ตอนที่ 46 : บทที่ 24 หากเจ้าไม่เปิดใจเปิ่นหวางขอเพียงที่ว่างข้างกายเจ้า (รีไรท์) (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    9 ก.พ. 62



E-Book ไรท์มาแล้วนะคะ

รูปเล่มก็วางจำหน่ายที่หน้าร้านแล้วเช่นกัน อาทิ ร้านนายอินทร์ ซีเอ็ดบุ๊คฯ เป็นต้น

↘สนใจ E-Book คลิกตรงรูป Meb หรือรูป นายอินทร์ ด้านล่างได้เลยค่ะ↘

     

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ __ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _



ภายในห้องรับรองชั้นสาม


บุรุษภายใต้หน้ากากทอดพระเนตรมองจ้องไปยังสตรีที่นั่งอยู่ตรงข้ามเงียบๆ


" ขอบคุณท่าน " เป็นเฟิ่งเซียนเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบเชียบชวนน่าอึดอัดใจ  


...เหตุใดนางจึงรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองถูกจับได้ว่าแอบไปคบชู้สู่ชายเช่นนี้เล่า คิ้วเรียวขมวดน้อยๆก่อนจะช้อนสายตามองตรงไปยังบุรุษตรงหน้า


" ... " ดวงเนตรคมของผู้เป็นชินอ๋องมองสบไปยังดวงตาสีรัตติกาลชวนน่าหลงไหลของอีกฝ่ายนิ่งๆทว่าพระองค์ยังคงเงียบงันไม่ได้เอ่ยตอบสิ่งใดจนร่างบางที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามพาลรู้สึกนั่งไม่ติดพื้นขึ้นมา


" ขอบพระทัย..." เฟิ่งเซียนยังคงใจเย็นเอื้อนเอ่ยออกไปอีกครั้ง


" เปิ่นหวางไม่ใคร่อยากได้คำขอบคุณจากเจ้าและหาได้อยากให้เจ้าเอ่ยวาจาห่างเหินเช่นนั้นกับเปิ่นหวาง " เสียงทุ้มเอ่ยขัดทั้งไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้พูดต่อพลันเอ่ยแทรกขึ้นด้วยสุรเสียงสั่นเทาเล็กน้อย


" น้ำตาของเจ้าเกิดจากองค์ชายรองหลานชายเปิ่นหวางใช่หรือไม่ " กระแสความปวดใจพวยพุ่งออกมาจากร่างองอาจตรงหน้าจนเฟิ่งเซียนนิ่งงันไป

 

" แล้วท่านต้องการสิ่งใดเจ้าคะ " เฟิ่งเซียนบ่ายเบี่ยงไม่ตอบคำถามแต่เลือกเสมองไปทิศทางอื่นพลางถามกลับอย่างไม่ต้องการเอ่ยตอบไปในประเด็นนั้นอีก


" คำตอบของเจ้า "

" .... "


" หากเจ้าไม่ตอบเปิ่นหวางในคำถามเมื่อครู่.. เช่นนั้นแล้วตอบคำถามที่เปิ่นหวางเคยกล่าวออกไปได้หรือไม่ " อวิ้นหยางเอ่ยขึ้นก่อนจะฉุกคิดเล็กน้อยในประโยคท้าย


" คำถามอันใดเจ้าคะ " พระขนงหนาภายใต้หน้ากากขมวดน้อยๆก่อนจะกล่าวกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลง


" เจ้าจะเป็นคนรักของเปิ่นหวางได้หรือไม่ " 


' OMG! ' เฟิ่งเซียนอุทานคำในภพเก่าในใจก่อนจะเบิกตากว้ากระพริบตาปริบๆอย่างอึ้งๆ 


' นี่เป็นการขอเป็นแฟนที่หน้ามึนมากเท่าที่ข้าเคยพบเจอ ' นางยังคงคิดในใจก่อนพวงแก้มนวลภายใต้หน้ากากจะเริ่มซับสีเลือดอย่างห้ามไม่อยู่

 

             เฟิ่งเซียนยามนี้เขินอายจนแทบจะมุดแผ่นดินหนีทว่านางยังคงตีสีหน้านิ่งพร้อมกับเงียบเสียงลงไป สายตาเจือแวววูบไหวกับคำถามนั้นอย่างบางเบาจนแทบจะจับสังเกตไม่ได้

 

          ความกระอักกระอ่วนใจระคนเขินอาย??ทำให้นางคิดในใจอย่างสับสนว่า เวลานี้นางควรจะรู้สึกอย่างไร หรือ ควรแสดงออกกลับไปยังไงหรือนางควรจะอยู่เฉยๆดี

 

แม้นดวงตาคู่โตของหญิงสาวจะเป็นดั่งหลุมลึกอันมืดมิดที่ไม่อาจอ่านได้ในเวลาอันสั้นทว่าคิ้วเรียวโค้งสวยของนางที่เผลอขมวดเข้าหากันน้อยๆอย่างไม่รู้ตัวนั้นทำให้อวิ้นหยางสามารถคาดเดาถึงบางสิ่งได้ไม่อย่างไม่ยากเย็นนักก่อนที่พระองค์จะเอ่ยขัดร่างบางขึ้นเบาๆ


" หากเจ้าไม่พร้อมจะเปิดใจขอเพียงพื้นที่ว่างข้างกายให้เปิ่นหวางได้หรือไม่ "


" เอ่อ คือ "  ' ถ้าพระองค์จะถามตรงขนาดนี้ข้าก็ไปต่อไม่ถูกเช่นกัน ' เฟิ่งเซียนได้แต่คิดในใจก่อนจะเริ่มประมวลความคิดตัวเองต่อ


...ทว่ากลับมีสุรเสียงแหบพร่าดังออกมากระชากวิญญาณของนางให้หลุดลอยไปเสียก่อน " เป็นอันว่าเจ้าตกลง " ดวงเนตรคมหรี่ลงอย่างขบขัน ด้วยความรู้สึกช้าประหนึ่งเต่าน้อยหัดเดินเช่นนางแล้วนั้นพระองค์จึงได้ตรองในหทัยแล้วว่า พระองค์จะยอมเป็นผู้ชายหน้าหนาไปอีกสักครา ด้วยหากมัวแต่รอให้นางค้นพบความรู้สึกของตัวเองคงกลายเป็นพระองค์เองที่ต้องคอยแอบขับไล่ไสส่งแมลงหวี่แมลงวันออกไปจากนางจนท้อถอย


' หากไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องได้ด้วยกล หากไม่ได้ด้วยมนต์ เปิ่นหวางก็จะใช้แผนชายงาม หน้าหนาเพื่อให้เจ้าได้เคยชินกับการมีเปิ่นหวางอยู่เคียงข้างกาย หึ ' แววพระเนตรสีนิลทอประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นมาเล็กน้อยแล้วจึงวาบหายไป


  หย่งเหลียนที่แม้จะขู่ฟ่อๆอยู่บนแขนของร่างบางแต่บุรุษผู้นี้ก็หาได้สะทกสะท้านไม่


' หากตัวข้าฉกเข้าไปบนใบหน้าหล่อเหลาภายใต้หน้ากากของเจ้า ไม่แน่ว่าฟันข้าอาจจะหักก็เป็นได้ ' เป็นหย่งเหลียนคิดเงียบๆด้วยสายตาเจือแววขำขัน

 

ตัวเขาในร่างอสรพิษไม่อาจทำร้ายคนที่คอยช่วยเหลือนายหญิงได้ลงทั้งนายหญิงไม่ได้เอ่ยปากอนุญาตเขาก็ไม่อาจทำได้ จะทำได้เพียงแต่แอบค่อนขอดอยู่ภายในใจด้วยความรู้สึกหมั่นไส้เท่านั้น


' เอาเถิด ข้าเชื่อมั่นว่าบุรุษผู้นี้จะไม่ทำให้นายหญิงของข้าต้องเสียใจ ประกอบกับกลิ่นอายบางอย่างที่แสนจะคล้ายคลึงกับท่านเสวี่ยหลงที่ได้แผ่ออกมาจากร่างกายเขา หวังเพียงว่าสิ่งที่ข้าคาดคิดไว้จะไม่ผิดไป ' แววตาอสรพิษทมิฬพลันทอประกายยินดีอย่างเงียบๆ 


' หากชาติภพนี้นายหญิงได้หวนกลับไปเจอด้ายแดงของนางเสียที เหตุใดเขาจะไม่ช่วยผูกให้เล่า'


กระทั่งเสวี่ยหลงที่เงียบงันอยู่ภายในมิติยังคิดไปเหมือนๆกับหย่งเหลียนด้วยว่ากลิ่นอายเช่นนี้ ...ไม่ผิดแน่


" เหตุใดท่านจึงปักใจกับสตรีเช่นข้า ข้าหาได้เป็นสตรีสมบูรณ์แบบไม่ " เฟิ่งเซียนเอ่ยถามออกไปเมื่อไม่อาจทัดทานบุรุษตรงหน้าได้


" แล้วเปิ่นหวางบอกเจ้าหรือไม่ว่าเปิ่นหวางต้องการสตรีที่สมบูรณ์แบบ " อวิ้นหยางพูดกลับไปในทันทีด้วยสายพระเนตรจริงจังมั่นคงจนเฟิ่งเซียนกำมือเข้าหากันแน่น

 

พระพักตร์หล่อเหลาขยับเข้าไปยังร่างบางช้าๆ " เปิ่นหวางก็หาได้สมบูรณ์แบบไม่ เซียนเอ๋อร์ " สุรเสียงแหบพร่าเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างยั่วเย้า พระพัตร์ภายใต้หน้ากากยังคงขยับเข้าใกล้เรื่อยๆจนหยุดอยู่ห่างออกไปไม่ถึง 5 ชุ่นซึ่งนับว่าเป็นระยะห่างที่อันตรายยิ่ง

 

" ... " เฟิ่งเซียนพลันไปต่อไม่ถูกด้วยนางไม่ชอบต่อล้อต่อเถียงกับบุรุษผู้นี้เลยสักนิดหากเป็นการเดินหมากยามนี้นางคงโดนปิดล้อมไร้ทางรอดแน่แล้ว ใบหน้างามถดถอยไปด้านหลังน้อยๆก่อนจะยกมือบอบบางขึ้นมาขวางกั้นไว้

 

ทว่ามือเล็กเท่านี้หาได้ทำให้พระพักตร์ของชินอ๋องหยุดนิ่งไปไม่ เรียวพระโอษฐ์บางสีแดงระเรื่อที่โผล่พ้นจากหน้ากากพลันโน้มลงไปประทับจุมพิตบางเบาบนมือบอบบางอย่างอ้อยอิ่ง


สัมผัสอุ่นจางแช่ไว้บนมืองามอยู่นานกระทั่งเฟิ่งเซียนต้องดึงมือลงอย่างตระหนกตกใจ มือไม้ของนางพลันระเกะระกะอย่างไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน ก่อนที่นางจะหลุดมาดไปมากกว่านี้ร่างงามพลันลุกพรวดขึ้นอย่างแรง


" เจ้าโจรเด็ดบุปผา " น้ำเสียงใสกระแทกเสียงส่งไปยังบุรุษที่นั่งอ่อยอยู่ตรงหน้าด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ แม้นางจะมีหน้ากากบดบังก็ไม่อาจปกปิดใบหน้าซับสีไว้ได้มิด


" เปิ่นหวางถึงได้บอกเจ้าว่าหากบุปผาดอกนั้นเป็นเจ้าต่อให้ต้องปีนไปเด็ดบนหน้าผาสูงชันเปิ่นหวางก็จะปีนขึ้นไปเด็ดลงมาให้จงได้ " พระโอษฐ์บางยกมุมสูงขึ้นเมื่อเห็นท่าทีประหนึ่งโกรธขึงประหนึ่งเขินอายของร่างบาง


" ท่านนี่มัน " ร่างบางหุนหันหมุนตัวเดินออกไปด้วยความหงุดหงิดระคนอับอาย


' วันนี้หากเจ้าใช้เปิ่นหวางเป็นกระบี่ขวางกั้นศัตรูเปิ่นหวางก็จะไม่กล่าวโทษเจ้า ขอเพียงเจ้าไม่ผลักไล่ไสส่งเปิ่นหวาง เปิ่นหวางก็จะขออยู่เคียงข้างเจ้าไม่ไปไหน ' พระโอษฐ์บางยกยิ้มขึ้นอย่างสบายพระทัย

 

การที่พระองค์เฝ้ามองและติดตามนางในคราแรกเพียงเพราะใคร่ฉงนสงสัยในความเป็นไปของตัวนางทว่าเวลานี้กลับกลายเป็นพระองค์ที่ต้องคอยมองหานางให้อยู่ในสายพระเนตรเรื่อยไปจนก่อเกิดเป็นความรู้สึกที่พระองค์ไม่สามารถปล่อยพระหัตถ์ไปจากนางได้ขึ้นมา

 

กระนั้นแล้วพระองค์จึงมั่นพระทัยแล้วว่าพระองค์หาได้สนใจนางดังที่คาดคิดไว้เช่นคราแรกไม่ หากแต่เพราะพระองค์ได้หลงรักนางตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบพาน

 

เซียนเอ๋อร์ เพียงเจ้าไม่สร้างกำแพงขึ้นมาเพิ่ม ตัวเปิ่นหวางก็ไม่คิดจะถอดใจไปจากเจ้า

 

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

2,205 ความคิดเห็น

  1. #2170 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:05
    อัยยะ รุกหนักกก.
    #2170
    0
  2. #2168 Pattarasinee (@Pattarasinee) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:40
    เย้ๆๆๆมาต่อแล้ว
    #2168
    1
    • #2168-1 Bai hui mei (@Sirirat2910) (จากตอนที่ 46)
      9 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:56

      มา2ตอนไปเลยจ้า
      #2168-1
  3. #1883 MayureeRodpanit (@MayureeRodpanit) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 09:21
    งง........
    #1883
    0
  4. #1882 nurseteerissara (@nurseteerissara) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 00:58
    อ่านไปอ่าน งงซะงั้น
    #1882
    0
  5. วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 06:13
    เหอๆน้องหาคู่ไว้รอเจ้าค่ะคุณพี่
    #1270
    0
  6. #1269 Aliza_Eliz (@Aliza_Eliz) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 01:58
    พี่ชายยยจะมีคู่หมายแล้ววววว
    #1269
    0