เมียจ้าง [Bee x Cris]

ตอนที่ 16 : คนมาใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

"คุณอดิศักดิ์ หาเลขาใหม่ให้บีทีนะคะ"

         ร่างเพรียวระหงในห้องทำงานที่คุ้นเคย ยกหูโทรศัพท์สั่งชายอาวุโสที่ทำหน้าที่เดิมมาตลอด ตั้งแต่ศิรินหกล้มเมื่อวานเขาก็ไม่ให้เธอจนกว่าจะหายดี ทำให้ตำแหน่งเลขาที่แสนสำคัญของเขาว่างไปโดยปริยาย


"อ้าว ค..คุณบีเพิ่งจะให้คุณคริสมาเป็นเลขาไม่ใช่หรือครับ"อดิศักดิ์ว่าอย่างแปลกใจ ไม่กี่วันมาน้ำทิพย์เพิ่งจะประกาศกลางที่ประชุมไปเองว่าศิรินคือเลขาคนใหม่ของเขา 

"เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะค่ะ บีให้เขาพักไปก่อนสักเกือบเดือน ช่วงนี้ก็หาคนมาเป็นเลขาให้บีก่อนแล้วกันนะคะ" น้ำทิพย์ขยายความ

"เอ่อ ได้ครับ แล้วถ้า...ผมจะให้น้ำหวานมาเป็นเลขาชั่วคราวให้คุณบี คุณบีจะว่าอะไรมั๊ยครับ"

น้ำทิพย์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะครุ่นคิดอยู่ซักพัก น้ำหวานงั้นหรือ? 

"ไม่ดีกว่าค่ะ  คุณช่วยหาพนักงานคนอื่นให้ทีนะคะ" น้ำทิพย์ตัดสินใจปฏิเสธ เขารู้ดีว่าการเอาน้ำมันมาอยู่ใกล้ไฟมันจะเป็นการสร้างปัญหา ทำไมน้ำทิพย์จะดูไม่ออกว่าน้ำหวานไม่ได้ต้องการเป็นแค่เลขา เขารู้ดี แต่ยิ่งน้ำหวานเต็มใจประเคนตัวให้ขนาดไหน เขาก็ยิ่งกลัวว่าตัวเองจะไม่หยุดแค่การมองอย่างเดียว

เดี๋ยว! น้ำทิพย์ยังคงยืนยันว่าเขาไม่ได้กลัวคนที่เป็น 'ภรรยา' ทางพฤตินัยของเขา

ใช่! เขายืนยัน!

"อ่า.. แต่คุณบีครับ คือถ้าให้คนอื่นมาทำ ก็จะต้องเสียเวลามาสอนงานอีกนะครับ แล้วอีกอย่าง... เวลาไม่ถึงเดือน ถ้าจะรับคนใหม่ก็คงไม่เหมาะนะครับ" อดิศักดิ์พยายามขยายความอีกครั้ง เขาไม่ได้รู้ถึงเหตุผลที่น้ำทิพย์สั่งย้ายน้ำหวานไปทำงานแผนกอื่น และการที่น้ำทิพย์ออกคำสั่งให้หาเลขาใหม่ที่ไม่ใช่เธอก็คงเป็นแค่ความเอาแต่ใจในสายตาของชายอาวุโสอย่างเขา

"แล้วไม่มีพนักงานคนอื่นแล้วเหรอคะ"

"คือ... อ่า ครับ ผมจะรีบจัดการให้ครับ" อดิศักดิ์มีท่าทีอึกอักเล็กน้อย ให้หาเลขากระทันหันแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย แต่เขาก็ทำได้แต่เพียงตกปากรับคำไป

"บีขอไม่เกินบ่ายนี้นะคะ" ท่านประธานสาวว่าเพียงแค่นั้นก่อนจะกดตัดสายไป และหันมาสนใจ เอกสารบนโต๊ะ โชคดีที่งานวันนี้ไม่ได้หนักหนามากมายทำให้นางพญาสาวร่างพรียวแอบอู้งานมาโทรหาคนหน้าหมวยสุดที่รักที่ไม่ได้ตื่นมาส่งเขาตอนเช้า

นิ้วเรียวจรดลงบนจอสมาทร์โฟน กดโทรออกไปถึงภรรยาสาวทันที

"ฮัลโหล คริสคะ" น้ำทิพย์กรอกเสียงหวานลงในโทรศัพท์ทันทีที่ปลายสายกดตอบรับ

[ฮัลโหล คุณบี มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมโทรมาหาคริส] ไม่ทันไรเสียงหวานที่ร่างสูงต้องการจะได้ยินก็ดังขึ้น 

"เปล่าค่ะ แค่จะโทรมาเช็กว่าคริสทานยาหรือยัง" ใจจริงก็อยากจะบอกว่าคิดถึงอยู่หรอก แต่ปากดันไปพูดอีกคำเสียได้

[ทานแล้วค่ะ คริสเพิ่งทานไปเอง แล้วเมื่อเช้าทำไมไม่ปลุกคริสคะ คริสเลยไม่ได้ลุกมาทำอาหารให้คุณบีเลย] หากน้ำทิพย์ได้มาเห็นปลายสายในตอนนี้ก็จะรู้ว่า เขาเองทำให้เธอยิ้มดีใจขนาดไหนเพียงแค่โทรมาหา

"ก็... เห็นคริสเหนื่อยไงคะ เพิ่งนอนไปได้นิดเดียวเอง" นั่นไง เขาไม่วายหยอกล้อเธอเรื่องเมื่อคืน ก็มันนั่นแหละที่เป็นเหตุผลให้ศิรินตื่นสายจนไม่ทันส่งเขาไปทำงาน

[คุณบี!] ใบหน้าหมวยแสนน่ารักแดงระเรื่อขึ้นอีก นี่ถ้าหากเขานั่งอยู่ใกล้ๆ เธอก็คงจะต้องฟาดเขาสักที!

"ก็แค่อยากให้เมียพักผ่อนเยอะๆ" น้ำทิพย์ว่าพลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ที่ยังฝากฝังความรู้สึกดีจนถึงตอนนี้ จริงๆเมื่อเช้าไม่อยากจะลุกไปไหนเลยด้วยซ้ำ อยากจะนอนกอดร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนไปทั้งวัน แถมเมื่อเช้าเขายังต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่ลักหลับเจ้าคนตัวหอมที่นอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเขามาทั้งคืน ศิรินคงจะไม่รู้ตัวว่าผิวกายนวลเนียนกับกลิ่นกอมอ่อนๆของหล่อนมันน่าจับกดมากขนาดไหน

"บ้า..." ศิรินพึมพัมด้วยความเขิน

"นี่ว่าฉันเหรอ" น้ำทิพย์แกล้งทำเสียงเข้มจนคนในสายตกใจ 

"ป..เปล่าค่ะ คริสขอ-" คนอะไรแกล้งแค่นี้ยังกลัว เขาคิดในใจ สีแดงบนใบหน้าหมวยๆแทบจางหายเป็นเขาเปลี่ยนโทนเสียง แต่ก่อนจะได้ขอโทษ ศิรินก็ได้ยินเสียงหัวเราะลอยมาตามสายโทรศัพท์ 

"ฮ่า ฮ่าา" 

"นี่แกล้งคริสเหรอคะ!" ศิรินขมวดมุ่นเหมือนเด็กสามขวบที่ไม่ได้ดั่งใจ

"แกล้งเธอนี่ตลกดีจัง" เขายังคงหยอกล้อเธอเล่นเหมือนแกล้งเด็ก ทำให้ศิรินทำปากยื่นอยู่กับโทรศัพท์

"คุณบีอ่ะ!"ศิรินเธอเริ่มอยากจะงอนน้ำทิพย์ให้ได้ซักทีจริงๆ ชอบแกล้งดีนัก แถมเขายังมัวแต่หัวเราะเธอราวกับเธอเป็นเด็กๆเสียอย่างนั้น 

"คริสไม่คุยกับคุณบีแล้วดีกว่า"

"อื้ม งั้นก็ไปพักผ่อนซะนะคะ เพราะเดี๋ยวคืนนี้ก็คงจะไม่ได้นอนอีก"

"งื้อออ"

"อ่ะๆไม่แกล้งแล้ว เดี๋ยวฉันกลับไปทานข้าวด้วยนะวันนี้"

"ค่ะๆ งั้นเดี๋ยวคริสจัดโต๊ะไว้รอนะคะ"

"ค่ะ แค่นี้นะ"

"ค่ะ...คุณบี"






รอยยิ้มบนใบหน้าของน้ำทิพย์เป็นเรื่องน่าประหลาดใจสำหรับพนักงานหลายคน ก็เพราะตั้งแต่เช้ามาถึงพักเที่ยงท่านประธานสาวก็เอาแต่อมยิ้มอยู่คนเดียวจนเหล่าพนักงานต่างพากันสงสัย น้ำทิพย์เองไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังมีความสุขออกนอกหน้าขนาดไหน ภาพของผู้หญิงหน้าหมวยที่บอก'รัก'เธอเมื่อคืนยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมาในหัว ซึ่งเขาก็ทำเพียงนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว น้ำทิพย์ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว เขาไม่เคยนั่งยิ้มเพราะใคร หรือคิดถึงใครแบบที่กำลังเป็น ศิรินเป็นเหมือนความสุขในชีวิตที่เขาได้มันกลับมาอยู่ใกล้ตัวหลังจากที่มันจางหายไปนาน

มือเรียวจับปากกาด้ามหรูเซ็นอนุมัติเอกสารมากมายบนโต๊ะหลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาไม่เคยขาดตกบกพร่องเรื่องงานแม้จะมีตำแหน่งใหญ่โตกับเงินทองมากมาย ดวงตาคมสวยยังคงกวาดมองแผ่นกระดาษสีขาวอย่างตั้งใจ จนกระทั่งมีเสียงจากโทรศัพท์ไร้สายที่รู้แน่นอนว่าเป็นฝ่ายบุคคลคนสนิทดังขึ้นมารบกวนเขา

"ค่ะ คุณอดิศักดิ์" น้ำทิพย์กดเปิดสปีคเกอร์โฟนก่อนจะกรอกเสียงไปถึงปลายสายในขณะที่ตายังคงจดจ้องกับเอกสารในมือ

"คุณบีครับ มีคนมาขอพบคุณบี เขาบอกว่าเป็นเพื่อนคุณบีน่ะครับ" ปลายสายว่าอย่างนั้น เพื่อน? เพื่อนที่ไหนกัน?

"ให้เขาเข้ามาก็ได้ค่ะ"

"ครับๆ งั้นรอสักครู่นะครับ"

ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น และถูกเปิดออกโดยชายสูงอายุ น้ำทิพย์มองเห็นหญิงสาวร่างสูงระหงส์ใบหน้าคมคาย ท่านประธานสาวชะงักไปอย่างคนตกใจ ก็เพราะนั่นเป็นหญิงสาวที่เขา(เคย)คุ้นเคยเป็นอย่างดี

"อ...เอมี่" 

"บี...


___


"เขา... มี่เลิกกับเขาแล้ว..." หญิงสาวร่างบางว่าขณะที่สายตาทอดมองออกไปยังกระจกบานใหญ่ภายในห้องทำงานหรู น้ำทิพย์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น เขากอดอกมองไปยังแผ่นหลังที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีในอดีต ปล่อยให้ความเงียบครอบงำบรรยากาศรอบข้างจนหญิงสาวหน้าคมต้องหันมาสบดวงตาของน้ำทิพย์

"หมายความว่าไง" น้ำทิพย์เอ่ยอย่าสงสัย

"เรื่องมันยาว บีพอจะมีเวลาคุยกับมี่มั๊ย"  ร่างบางถามเขาอย่างมีความหวัง น้ำทิพย์มองแววตานั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขารับรู้ได้ว่าเธอไม่ได้กำลังมีความสุขแน่ๆ แม้จะไม่รู้สาเหตุ แต่น้ำทิพย์ก็พยักหน้าเบาๆแทนคำว่า ตกลง

"มี่มีีีอะไรก็ว่ามาเลย บีพอมีเวลา" 


มรกต หรือ เอมี่ หญิงสาวที่น้ำทิพย์คุ้นเคยเป็นอย่างดีในฐานะ แฟนเก่า  หญิงสาวที่เป็นความทรงจำอันเลวร้ายของเขา และเป็นคนคนเดียวที่เขาเคยใช้คำว่ารักได้อย่างเต็มปากเต็มคำ ย้อนกลับไปเมื่อสมัยเรียนมหาวิทยาลัย น้ำทิพย์เคยตามจีบผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งก็คือเธอ ความรักมันเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเรียบง่าย ในวันที่เขาไม่เคยปิดกั้นตัวเอง มรกตคือคนที่น้ำทิพย์มอบทั้งหัวใจให้อย่างไม่มีเงื่อนไข แต่แล้วเธอกลับทำลายมันลงอย่างไร้เยื่อใย ในวันที่เธอเลือกเดินจากไปกับสิ่งที่เธอคิดว่าดีที่สุดสำหรับตัวเธอ น้ำทิพย์ขาดการติดต่อกับเธอระยะหนึ่ง แต่แล้วเธอก็กลับมาพร้อมกับใบทะเบียนสมรส และประโยคที่ว่า

"เราเลิกกันนะ บี"

คำอธิบายยาวเหยียดในวันนั้นไม่มีค่าอะไรเลยเพราะบีไม่ได้ยินมันอีกต่อไป และนับจากนั้น บีก็ไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากปากตัวเองเช่นกัน

"มี่มีปัญหากับลูคัสเขา" มรกตก้้มหน้าลงเอ่ยอย่างแผ่วเบา 

"เขามีผู้หญิงคนใหม่... แต่มี่ไม่ยอม พอจะขอหย่า เขาก็หาว่ามี่หาเรื่องทะเลาะกับเขาเพื่อจะหนีไปอยู่กับคนอื่น"

"เขาไม่ฟังอะไรมี่เลย เขารำคาญแล้วก็ตบมี่ มี่จะฟ้องหย่า เขาก็ขู่ว่ามี่ี่ไม่มีทางหนีเขาพ้น"

"แล้วนี่มี่กลับมายังไง" น้ำทิพย์ถามต่อ

"สุดท้ายเขาก็ยอมหย่า แต่ต้องแลกกับทรัพย์สินทุกอย่างของมี่" มรกตว่าพลางน้ำตาไหล เขาเงยหน้ามาจ้องมองน้ำทิพย์ที่มีสีหน้าหนักใจไม่น้อยแล้วก็ก้มลงไปปาดน้ำตา"มี่ไม่เหลือใครแล้วนะบี พ่อแม่มี่เสียตั้งนานแล้วบีก็รู้ มี่แค่คิดว่าจะฝากชีวิตไว้กับลูคัสได้ แต่...ฮึก"

"พอเถอะมี่ ไม่ต้องพูดแล้ว มี่จะให้บีช่วยเหลืออะไรก็บอกแล้วกันนะ บีโอเค"

"มี่... มี่ขอไปอยู่บ้านบีได้มั๊ย.." หญิงสาวว่าอย่างไม่มั่นใจ เพราะคนไม่ได้เจอกันตั้งเกือบสิบปี แถมยังจบกันไม่สวย คงจะยากถ้าจะให้กลับมาคุุยกันเหมือนเดิม เมื่อเห็นน้ำทิพย์เงียบไปเธอเองก็รีบแก้คำพูดของตัวเอง "แต่ แค่แปบเดียวเท่านั้นนะ ถ้ามี่หาที่อยู่ได้เมื่อไร มี่จะไม่รบกวนบีเลย..." 

"คือ มี่รู้ว่าบีอาจจะเกลียดมี่นะ มี่รู้ว่ามี่ผิดที่ทำแบบนั้นกับบี มี่ที่ขอโทษนะ บีไม่ต้องให้อภัยมี่ก็ได้ แต่มี่ไม่มีที่พึ่งแล้วจริงๆ นะคะ" มรกตอ้อนวอน 

"อื้ม ก็ได้ บีจะช่วยมี่" สุดท้ายน้ำทิพย์เองก็ยอม ไม่ใช่เพราะเขาหวั่นไหว แต่อย่างน้อยก็ในฐานะเพื่อน เขาคงจะเห็นว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ เขาเองไม่ได้เดือดร้อนอะไร มรกตก็บอกเองว่าจะขอไปอยู่ชั่วคราว มันคงจะไม่มีปัญหา

"แต่บีขออย่างนึง อย่าพูดเรื่องในอดีตอีกนะ บีไม่อยากนึกถึงมัน"



รถสปอตคันหรูเคลื่อนตัวไปบนถนน มรกตยังคงมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาว่างเปล่าจนน้ำทิพย์อดนึกสงสารไม่ได้ แต่เขาก็ไม่พูดอะไรเพียงแต่ขับรถต่อไปจนกระทั่งถึงบ้าน

เสียงรถเคลื่อนตัวมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ เรียกหญิงสาวหน้าหมวยที่ถือไม้เท้าพยุงร่างตนเองอยู่ให้เดินออกมาดู พอดห็นว่าเป็นรถน้ำทิพย์ ศิรินก็ยิ้มแก้มปริแทบจะทันที แต่แล้วรอยยิ้ทกลับต้องถูกพับเก็บลงไปเมื่อเห็นว่าน้ำทิพย์ไม่ได้มาคนเดียว

ผู้หญิงคนนั้นคือใครกัน?

"ค..คุณบี ทำไมกลับเร็วจังคะ..." ศิรินเอ่ยออกไป

"คือ พอดีฉันมีแขกน่ะ นี่เอมี่ เขาจะจะมาอยู่ที่นี่ซักพัก" น้ำทิพย์แนะนำมรกตให้ศิรินรู้จัก ร่างบางที่ใช้ไม่เท้าพยุงตัวอยู่พยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่ายตามมารยาท ทั้งที่ในใจยังเต้นรัวพร้อมกับความสงสัย

"สวัสดีค่ะ คุณเอมี่" ศิรินยกมิอข้างหนึ่งขึ้นมาสวัสดี มรกตเพียงแต่ยิ้มตอบบางๆ 

"เอมี่ ส่วนนี่คือคริส เป็น...เอ่อ..." เพราะความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกของทั้งคู่ทำให้ น้ำทิพย์ลังเลที่จะให้คำตอบกับหญิงสาวหน้าคม แต่กับศิริน เธอกับรอฟังอย่างกับคาดหวังอะไรบางอย่างไว้ ที่มันอาจจะเป็นเพียงเธอคนเดียวที่คาดหวัง...

"เป็น เลขา ฉัน" เลขา งั้นเหรอ แค่เลขาสินะ ...

"สวัสดีค่ะคุณคริส" มรกตทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม ดูท่าทางหญิงสาวจะสนิทกับน้ำทิพย์มากพอตัว ศิรินสังเกตเห็นดวงตาแดงก่ำราวกับคนเพิ่งร้องไห้มาจึงทำให้เธอไม่กล้าพูดอะไรต่อมาก เพียงแต่พยักหน้าน้อยๆแล้วมองดูน้ำทิพย์กับ ผู้มาใหม่ เดินผ่านเธอเข้าไปในบ้าน

'น้ำทิพย์พาผู้หญิงคนอื่นเข้าบ้าน' คำนี้วนเวียนในหัวเธอมาสองชั่วโมงแล้ว นานเท่ากับเวลาที่เขาหายเข้าไปในห้องนอนแขกกับผู้หญิงอีกคน เธอจะห้ามตัวเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่านได้ยังไง น้ำทิพย์ที่เพิ่งบอกรักเธอเมื่อคืน ตอนนี้หายเข้าไปในห้องกับผู้หญิงแปลกหน้าตั้งสองชั่วโมง ศิรินได้แต่พาร่างกับไม้เท้าช่วยพยุงตัวมาทิ้งไว้ที่โซฟา รอแล้วรอเล่าเขาก็ไม่ออกมา




"มี่อยู่ห้องนี้ไปก่อนนะ ขาดเหลืออะไรก็บอกป้าอุ่นนะ เดี๋ยวบีจะไปบอกป้าอุ่นให้ดูแลมี่เอง" น้ำทิพย์ว่า มรกตได้แต่มองเขาไม่วางตา เธอทำกับเขาไว้ขนาดนั้น ทำไมเขาถึงยังดีกับเธอ มันไม่จำเป็นด้วยซ้ำที่จะต้องทำแบบนี้

มรกตมองแผ่นหลังเขาที่กำลังช่วยเธอเก็บของก่อนจะสอดแขนเข้าไปกอดเอวบางของอีกคนไว้ ซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังอุ่น น้ำทิพย์ชะงักเล็กน้อยกับสัมผัสที่ไม่คุ้นเคย ความจริงแล้วถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาก็คงจะไม่รู้สึกแบบนี้ น้ำทิพย์จับมือบางที่กอดอยู่บนเอวเธอเป็นเชิงปลอบประโลม มันเหมือนวันเก่าๆที่สมัยที่ทั้งคู่ยังรักกัน หญิงสาวซึมซับความอบอุ่นจากแผ่นหลังน้ำทิพย์อย่างโหยหา กลิ่นแบบนี้ ความรู้สึกแบบนี้ นานเท่าไรแล้วนะ...

"ทำไมบีถึงดีกับมี่ขนาดนี้..." มรกตถามเสียงแผ่วเบา

"มี่เดือดร้อน บีก็ต้องช่วย" น้ำทิพย์แกะมือบางออกก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

"ขอบคุณนะคะ" หญิงสาวว่าอย่างจริงใจ ดวงตาคมทอประกายอย่างสุดซึ้ง น้ำทิพย์มองเธอกลับด้วยแววตาอ่อนโยนก่อนจะยกยิ้มบางๆให้เธอสบายใจ

"มี่ไม่ต้องกังวลนะ มี่อยู่ที่นี่นานเท่าไรก็ได้ เอาเวลาที่มี่พร้อมจริงๆ แล้วค่อยมาคิด ว่าจะเอายังไง" ร่างสูงยอมรับว่าเธอรู้สึกอ่อนไหวอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อมองเห็นน้ำตาของมรกต แต่เขาเพียงอยากให้เธอสบายใจ อย่างน้อยก็ในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง

"มี่เก็บของไปก่อนนะ เดี๋ยวบีออกไปข้างนอกก่อน มีอะไรก็บอกแล้วกัน"

"อ่า..แล้วก็ไม่ต้องกังวลนะ เรื่องในอดีตอ่ะ บีไม่ได้ใส่ใจมันแล้ว" ร่างสูงว่าแค่นั้นก่อนจะหันหลังออกจากห้องไป แต่กลับถูกเรียกไว้โดยร่างบาง

"เดี๋ยวก่อน บี..."

"มีอะไรค- อื้ออ"

ริมฝีปากอวบอิ่มทาบทับลงมาบนส่วนเดียวกันของน้ำทิพย์อย่างจู่โจม ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัว แต่ริมฝีปากอวบอิ่มที่คลอเคลียอยู่บนริมฝีปากของเธอก็ช่างเย้ายวนจนยากจะปฏิเสธ น้ำทิพย์เผลอตอบรับจูบแสนหวานตามสัญชาตญาณ มือเรียวยกขึ้นมาโอบกอดแผ่นหลังของร่างที่เล็กกว่า หากแต่ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้ น้ำทิพย์ผละออกจากมรกตทันที เขามองเธอด้วยความตกใจเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นมาจัดเสื้อสูทที่ดูยับเยินลงไปหน่อย

"ม..มี่ขอโทษ" เธอเอ่ยขึ้นเพราะรู้ว่าเขาไม่ได้เต็มใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่

"ไม่ป็นไร เอ่อ บีไปก่อนนะ" เขารู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงผิดปกติ รสจูบที่เคยคุ้นมันหวนกลับมา เรียกร้องให้ความรู้สึกเก่าๆกลับมาสู่เขา น้ำทิพย์แตะที่ริมฝีปากของตนอย่างครุ่นคิด แทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่กำลังรู้สึกมันจะกลายเป็นอะไร

แต่เขาไม่ควร...ใช่ว่าน้ำทิพย์จะจำคำบอกรักที่เธอมอบให้กับศิรินเมื่อคืนนี้ไม่ได้ เขากำลังเปิดใจให้เธอ จนกระทั่งมั่นใจเขาจึงเอ่ยคำนั้น ศิรินบอกรักเขา และเขาก็เอ่ยคำนั้นกับเธอเช่นกัน ถึงความสัมพันธ์มันจะยังไร้สถานะ แต่น้ำทิพย์ก็รู้ตัวว่าความรู้สึกของตัวเองมันชัดเจน นี่มันคือหตุผลที่เขาไม่ควรจะหวั่นไหวกับมรกต

น้ำทิพย์จะไม่ปล่อยให้อดีตที่เคยทำให้เธอเจ็บปวดมันหวนกลับมาหาเธออีก ไม่ว่าจะในรูปแบบใดก็ตาม มันถึงเวลาที่เขาควรจะเริ่มต้นใหม่กันเสียที...

น้ำทิพย์ตั้งใจจะอธิบายเรื่องของมรกตให้ศิรินได้ฟัง เขาไม่อยากจะปิดบังอะไรเธอทั้งนั้น เขาไม่อยากจะมีปัญหากับเธอ นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ร่างสูงเดิมตามหาศิรินทั่วบ้านแต่กลับไม่เจอ หาที่ห้องก็แล้ว ห้องน้ำก้ไม่อยู่ โซฟาในห้องรับแขกก็ว่างเปล่า น้ำทิพย์ขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะตัดสินใจไปถามคนที่เธอคิดว่าน่าจะรู้เรื่อง

"ป้าอุ่นคะ เห็นคริสมั๊ยคะ" น้ำทิพย์ถาม

"อ้าว เธอไม่ได้บอกคุณบีหรือคะว่าจะออกไปข้างนอก คุณคริสเธอบอกว่าบอกคุณบีแล้วว่าจะไปทำธุระ" ป้าอุ่นว่าอย่างสงสัย เมื่อกี้นี้เขาเจอศิริน ก็ยังสงสัยว่าทำไมคุณบีถึงปล่อยให้เธอออกจากบ้านทั้งที่ยังขาเจ็บอยู่อย่างนั้น

"ห๊ะ แล้วป้าอุ่นก็ปล่อยให้เขาไปงั้นเหรอคะ! คริสขาเจ็บอยู่แท้ๆ เขาไม่ได้มาบอกบีค่ะ แล้วนี่ป้าอุ่นรู้มั๊ยว่าเขาไปไหน" ร่างสูงร้อนรนใจเมื่อได้ยินแบบนั้น ตอนเดินหาศิรินเขายังมองเห็นรถตู้คันสีดำกับคนขับรถประจำของเขายังอยู่หน้าบ้านก็แน่ใจว่าศิรินคงจะต้องนั่งแท็กซี่ออกไปแน่ๆ

"ป้าไม่ทราบค่ะว่าเขาไปไหน ป้าขอโทษนะคะ ป้าไม่รู้จริงๆ" 

น้ำทิพย์ที่จนปัญญาได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางมองดูนาฬิกา นี่ก็บ่ายแก่แล้ว ขาก็ยังเจ็บยังจะออกไปคนเดียวอีก คริสนะคริส! เขาพยายามสงบสติอารมณ์เพราะไม่อยากจะโมโหร้ายใส่ใคร

"อ่าา..โอเคค่ะๆ ไม่เป็นไร บีฝากป้าดูแลเอมี่ด้วยนะคะ บีจะออกไปตามคริส"

"แล้วคุณบีรู้เหรอคะว่าเธอไปไหน"

"บีว่ามีไม่กี่ที่ค่ะ เดี๋ยวบีจะรีบกลับ"





เป้าหมายแรกก็คงหนีไม่พ้นโรงพยาบาล ตั้งแต่ที่หล่อนเข้ามาเขาก็ไม่เคยเห็นหล่อนจะไปไหนนอกจากโรงพยาบาล ศิรินอาจจะออกไปเยี่ยมแม่เธอก็ได้ คิดได้ดังนั้นเขาก็บึ่งรถหรูไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย หากแต่การจราจรเวลาเลิกงานคงไม่เอื้ออำนวยให้เขาได้เร่งรีบซักเท่าไร ต่อให้รถจะแรงแค่ไหนก็ต้องหยุดนิ่งบนทางด่วนอย่างช่วยไม่ได้ น้ำทิพย์หยิบสมาทโฟนขึ้นมากดโทรออกไปหาศิริน แต่เจ้าตัวกลับปิดเครื่องเสียนี่ ช่วยไม่ได้ เขาคงต้องรอต่อไป

จนแล้วจนเล่ารถยนตร์คันหรูของเขาก็ทำได้เพียงเคลื่อตัวไปเรื่อยๆ น้ำทิพย์เหลือไปเห็นแสงไฟสว่างวาบขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ของเขา

LINE: Namwan sent you a picture
LINE: หวังว่าจะยังไม่ลืมน้ำหวานนะคะ
LINE: ดูสิคะว่านี่รูปใคร
LINE: น้ำหวานหวังดีหรอกนะคะถึงส่งมา

หากมนุษย์คนนึงมีแรงมากพอที่จะบีบโทรศัพแตกได้ สมาทโฟนราคาแพงคงจะแหลกคามือน้ำทิพย์เสียเดี๋ยวนี้ ภาพผู้หญิงของเธอกำลังนั่งกอดกับชายร่างสูงที่เขาเกลียดขี้หน้ายิ่งกว่าอะไร

ไหน...ไหนที่ศิรินสัญญากับเขาว่าจะไม่ทำแบบนี้

ไหน...ไหนที่ศิรินบอกกัับเขาว่าไม่ได้คิดอะไรกับไอ้หมอนั่น

"ไอ้ปรมะ ไอ้เลว!"

ความเป็นห่วงแปรเปลี่ยนเป็นโมโหในทันใด น้ำทิพย์เหยียบคันเร่งปาดหน้ารถทุกคันบนท้องถนนจนได้ยินเสียงบีบแตรดังขึ้นไม่หยุด แต่เขาหาสนใจไม่ น่าเบื่อเต็มทนกับเรื่องเดิมๆและคนเดิมๆ วันนี้เขาจะต้องทำให้มันรู้เรื่องกันเสียที

/

ไม่กี่นาทีก่อน...

"คุณคริส!" ปรมะเอ่ยอย่างดีใจเมื่อเขาเห็นศิริน และพบว่าหล่อนมาคนเดียว แพทย์หนุ่มทักทายหล่อนอย่างคุ้นเคย

"สวัสดีค่ะคุณหมอ คุณแม่เป็นยังไงบ้างคะ อาการยังเหมือนเดิมมั๊ย" รอยยิ้มตาหยีเปลี่ยนเป็นสีหน้ากังวลเล็กน้อยเมื่อพูดถึงอาการป่วยของผู้เป็นแม่

"นี่ผมว่าจะโทรไปบอกอยู่พอดีเลยครับ คือร่างกายท่านคตอบสนองได้ดีขึ้นนะครับ ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะครับ" ปรมจะเอ่ยอย่างยินดี เขาเองกำลังจะบอกข่าวดีนี้กับเธออยู่พอดี แต่พอได้เห็นใบหน้าหมวยของศิรินอยู่ตรงนี้แล้วดขาแทบจะลืมข่าวดีใดใดไปเสียหมด

"จริงเหรอคะ คริสขอบคุณคุณหมอมากนะคะ คริสอยากให้คุณแม่หายเร็วๆจัง ถ้าไม่ได้คุณหมอคริสก็ไม่รู้จะวางใจได้เท่านี้มั๊ย" ดวงตาเรียวเล็กสื่อถึงความจริงใจอย่างลึกซึ้ง เธอรู้วึกขอบคุณคุณหมอเสียจริง ข่าวดีของเขามันทำให้เธอลืมเรื่องขุ่นเคืองใจก่อนหน้านี้ไปเป็นปลิดทิ้ง 

ศิรินโผเข้ากอดร่างสูงด้วยความดีใจ ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อยก่อนจะกอดตอบ เขายอมรับว่าใจเต้นระส่ำตอนที่ศิรินโผเข้ากอด หากแต่กอดกันได้ไม่นาน เขากลับมองเห็นน้ำทิพย์มองมาอย่างไม่พอใจ 

ร่างสูงสาวเท้าเข้ามากระชากร่างบางออกจากชายหนุ่มจนเธอเซไปตามแรง

/

"โอ๊ย!" ศิรินอุทานอย่างตกใจ ร่างเล็กเซไปตามแรงกระชาก ใบหน้าเหยเกไปเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวดจากขาที่ยังไม่หายดี แต่ร่างสูงก็หาสนใจไม่ "คุณบ..บี"

"มายุ่งอะไรกับคนของฉัน!!!" น้ำทิพย์พูดจนเหมือนจะตวาดชายหนุ่มที่ยังคงตกใจอยู่ แววตาที่เต็มไมปด้วยอารมณ์โกรธจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างเอาเรื่อง มือเรียวกำแน่นเมื่อคนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะตั้งสติได้กำลังแสยะยิ้มมาที่เขา

"นายคิดว่านายเป็นใครถึงมีสิทธิ์มาแตะต้องคริส!" ราวกับสติขาดผึงเขาไม่สนด้วยซ้ำว่าที่นี่คือโรงพยาบาล และเขาก็กำลังถูกมองโดยเหล่าญาติคนไข้

"แล้วคุณล่ะ คุณบอกว่าคุณคริสเป็นเมียคุณ แล้วทำไมถึงปล่อยให้มาอยู่กับผมได้" หากแต่ปรมะกลับยังท้าทายเขาด้วยการเหยียดยิ้มอยู่อย่างนั้น ศิรินเบิกตากว้างแทบจะทันทีที่ได้ยินปรมะพูดแบบนั้น เธอไม่รู้ว่าเขาไปรู้มาจากไหนเรื่องของเธอกับคุณบี หรือบางทีคุณบีอาจจะทำอะไรที่เธอยังไม่รู้

"นายไม่มีสิทธิ์มาพูด ไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะมายุ่งเรื่องของฉันด้วย" ศิรินที่ลืมความเจ็บปวดตรงข้อเท้าไปเสียสนิทกำลังปะติดปะต่อเรื่องราวน่าตกใจตรงหน้า เธอเองยังโกรธน้ำทิพย์อยู่ที่พาผู้หญิงคนอื่นเข้าบ้านแถมยังไม่ยอมอธิบายอะไรซักคำ แต่ตอนนี้เรื่องมันกลับตาลปัตรไปหมด

"อย่าพาลสิครับ ที่นี่โรงพยาบาลนะคุณ คุณคริสเขาก็แค่มาเยี่ยมคุณแม่" ปรมะยอมรับว่าเขายังหวั่นใจอยู่ เพียงแต่กลบเกลื่อนมันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ซึ่งมันเหมือนน้ำมันราดเชื้อเพลิงให้ลุกโชน

"นายหุบปากไปได้ละ ฉันจะพาคริสกลับบ้าน!" น้ำทิพย์คว้าข้อมือบางโดยที่ไม่มองหน้าศิรินด้วยซ้ำ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะหันหลังกลับ ฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดผึงเอาตอนที่ปรมะพยายามกวนประสาทเขาอีกครั้ง

"ถามคุณคริสเธอก่อนดีกว่ามั๊ยครับ ว่าอยากกลับไปกับคุณหรือเปล่า"

หมัดจากน้ำทิพย์พุ่งตรงไปที่มุมปากชายหนุ่มจนเลือดซิบ ศิรินที่นิ่งอึ้งอยู่นานร้องกรี๊ดออกมาพร้อมกับคนรอบข้าง เธอพยุงเอาขาข้างที่เจ็บกับร่างกายเธอเข้าไปห้ามปรามผู้หญิงร่างสูงที่กำลังเดือดจัด

"คุณบี!!! คุณทำอะไรอ่ะ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

"ปกป้องมันเหรอคริส!"

ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนมีเหตุผล แต่เวลานี้น้ำทิพย์กลับไม่ไตร่ตรองอะไรซักนิด เธอเชื่อแล้วว่าเวลาเขาโมโหทุกอย่างจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ศิรินหน้าเหวอไปตอนที่เขาตอบกลับมาด้วยประโยคเหมือนในละครหลังข่าว

"คุณบี! คุณช่วยมีสติหน่อยได้มั๊ยคะ"

"เธอกล้าขึ้นเสียงกลับฉันเหรอคริส รู้มั๊ยว่าฉันเป็นห่วงเธอขนาดไหนตอนที่ป้าอุ่นบอกว่าเธอออกไปข้างนอกคนเดียวทั้งๆที่ขายังเจ็บอยู่ เธอรู้มั๊ยว่าฉันร้อนใจแค่ไหนตอนที่รถติดอยู่บนถนนแล้วติดต่อเธอไม่ได้ แล้วไง สุดท้ายฉันต้องมาเห็นเธอกอดกับไอ้หมอหน้าโง่เนี่ยเหรอ!" ศิรินได้แต่นิ่งอึ้งไป เธอไม่รู้ว่าเขาจะเป็นห่วงเธอขนาดนี้ แต่มันคนละเรื่องกับที่เขาจะมาโวยวายกลางโรงพยาบาลแล้วทำร้ายร่างกายเพื่อนของเธอ

"เธอคิดว่าฉันจะรู้สึกยังไงล่ะ..."


"แล้วคุณคิดว่าฉันจะรู้สึกยังไงที่ คุณเองก็ทำอะไรไปโดยไม่บอกฉันเหมือนกัน" คราวนี้เป็นน้ำทิพย์เองที่ไปต่อไม่ถูก เขาลืมไปเสียสนิทว่าตั้งใจจะมาอธิบายเรื่องของมรกตให้เธอฟัง แต่สุดท้ายกลับจบลงที่เขามาเห็นภาพบาดตาที่ไม่อยากจะเห็น

"ฉันจะพาคุณหมอไปทำแผล เดี๋ยวเราค่อยคุยกันที่บ้านนะคะ"

ศิรินพูดแค่นั้นก่อนจะพยุงร่างตัวเองเขาไปหาปรมะ ร่างสูงได้แต่มองตามศิรินที่ตอนนี้ดูเป็นห่วงเป็นใยปรมะ ทั้งๆที่ตัวเองยังต้องใช้ไม่เท้าพยุงร่างอยู่ เขาทำได้แค่มองสองคนนั้นเดินไปจนลับตา สุดท้ายเขาเองก็ต้องกลับมานั่งในรถสปอตคันหรูที่เคยมีศิรินอยู่ข้างๆ


"เธอรักฉันอย่างที่พูดจริงๆใช่มั๊ย...คริส"





____

ไรท์กลับมาแล้วเด้ออ วอนรีดอย่าเพิ่งเอาก้อนหินมาปาบ้านไรท์นะ ที่หายไปเพราะตัน+ไม่มีเวลา แต่ให้ตายก็ไม่เทนะคะ พยายามแร้วว อย่าเพิ่งหนีเราไปปปป เม้นเยอะๆให้กำลังใจไรท์หน่อยน้า ขอบคุณรีดทุกคนที่ไม่ทิ้งกัน สุดท้ายก็คอมเม้นท์ติชมได้เหมือนเดิมนะคะ

ปล.สำหรับncทั้งสองอันไม่ต้องแปะเมลแล้วนะคะ เดี๋ยวเราแปะลิงค์ไว้ให้เลย จริงๆเป็นลิงค์เดียวกับตอนที่แล้วนะคะ เนื่องจากเราไม่มีเวลาส่งให้จริงๆ
 
ตามลิงค์นี้เลยจร้า
 
>>> NC <<<

ปล2. หรือจะไปที่คอมเม้นท์ที่ #เมียจ้างบีคริส ในทวิตก็ได้น้า แล้วพบกันใหม่ค่ะะ












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

447 ความคิดเห็น

  1. #414 SupperServay (@SupperServay) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 12:51
    ชอบค่ะ. สู้ๆ นะคะ รออยู่ค่ะ
    #414
    0
  2. #412 Sbc_m (@SPB_Unknow) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 18:00
    รออยู่น้าา เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #412
    0
  3. #410 Aum_Chanchit (@Aum_Chanchit) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 11:37
    รออออออออ
    #410
    0
  4. #408 hwang3007 (@anuree9050) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 01:52
    ไรท์สู้ ๆ อย่าเทเรานะ เราอยากอ่านต่อแล้ว 55555555
    #408
    0
  5. #407 TIST_CHILL (@pammylover) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 02:24
    คุณบีใจร้ายยว!!!พี่คริสต้องเอาคืนบ้างเล่นตัวเลยๆ
    #407
    0
  6. #406 ppp232 (@ppp23) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 13:10
    คุณบี!!! เราจะอยู่ทีมคริส
    #406
    0
  7. #405 nuuopor (@nuuopor) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 11:52
    คุณบีเริ่มก่อนนน พี่คริสต้องเข้มแข็งนะะะ
    #405
    0
  8. #404 _yanika (@_yanika) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 22:37
    โอ๊ยยยย คิดถึงเรื่องนี้มากกกก งืออออ
    #404
    0
  9. #403 clubbc (@clubbc) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 22:36
    เพิ่งจะดีกัน ทะเลาะกันอีกแล้ว ใครก็ได้เอาคุณหมอกับคุณมี่ไปเก็บที
    #403
    0
  10. #402 AphinyaNeanudorn (@AphinyaNeanudorn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:34
    กิ๊ดดดไรท์มาต่อแล้วว
    สนุกค่ะจะรออ่านน้าาา
    #402
    0
  11. #401 Arsathai (@Arsathai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 20:43
    คุณบีพาเขามาบ้านทำไม เข้าใจผิดกันหมดแล้ว
    #401
    0
  12. #400 AuJariya (@AuJariya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 20:05
    ตอนนี้อิคุณหมอเลยได้โอกาสทำคะแนนจีบพี่คริสเลย คุณบีนะคุณบี ไม่น่าพาแฟนเก่าเข้าบ้านมาเลย ใจดีเกินไปแล้ว ดูท่าทางเอมมี่ต้องมารังแกพี่คริสแน่เลย
    #400
    0
  13. #399 sinesjt (@sinesjt) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 19:53
    เรื่องใหม่มาอีกแล้ววววว แงงง เค้าพึ่งบอกรักกันไปเองอ่ะ ฮือ
    #399
    0
  14. #398 Juonnnnn (@Juonnnnn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 19:25
    เพิ่งดีกันแท้ๆ จะมาม่าอีกแว้ววววว
    #398
    0
  15. #397 simmmmmmme (@saaimsimmy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 19:25
    กลับมาพร้อมดราม่า รึป่าวนะ???
    #397
    0
  16. #396 magicoficetea (@magicoficetea) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 19:08
    ทำไมพี่บีไม่อ่อนโยนนนนนนนน
    #396
    0