[ Fic Nurarihyon No Mago ] เศษเสี้ยวความทรงจำสิ่งสุดท้าย🌙

ตอนที่ 1 : P1. Chapter Part One :: วิญญาณสาวเร่ร่อน🌙

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    19 มิ.ย. 61

P1. Chapter Part One :: วิญญาณสาวเร่ร่อน


'จ๊ะเอ๋ะ~❤'



- 21 : 37 น. ณ โตเกียว

     ยามค่ำคืนมืดสนิท ปรากฏกลุ่มคนจำนวนมากมายเดินขวักไขว่กันไปมา ถ้ามองจากมุมสูงมนุษย์ก็เปรียบเสมือนมดตัวจ๋อยท่ามกลางแสงระยิบระยับเท่านั้น

     "อาเร๊~ วันนี้ดวงจันทร์เป็นสีแดงล๊าา~" เรียวแขนบางอมชมพูยกขึ้นปิดรอบดวงตาข้างซ้าย ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อยแหวกนิ้วเรียวออกจ้องมองดวงจันทร์บนกลุ่มก้อนเมฆบนท้องนภาพร้อมส่งเสียง จ๊ะเอ๋ะ

     นิ้วเรียวยาวไล้ไปมาตามกรอบหน้าสวยรูปทรงไข่ของตัวเองอย่างเชื่องช้า พร้อมบรรจบลงที่ริมฝีปากบาง กดปลายนิ้วลึกลงไปภายในช่องปากช้าๆ

     เอื้อมแขนขาวนวลข้างที่ว่างจับราวเหล็กสีเงินวาวไว้กันตัวเองตกลงจากตึกสูงหลายสิบเมตรโยกตัวไปมาซ้ายขวาอย่างอารมณ์ดี ถึงแม้ตัวเธอจะตกลงจากที่สูงมันก็ไม่ได้อันตรายอะไร

     แต่ด้วยความสูงและมวลท้องที่พร้อมบีบรัดด้วยความเสียวไส้แล้วมันไม่หน้าอภิรมณ์เท่าไหร่ในความคิด

     ฟิ้ววว ~????

     "อื๋อ? ดอกซากุระ? มากจากไหนอะ?" ร่างบางหยุดนิ่ง เปลี่ยนเป้าหมายจากดวงจันทร์สีสวยเป็นกลีบดอกซากุระสีชมพูในกำมือ

     นัยต์ตาสีแดงไวน์องุ่นวาววับ เงยหน้ามองดวงจันทร์ดวงนั้นอีกครั้งราวกับกำลังนึกถึงเรื่องสำคัญอะไรบางอย่าง พร้อมคำอุทานเป็นลำดับต่อมาว่า โอ๊ะ!

     มีแค่สถานที่นั้นที่เดียว.. ที่ๆ มีต้นซากุระต้นใหญ่อายุนับหลายพันปีบานสะพรั่ง

     บ้านร้างตระกลูนูระ



     "ขออนุญาตนะค้าา~ ขอซากุระเข้าบ้านหน่อยน๊า~" ร่างบางภายใต้ชุดนักเรียนญี่ปุ่นสีดำเดินเต๊าะแต๊ะเข้าไปภายในคฤหาสน์ไม้หลังใหญ่เก่ากึก

     บ้านที่เคยมีปีศาจนับหลายพันตนอาศัยอยู่ อ๋า~ แต่มันก็เป็นแค่หน้าประวัติศาสตร์หลายพันปีก่อนแล้วอ่ะนะ

     ตอนนี้มันก็ปี อืมมม.. 2018 สินะ

     "งื้ออ~ จะมีภูตผีปีศาจอย่างตำนานเค้าว่ามามั้ยน๊า~" ซากุระค้อมตัวลงเล็กน้อยเป็นเชิงขออนุญาตเจ้าของบ้านอีกครั้ง พร้อมก้าวเดินยาวๆ ไปตามลานระเบียงไม้อย่างคุ้นเคย

     อือ จะไม่ให้คุ้นเคยได้ยังไง ในเมื่อเธอแอบเข้ามาในนี้บ่อยๆ ถึงแม้จะตะโกนเป็นการขออนุญาตก่อนเข้ามาแล้วก็เถอะ

     ฝ่าเท้าทั้งสองข้างที่ควรเหยียบย่ำพื้นไม้กลับกลายเป็นควันสีเทาหม่นลอยตามพื้นไปมาแทน

     ซากุระมองฝ่าเท้าตัวเองอย่างขัดใจ ก็รู้อ่ะนะว่าเธอเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนไร้หลักแหล่ง แต่ทำไมถึงไม่มีฝ่าเท้าเหมือนวิญญาณตนอื่นๆ บ้างละ

     เธอก็อยากเดินมากกว่าลอยไปมาในอากาศแบบนี้นะ

      ซากุระหน้าตึง ก่อนจะลอยไปตามทิศทางของสายลมนำทางเธอจนมาถึงต้นซากุระสีชมพูอายุนับพันปีตรงหน้า

     "พี่ชาย~ เราเจอกันอีกแล้วนะ" พูดจบก็ฉีกยิ้มกว้างส่งไปให้ชายหนุ่มผมสีเงินโค้งยาวปริศนาบนต้นไม้

     "อ่า เจอกันอีกแล้วนะ.."

     "คิกๆ มานั่งเล่นบนต้นซากุระอีกแล้วน๊า~ ไม่กลัวภูตผีปีศาจเจ้าของพื้นที่หรือยังงาย~" ร่างบางลอยหวืดไปหาชายหนุ่มในชุดผ้าคลุมสีดำมีฮู้ดคลุมศีรษะบนต้นไม้ ก่อนจะฉวยหยิบจอกเหล้าที่ชายหนุ่มพึ่งรินเสร็จมาดื่ม

     "ภูตผีมีจริงเสียที่ไหน.. แค่ตอนนี้น่ะนะ" เสียงทุ้มกล่าวจบก็จัดการกระดกขวดเหล้าสาเกในฝ่ามือจนหมดขวด ซากุระตาละห้อย หยิบขวดสาเกคว่ำหัวเหยาะๆ ด้วยหวังให้มันเหลือสักอึกสองอึกก็ยังดี

     "เอ๋~ ใจร้ายอ่าาา ไม่เหลือให้ซากุระหน่อยเหรอ?" พูดจบก็แสร้งบีบน้ำตาคล้ายเสียใจนักหนา แต่ริมฝีปากกลับฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริแตก

     "ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ดื่มของมึนเมาไม่ได้หรอกนะ" พูดตำหนิไปงั้น แต่ฝ่ามือหนากลับคอยลูบศีรษะคนตัวเล็กไปมาอย่างเอาใจ

     "เห~ แต่ซากุระเป็นวิญญาณเร่ร่อนน๊า~ ถือว่าเป็นของเซ่นไหว้ก็ได้นินา~" เสียงหวานงอแงเล็กน้อย เธอเป็นผีนะ นานทีปีหนจะมีของเซ่นไหว้ให้ผีเร่ร่อนแบบเธอมาบ้าง แต่จะไม่ให้เธอกินสาเกเซ่นไหว้อะไรเลยแบบนี้ เดี๋ยวจิตวิญญาณก็แตกสลายกันพอดี

     "ซากุระไม่อยากจากพี่ชายไปไหนหรอกนะ ซากุระไม่ยอมแน่ๆ ถ้าจิตวิญญาณของซากุระต้องแตกสลายไปแบบนี้น่ะ! บู้ๆ~" พูดจบก็อ้าปากอมลมไว้ในกะพุ้งแก้มจนป่อง ใบหน้าสวยส่ายไปมาอย่างแง่งอนเล็กน้อย ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอีกครั้งเมื่อพี่ชายใจดีโอบอุ้มตัวเธอลอยหวืดขึ้นไปนั่งบนตัก

     ซากุระฉีกยิ้มกว้างขึ้นไปอีก ซบใบหน้าถูไถไปมากับแผงอกแข็งแกร่งของอีกฝ่ายอย่างออดอ้อนคล้ายแมวน้อยน่ารัก ยกฝ่ามือโปร่งใสขึ้นลูบใบหน้าของอีกฝ่ายภายใต้ฮู้ดสีทึบอย่างคิดถึง

     ฝ่ามือหนาที่กอดเกี่ยวรัดรอบเอวบางของวิญญาณสาวเคลื่อนมากอบกุมฝ่ามือเล็กที่กำลังไล้ไปตามแก้มสากช้าๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดึงยกท้ายทอยคนตัวเล็กขึ้นสูง พร้อมก้มหน้าลงต่ำประกบริมฝีปากหนาเข้ากับริมฝีปากเล็กนุ่มนิ่มของคนบนตักตัวเองอย่างอ่อนโยน

     "ข้ารักท่าน" ร่างบางกล่าวเมื่อชายหนุ่มผมสีเงินปริศนาไม่ทราบนามผละใบหน้าของตนออก เปลี่ยนตำแหน่งริมฝีปากเป็นจุมพิตบนหน้าผากนวลของเด็กสาวอย่างรักใคร่ ไล้ปลายนิ้วภายใต้ชายแขนผ้าคลุมสีดำสัมผัสโครงหน้าเรียวสวยไปมาด้วยความคะนึงหา

     "ขอโทษนะ"
 
     ก่อนจะจบลงด้วยการผลักตัวร่างบางออกห่างจากร่างตัวเองเบาๆ ให้ร่างโปร่งใสขุ่นมัวตกลงไปในหลุมสีดำสนิทที่เปิดกว้างรอรับวิญญาณสาวอยู่

     "เอ๋? ขอโทษทำไ-- อ๊ะ!?"

     "ข้ากับเจ้าเราจะได้พบกันอีกครั้งแน่นอน ซากุระ"

     เอ๋..?

Next Chapter 》


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

268 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 14:44

    -///-.....//3

    #236
    0
  2. #206 Chutikanpimpa09 (@Chutikanpimpa09) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 17:20
    เปิดมานี้บอกรักเลยหรอร้ายนะเราอ่ะ
    #206
    4
  3. #2 Law & Nami (@poxaay) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 17:05
    น่าสนุก มาต่อไวๆนะ
    #2
    1
  4. #1 manaka lala (@12362514) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 17:00
    น่าสนใจค่ะ จะรออ่านนะค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 DX-E9R88-01 (@Skmseieii) (จากตอนที่ 1)
      12 พฤษภาคม 2561 / 17:07
      ขอบคุณค้าา~ ฝากตัวด้วยน๊าา \('^')/
      #1-1