำเสียงนั้นได้

“...”

“เซด...”

“มืดจังเลยนะครับ” เซดดริกเริ่มด้วยน้ำเสียงเบาหวิวจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ “พอหมวกปิดตาแบบนี้เหมือนโลกนี้มืดไปเลยนะครับ เป็นแบบนี้แล้วก็อดกลัวไม่ได้เลย...” แล้วรอยยิ้มเศร้าสร้อยก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า มือที่วางอยู่บนเตียงค่อย ๆ ยกขึ้น และเหยียดตรงเบื้องหน้า

“...แต่แปลกดี เมื่อก่อนผมคงพยายามดิ้นรนออกจากความมืดแบบนี้ แต่ตอนนี้ผมกลับเคยชินกับมัน ชินซะจนเกือบลืมไปแล้วว่าแสงสว่างเป็นยังไง”

“...”

“แต่พอได้สัมผัสกับแสงสว่างอีกครั้ง มันกลับทำให้ผมได้รู้ว่า ถึงแม้ว่าผมจะหาทางกลับมาสู่แสงสว่างได้ สักวันหนึ่งมันก็ต้องเลือนหายไปอยู่ดี เหมือนกับความมืดที่สักวันหนึ่งผมก็จะไม่ได้สัมผัสมันอีก...” เสียงทุ้มสะดุดเมื่อรู้สึกว่ามีอีก  ฝ่ามือหนึ่งทาบทับมือของที่ยื่นไปข้างหน้า

ฝ่ามือแกร่งทาบทับมือที่สั่นเล็กน้อย และค่อย ๆ กดมันลงมา ร่างที่นั่งอยู่เริ่มเข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการสื่อ เขาเองก็รู้เรื่องนี้อยู่แก่ใจ และพยายามปฏิเสธมันมาตลอด แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายไม่สามารถปฏิเสธมันได้ และจำใจยอมรับมันแม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม ครอสกำรอบมือนั้นแน่นราวกับจะย้ำเตือนว่า

ความมืดนั้นยังคงอยู่ตรงนี้

“ใช่ สักวันหนึ่งมันก็จะเลือนหายไปตาม กาลเวลา” ครอสเอ่ยแผ่วเบ่าก่อนจะใช้อีกมือหนึ่งค่อย ๆ ถอดหมวกที่ปิดใบหน้าของอีกฝ่ายไว้ “แต่เพราะเวลามีไม่มาก จึงต้องใช้เวลาที่มีนั้นให้คุ้มค่ามากที่สุด” คำพูดสุดท้ายพูดพร้อมกับที่ ชายหนุ่มผมดำวางหมวกแก็ปไว้ข้าง ๆ หมอน เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าที่ประกายหม่นหมอง

“เวลาที่มีตอนนี้น่ะ เพียงพอแล้วเหรอ?” อีกฝ่ายถามกลับ

“เพราะฉะนั้นทุกนาทีจึงมีค่าเสมอ”

เซดดริกอมยิ้มเล็กน้อย “ชีวิตมนุษย์แสนสั้นเมื่อเทียบกับชีวิตแวมไพร์นะ”

แวมไพร์หนุ่มดึงมืออีกฝ่ายที่จับไว้เข้ามาใกล้ตน และวางฝ่ามือนั้นลงที่บริเวณอกข้างซ้าย “ชีวิตมนุษย์หรือชีวิตของแวมไพร์ก็ไม่ต่างกันหรอก” ว่าแล้วก็ใช้มืออีกข้างของตนวางแนบทับหลังมือข้างนั้น “รู้สึกไหมล่ะ?”

ชายหนุ่มผมบลอนด์รู้สึกหน้าร้อนวูบขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ “ถึงจะเบาไปหน่อย แต่ผมก็รู้สึกนะ” เขาพูดติดตลกพลางหัวเราะในลำคอ

ครอสระบายยิ้มจาง ๆ ก่อนจะยกมือที่วางทับหลังมือของอีกฝ่าย ไปวางบนแผ่นอกที่กระเพื่อมเล็กน้อยของคนที่นอนอยู่ “เพราะว่าตอนนี้ทั้งหมดมันมาอยู่ที่นี่ไงล่ะ” แล้วเขาก็ค่อย ๆ ขยับร่างกายเข้าไปใกล้ “ทั้งหมดของฉัน...ให้นาย”

ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะลุกไหม้ ไม่นึกว่าแวมไพร์ที่ภายนอกดูเย็นชาแบบนี้ จะพูดอะไรแบบนี้เป็นกับเขาด้วย “พูดมาได้ไม่อายเนอะ” เพื่อกลบเกลื่อนความกระดากอาย ทำให้เซดดริกต้องพูดอะไรติดตลกบ้าง ไม่อย่างนั้นเขาคงทำอะไรไม่ถูกเป็นแน่

เกิดมาทั้งชีวิต ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้ด้วยเลยแม้สักครั้ง...

แม้จะเขิน แม้จะอายแค่ไหน แต่ก็ต้องยอมรับล่ะนะว่า...

...รู้สึกดีไม่ใช่น้อย...

คงไม่เคยพูดแบบนี้กับใครนะ

แวมไพร์หนุ่มหัวเราะเบา ๆ “จะเคยพูดกับใครได้ไงล่ะ?” เขาเอ่ยราวกับอ่านใจอีกฝ่ายได้ ทำเอาคนคิดในใจแทบสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจที่โดนอ่านความคิดได้ “ทุกอย่างเป็นของนายคนเดียว...ทั้งเวลา ทั้งชีวิต...ตลอดไป”

ดวงตาสีฟ้าไหววูบเล็กน้อย “ ตลอดไปน่ะ...มันแสนสั้นนะครับ” เซดดริกเอ่ยก่อนจะยกมืออีกข้างหนึ่งสัมผัสใบหน้าคมคายที่ห่างออกไปไม่มากนัก “ผมยังไม่อยากพูดถึงอนาคตหรอกนะ เพราะ ตอนนี้มีค่ากับผมมากกว่าตั้งเยอะ” แล้วรอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏบนใบหน้า

“ผมไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัส ความมืดเลย แต่เพิ่งรู้นะครับว่าผมกับมันน่ะ ห่างกันแค่นี้เอง”

“และตอนนี้ ความมืดก็อยู่กับนาย” เสียงห้าวว่าแผ่วเบาก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงมา “ต่อให้ แสงสว่างเข้ามาพรากนายไปจากความมืด ความมืดนี่แหละที่จะแย่งนายกลับมา...” ดวงตาสองสีจ้องมองซึ่งกันและกันในระยะประชิด “เพราะความมืดจะอยู่เคียงข้างนายเสมอ”

เปลือกตาปิดสนิทพร้อมกับริมฝีปากประกบกันแน่นราวกับโหยหาซึ่งกันและกัน มือแกร่งที่แนบอยู่ที่อกซ้ายของร่างที่นอนอยู่ก็เลื่อนไปประคองใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ เสียงหอบหายใจค่อย ๆ ดังขึ้น เพราะอาการหายใจไม่ออกจากคนที่โดนรุกหนัก พอพยายามจะถอนริมฝีปากออก ลิ้นเรียวก็รุกรานเข้ามาในโพรงปากที่ชื้นแฉะพร้อมกับเปลี่ยนจากท่านั่งมาอยู่ข้างบนร่างที่นอนอยู่

แทบไม่มีช่องว่างระหว่างทั้งสองคน อุณหภูมิภายในห้องราวกับสูงขึ้นกะทันหันตามไฟที่ถูกจุดขึ้นจากชายหนุ่มทั้งสองคนในห้อง

เสียงหอบหายใจราวกับประท้วงไม่ได้ทำให้แวมไพร์หนุ่มหยุดแต่อย่างใด  มือที่เคยประคองใบหน้าของอีกฝ่ายเลื่อนลงมาข้างล่าง และค่อย ๆ ไล่สัมผัสหน้าท้องภายใต้เสื้อผ้าที่แทบไม่มีประโยชน์ในการปกปิดร่างกายเลย ดวงตาสีฟ้าที่ปิดสนิทเมื่อครู่เบิกโพลงด้วยความตกใจก่อนจะยกมือขึ้นจับมือที่ซุกซนไว้ทันที ทำให้ริมฝีปากค่อย ๆ ผละจากกันพร้อมกับแววตาสงสัยของผู้กระทำ

 “คือ...เอ่อ มันใกล้เวลาอาหารเย็นแล้วนะครับ เดี๋ยวเอเกิลก็คงขึ้นมาตามแล้ว” เป็นข้ออ้างข้าง ๆ คู ๆ จากคนที่ไม่คิดว่าจะมีอะไรเลยเถิดไปมากกว่านี้

อยากจะบอกเหลือเกินว่า ตรงนั้นยังรู้สึกระบมนิด ๆ อยู่เลย

ก็เมื่อคืนกว่าทุกอย่างจะสงบลง ก็ปาไปตั้งไม่รู้กี่รอบ...

ครอสเลิกคิ้วเล็กน้อย “ถ้าเรียกแล้วไม่มีใครตอบ ก็คงไปบอกให้ลูน่าเก็บไว้ให้อยู่แล้ว” เขาตอบกลับอย่างไม่คิดอะไร

ก็แล้วทำไมจะไม่มีใครตอบล่ะ!!? เซดดริกโวยวายในใจ

“แล้วผมก็เพิ่งกลับมาจากข้างนอกด้วยครับ เหงื่อออกเต็มเลย...” ไม่วายหาข้ออ้างต่อ

“งั้นก็ไปอาบน้ำพร้อมกันเลยก็แล้วกัน ฉันก็เพิ่งกลับมาเหมือนกัน” แวมไพร์หนุ่มฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะลุกขึ้น และดึงให้อีกฝ่ายลุกขึ้น แล้วจึงลากไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้ชายหนุ่มผมบลอนด์เถียงอะไรต่อ

ขุดหลุมฝังตัวเองชัด ๆ!

###

 

เสียงน้ำไหลออกจากฝักบัวเป็นสายกระทบผิวกายให้หนาวสั่นแต่ความร้อนจากร่างกายที่แนบชิดสนิทและริมฝีปากที่ประกบกันแน่นกลับช่วยคลายหนาว

อย่าพูดถึงลืมตาเลย...แม้แต่จะหายใจก็ยังลำบาก เพราะสายน้ำไหลผ่านใบหน้าไม่หยุดทำให้ต่างต้องถอนริมฝีปากออกบ่อยครั้งเพื่อรับอากาศหายใจ แต่ก็ไม่ได้ทำให้อุณหภูมิในร่างกายลดลงแต่อย่างใด ลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดพันกันรังแต่จะทำให้ไฟปรารถนาพุ่งสูงจนไม่อาจดับลงได้


[CUT]


Uncut >> aqualisblog.wordpress.com

ตาม uncut scene ได้ในลิ้งค์น้า ^_^




>>Pre-Order<<

Bloody Bond พันธนาการเขี้ยวราตรี (ชื่อเดิม Tale of the Darkness)

*** วันนี้ - 21 กุมภาพันธ์ ***



ผู้เขียน : Xeiji / อู่ชี่

ภาพปก : Kon

ภาพประกอบ : Mr.x

จำนวนหน้า : 450+

ราคา : 439 บาท

สิ่งที่มีเพิ่มเติมในรูปเล่ม : ตอนพิเศษ และ Uncut

ของแถม : ที่คั่นหนังสือแฮนเมดลายคาแรคเตอร์พระ-นาย (มีจำนวนจำกัด)

*** เดี๋ยวจะมาอัพเดทให้ดูนะคะ ***



แง้มภาพปกให้ดูกันก่อน เพราะว่ายังไม่เสร็จดีค่า 

sds


สั่งจองได้ที่นี่เลย >> https://goo.gl/forms/pw78JhDWpccygxF62

*** วันนี้ - 21 กุมภาพันธ์ ***


+++++++++++++++++++++


ตอนที่ปิดการอ่าน คือเรากำลังรีไรท์และทยอยลงค่า เปิดให้อ่านแน่นอน ^^ 

หลังจากนี้เราจะเปิดให้อ่านทุกตอนระยะหนึ่งก่อนจะปิดบางตอนนะคะ


+++++++++++++


ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ทำนิยายเรื่องนี้ออกมาเป็นหนังสือซักทีหลังจากผ่านมาหลายปี

ก่อนอื่นอย่าเพิ่งงงกับชื่อเล่มนะคะ เพราะเราเปลี่ยนชื่อเรื่องให้เข้ากับตัวนิยายมากขึ้นค่ะ ^^


อยากบอกทุกคนนะคะว่าเรายังไม่ได้หายไปไหน ไม่ได้ทิ้งเรื่องนี้ด้วย

เพียงแต่ที่ผ่านมา ผ่านมรสุมอะไรมากมายจนไม่มีเวลาได้จัดการอะไรเลย

แต่ว่าตอนนี้เรากลับมาดำเนินการต่อแล้วนะคะ

ไม่รู้ว่าจะยังมีคนรอเก็บรูปเล่มอยู่รึเปล่า แต่อย่างน้อยมันก็ออกมาเป็นรูปเล่มแล้วในที่สุด ><


สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะคะ

ถ้ายังไงยังคงมาพูดคุยกันได้ใน

FB : https://www.facebook.com/xeijiandwuqi

หรือ twitter : Seiji_18 (แต่ทวิตเตอร์จะออกแนวบ่นไปเรื่อยเปื่อยมากกว่า5555)


และหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกในเรื่องถัดๆไปนะคะ :)




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[BL]Tale of the Darkness ตอนที่ 31 : >> เปิด Pre-Order<< + 27th Tale : สิ่งที่คงอยู่ [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1596 , โพส : 19 , Rating : 6% / 18 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 19 : ความคิดเห็นที่ 843
เริ่มดราม่า แต่สุดท้ายก็หวาน
PS.  \" This world would be a much better place if we all believe that men are brothers under the skin. โลกเราจะดีกว่านี้มาก ถ้าพวกเราทุกคนคิดว่าทุกคนเป็นพี่น้องกัน ภายใต้คุณสมบัติพื้นฐานเดียวกัน \"
Name : Fronztear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fronztear [ IP : 118.172.154.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2557 / 23:43
# 18 : ความคิดเห็นที่ 698
*[ ]* น่ารักอะไรแบบนี้~
PS.  ♥♥♥ อยากเป็น อยากมี อยากได้ ถ้าไม่พยายามคิดว่าจะได้มารึไง ? ♥♥♥
Name : p-a-a-n*** < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ p-a-a-n*** [ IP : 124.122.61.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:24
# 17 : ความคิดเห็นที่ 693
อุกี๊สสสสสสสสสสสสสสสส
ซึ้งจับใจโครตเลยอ่ะ\>[] แม่เจ้า อ่านนิยาย yaoi มาหลายเรื่องเคยลองอ่านผ่านๆตามาเยอะแยะ แต่พอลองมาดูนิยายเรื่องนี้ ตอนแรกก็ลองดูเหมือนนิยายอื่นทั่วไป เอาไปเอามาสายตามันก็โฟกัสทุกตัวอักษร ในใจคิด เอาล่ะโว้ย ซึ้งอ่ะ เซดดริกกับครอส ชื่อนี้จำมากกกกก เพราะเกิดชอบขึ้นมาทันตาเห็น
ไรเตอร์ต้องรับผิดชอบที่ทำให้หนูติดนะ>.< เนี่ย ติดมั๊กๆไรเตอร์แต่งได้โดนใจโฮก d ไลท์ๆ

PS.  ~แอบหลงรักอยู่ แต่เธอคงดูไม่ออก ซ่อนความรักไม่กล้าบอก กลัวเธอจะเปลี่ยนไป ห้ามใจยังไงให้ไหว เมื่อเธอน่ารักเกินกว่าใคร ปฏิเสธอย่างไร เมื่อรักเธอจนไม่อาจจะถอนตัว~
Name : mybookworm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mybookworm [ IP : 115.67.133.245 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2555 / 19:09
# 16 : ความคิดเห็นที่ 691
ไม่คิดว่าพี่เซจะเพิ่มฉากในห้องน้ำต่อนะเนี่ย  -............-

ชอบเมิ๊กๆ  

ครอสหื่นเว่อร์
PS.  คนไทยรอ 3G เเต่เอลฟ์รอ 3K
Name : toptap < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ toptap [ IP : 223.204.160.46 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ธันวาคม 2555 / 12:11
# 15 : ความคิดเห็นที่ 690
เขินอ่า~~ >/////<. มาต่อไวนะคะ
Name : i love werewolf < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i love werewolf [ IP : 182.52.217.218 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ธันวาคม 2555 / 09:31
# 14 : ความคิดเห็นที่ 689
โอ๊ยยยยย เขิน ไม่ไหวแล้ว >//<
PS.  ทำไมชื่อไม่ขึ้นอ้ะ เราคือ Fairy C-nix ค่ะ
Name : < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ <song> [ IP : 27.55.141.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2555 / 20:40
# 13 : ความคิดเห็นที่ 688
กรี๊ดดดดดดดดดดดดด เขินอ่าาาาาาาา ไม่คิดว่าครอสจะพูดเเบบเน้ -///////////////////-

ปล.อยากอ่านฉากในห้องน้ำนะเอ้อ
PS.  คนไทยรอ 3G เเต่เอลฟ์รอ 3K
Name : toptap < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ toptap [ IP : 223.204.162.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2555 / 19:40
# 12 : ความคิดเห็นที่ 687
อัพต่อไวๆ นะ~ อย่าดองนาน [ เข้ามาเปิดเช็คทุกวัน ] สนุกม๊ากมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ปล.=// //= อยากอ่านฉากในห้องน้ำ เอิ้กๆๆ เขิลๆๆๆ
Name : NaSa [ IP : 124.121.156.209 ]

วันที่: 28 ธันวาคม 2555 / 16:19
# 11 : ความคิดเห็นที่ 686
กรี๊ดดดดดดด
กลับมาแล้ววววว
รอตั้งนานอ่้ะ
อยากอ่านฉากในห้องน้ำต่ออ่ะ อิอิ
PS.  ไม่พูด.......... ไม่แสดงว่าไม่เสียใจ ไม่เป็นไร......... ไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึก
Name : เจ้าหญิงแห่งสงคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงแห่งสงคราม [ IP : 182.52.104.202 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2555 / 13:03
# 10 : ความคิดเห็นที่ 685
ไรท์เตอร์กลับมาแล้ววววววว
ดีใจมากกกค่ะ
ตอนนี้น่ารักมากค่ะ
เอ่อคืออยากอ่านตอนในห้องน้ำอ่ะค่ะ 
ได้ไหมค่ะ
นะค่ะๆๆๆๆๆๆๆ
คิดถึงครอสกับเซดริก ม๊ากมาก
Name : mingmingzz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mingmingzz [ IP : 115.67.3.114 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2555 / 12:26
# 9 : ความคิดเห็นที่ 684
ไรท์~~~~~~~~~~~~~~~~!!!!#โหยหวน
เอาฉากห้องน้ำกลับมาเถิดดดดดดด อร๊างงงงง(/โดนตบ)
PS.  คนที่ทนข้าน้อยในสมัยเกรียนได้นี่นับถือๆ... และขอบคุณที่ยังคงสถานะความเป็นมิตรสหายกันเสมอมา;w;
Name : มินะ[memorywing] < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มินะ[memorywing] [ IP : 202.143.149.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2555 / 12:02
# 8 : ความคิดเห็นที่ 683
สู้นะคะ ตอนนี้หวานมากกกก
แทบจะลืมเรื่องของเฟลอสไปเลย
เย้! ตอนพิเศษ555 จะรอนะคะ
Name : Blanchet [ IP : 58.8.20.239 ]

วันที่: 28 ธันวาคม 2555 / 11:07
# 7 : ความคิดเห็นที่ 682
ยะ...ยะ...ยังมี..ต่อ...ในห้อง...น้ำ........เอามาาาาาาาาาาาาา

PS.  นิยายคือชีวิต อ่านนิยายวันละมากๆจิตปกติ นิดๆก็จิตแจ่มใส ไม่อ่านเลยก็จิตตก
Name : จันทราสูญสลาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จันทราสูญสลาย [ IP : 115.87.91.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2555 / 09:24
# 6 : ความคิดเห็นที่ 681
หวานมากๆเลยค่ะ
อ่านไปยิ้มไปเลยล่ะ สู้ๆนะคะ
PS.  ฝัน...หรือ....ความจริง ความสุข...หรือ...ความทุกข์ แต่ละคนล้วนมีความฝันใฝ่ของตัวเอง และต้องก้าวเดินต่อไป
Name : minimoon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ minimoon [ IP : 124.121.185.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2555 / 01:01
# 5 : ความคิดเห็นที่ 680
ขอที่เหลือไม่ได้หรอ?...อยากได้ฉากห้องน้ำ!...ลงที่เดิมก็ได้น๊า(เว็บยังอยู่ไหมนะ?)
Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 223.205.166.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2555 / 21:45
# 4 : ความคิดเห็นที่ 679
หวานมากๆเลย เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะ สู้ๆๆๆ!!!
Name : i love werewolf < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i love werewolf [ IP : 182.52.220.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2555 / 21:38
# 3 : ความคิดเห็นที่ 678
หวานมากๆเลย เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะ สู้ๆๆๆ!!!
Name : i love werewolf < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i love werewolf [ IP : 182.52.220.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2555 / 21:38
# 2 : ความคิดเห็นที่ 677
หวานมากๆเลย เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะ สู้ๆๆๆ!!!
Name : i love werewolf < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i love werewolf [ IP : 182.52.220.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2555 / 21:38
# 1 : ความคิดเห็นที่ 676
หวานนน~
Name : Wacko < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Wacko [ IP : 61.90.65.209 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2555 / 21:07
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android