ตอนที่ 43 : บทที่ 23 ช่างน่าขัน (รีไรท์) (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    3 ก.พ. 62




ฟุบ!


 อาวุโสที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ข้างเวทีประลองพลันได้สติเมื่อได้ยินเสียงล้มลงไปของบุรุษคู่ประลองบนเวทีและเสียงโห่ร้องจากรอบข้างที่ดังขึ้นกว่าเดิม ร่างท้วมของผู้อาวุโสจึงรีบจ้ำอ้าวขึ้นไปกล่าวรายงานผลแพ้ชนะบนเวทีในเวลาต่อมา

 

อาวุโสอีกสองสำนักที่เหลือต่างพากันคิดว่าสตรีผู้เป็นถึงศิษย์ของหมอเทวดานั้นไม่อาจดูเบาได้เลยแม้แต่น้อยทั้งยกให้นางได้กลายมาเป็นหนึ่งในคู่แข่งที่น่ากลัวทันทีที่การประลองครั้งนี้จบลง

 

สาเหตุเพราะกระบวนท่าประหลาดดูไร้ซึ่งพละกำลังเหล่านั้นกลับตีเน้นไปยังจุดตายอย่างแม่นยำจนสามารถสยบศิษย์ระดับปฐพีขั้นปลายของสำนักเงาโลหิตได้อย่างง่ายดายภายในไม่กี่ชั่วอึดใจโดยที่นางไม่ได้ใช้พลังปราณหรือพลังธาตุเลย

 

เฮ่อเหลียนอวิ้นหยางที่มองดูนางอยู่ก็รู้สึกชื่นชมนางในใจขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว ' นางช่างเป็นสตรีที่ทำให้เปิ่นหวางแปลกใจได้ทุกคราไป ' พระโอษฐ์เรียวบางพึมพำออกมาแผ่วเบา

 

ครั้นหวนนึกถึงบางสิ่งนัยน์พระเนตรคู่คมพลันหม่นหมองลง ' เหตุใดเมื่อยามที่เปิ่นหวางคิดว่าได้รู้จักและใกล้ชิดเจ้ามากพอแล้วกลับกลายเป็นเปิ่นหวางวิ่งไกลออกมาไม่ได้เข้าใกล้ตัวตนของเจ้าเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว '


กระทั่งความคิดของนางที่พระองค์คิดว่ามองออกแต่ทุกทีที่พระองค์ได้แสดงออกไปเป็นเพียงแค่การเดาสุ่มทั่วไปเท่านั้น


กลับกันคือยามที่พระองค์เข้าใกล้นาง 1 ฉื่อ นางเหมือนก้าวห่างจากพระองค์ไปกว่า 3 ฉื่อ เมื่อใดที่พยายามเดาใจนางกลับเป็นนางที่ปิดกั้นจนควานหาไม่เจอทุกคราไป ' เป็นเปิ่นหวางที่คิดไปเองใช่หรือไม่ '


พระพักตร์หล่อเหลาภายใต้หน้ากากปรากฏแววเศร้าสร้อยขึ้นมาเล็กน้อยแล้วจางหายไปอย่างรวดเร็ว


' เปิ่นหวางได้เดินออกมาไกลมากแล้วหากจะหันหลังกลับ ก็หาได้เป็นวิสัยของเปิ่นหวางไม่ เซียนเอ๋อร์ เหตุที่เจ้าถอยห่างเปิ่นหวางเป็นเพราะเจ้าไม่ยอมเปิดใจหรือเป็นเพราะเหตุผลอันใดกันแน่ '

 

เฟิ่งเซียนหลังจากที่ชนะการประลองก็ได้เดินลงมาจากเวทีการประลองแล้วมุ่งหน้าไปหามุมสงบเงียบเพื่อพักผ่อนและผ่อนคลายความเครียดในใจนาง


' นายหญิง มีคนผู้หนึ่งตามท่านมาดูจากอาภรณ์และทิศที่เดินจากมาแล้วคาดว่าจะเป็นเหล่าองค์ชาย ' เป็นเสียงของเสวี่ยหลงเอ่ยเตือนนางขึ้น


' อืม ข้ารู้แล้ว ' เฟิ่งเซียนรู้ตั้งแต่เดินลัดเข้ามายังสวนหลังตึกรับรองแล้วแต่นางสัมผัสไม่ได้ถึงเจตนาร้ายจึงได้ปล่อยให้คนผู้นั้นก้าวเดินตามมา


เมื่อเฟิ่งเซียนหามุมสงบเจอแล้วจึงหยุดเดิน


" ตามหม่อมฉันมาเพื่อสิ่งใดกันเพคะ " นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว


" เหมย " เฟิ่งเซียนชะงักไปเล็กน้อยด้วยความตกใจแต่ก็ควบคุมได้ในไม่ช้า


ร่างบางค่อยๆหันกลับไปเผชิญหน้ากับบุรุษที่รู้ชื่อนางในโลกไปเก่า ผู้ที่จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก ฌอห์ณ

 

เป็นบุรุษที่มีใบหน้าเหมือนฌอห์ณครั้นที่นางเจอะเจอบนถนนและโรงประมูลครานั้น ทั้งภายหลังนางได้สั่งการให้เสวี่ยหลงไปตามสืบจนทราบมาว่าเป็นองค์ชายรองที่เพิ่งหายจากพระอาการประชวร นางจึงได้คลายใจลงไม่ได้นึกสงสัยอันใดต่ออีก

 

ทว่านางกลับไม่ได้รู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของอาการประชวรยากจะรักษาให้หายนั้นที่จู่ๆกลับหายดีราวกับปาฏิหารย์เพราะในยามนั้นเหล่าเทพโอสถและทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ได้ปิดเงียบไม่เผยแพร่ข่าวคราวทำให้กระทั่งเสวี่ยหลงก็ไม่อาจสืบสาวหาความมาได้


" พระองค์หมายถึงผู้ใดกันเพคะ " เฟิ่งเซียนไม่ได้ยอมรับออกไปพลางสังเกตท่าทีของบุรุษตรงหน้าว่าจะมาไม้ไหนกันแน่


" เหมย ผมขอโทษ " เสียงทุ้มแฝงความเศร้าสร้อยเอ่ยออกมาอย่างเว้าวอน

 

ก่อนหน้านั้น ฌอห์ณหรือเฮ่อเหลียนซิ่นหลิงในเวลานี้มองไปยังลานประลองยามที่หญิงสาวได้ต่อสู้แม้เขาจะไม่เคยรับรู้ว่าหญิงสาวคนรักในชาติก่อนไปเรียนต่อสู้มาจากไหนแต่การต่อสู้เช่นนั้นในโลกใบนี้ไม่มีผู้ใดที่ทำเป็นอย่างแน่นอนจึงได้แอบตามนางมาทันทีที่ลงจากเวที ด้วยหวังว่านางจะเป็นคนที่เขากำลังตามหา


" หม่อมฉันไม่ให้อภัย " นางหลุดปากออกไปตามความคิดแรกของนางทันทีโดยเลือกที่จะใช้ภาษายุคสมัยนี้แทน


เอาเถิด หลบเลี่ยงไปก็ไม่ได้อันใดดีขึ้น สู้ตัดบัวอย่าให้เหลือใย คงจะดีเสียกว่า  ดวงตาคู่คมของหญิงสาวจ้องมองสบไปอย่างไม่หลบสายตาด้วยประกายตาเย็นชาสุดขั้วหัวใจ


" เจ้า เหมยเอ๋อร์ เปิ่นหวางไม่ได้ตั้งใจ ให้เปิ่นหวางได้อธิบายได้หรือไม่ " เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะปรับการพูดเมื่อยามที่นางเอ่ยไม่ให้อภัยออกมาทันทีอย่างไม่จำเป็นต้องหยุดคิด กอปรกับสายตาเย็นชาคู่นั้นทำให้หัวใจที่รู้สึกพองโตในคราแรกพลันเจ็บปวดขึ้นมาในทันใด ดังเช่นถูกสายตาเย็นชาคู่นั้นเชือดเฉือนหัวใจเขาอย่างช้าๆ 


" ช่างน่าขันเสียจริงพระองค์กำลังเอ่ยถึงสิ่งใดเพคะ " น้ำเสียงเย้ยหยันขับขานออกมาจากเรียวปากบาง


" เหมยเอ๋อร์ เจ้า เจ้าอาจหลงลืมความทรงจำระหว่างเราทว่าเปิ่นหวางกลับจดจำได้ทั้งหมดไม่เสื่อมคลาย  " สุรเสียงตกใจขององค์ชายสองในคราแรกผันเปลี่ยนเป็นหนักแน่นในตอนท้าย


" พระองค์ต้องการจะบอกว่าพระองค์ไม่เคยลืมเลือนหม่อมฉันเช่นนั้นหรือเพคะ " เฟิ่งเซียนแค่นหัวเราะน้อยๆจากนั้นเสียงใสยังคงเอื้อนเอ่ยต่อไปอย่างไม่คิดจะเปิดโอกาสให้บุรุษตรงหน้าได้พูด


" เวลาที่เคยผันผ่านมานับเป็นช่วงที่หม่อมฉันรักพระองค์มากจนถึงที่สุดแต่เป็นพระองค์เองที่ได้นำหินมาทุบลงบนศีรษะของหม่อมฉันอย่างแรง ...พระองค์บอกว่าพระองค์ยังคงจดจำเรื่องราวทั้งหมดได้ไม่เสื่อมคลายหากแต่หม่อมฉันกลับจดจำได้เพียงความเจ็บปวดเท่านั้นเพคะ " เสมือนมือเล็กของคนตรงหน้าไม่คิดจะปราณี กระหน่ำแทงมีดเล่มเล็กลงมาบนใจของเขาอย่างไม่ยั้งมือ


" เปิ่นหวางขอโทษ " สุรเสียงทุ้มดังขึ้นอย่างแผ่วเบา


" พอเถิดเพคะ หม่อมฉันปล่อยมือจากพระองค์แล้วเหตุใดพระองค์จึงไม่ยอมปล่อยมือหม่อมฉันบ้างเพคะ "


" คำพูดเช่นนี้ของเจ้าเพียงเพื่อลดภาระในจิตใจของเจ้าใช่หรือไม่ " องค์ชายรองยังคงเค้นเสียงถามออกไปอย่างฝืดเฝื่อนในใจ


" หาได้เป็นเช่นนั้นไม่เพคะ " ดวงตาคมโตตวัดมองไปยังร่างสูงด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวจนร่างตรงหน้า


บุรุษสูงศักดิ์ก้าวเข้าไปหาเฟิ่งเซียนช้าๆแต่เฟิ่งเซียนก็ก้าวถอยหลังทันทีที่เขาก้าวเข้ามาเช่นกัน

 

ในใจเฟิ่งเซียนแม้แผลเป็นนั้นจะสมานหายดีแล้ว แต่พอบุรุษผู้นี้เอ่ยย้ำถึงความทรงจำดีๆที่ผ่านมา นางเสมือนถูกกับปลายเข็มเล็กสะกิดโดนแผลเป็นให้นางอดรู้สึกคันยุบยิบในใจไม่ได้


" เปิ่นหวางเข้าใจแล้ว เป็นเปิ่นหวางที่สายเกินไปแต่เปิ่นหวางขอโอกาสอีกสักคราได้หรือไม่ " แม้จะเอื้อนเอ่ยออกมาทว่าเรียวขายาวยังคงก้าวเดินเข้าไปใกล้ร่างบางเรื่อยๆก่อนจะเอื้อมพระหัตถ์แกร่งออกไปหมายจับรั้งข้อมือของร่างบางไว้ให้นานที่สุด


เวลานี้เฟิ่งเซียนอยากหนีห่างออกไปจากบุคคลผู้นี้ยิ่งนัก นางภาวนาให้มีใครสักคนเข้ามาพานางออกไปเสียที


ดั่งสวรรค์ได้ยินความคิดของเฟิ่งเซียนพลันมีเงาร่างหนึ่งพุ่งมาแทรกกลางระหว่างเฟิ่งเซียนและเฮ่อเหลียนซิ่นหลิงพร้อมกับเสียงดัง เพี๊ยะ จากการที่ผู้มาใหม่สะบัดปัดมือบุรุษตรงหน้าที่หมายจะคว้ามือของร่างบางออกไปจนพ้น

 

สายพระเนตรวาววับดั่งราชสีห์จ้องจับเหยื่อของผู้เป็นเจ้าของตำแหน่งชินอ๋องมองตรงไปยังร่างของบุรุษที่บังอาจทำร้ายจิตใจหญิงสาวทั้งยังก้าวเข้าไปใกล้นางโดยที่นางไม่ได้มีทีท่าเต็มใจแม้แต่น้อย

 

พระวรกายแกร่งก้าวเข้าไปยืนบดบังร่างบางของหญิงสาวให้พ้นจากสายพระเนตรของผู้ที่มีศักดิ์เป็นหลานชายของพระองค์จนมิดชิดเสียยิ่งกว่าเดิมอย่างช้าๆทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นและกดดัน

 

แม้นพระองค์จะรู้สึกสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ว่าเหตุใดหญิงสาวที่แสนจะเย็นชาในยามนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอ่อนแอเปราะบางราวกับกระเบื้องที่มีรอยร้าวพร้อมแตกสลายหายไปได้ทุกเมื่อเช่นนี้ แต่ในเวลานี้หาใช่เวลาที่ควรไถ่ถามไม่

 

เฟิ่งเซียนเหม่อมองไปยังแผ่นหลังกว้างของบุรุษที่เข้ามาได้ประจวบเหมาะพอดี เป็นเขา เรียวปากบางของหญิงสาวยกยิ้นขึ้นอย่างบางเบา พลางเอ่ยขอบคุณในใจเงียบๆชินอ๋องมักปรากฏกายในยามที่นางต้องการความช่วยเหลือเสมอและเป็นเขาทุกๆครั้งไปที่ทำให้นางรู้สึกอุ่นใจปลอดภัยได้ในทุกๆครา

 

เฮ่อเหลียนซิ่นหลิงปวดร้าวไปทั่วทั้งพระพาหาด้วยเพราะเดิมทีพระวรกายของพระองค์อ่อนแออยู่แล้วจึงไม่ได้ฝึกพลังปราณอันใดมากนักและยังคงติดอยู่เพียงแค่ระดับปราณฟ้าขั้นปลายเท่านั้น ไหนเลยจะต้านทานแรงมหาศาลของผู้ที่มีระดับสูงกว่าพระองค์ไปหลายขั้นเช่นนี้ได้

 

ร่างสูงที่กำลังจะก้าวเดินเข้าไปยังหญิงคนรัก เพราะพระองค์ต้องการกล่าวขอโทษและขอโอกาสจากนางอีกครั้งจนกว่านางจะยอม พลันต้องก้าวถอยหลังไปหลายก้าวเมื่อยามนี้มีร่างแกร่งของบุรุษผู้มีศักดิ์เป็นท่านอาของพระองค์ก้าวเข้ามาขวางไว้

 

สองบุรุษหนึ่งสตรี

สองสายพระเนตรของบุรุษสูงศักดิ์จ้องมองกันอย่างไม่มีผู้ใดคิดยอมแพ้

 

 

 




- 1 ตอนปลอบใจตามสัญญาค่ะ
- ต้องขออภัยด้วยนะคะสำหรับคนที่ไม่ทันกิจกรรมของไรท์ ด้วยจำนวนหนังสือที่แจกมีน้อย ดังนั้นไรท์จึงเลือกที่จะจำกัดเวลา 
- ไม่ต้องเสียใจไปนะคะ หน้าเว็บสำนักพิมพ์ยังคงมีการลดราคาสำหรับผู้ที่สมัครสมาชิกอยู่ ทั้งหน้าร้านก็วางจำหน่ายแล้วตั้งแต่วันที่ 2 /2 /62 ในกรุงเทพและปริมณฑล ส่วนต่างจังหวัดจะวางจำหน่ายอีก 1 สัปดาห์ถัดไปค่ะ
- E-book ไรท์ก็มีค่ะแต่ยังไม่เปิดจำหน่าย หากเปิดเมื่อไหร่ไรท์จะรีบแจ้งทันทีเลยนะคะ
- ขอบคุณค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

2,205 ความคิดเห็น

  1. #2161 UgiSnowQeen (@UgiSnowQeen) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:30
    ท่านอ่าดีกว่าเยอะ เหมยไม่ต้องไปสนใจมันนเเทบไม่่ต่างกับองค์ชาย4

    เรือลำฝหม่ลงไปเลยลูกก
    #2161
    0
  2. #2160 vareezaa (@vareezaa) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:52
    ถ้าเราเป้นนางเอก เราก็ไม่ให้อภัย 5555+
    #2160
    0
  3. #2157 19112518 (@19112518) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:21

    ต่อต่อขาดตอนเลย

    #2157
    0
  4. #1861 Wannaporn30699 (@0869746798) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 22:15
    ลุ้นมาก รออยู่นะคะไรท์
    #1861
    0
  5. #1860 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 22:09
    รอนะคะ
    #1860
    0
  6. #1859 purplenwhite (@purplenwhite) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:47
    งื้ออออรอต่อน้า
    #1859
    0
  7. #990 SnowAngelAi (@SnowAngelAi) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 18:43
    รอเจ้าค่ะ ขอบคุณเจ้าค่ะ
    #990
    0
  8. #988 151119 (@151119) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 18:42
    รอค่า ขอบคุณค่ะ.... '''^__^__^""...
    #988
    0