คัดลอกลิงก์เเล้ว

ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีฉัน { FIC akakuro }

ถ้าพรุ่งนี้คุณเปิดประตูเข้ามาแล้วไม่เจอผมอยู่ตรงนี้เพื่อรอคุณอีกต่อไปคุณจะรู้สึกเหงาบ้างมั้ยครับอาคาชิคุง

ยอดวิวรวม

1,376

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


1,376

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


48
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ม.ค. 61 / 09:55 น.
นิยาย Ҿ觹թѹ { FIC akakuro } ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีฉัน { FIC akakuro } | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เนื้อหาของเรื่องนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับอนิเมะหรือมังงะแต่อย่างใดเพราะเรื่องนี้เค้าไม่ได้แต่งอะไรที่เกี่ยวกับบาสเกตบอลแต่อย่างใดเพราะเนื้อหาของเรื่องจะค่อนข้างออกไปทางความรู้สึกเหงาซะมากกว่าเพราะทั้งตัวนายเอกและพระเอกต่างมีความรู้สึกที่อ้างว้างแตกต่างกันออกไปและตัวของ อาคาชิ เองก็มีอะไรบางอย่างที่ถูกปกปิดเอาไว้อยู่ส่วนต่อไปก็จะเป็นการแนะนำตัวละครหลักยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ...........อ่านแล้วก็ช่วยกันเม้นให้เค้าบางนะเพราะเค้าจะได้เอาคำติชมของเพื่อนไปปรับปรุงในการแต่งฟิคครั้งต่อไป.....ขอบคุณค่ะ

คุโรโกะ   เท็ตสึยะ

เด็กหนุ่มผู้อาพับต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังเพราะครอบครัวเสียชีวิตไปทั้งหมดส่วนตัวส่วนตัวเป็นคนจืดจางจึงทำให้ไม่ค่อยมีคนจะมองเห็นจึงทำให้ชีวิตของเค้าค่อนข้างที่จะเงียบเหงาและไร้เพื่อน...........แต่ไม่ใช้สำหรับ อาคาชิ   เซย์จูโร่





อาคาชิ   เซย์จูโร่

เด็กหนุ่มที่ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางสังคมที่เต็มไปด้วยการเสแสร้งตลอดเวลาจนทำให้เค้ารู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวมาตลอดจนกระทั้งเค้าได้มาเจอกับ  คุโรโกะ  เท็ตสึยะ



มิโดริมะ     ชินทาโร่

คุณหมอรักษาโรคหัวใจหยุดเต้นของ คุโรโกะ   เท็ตสึยะ เป็นคุณหมอที่ค่อนข้างชอบดุคุโรโกะบ่อยอยู่บ่อยๆเพราะด้วยความที่เคยดูแลแม่และครอบครัวของคุโรโกะมาก่อนที่ทุกคนจะเสียชีวิตเลยมีความสนิทสนมกับตัวคุโรโกะอยู่พอประมาณ



เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ม.ค. 61 / 09:55




ตะวันเมื่อมีขึ้นก็ต้องมีตก……มีความสุขก็ต้องมีความทุกข์…….มีเริ่มต้นก็ต้องมีจบ…..มีความรักก็ต้องมีหมดรัก……มีเกิดก็ต้องมีตายแต่……ความรักของผมมันไม่เหมือนกับที่ทุกคนเคยรู้มาเรื่องที่มันเกิดขึ้นกับผม คุโรโกะ  เท็ตสึยะ มันเริ่มจากการที่ผมป่วยจนต้องเข้าโรงบาล

“นายป่วยนานรึยัง”

อ๊ะ!! นายเป็นใคร?? เอ่อ..จริงสินายถามผมนี่นะ..ผมเพิ่งจะป่วยได้ประมาณอาทิตย์กว่าๆแล้วล่ะครับ…ผมชื่อ คุโรโกะ เท็ตสึยะ นะแล้วนายล่ะป่วยนานรึยัง…แล้วนายชื่ออะไรหรอ”

ผู้ชายคนนั้นคนที่เค้าสามารถมองเห็นผมได้เพราะปกติไม่ค่อยจะมีใครสังเกตเห็นผมสักเท่าไหร่ผู้ชายคนนั้นเค้ามีใบหน้าที่จัดได้ว่าหล่อมากดวงตาของเค้าแปลกออกไปจากคนอื่นเพราะมันเป็นสองสีข้างหนึ่งสีแดงส่วนอีกข้างสีทองส่วนสีผมของเค้าก็ดูโดดเด่นไม่แพ้กับหน้าตาของเค้าเลยทีเดียวเพราะสีผมของเค้านั้นเป็นสีแดงเลือดรับกับใบหน้าคมคายของเค้าได้ป็นอย่างดี

“ผมชื่อ อาคาชิ เซย์จูโร่ ผมป่วยมาก่อนหน้าเท็ตสึยะได้ไม่นานเท่าไหร่หรอกนะครับแล้วเมื่อไหร่เท็ตสึยะจะเลิกจ้องผมสักทีครับ”

อ๊ะ!! ผมขอโทษครับที่ดันเผลอไปจ้องคุณขนาดนั้นช่างเสียมารยาทจริงๆผมต้องขอโทษจริงๆนะครับ”

เมื่ออาคาชิคุงเห็นว่าผมเอาแต่จ้องมองเค้านานจนเกินไปเค้าจึงพูดเตือนให้ผมหยุดจ้องมองเค้าแล้วเปลี่ยนไปมองดูบรรยากาศของท้องฟ้าแทนวันนี้อากาศค่อนข้างจะดีมากเลยทีเดียวท้องฟ้าสีครามสดใสมีมวนก้อนเมฆค่อยลอยอยู่เคียงคู่ผิดกับผมที่ไม่มีใครเลยเพราะทุกคนต่างพากันทิ้งผมไปกันหมดจนทุกวันนี้ผมต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวและเงียบเหงาจนบางครั้งมันทำให้ผมคิดว่าการมีชีวิตอยู่เพียงลำพังมันชั่งอยากลำบากก็ยังดีที่ผมยังมีเงินประกันชีวิตของคุณแม่ที่เสียไปเหลือไว้พอให้ผมใช่ชีวิตอยู่ได้อย่างไม่ลำบากมากนักแต่ด้วยโรคที่ผมเป็นผมก็ไม่รู้ว่ามันจะอยู่ได้นานสักแค่ไหน

“คิดอะไรอยู่หรอเท็ตสึยะ??”

“ขอโทษครับ..พอดีนั่งคิดถึงเรื่องอดีตที่ผ่านมาของผมนิดหน่อยน่ะครับ”

ผมหันกลับไปยิ้มให้กับอาคาชิคุงที่ตอนนี้นั่งอยู่ข้างๆผมก่อนที่อาคาชิคุงจะลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับผมก่อนที่เค้าจะเดินออกไปจากบริเวณดาดฟ้าของโรงพยาบาล

“เท็ตสึยะผมต้องกลับห้องแล้วล่ะนายเองก็ควรจะกลับไปพักได้แล้วนะเพราะมีคนกำลังรอพบนายอยู่”

“รอพบผม??แล้วเค้าเป็นใครล่ะครับ”

ผมกลับไปถามอาคาชิคุงแต่ก็ไม่พบว่ามีใครอยู่ตรงนั้นแล้วในตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพียงแค่เดินกลับไปยังห้องพักของตัวเองเงียบๆซึ่งตลอดทางก็เป็นไปเช่นเคยเหมือนทุกครั้งไม่มีใครสังเกตเห็นผมเลยแม้แต่คนเดียวจนในที่สุดผมก็เดินมาจนถึงห้องพักผู้ป่วยของตัวเองแต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องตกใจก็คือผมพบกับคุณหมอ มิโดริมะ ชินทาโร่ ซึ่งกำลังยืนรอผมอยู่ภายในห้อง

“ไปไหนมากันน่ะคุโรโกะคุงเธอยังไม่หายดีแล้วเที่ยวเดินไปทั่วแบบนั้นเดี๋ยวเกิดอาการทรุดขึ้นมาจะทำยังไง”

โธ่!! คุณหมอครับผมไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อยนี่ครับ!! แถมคุณหมอให้ผมอยู่แต่ในห้องพักผมก็เบื่อเป็นนะครับ”

เฮ้อ!! เอาเถอะมานั่งได้แล้วเดี๋ยวหมอจะตรวจดูอาการให้ก็แล้วกัน”

คุณหมอมิโดริมะคือคุณหมอคนเดียวกันกับคุณหมอที่รับดูแลอาการป่วยของคนในครอบครัวผมทุกคนและรวมถึงตัวผมเองก็ไม่เว้นเช่นกัน

อืม…..อาการตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกนะแต่อย่าเที่ยวเดินออกไปตากลมเล่นบ่อยจนเกินไปล่ะ”

“ครับๆ….เอ่อ….คุณหมอพอจะรู้จักคนไข้ที่ชื่อ อาคาชิ เซย์จูโร่ รึเปล่าครับพอดีผมอยากรู้ว่าเค้าอยู่ห้องไหนน่ะครับ!! พอดีตอนผมกับเค้าจะแยกกันลงมาผมก็ลืมถามเค้าไปน่ะครับ”

“อาคาชิหรอ…..เอ่อ…..ฉันก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าแต่เธอไปเจอเค้าที่ไหนมาหรอ”

“เจอที่ดาดฟ้าครับพอดีผมกำลังนั่งเล่นอยู่บนนั้นคนเดียวแล้วอาคาชิคุงเค้าก็เข้ามาชวนผมคุยเล่นนะครับคุณหมอมีอะไรงั้นหรอครับ”

“เปล่าหรอก…..คุโรโกะคุงเธอพักผ่อนเถอะนะ”

คุณหมอมิโดริมะเดินออกจากห้องไปแล้วทุกอย่างก็กลับเข้ามาสู่ความเงียบอีกครั้ง…….ผมเหงา….ผมไม่มีความสุข….ผมไม่มีใคร….เหลือตัวคนเดียวอีกแล้วอาการป่วยของผมถึงคุณหมอไม่บอกผมก็พอที่จะรู้ไม่ใช่ว่าอาการป่วยของผมมันใกล้หายหรือปกติหรอกแต่มันตรงกันข้ามต่างหากตั้งแต่ที่ผมเริ่มใช่ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวผมก็เริ่มมีอาการป่วยกระเซอะกระแซะแบบนี้มาตลอดแต่ทุกครั้งผมแค่ซื้อยามากินมันก็หายแต่คราวนี้มันไม่เหมือนทุกครั้งเพราะผมถึงกับเป็นลมแล้วหัวใจก็หยุดเต้นทรุดลงตรงกลางร้านขายหนังสือที่ผมทำงานอยู่ยังดีที่มีคนช่วยปั๊มหัวใจเบื่องต้นให้ผมแล้วพามาส่งโรงพยาบาลให้

ก๊อกๆ

“เท็ตสึยะ…..ผมขอเข้าไปนะ”

“อาคาชิคุง….เชิญเลยครับ”

“รู้สึกเป็นไงบางหมอบอกนายใกล้จะหายรึยัง”

อาคาชิคุงถามผมก่อนจะก้มหน้าลงมาเอาหน้าฝากของเค้ามาเตะกับหน้าผากของผมซึ่งผมก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเพราะผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ๆกับอาคาชิคุง

“ผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ….ว่าแต่อาคาชิคุงคุณรู้ได้ยังไงครับว่าผมอยู่ห้องนี้??”

“ไม่มีอะไรที่ผมอยากรู้แล้วผมจะไม่รู้น่ะไม่มีหรอกนะเท็ตสึยะ”

“แล้วอคาชิคุงพักอยู่ห้องไหนหรอครับเพื่อผมจะได้ไปเที่ยวเล่นที่ห้องคุณบ้าง”

“ไม่ต้องหรอกนะเดี๋ยวผมจะเป็นคนมาหาเท็ตสึยะเองดีกว่านะ”

หลังจากนั้นผมกับอาคาชิคุงเราก็พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆของกันและกันซึ่งมันก็ทำให้ผมได้รู้ว่าไม่ใช่แค่ผมเท่านั้นที่ต้องทนโดดเดี่ยวเพราะอาคาชิคุงเองก็เช่นกันเพราะถึงจะเค้าจะผู้คนมากมายรายล้อมตัวเค้าแต่ก็ไม่เคยมีใครเลยที่จะเข้าหาเค้าด้วยความจริงใจเพราะทุกคนล้วนแต่หวังผลประโยชน์จากตัวเค้าทั้งนั้นและหลังจากวันนั้นมาผมกับอาคาชิคุงก็มักจะอยู่ด้วยกันบ่อยๆและแล้ววันที่ผมเริ่มจะมีความรู้สึกสงสัยในตัวเค้าเริ่มมีมากขึ้นเพราะบางครั้งอาคาชิคุงก็มีอาการหายใจติดขัดแต่พอผมจะเรียกคุณหมอให้ก็ถูกอาคาชิคุงปฏิเสธบอกเพียงแค่ว่าเค้าไม่เป็นไรและเค้าก็เป็นแบบนั้นมาตลอดระยะเวลาที่เรารู้จักกันกินเวลาล่วงเลยมาเดือน

วันนี้อากาศไม่ค่อยจะสดใสสักเท่าไหราและอาการของผมก็เริ่มทรุดลงไปเลื่อยๆเพราะมันมักจะมีบางครั้งที่อาการปวดหัวกับอาการวูบของผมจู่ๆมันก็กำเลือบจนหัวใจของผมหยุดเต้นไปเฉยๆและทุกครั้งเมื่ออาการของผมทรุดจนหัวใจหยุดเต้นคุณหมอมิโดริมะก็จะช่วยปั๊มหัวใจให้ผมฟื้นคืนกลับมาได้ทุกครั้ง………แต่ทุกอย่างที่ผมเป็นอยู่มันทำให้ผมกลัวๆว่าจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาเจอกับอาคาชิคุงอีกครั้ง…...ผมกลัวว่าวันหนึ่งถ้าเค้าเปิดประตูเข้ามาแล้วไม่เจอผมอยู่ตรงนี้เค้าจะรู้สึกยังไง……ผมกลัวการที่ผมจะต้องทิ้งให้ผู้ชายคนนี้อยู่เพียงลำพังผมไม่อยากที่จะต้องทิ้งให้เค้าอยู่คนเดียวตามลำพังและสิ่งที่สำคัญไปกว่านั้นคือ………..ผมยังไม่ได้บอกความรู้สึกที่ผมมีให้กับเค้าเลยด้วยซ้ำ

"เท็ตสึยะ.......มาอยู่ที่นี่อีกแล้วหรอ"

"อะ........อาคาชิคุง!!"

"ทำไมต้องตกใจด้วยหรือว่าเท็ตสึยะนัดคนอื่นไว้งั้นหรอ??"

"ปะ.........เปล่าครับ.......อาคาชิคุง........ผมถามอะไรหน่อยได้มั้ย"

"อืม!!ได้สิถ้าตอบได้ผมก็จะตอบให้เท็ตสึยะทันที"

"ถ้าสมมุติว่าวันหนึ่งผมเกิดหายไปโดยไม่บอกคุณๆจะรู้สึกเหงาหรือรู้สึกเหมือขาดอะไรไปจากชีวิตบางรึเปล่าครับ"

ผมถามออกไปแล้วเพราะผมต้องการที่จะรู้ว่าถ้าเกิดวันหนึ่งผมไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้อีกแล้วอาคาชิคุงจะเป็นยังไงเค้าจะยังยิ้มได้อยู่มั้ยหรือว่าเค้าจะกลับไปเป็นเหมือนตอนนั้น.......กลับไปมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวเหมือนเดิน............ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ผมไม่ต้องการเพราะอาคาชิคุงที่ผมรู้จักเค้าเหมาะกับใบหน้าตอนยิ้มสดใสมากกว่ารอยยิ้มที่เศร้าหมองแบบตอนนั้นซะอีก

"ทำไมจู่ๆเท็ตสึยะถึงพูดแบบนั้นล่ะ?? เท็ตสึยะจะทิ้งผมหรอ"

"คือ........ผะ.........ผมแค่สมมุติเล่นๆน่ะครับแล้วคำตอบล่ะครับอาคาชิคุง"

"ถ้าแค่ล้อเล่นก็แล้วไป..........แต่คำตอบของผมคือความจริง!!ถ้าวันหนึ่งเท็ตสึยะหายไปจริงๆผมก็คงไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว........เพราะบนโลกใบนี้ผมเหลือเท็ตสึยะเพียงคนเดียวที่เป็นทุกอย่างสำหรับผม"

"อะ.......อาคาชิคุง......ผมไม่อยากให้คุณคิดแบบนั้นเลยครับเพราะอาการป่วยของผมมันไม่ดีขึ้นเลยมันมีแต่จะแย่ลงแล้วถ้าเกิดว่าวันใดวันหนึ่งผมไม่สามารถฟื้นขึ้นมารอเจอคุณได้อีกคุณก็จะกลับไปเศร้าอีกงั้นหรอครับ??"

ผมถามอาคาชิคุงออกไปด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดหัวใจเพราะถ้ารอยยิ้มของเค้าต้องหายไปเพียงเพราะว่าการตายของผมๆคงต้องเป็นดวงวิญญาณที่ต้องทนทุกทรมาณที่สุดเป็นแน่

"ไม่หรอก!! ผมจะไม่เศร้า"

"คุณพูดจริงๆหรอครับอาคาชิคุง"

"ใช่!!! เพราะผมจะตามเท็ตสึยะไป"

"หมายความว่ายังไงกันแน่ครับที่ว่าจะตามผมไปน่ะ??"

อาคาชิคุงไม่ตอบแต่เค้ากลับกุมมือผมให้เดินตามเค้าลงไปจากดาดฟ้าแล้วพาผมไปหยุดอยู่หน้าห้องๆหนึ่งก่อนที่ภาพตรงหน้าจะทำให้ผมต้องตกใจในทันทีเพราะคนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยกับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างผมตอนนี้เค้าคือคนๆเดียวกัน............อาคาชิคุงที่ผมเข้าใจว่าตลอดระเวลาหนึ่งเดือนที่เราอยู่ด้วยกันเป็นเพียงคนป่วยธรรมดาเหมือนผมแต่เปล่าเลยเพราะตลอดเวลาคนที่อยู่กับผมคือวิญญาณของเค้าที่กายเนื้อยังคงนอนให้ออกซิเจนและยังมีสายระโยงระยางอยู่เต็มไปหมด

"มันคืออะไรกันแน่ครับ!!! อาคาชิคุง??"

"ก็อย่างที่เห็นนั้นคือร่างกายจริงๆของผมซึ่งก็ตายไปนานแล้วแต่คุณพ่อของผมแค่ยังไม่ยอมปล่อยไปก็เพียงเท่านั้นเพราะฉะนั้นผมถึงได้บอกยังไงล่ะเท็ตสึยะว่าถ้าเท็ตสึยะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกจริงๆผมก็จะตามเท็ตสึยะไปด้วยยังไงล่ะ"

"ทำไมล่ะครับอาคาชิคุง............ทำไมคุณถึงจะต้องไปกับผม"

"ไม่เห็นต้องถามเลยนิก็เพราะว่าผมชอบเท็ตสึยะยังไงล่ะ........ไม่สิ!!!ผมรักเท็ตสึยะต่างหาก"

"คะ.........คุณ.........อาคาชิคุงชอบผมจริงๆหรอครับ"

"จริงสิ!!! แล้วเท็ตสึยะล่ะชอบผมบ้างรึเปล่า"

"ชอบสิครับ.......ผมชอบอาคาชิคุงที่สุดเพราะทุกวันนี้ที่ผมยังคงฟื้นขึ้นมาก็เพื่อสิ่งเดียวนั้นก็คือคุณเพราะผมไม่ต้องการให้คุณอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพังยังไงล่ะครับ......ถึงแม้มันจะต้องฝืนชะตามากแค่ไหนผมก็ยังคงทำมันเพื่อที่จะได้ฟื้นขึ้นมารอให้อาคาชิคุงมาหาถึงแม้ว่ามันจะทำให้ผมทรมานมากแค่ไหนก็ตาม"

"งั้นต่อไปก็ไม่ต้องฝืนสิ!!เพราะถ้าไม่มีเท็ตสึยะก็ไม่มีผมเหมือนกัน"

ผมกับอาคาชิคุงเราตกลงกันว่าถ้าครั้งต่อไปที่ผมหัวใจหยุดเต้นนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายเพราะผมจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกและอาคาชิเองก็เช่นกันเค้าจะออกจากร่างอย่างถาวรและพวกเราก็จะไปยังที่ๆควรจะไปด้วยกันสองคนและผมก็จะไม่ต้องเหงาส่วนอาคาชิเองก็จะไม่ต้องเศร้ากับการถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป

ติด.........ติ๊ด...........ตี๊ด................................................................................................................................

เสียงสัญญาณชีพครั้งสุดท้ายของทั้งผมและอาคาชิดังขึ้นพร้อมๆกันจากคนล่ะห้องคุณหมอประจำตัวที่รักษาผมกับที่รักษาอาคาชิต่างพากันวิ่งไปยังห้องของทั้งผมและอาคาชิ...............แต่ขอโทษด้วยนะครับคุณหมอมิโดริมะเพราะพวกผมคงจะไม่กลับไปอีกแล้วล่ะครับ

"ไปกันเถอะเท็ตสึยะ......ไปในที่ๆมีแต่พวกเราสองคนผมสัญญาว่าผมจะอยู่เคียงข้างเท็ตสึยะเสมอจากนี้และตลอดไป"

"ครับผมก็จะอยู่เคียงข้างอาคาชิคุงเสมอไม่ว่าจะชาตินี้หรือว่าชาติไหนผมก็จะขออยู่เคียงข้างอาคาชิคุงตลอดไปเหมือนกันครับ"

อาคาชิคุงได้มอบจูบที่สุดแสนจะอ่อนโยนและหอมหวานให้กับผมก่อนที่ดวงวิญญาณของเราทั้งคู่จะเดินไปในที่ๆไกลแสนไกลที่ๆไม่มีใครรู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้างแต่ตราบเท่าที่ผมยังมีอาคาชิคุงคอยอยู่เคียงข้างผมก็ไม่มีอะไรที่จะต้องกลัวอยู่แล้วเพราะผมเชื่อว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยถ้ามีเค้าอยู่กับผมแบบนี้และตลอดไป


         



                        End 






ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ยัยหอยทาก จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 nichanan00007 (@nichanan00007) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 23:41
    มาม่าเกิน!!!!!!QAQ
    #5
    0
  2. #4 Nong-Grarok (@Nong-Grarok) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 12:54
    เศร้า...
    #4
    0
  3. วันที่ 14 มกราคม 2561 / 08:13
    ทำไมอ่านไม่ได้ละค่ะ????
    #3
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • https://my.dek-d.com/Sumintra-0/control/writer3/story-editor.php?story_id=1741328&chapter=1 รบกวนเข้าไปอ่านในเว็บแทนแล้วกันนะค่ะพอดีไรท์ลองเข้าไปอ่านในแอปดูก็เพิ่งรู้ว่าไม่สามารถที่จะอ่านได้ยังไงก็เข้าไปอ่านในเว็บแล้วกันเนอะ
      #3-2
  4. วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 00:02
    ดีมากเลยครับ อ่านเเล้วน้ำตาไหลเลย เเต่งอีกนะครับ เป็นกำลังใจให้
    #2
    0
  5. #1 ยัยตาตีบ
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 14:54
    ดีต่อใจมากค่ะ...แต่งอีกนะคะ
    #1
    0