เมียจ้าง [Bee x Cris]

ตอนที่ 4 : อดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    9 มิ.ย. 60

หลังจากที่ศิรินวิ่งหนีไป น้ำทิพย์ไม่ได้คิดจะตามไปเลย เธอรู้ว่าหากเธอต้องการตัวเธอคนนี้เมื่อไรเธอก็หาได้ไม่ยาก เหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อคืนทำให้น้ำทิพย์ย้อนคิดถึงเหตุผลของมัน เหตุผลที่ทำให้เธอสติแตกจนควบคุมตัวเองไม่ได้ จนเธอพลั้งพลาดขืนใจผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดจะทำเลยในชีวิต

ปมในใจที่เคยเจอมันทำให้เธอเสียสติไปชั่วข้ามคืนหนึ่ง





27ปีก่อน...

"บีตื่นได้แล้วลูก"

หญิงวัยกลางคนผู้เป็นแม่เรียกเจ้าเด็กตัวเล็กขี้เซาที่ไม่ยอมลุกจากเตียงซักที

"งืออ ขอนอนอีกนิดนะคะแม่"

"ไม่เอาซีคะ ลืมไปรึเปล่าวันนี้วันอะไร"

"วันอะไรคะคุณแม่"

เด็กน้อยวัยเจ็ดขวบยังคงงัวเงียไม่ยอมตื่นซักที ซ้ำยังดึงมือผู้เป็นแม่มาซบออดอ้อนอีก 

"วันเกิดบีไงคะ"

"จริงด้วย!"

"ลืมไปรึเปล่าว่าวันนี้คุณพ่อสัญญาว่าจะพาบีไปเที่ยวทะเลด้วยนะ"

"เย้! บีอยากไปทะเลมากเลย คุณพ่อจะพาบีไปจริงๆใช่มั๊ยคะ"

"จริงสิลูก คุณพ่อสัญญาแล้ว แต่ถ้าบียังไม่ยอมลุกไปอาบน้ำแต่งตัวบีจะอดไปนะคะ"

"ไปค่ะๆ บีไปแล้ว"

น้ำทิพย์ตัวจิ๋ววิ่งไปอาบน้ำอย่างตื่นเต้น ตั้งแต่ได้ยินคำว่าทะเลเธอก็ตาสว่างขึ้นมาทันที เพราะมันเป็นที่ที่เธอชอบที่สุด

น้ำทิพย์จัดการแต่งตัวจนเรียบร้อยแล้วเดินออกมาหาคุณแม่ที่กำลังจัดเตรียมเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้น้ำทิพย์

"แม่คะ แล้วคุณพ่อล่ะ"

"เมื่อคืนคุณพ่อกลับดึกน่ะลูก ป่านนี้คงยังไม่ตื่น บีไปปลุกสิ เดี๋ยวแม่จัดของเสร็จแล้วจะตามไป"

"โอเคค่ะ"

เด็กผู้หญิงตัวเล็กเดินไปตามทางในบ้านหลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์เพื่อไปที่ห้องของพ่อกับแม่ เธอจำได้ว่าเมื่อคืนคุณพ่อกลับดึกมาก คุณแม่เลยมานอนกับเธอ แต่จนสองแม่ลูกหลับไปพ่อก็ยังไม่กลับมาซักที

ปกติของน้ำทิพย์ตอนอายุเเจ็ดขวบเธอไม่เคยเคาะประตูห้องของพ่อกับแม่เลย เพราะมันแทบจะไม่เคยล็อค เนื่องจากทั้งสองต้องการให้น้ำทิพย์เปิดเข้ามาหาได้ทุกเมื่อ วันนี้ก็เช่นกัน น้ำทิพย์จึงเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้ขออนุญาติ

"กรี๊ดดดดดด"

เสียงกรี๊ดดังลั่นขึ้นขึ้นเมื่อภาพที่เห็นไม่ใช่สิ่งที่เด็กวัยนี้ควรจะเห็น

คุณพ่อของเธอที่ไม่สวมเสื้อกำลังจูบกับผู้หญิงแปลกหน้าอายุประมาณยี่สิบกว่าที่รีบยกผ้าห่มมาปิดร่างกายทันทีเมื่อได้ยินเสียง

"คุณพ่อ!!!"

"บ...บีลูก!!!"

คนเป็นพ่อทำอะไรไม่ถูกกับสิ่งที่เกิดขึ้น เหมือนหน้าชาไปชั่วขณะหนึ่ง ส่วนน้ำทิพย์เองถึงจะยังไม่เข้าใจเรื่องนี้ดีพอแต่ก็พอจะจับใจความได้บ้างว่าอะไรเป็นอะไร

ไม่นานแม่ของเธอวิ่งตามเสียงกรี๊ดดังลั่นของน้ำทิพย์มา คนที่เจ็บปวดมากกว่าเด็กที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรก็คงเป็นผู้ใหญ่ที่รู้และเข้าใจทุกอย่างดี เพียงแต่ไม่คาดคิดว่ามันก็เกิดขึ้นกับตนเท่านั้น 

สิ่งที่น้ำทิพย์พอจะจำได้ลางๆก็คือ เธอเห็นแม่ของเธอช็อคจนเป็นลมไป ผู็หญิงแปลกหน้าถูกไล่ออกไปจากบ้านโดยพ่อของเธอ ไม่มีคำอธิบายใดๆทั้งสิ้นจากปากผู้เป็นพ่อ คงจะเป็นเพราะไม่รู็จะแก้ตัวอย่างไรให้ลูกเชื่อ เด็กอายุเก้าขวบถึงจะยังอ่อนต่อโลกมากแต่ก็ไม่ได้มากขนาดที่ว่าจะไม่เข้าใจเรื่องเมื้อกี้ จนกระทั่งแม่ของเธอเริ่มได้สติ

"คุณ...ผมขอโทษ"

พ่อของน้ำทิพย์เอ่ย

"คุณยังจะกล้ามาขอโทษฉันอีกเหรอ"

"มันแค่ผิดพลาดเท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้นนะครับ"

"เรื่องแค่นั้นงั้นเหรอ! ฉันไม่เคยคิดว่าคุณจะทำแบบนี้ สิบกว่าปีที่แต่งงานกันมาฉันเชื่อใจคุณตลอดนะ"

"ผมขอโทษ..."

"คุณจะว่ายังไงกับลูก คุณมาทำอับปรีย์แบบนี้ให้ลูกเห็นได้ยังไง ลูกจะคิดยังไงที่เห็นอะไรแบบนี้!!!"

"ผมจะพยายามหาข้อแก้ตัวกับลูกเอง"

"คุณแก้ตัวยังไง! ลูกไม่ได้เป็นสองขวบนะ คุณแก้ตัวยังไงลูกก็รู้อยู่ดีว่ามันคืออะไร"

"..."

"ฉันจะหย่า..."

"ไม่ได้นะ! ผมไม่ยอมเด็ดขาด คุณจะไปจากผมไม่ได้นะ"

"ฉันทนอยู่กับคนแบบนี้ไม่ได้ และฉันไม่ต้องการให้ลูกมาเห็นอะไรแบบนี้อีก"

"ให้โอกาสผมเถอะ อย่างน้อยก็ทำเพื่อลูกนะ อย่าไปไหนเลยนะครับ ผมสัญญาผมจะไม่ทำแบบนี้อีก"

บทสนทนาทั้งคู่อยู่ในสายตาน้ำทิพย์ที่ยืนแอบดูอยู่ด้านบน เธอจำได้ว่าแม่ร้องไห้ไปพูดไป จำได้ว่าแม่เสียใจมาก เธอฝังใจว่าผู้หญิงคนนั้นทำให้แม่ร้องไห้แทบทั้งวันทั้งคืนไม่ยอมหยุด แต่สุดท้ายแม่เลือกที่จะไม่หย่ากับพ่อ เหตุผลเดียวก็คือเพื่อลูก 

หลังจากวันนั้นมาครอบครัวถึงจะมีกันครบสามคนเช่นเดิม แต่มันไม่เหมือนเดิมทั้งหมด ต้องอาศัยเวลานานหลายเดือนแม่ถึงจะยอมพูดกับพ่อเป็นปกติ แต่ถึงจะพยายามทำให้มันกลับมาเป็นเช่นเดิมทั้งหมดมันก็เป็นไปไม่ได้ทั้งร้อยเปอร์เซ็น แก้วที่แตกถึงจะใช้เวลานานเท่าใดหรือบรรจงต่อมันแค่ไหน มันอาจจะกลับมาเป็นรูปเป็นร่างได้ แต่รอยร้าวมันไม่มีวันเลือนหายไป

เหตุการณ์ครั้งนี้มันทำเธอฝังใจและทำให้เธอขยาดผู้ชายไปเลย ถึงแม้สภาพจิตใจจะกลับมาดีเหมือนเช่นเคย แต่เหตุการณ์นี้ยังเป็นปมฝังอยู่ในส่วนลึกภายในจิตใจของเธอ มันทำให้เธอขยาดผู้ชาย ทำให้เธอเกลียผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้พ่อเธอแม้มันจะไม่มีซักคนหลังจากครั้งนั้น และทำให้เธอไม่อยากผูกมัดกับใครเพราะกลัวจะต้องเสียใจเหมือนกับแม่ของเธอ







เวลาผ่านมาเกือบชั่วโมงแต่น้ำทิพย์ยังคงนั่งคิดถึงเรื่องราวในอดีตซ้ำไปซ้ำมา ทำให้มันยิ่งตอกย้ำว่าเธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายมันเป็นครั้งที่สอง ถึงเรื่องมันจะผ่านมานานเป็นสิบปี แต่หากใครไม่เจอกับตัวเองไม่มีวันรู้หรอกว่ามันเจ็บปวดขนาดไหนที่จะต้องมองเห็นภาพนั้นด้วยตาตัวเอง 

ซึ่งมันก็ทำให้น้ำทิพย์เกิดความคิดอะไรบางอย่าง เธอตัดสินใจออกจากที่นั่นทันทีโดยทิ้งเงินค่าห้องเอาไว้บนหัวเตียงและขับรถออกมาก่อนจะตรงไปที่สถานเริงรมย์ที่ไม่ไกลมากนัก เพราะมันเป็นที่เดียวที่น้ำทิพย์พอจะตามหาศิรินได้ 

"ที่นี่ยังไม่เปิดนะคะ ขอโทษด้วยค่ะ"

ผู้ดูแลสถานที่พูดขึ้นทั้งที่ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า

"อ้าว คุณน้ำทิพย์นี่คะ ไม่ได้มาตั้งนานเลย แต่ตอนนี้ยังเช้าอยู่เด็กๆยังไม่เข้าหรอกนะคะ"

"วันนี้ฉันไม่ได้มาเลือกเด็ก คนชื่อคริสอยู่มั๊ยคะ"

"คิดไหนคะ มีตั้งหลายคิด คิดตี้รึเปล่า"

"คริส..ค่ะ"

น้ำทิพย์เน้นเสียงเพื่อให้คนฟังได้ยินชัดขึ้น

"อ๋อ คริสนั่นเอง แต่น้องเขายังไม่เข้าหรอกนะคะ เห็นเมื่อวานบ่นว่าปวดหัวเลยกลับไปก่อน ไม่รู้วันนี้จะเข้ารึเปล่าเลยค่ะ"

"คุณจะว่าอะไรมั๊ยถ้าฉันจะขอให้คุณช่วยตามเธอให้ฉันหน่อย...เดี๋ยวนี้เลย"

"คุณมีเรื่องอะไรกับคริสรึเปล่าคะ"

"เปล่าค่ะ แค่มีเรื่องต้องคุยกันนิดหน่อย แต่ฉันไม่รู้จะไปตามที่ไหน"

"เอ่อ ฉันมีเบอร์คริสอยู่ค่ะ ฉันไม่รู้นะคะว่าคริสจะยอมมารึเปล่าเพราะนี่มันนอกเวลางาน"

"ลองถามเธอให้หน่อยได้มั๊ยคะ"

"ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวจะลองดู"

ว่าแล้วคุณผู้ดูแลก็กดเบอร์ของศิรินลงไปในโทรศัพย์

"ฮัลโหลคริส"

[สวัสดีค่ะเจ๊ มีอะไรรึเปล่าคะ]

"คริสเป็นไงบ้างจ๊ะ ปวดหัวดีขึ้นรึยัง"

[เอ่อ..ดีขึ้นแล้วค่ะ]

"แล้วพอจะออกมาทำงานไหวรึเปล่าล่ะ"

[คืนนี้คริสยังไม่แน่ใจค่ะ ขอดูอาการก่อน]

"คือ...มีคนมาขอพบคริสที่นี่น่ะ"

[ห๊ะ ใครกันคะ]

"คือ...คุณบีน่ะ เขาบอกว่าอยากจะคุยกับคริสตอนนี้"

[เจ๊บอกคุณเขาไปเลยค่ะว่าคริสไม่ว่าง แล้วถ้าจะมาคืนนี้ คริสขออนุญาติไม่รับแขกคนนี้นะคะ]

จบคำพูดศิรินเธอก็กดตัดสายทันที เธอไม่เข้าใจว่าน้ำทิพย์ต้องการอะไร ก่อนหน้านั้นก็ผลักไสให้เธอออกไปจากชีวิต แล้วคราวนี้จะมาตามเธอกลับไปทำไม แต่ที่แน่ใจก็คือเขาไม่ได้ตามเธอเพื่อขอโทษแน่นอน

"เป็นบ้าอะไรของเขา"

ศิรินพึมพัมกับตัวเอง แต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจ เธอเกลียดเขาไปแล้ว เขาไม่ได้ทำให้เธอเสียความบริสุทธิ์ แต่เขาทำให้เธอเสียความประทับใจใงแรกพบในตัวเขาไปหมดสิ้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ได้มาจากความยินยอมของเธอ มันเจ็บมันปวด...เมื่อน้ำทิพย์เป็นคนกระทำ...

ศิรินพยุงร่างบอบช้ำของตนกลับมาจนถึงบ้าน เธอแทบไม่มีแรงเดินด้วยซ้ำ ปวดร้าวไปทั่วตัว ทุกสัมผัสเมื่อคืนมันรุนแรงเกินกว่าที่ร่างกายเธอจะรับไหว แต่เมื่อเธอเหลือบไปเห็นใบแจ้งค่ารักษาพยายบาลของแม่ เธอก็จำจะต้องสลัดทิ้งความเจ็บปงดทิ้งเอาไว้ก่อนเพื่อหยิบมันมาดู ถึงแม้จะรับรู้จำนวนเงินทั้งหมดในนั้นแล้วแต่เมื่อเปิดดูอีกที ความอึดอัดใจก็แล่นเข้ามาเบียดแน่นกันอยู่ในอก เงินมากขนาดนั้นจะไปหาได้ที่ไหน เธอไม่มีใครที่พึ่งพาได้เลยสักคน ญาติพี่น้องก็ไม่มี ครั้นจะให้บากหน้าไปขอหยิบยืนคนอื่นก็ดูจะเป็นการรบกวนเขามากไป ทางหนึ่งที่พอจะทำได้ก็คือกู้เงินนอกระบบแต่แค่นี้บรรดาเจ้าหนี้หน้าเลือดก็โทรมาทวงเงินไม่เว้นแต่ละวัน ซ้ำยังขู่ว่าจะเอาคนมาทำร้าย เพราะทรัพย์สินอะไรเธอแทบไม่มีเลย บ้านที่อยู่ก็เป็นบ้านเช่า มันเหมือนกับว่าไม่มีทางออกให้กับปัญหานี้เลย

ขณะที่ศิรินครุ่นคิดจนจวนจะหลับไปเพราะความอ่อนล้า เธอก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงรถยนตร์ที่มาจอดหน้าบ้าน ในความคิดของศิรินคงจะเป็นคุณหมอปรมะคนเดิม แต่รถที่จอดอยู่มันกลับไม่คุ้นเอาซะเลย ไม่ใช่รถคุณหมอ แล้วรถใคร?

ด้วยความสงสัยจึงพยุงร่างออกมาหน้าบ้าน รถคันที่จอดอยู่จะนึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็น แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักเมื่อภาพที่เห็นคือผู้หญิงใจร้ายที่กระทำกับเธอ เขามาที่นี่ได้ยังไง ศิรินถามตัวเองให้หัว แต่เธอก็ตอบตัวเองได้ว่าคงจะเป็นคุณเจ๊ที่เพิ่งโทรมาหาเธอ แต่ก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าเขาจะมาหาเธอเพื่ออะไร ทั้งๆที่เขาเป็นคนผลักไสไล่ส่งเธอให้ออกไปไกลจากเขา แต่ตอนนี้เขายืนอยู่หน้าเธอแล้ว ยืนมองเธอด้วยสายตาเคร่งเครียดที่เธอเองก็ไม่รู้ความหมายของมัน

"อยู่ที่นี่เองสินะ" 

น้ำทิพย์ถามออกไปด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย มันคงเป็นความรู้สึกชนะของน้ำทิพย์ ที่สามารถหาตัวศิรินได้ทั้งๆที่ศิรินเองพยายามหลีกหนี

"ฉันบอกเธอแล้วว่าเธอหนีฉันไม่พ้นหรอก"

"คุณมาที่นี่ได้ยังไง"

"คนอย่างฉันถ้าอยากรู้อะไรก็ต้องรู้ให้ได้"

"เอาตรงๆเหอะ คุณต้องการอะไร"

"จะไม่ให้ฉันเข้าไปในบ้านหน่อยเหรอ"

น้ำทิพย์ถามขึ้นมาเพราะตอนนี้ทั้งเธอและศิรินกำลังยืนคุยกันข้ามรั้วบ้าน ซึ่งแดดก็ร้อนเสียเหลือเกิน

"คงไม่จำเป็นมั้งคะ เพราะเราคงไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุยกันยาว"

"เธออาจจะไม่มี แต่ฉันมี จะเปิดประตูให้ฉันดีๆมั๊ย"

"แล้วถ้าฉันไม่เปิด คุณจะทำไม"

"ฉันก็จะปีนเข้าไปเอง"

"ห๊ะ!?"

"อย่าคิดว่าฉันไม่กล้านะ"

"คุณเป็นบ้าอะไรของคุณอ่ะ

"เปิดประตู"

"..."

"จะไม่เปิดใช่มั๊ย"

ทันใดนั้นน้ำทิพย์ก็ทำท่าจะปีนรั้วเข้ามาจริงๆ แต่ก็ต้องถูกศิรินห้ามไว้ก่อน จะไม่ให้ห้ามได้อย่างไรถ้าหากพลาดตกลงมาก็ต้องลำบากเธอมาทำแผลให้อีก

น้ำทิพย์นั่งลงที่เบาะนั่งเล็กๆภายในบ้านด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ศิรินมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่น้ำทิพย์นั่งอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว เธอไม่รู้ว่าตัวเองปล่อยให้คนที่ขืนใจเธอเมื่อคืนเข้ามานั่งอยู่ในบ้านเธอได้อย่างไร ถ้าหากเขานึกคึกมากระทำกับเธออีกครั้งจะทำอย่างไร

"ตกลงคุณมีเรื่องอะไร"

"ฉันจะไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ฉันต้องการจ้างเธอมาเป็นเมียฉัน...สามเดือน"

"คุณพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ"

"ฉันจะจ่ายเงินให้เธอตามที่เธอต้องการ แต่เธอจะต้องมาเป็นเมียฉัน และทำทุกอย่างที่ฉันต้องการ ระยะเวลาอยู่ที่3เดือน"

"คุณจะทำอย่างนั้นไปเพื่อ?"

"ฉันไม่ไว้ใจเธอ ฉันคิดดูอีกที การเก็บคนอย่างเธอไว้ใกล้ตัวมันคงจะปลอดภัยมากกว่าการเชื่อลมปากของเธอที่ว่าจะเลิกยุ่งกับครอบครัวฉัน"

"เมื่อไรคุณจะพูดรู้เรื่องซักที ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ยุ่งกับพ่อคุณ พ่อคุณเป็นใครฉันยังไม่รู้เลย คุณอย่ามาทำตัวไร้สาระแถวนี้ได้มั๊ย"

"หยุดนะ...เธอไม่มีสิทธิ์มาว่าว่าฉันไร้สาระ สิ่งที่ฉันทำมันมีเหตุผลซึ่งเธอก็รู้ดีเพราะเธอเองนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุ"

"โอ๊ย..คุณจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณเหอะ คุยกับคนอย่างคุณมันเสียเวลาจริงๆ ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว"

"แต่เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉัน...อย่าลืมนะว่าฉันจะจ่ายเงินให้เธอเท่ากับที่เธอต้องการ จะเอาเท่าไรก็บอกมา"

"คุณคิดว่าเงินมันซื้อฉันได้งั้นเหรอ"

"หรือมันซื้อไม่ได้ล่ะ"

น้ำทิพย์สวนกลับ ประโยคสั้นๆนั้นมันทำให้ศิรินจุกอกอย่างบอกไม่ถูก มันก็จริงอย่างที่เขาพูด จะให้เถียงก็คงไม่ได้

"ถ้าเธอตอบตกลง เธอจะต้องเซ็นสัญญากับฉัน แค่มาอยู่บ้านฉัน มาเป็นเมียฉัน แล้วก็ทำทุกอย่างที่ฉันต้องการ แค่นี้เอง"

"จะให้ฉันเซ็นสัญญาเพื่อให้คุณกระทำฉันได้อย่างอิสระงั้นเหรอ ฉันไม่ได้โง่"

"เธอจะคิดดูก่อนก็ได้ แต่ในฐานะที่ฉันเป็นนักธุรกิจ...ฉันว่าข้อเสนอนี้มันคุ้มมากเลยนะ"

ประโยคสุดท้ายถูกน้ำทิพย์กระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงดูถูกดูแคลน มันยิ่งทำให้ศิรินเกลียดเขามากขึ้นไปอีก แต่ถ้าพูดตามตรงข้อเสนอนั้นมันก็น่าสนใจ เพราะมันก็เป็นหนทางหนึ่งที่จะหาเงินมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลของแม่เธอได้ 

ระหว่างที่น้ำทิพย์กำลังจะเดินออกไปเหมือนเวลามันเดินช้าลงเป็นชั่วโมง เสียงรองเท้าส้นสูงของน้ำทิพย์ที่กำลังกระทบกับพื้นราวกับล้อเลียนเสียงหัวใจเต้นของศิริน ยิ่งดังขึ้นยิ่งกดดัน มันทำให้เธอคิดวกไปวนมาถึงข้อเสนอนั้น จนกระทั่ง...




'เอาวะศิริน แกไม่มีอะไรจะเสียแล้ว'





"ฉันตกลงค่ะ"

"หึ"

"แต่...ฉันมีข้อแม้"

"ข้อแม้อะไร"

"ถ้าฉันเซ็นสัญญากับคุณ คุณก็ต้องสัญญากับฉันเหมือนกันว่า มันจะเป็นเพียงระยะเวลาสามเดือนเท่านั้นห้ามยื้อให้เกินกว่านี้ คุณจะต้องไม่ยุ่งกับชีวิตส่วนตัวและครอบครัวของฉัน และสุดท้าย...คุณจะต้องไม่ขืนใจฉัน..."

"เรื่องเยอะจริงนะ...แต่ก็ได้ ฉันไม่อยากให้มันยุ่งยากนัก ง่ายๆอย่างนี้น่ะ ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องต่อปากต่อคำกัน"

น้ำทิพย์กระแทกเสียงคำว่าง่ายอย่างรุนแรง คนพูดคงไม่รู้ว่ามันแรงจนไปกระแทกใจศิรินเข้าอย่างจัง จนคนฟังแทบทรุด






'หึ ง่ายงั้นเหรอ เจอคำนี้มาบ่อยแล้วนิศิริน จะกลัวอะไรอีก'







"ฉันตกลง แล้วคุณจะให้ฉันเริ่มงานวันไหน"

"พรุ่งนี้... ฉันให้เวลาเธอเตรียมตัวหนึ่งคืน แล้วพรุ่งนี้ตอนบ่ายฉันจะมารับ"

"ทำไมเร็วขนาดนั้น..."

"ทำไม...เธอจะต้องทำอะไรงั้นเหรอ แค่เก็บกระเป๋าไปอยู่บ้านฉันมันไม่เห็นจะต้องใช้เวลานานนักหนา"

"แต่..."

"ฉันสั่งเธอก็ต้องทำ..."





















เมียจ้างมันได้เริ่มขึ้นอย่างแท้จริงแล้วค่ะ ขอบคุณรีททุกคนน้าที่เข้ามาอ่าน เม้นติชมได้เลนค่ะ ไรท์จะได้ปรับปรุง555 หายไปค่อนข้างนานขอโทษทุกคนด้วยน้า เปิดเทอมแล้วไม่ค่อยมีเวลาเขียนเลยค่า แต่ไม่เทแน่นอนค่า





































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

447 ความคิดเห็น

  1. #305 hwang3007 (@anuree9050) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 00:13
    งื้อออ ชอบๆ นี่เพิ่งเห็น ก้เลยตามมาอ่าน อิอิ
    #305
    0
  2. #24 Namwan.pmp (@NamwanAT) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 08:25
    แล้วมันจะผ่าน ไปด้วยดีลลลล~ แล้วบีก็จะรักคริ๊สสส อร๊ากกกกส์ ><
    #24
    0
  3. #23 Cris-Bom (@Cris-Bom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 00:59
    มาอัพบ่อยๆนะคิดถึง
    .คุณบีนี่จะมาไม้ไหน พี่คริสของฉันจะเจออะไรบ้างเนี่ยยยย
    #23
    1
    • #23-1 SomNongnapas (@SomNongnapas) (จากตอนที่ 4)
      23 มิถุนายน 2560 / 09:40
      คุณบีคนแปรปรวน2017 555ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #23-1