Fic.Got7 >> ข้ามภพมาวาดรัก [ MarkBam ]

ตอนที่ 15 : บทที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    22 มี.ค. 62


บทที่ 15



"หึ!!!! เช่นนั้นข้ากลับไปหาองค์หญิงของข้าก็ได้!!! เชิญเจ้าดูแลคุณหนูของเจ้าไปเถอะ!!!"   นางกำนัลขององค์หญิงโม่เซียนรีบเดินกลับเข้าไปหาเจ้านายของนางด้วยใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง องค์หญิงโม่เซียนที่กำลังนั่งคอยอยู่อย่างกระวนกระวายใจเริ่มยิ้มออกมาได้ เมื่อนางกำนัลคนสนิดทั้งสองคนนำช่อดอกเหมยมายื่นให้ทางด้านหลัง ในที่สุดดอกไม้ประจำกายขององค์ชายสามก็มาอยู่ในกำมือของนางจนได้ รอเพียงแค่องค์ชายสามปรากฏกายเท่านั้น


       ทางด้านขององค์ชายสามนั้นเรียกได้ว่าแทบจะวิ่งเข้ามาหากันต์นี่เลยก็ว่าได้  องครักษ์ทั้งสองตามติดร่างสูงเดินเข้ามาหากันต์นี่ที่กำลังนอนพิงไหล่ของหรงจ่ายอยู่

"หนี่เอ๋อร์....เจ้าเป็นอันใดไป??"

"หนี่เอ๋อร์นางไม่ได้เป็นอันใดหรอกนางก็แค่เบื่อจึงนั่งพักสายตาเฉยๆเพคะ"

"ช่อดอกเหมยของเปิ่นหวางที่ให้หนี่เอ๋อร์ไว้ล่ะ??"  

"ข้าเห็นหนี่เอ๋อร์วางมันเอาไว้ตรงนี้นิ"   

"หรือว่า....."   ใบหน้าคมงามขององค์ชายสามซีดเผือด เมื่อมองไปทางองค์หญิงโม่เซียนที่นั่งอยู่หัวแถว นางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ องค์ชายสามระบายลมหายใจออกมาอย่าเหนื่อยหน่าย

"โหย่วเจียนเจ้าอยู่ที่นี่...เดี๋ยวเปิ่นหวางจะไปขอยกเลิกเรื่องช่อดอกไม้!!!! หากเจ้าของดอกไม้นั่นไม่ใช่หนี่เอ๋อร์เปิ่นหวางก็ไม่ต้องการ!!!"     องค์ชายสามตัดสินใจฉับพลัน ด้วยรู้แน่อยู่แล้วว่าคนที่หัวใจของพระองค์ต้องการคือใคร หากดอกไม้นั้นไม่ได้อยู่ในมือของกันต์นี่เค้าก็ไม่อยากได้หญิงอื่นมาเป็นพระชายา


    นั่นไง!!!...พระองค์ก้าวเข้ามาแล้ว  องค์หญิงโม่เซียนที่นั่งอยู่อีกฝากของท้องพระโรงเผยยิ้มอย่างยินดีเมื่อสังเกตเห็นว่า องค์ชายสามอยู่ในอาภรณ์สีดำเหมือนกันกับชุดของนาง  องค์ชายสามดูสง่างามสมกับเป็นองค์ไท่จื่อ พระองค์ช่างเป็นบุรษที่คู่ควรกับนางเป็นที่สุด  และแล้วเสียงของกงกงก็ประกาศเสียงดังให้นางกับองค์ชายสามเป็นคู่หมั้นกัน เพราะช่อดอกเหมยที่อยู่ในกำมือขององค์หญิงโม่เซียนเป็นตัวบ่งบอกแล้วว่าองค์ชายสามยินดีอภิเษกสมรสกับนาง
         ใบหน้าขององค์ชายสามช่างดูเคร่งเครียดยิ่งนัก นางเห็นองค์ชายสามเดินเข้าไปพูดอะไรสักอย่างกับกงกง และดูเหมือนว่าทั้งสองจะตกลงอะไรกันไม่ได้  องค์หญิงโม่เซียนรีบเสนอตัวก้าวเข้าไปยืนสมทบ

"องค์ชายสาม...เปิ่นกงดีใจหรือเกินที่เราได้เป็นพระคู่หมั้นกัน"   องค์ชายสามหันมามองหน้านางเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปสนทนากับกงกงต่อ ทำราวกับว่านางเป็นเพียงอากาศธาตุ ไม่มีตัวตนไม่สลักสำคัญ ใบหน้างามขององค์หญิงโม่เซียนบึ้งตึง.......พระองค์ทำให้นางเสียหน้า แต่นางก็ยังไม่ยอมถอยออกมาแต่กลับยืนฟังการสนทนานั้นด้วย

"เปิ่นหวางหวังว่าท่านคงจะเข้าใจ.....ทำตามที่เปิ่นหวางขอร้องซะ!!!!"      องค์ชายสามกล่าวเสียงห้วน

"มิได้พะยะค่ะองค์ชายสาม.....กฎก็ต้องเป็นกฎพระองค์ไม่สามรถยกเลิกได้ อีกอย่างบ่าวไม่มีอำนาจถึงขั้นนั้น พระองค์ต้องแจ้งความประสงค์กับองค์ฮ่องเต้เองพะยะค่ะ"    องค์หญิงโม่เซียนกัดปากด้วยความเจ็บใจ ถึงแม้จะได้ฟังการสนทนาเพียงเล็กน้อย  แต่นางก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ว่าองค์ชายสามต้องการถอนตัว....องค์หญิงแห่งชานซีรู้สึกสะใจ  เมื่อคำร้องขอของพระองค์ไม่ได้ตามประสงค์  ถึงแม้จะรู้ว่าองค์ชายสามไม่เต็มใจ แต่ถึงอย่างไรนางก็คือพระคู่หมั้นของพระองค์  

"ย่อมได้!!! อย่างไรเสียงานอภิเษกระหว่างเจ้ากับเปิ่นหวางก็จะไม่มีทางเกิดขึ้นอย่างแน่นอน!!!"   องค์ชายสามกล่าวพร้อมกับชี้หน้าก่อนที่จะหันกลับไปมองทางกันต์นี่ที่นั่งก้มหน้าอยู่ใกล้ๆโหย่วเจียนก่อนที่พระองค์จะตัดสินใจเดินออกไปจากท้องพระโรงเดินตรงไปทางห้องทรงงานของฮ่องเต้ 

"น้องหญิงเจ้าอยู่ที่นี่นะอย่าเพิ่งคิดอันใด...เดี๋ยวพี่จะต้องตามไปคุ้มครององค์ชายสามก่อน"

"เจ้าคะพี่ใหญ่"   เมื่อได้คำตอบที่น่าพอใจแล้วโหย่วเจียนและไจ้ฟ่านจึงเดินไปลากตัวเจียเอ่อร์ที่กำลังร่ำสุราอยู่กับเหล่าหญิงงามให้รีบลุกขึ้นตามไปอารักขาองค์ชายสามที่เดินออกไปเพียงลำพัง

"หรงจ่ายข้าอยากออกไปเดินเล่นในสวน....อยู่ตรงนี้แล้วข้าไม่สบายใจ"

"งั้นเราก็ออกไปกันเถอะ"    เค้าและหรงจ่ายเดินออกมานั่งเล่นอยู่บริเวณศาลาริมสระบัวโดยที่ไม่รู้เลยว่าได้มีสายตาขององค์หญิงโม่เซียนมองตามพวกเค้าอยู่ตลอดเวลา

"องค์หญิงเพคะ....เราจะช้ากว่านี้ไม่ได้แล้วนะเพคะ พระราชามีพระราชสาส์นทวงถามมาเกือบทุกวันถึงความคืบหน้า ถ้าไม่มีการอภิเษกชานซีของเราคงไม่รอดแน่เพคะ"   แม่นมขององค์หญิงกล่าวเสียงเครือ

"หุบปากไปเลยนะนม....เปิ่นกงกำลังคิดหาวิธีอยู่นี่ไง!!! แล้วอย่าเอาเรื่องความมั่นคงของแคว้นมาบีบบังคับเปิ่นกงอีกนะ เปิ่นกงไม่ใช่นังแกโรคจิตนะที่จะได้อภิเษกกับฮ่องเต้เฒ่าเพราะหวังเลื่อนฐานะตัวเอง......จริงสิเลื่อนฐานะ...หึหึ!!! เปิ่นกงรู้แล้วว่าจะจัดการนังกันต์นี่ยังไง"    แม่นมขององค์หญิงโม่เซียนถอนหายใจออกมา ประวัติศาสตร์มันก็ซ้ำรอยเดิมเสมอ ราชาของแคว้นชานซีบริหารราชกิจบ้านเมืองผิดพลาด จนต้องส่งพระธิดาองค์เล็กของตนมาอภิเษกเพื่อหวังอธิพลของแคว้นต้วนอี้และกองกำลังพยัคฆ์เมฆามาปกป้องคุ้มครองตนจากพวกกบฎภายในและจากแค้วนศัตรูที่จ้องจะโจมตีและรุกรานจากภายนอกเพราะหากไม่มีการอภิเษกกับแคว้นต้วนอี้แล้วล่ะก็แคว้นชานซีก็คงจะไม่รอดพ้นเงื้อมมือกบฎเป็นแน่
        และดูเหมือนว่าฟ้าจะประทานโอกาสให้นางแล้ว องค์ชายสามเดินออกจากห้องทรงงานของฮ่องเต้มาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด นางมองดูขบวนขององค์ชายสามเดินตามท่านเซียนเคราขาวออกไปแล้ว  องค์หญิงโม่เซียนจึงเริ่มดำเนินตามแผนทันที องค์หญิงโม่เซียนและเหล่านางกำนัลของนางจึงเดินชักแถวกันออกไปยังศาลาริมสระบัวที่กันต์นี่นั่งเล่นอยู่

"ไงจ๊ะกันต์นี่....เปิ่นกงได้ข่าวว่าเจ้าคือคนที่ท่านพี่เคยมอบปิ่นให้ใช่หรือไม่??"   องค์หญิงโม่เซียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ  แต่นัยน์ตากวาดมองสำรวจร่างกายของกันต์นี่ตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าอย่างประเมินค่า

"เป็นเช่นนั้นเพคะ"  

"ดียิ่งงั้นเปิ่นกงคงต้องขอเข้าไปนั่งคุยกับเจ้าหน่อยนะ"    นางกล่าวเชื้อเชิญตัวเองพร้อมกับร่างระหงที่ก้าวเข้าไปนั่งในศาลาตรงข้ามกับที่กันต์นี่นั่งอยู่ 

"เจ้ารู้เรื่องแล้วใช่หรือไม่ว่าเปิ่นกงเป็นอะไรกับองค์ชายสาม"

"รู้เพคะ....แต่หม่อมฉันเชื่อพระทัยองค์ชายสามเพคะ"   กันต์นี่ตอบเสียงเรียบทั้งที่ในใจเริ่มหวั่นๆ

"หึ!!!! เจ้าคิดว่าเป็นเช่นนั้นหรือ?? เปิ่นกงเป็นองค์หญิงส่วนเจ้าเป็นแค่ลูกเสนาบดี เท่านี้เจ้ายังไม่รู้อีกหรือว่าใครที่เหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาขององค์รัชทายาทมากที่สุด"  

"หม่อมฉันรู้เพคะว่าองค์หญิงเหมาะสมกับพี่อี้ที่สุดแต่เรื่องนี้ไม่ว่าองค์หญิงหรือหม่อมฉันก็ไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินเพคะ........"    

"ใยเปิ่นกงจะไม่มีสิทธิ์พูดเพราะเปิ่นกงคือพระคู่หมั้นขององค์ชายสามเจ้าเองก็น่าจะได้ยินคำประกาศเมื่อครู่นี้แล้วนะ"

"หม่อมฉันได้ยินเพคะ"   ทำไมเค้าจะไม่รู้ว่าตอนนี้พี่อี้ของเค้าได้กลายเป็นพระคู่หมั้นขององค์หญิงไปเสียแล้ว ถึงแม้ว่าเค้าจะเสียใจแต่เค้าก็เชื่อคำพูดของพี่ใหญ่ที่บอกกับเค้าว่า อย่าเพิ่งคิดมาก

"ได้ยิน.....แล้วทำไมเจ้าถึงไม่กลับจวนเจ้าไปเสียล่ะ?? ยังจะหน้าด้านอยู่อีกทำไม??"   คำถามจากองค์หญิงโม่เซียนเริ่มเชือดเฉือนกันต์นี่อย่างที่ไม่คิดจะถนอมน้ำใจกันอีก

"หม่อมฉันก็คงจะรอให้พี่อี้ อุ๊ย!!! ไม่ใช่สิหม่อมฉันหมายถึงหม่อมฉันรอให้องค์ชายสามพากลับมั้งเจ้าคะ"    ในเมื่อนางไม่คิดที่จะถนอมน้ำใจกันเช่นนี้เค้าก็ขอเอาคืนบ้างก็แล้วกัน  คำพูดของกันต์นี่ได้เพิ่มความริษยาให้แก่องค์หญิงโม่เซียนได้ไม่น้อย

"อุ๊ย!!! ท่านพี่คงจะไม่มีเวลาไปส่งเจ้าหรอกนะ นี่ก็ต้องไปคุยกันเรื่องพิธีอภิเษกระหว่างเปิ่นกงกับท่านพี่อยู่แล้ว หรือว่าที่เจ้าบอกว่ากลับไม่ได้นี่เป็นเพราะเจ้าอยากจะเป็นนางสนมของท่านพี่ใช่มั้ยล่ะ??"    กันต์นี่หน้าซีดเผือดพยายามปฏิเสธ     "ไม่ใช่นะ!!!!"    แต่องค์หญิงโม่เซียนไม่สนใจจะฟัง นางพ่นถ้อยคำกระหน่ำเฆี่ยนตีใส่กันต์นี่ต่อ

"ก็อาจจะเป็นได้ว่า....ที่ท่านพี่ไม่คิดจะไปส่งเจ้าคงเพราะอยากได้เจ้าเป็นสนมละมั้ง ตำแหน่งพระสนมก็ยังว่างอยู่นี่นะ หากท่านพี่จะแต่งตั้งเจ้าขึ้นมาเปิ่นกงก็ไม่ว่าหรอก เพราะถึงอย่างไรเปิ่นกงก็ได้เป็นพระชายาอยู่ดี!!!"     

    แม้ว่าองค์หญิงโม่เซียนจะเดินออกจากศาลาไปแล้ว แต่นางก็ยังทิ้งรอยบาดแผลที่ฟาดฟันด้วยคำพูดเอาไว้  ทั้งแววตารอยยิ้มที่จงใจดูหมิ่นเหยียดหยามเค้าไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้   เจ็บ!!!!  น้องแบมรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดขององค์หญิงโม่เซียน ที่มันย้ำอยู่ในหัว เค้าไม่เคยคิดที่จะเป็นเมียน้อยใคร!!! ต้องไปถามองค์ชายสามให้รู้เรื่อง ว่าเค้าจะเอายังไงกันแน่......ทำไมองค์ชายสามต้องหลอกเค้า??......ทำไมต้องแกล้งทำดีกับเค้าด้วย!!
      กันต์นี่ผลุนผลันเดินออกจาศาลา แม้พวกเหล่านางกำนัลที่องค์ชายสามส่งมาให้ดูแลเค้าจะห้ามปรามยังไงก็ไม่สน แถมเค้ายังบังคับให้พวกนางกำนัลพาเค้าไปหาองค์ชายสามอีกต่างหาก เค้าต้องไปฟังคำพูดจากปากขององค์ชายสามให้ได้!!! สองเท้าเล็กซอยถี่ด้วยความร้อนใจ จนในที่สุดเค้าก็มาถึงห้องทรงอักษรขององค์ชายสามจนได้ เค้าได้ยินเสียงโต้เถียงระหว่างองค์ชายสามกับใครสักคนดังลอดออกมา เพราะบานประตูเปิดแง้มเอาไว้นิดๆ ความคิดที่ว่าจะเข้าไปไต่ถามก็ต้องหยุดชะงัก เพราะองค์ชายสามยังไม่ว่างเค้าจึงยืนรออยู่ที่หน้าห้องทรงอักษร.......นี่น้องแบมไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังจริงๆนะ!!!

"ใยท่านถึงยังไม่ลงมือสังหารนางอีกองค์ชายสาม!!! หากท่านไม่ลงมือสังหารนางตอนนี้วันหน้านางจะนำภัยมาให้ท่านและอาจจะรวมถึงแคว้นต้วนอี้ของเราด้วย!!!"   เสียงของชายแก่คนหนึ่งดังแว่วออกมาและเค้าก็ได้ยินเสียงองค์ชายสามโต้เถียงลอดออกมาว่า

"แล้วนี่ท่านเห็นว่าพวกเปิ่นหวางกำลังทำอันใดกันอยู่.....ท่านคิดว่าการสังหารคนๆหนึ่งในวังหลวงเช่นนี้มันง่ายนักหรืออย่างไร แล้วตอนนี้ท่านกลับมาเร่งบังคับพวกเปิ่นหวางให้รีบสังหารหนี่เอ๋อร์ทิ้งซะอย่างนั้นหรือ??"

     กันต์นี่รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบไปตรงหน้า มองไม่เห็นแสงสว่าง ไม่รู้สึก ไม่ได้ยินเสียง ไม่มีอะไรเลย ทุกอย่างในหัวว่างเปล่าไปหมด ความทรงจำทุกอย่างแล่นลิ่วเข้ามาในหัว ครั้งแรกที่เจอกันองค์ชายสามเข้ามาช่วยเค้าเอาไว้ อ้อมกอดที่แสนอบอุ่น รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนทั้งหมดมันคือความฝันสินะเพราะตอนนี้....พวกเค้าคิดจะฆ่านางนี่ต่างหากล่ะที่เป็นความจริง

       องค์ชายสามไม่อยากจะโต้เถียงกับท่านเซียนเคราขาวอีกต่อไป ลำพังแค่ต้องคิดหาทางลอบสังหารหญิงที่เป็นดังดวงใจพระองค์ก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจเกินกว่าจะรับได้อยู่แล้ว องค์ชายสามดึงประตูออกเพื่อที่จะกลับไปหากันต์นี่ที่น่าจะยังรอพบพระองค์อยู่.........พลันองค์ชายสามรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองหล่นหาย ใบหน้าของพระองค์ถอดสี เมื่อเห็นว่าร่างบางของกันต์นี่ยืนขวางประตูอยู่ ดวงตาคู่งามที่ทอดมองพระองค์อยู่นั้นมันมีแต่ความผิดหวังเสียใจ นางคงจะไม่ได้ยินที่เค้าพูดใช่มั้ย??

"หนี่เอ๋อร์~"    เพียงแค่เรียกชื่อน้ำตาของกันต์นี่ก็เอ่อล้นทะลักออกมา องค์ชายสามเอื้อมมือไปหมายซับน้ำตาให้  แต่ร่างบางกลับถอยหนี ยิ่งพระองค์ยื่นมือออกมาหมายไขว่คว้านางก็ยิ่งถอยหนี

"ไม่!!!!!"   เค้าพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมขององค์ชายสามเพื่อวิ่งหนี โอ๊ย!!! เค้าจะทนอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกับคนที่คิดจะฆ่าเค้าทั้งๆที่เค้ารักองค์ชายสามมากมายขนาดนี้แท้ๆ
      องค์ชายสามช้อนตัวอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกจากริมฝีปากของพระองค์ นอกจากพากันต์นี่กลับห้องบรรทมของพระองค์ น้ำตาของนางไหลรินรดไปถึงหัวใจขององค์ชายสามพาลทำให้พระองค์รู้สึกเจ็บปวด

"ฮึก!!! หม่อมฉันอยากกลับจวนเพคะ"   เสียงหวานเจือสะอื้นขอร้อง เมื่อพระองค์วางนางลงบนเตียงนุ่ม

"พี่ทำไม่ได้"  องค์ชายสามตอบกลับเสียงเศร้า

"ทำไม??.....หรือว่าพระองค์อยากจะฆ่าหม่อมฉันก่อนใช่มั้ยเพคะ?? เพราะหม่อมฉันจะเป็นภัยแก่พระองค์ใช่มั้ยเพคะ"   นางตัดพ้อด้วยแววตาร้าวราน

"ไม่ใช่นะ....พี่ไม่เคยคิดอยากจะฆ่าเจ้าเลยนะแต่เพราะพี่เป็นองค์รัชทายาท พี่มีหน้าที่ปกป้องราษฎรและปกป้องเจ้า ดังนั้นมันมีแค่วิธีเดียวเท่านั้นนั่นก็คือ........"

"ฆ่าหม่อมฉัน....."   นางต่อประโยคที่องค์ชายสามไม่กล้าเอ่ยออกมาให้

"แต่เจ้าไม่ต้องห่วงไปหรอกนะหนี่เอ๋อร์เพราะพี่จะทำทุกอย่างให้เจ้าฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง พี่จะไม่ยอมให้ตายจากพี่ไปจริงๆ ขอเพียงแค่เจ้าไว้ใจพี่"

"พระองค์ต้องฆ่าเพื่อไม่ให้หม่อมฉันเป็นภัยกับพระองค์.....แล้วความรู้สึกของหม่อมฉันล่ะเพคะ.....พระองค์ไม่สงสารหม่อมฉันบ้างสักนิดเลยหรือหากหม่อมฉันต้องตายจริงๆ??"   เสียงของนางสะดุด...น้ำตาไหลรินออกมาด้วยความเจ็บปวดหัวใจ

"ไม่!!!.....ไม่....เจ้าจะต้องไม่ตายจริงๆเจ้าจะต้องฟื้นขึ้นมาอยู่เคียงข้างพี่"    องค์ชายสามร้องห้ามพร้อมกับประทับริมฝีปากลงไปจุมพิตทั่วใบหน้างาม พระองค์จูบซับน้ำตาไม่ให้รินไหลออกมาอีก.....ถ้อยคำรักถูกกระซิบออกจากริมฝีปากของพระองค์ สัมผัสเพียงบางเบา....ปากหยักสวยกดประทับแนบลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม กันต์นี่รู้สึกราวกับว่านางกำลังกลืนคำว่ารักจากองค์ชายสามด้วย จุมพิตอันแสนหวาน  รัก.......คำๆนี้ช่างมีอิทธิพลล้นเหลือ มันประทับเต็มพื้นที่ของห้องหัวใจของพวกเค้า ความอุ่นร้อนแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูสัมผัสของร่างกาย   
       'เพียงจุมพิต' ยาสั่งยาพิษ เพียงแค่ผสมลงไปในอาหารหรือน้ำชาเพียงเล็กน้อย กลับคงอานุภาพร้ายแรงทั้งไร้สีไร้กลิ่นไร้รส วิธีฆาตกรรมอันแสนหวานกำหนดให้ออกฤทธิ์เมื่อนางได้รับจุมพิต.......







      วันนี้ไรท์รู้สึกเป็นเปื่อมมากกก..ที่พวกตัวเองช่วยกันเม้นให้ไรท์อย่างเยอะในตอนที่แล้ววันนี้ไรท์เลยมีกำลังใจในการแต่งอย่างล้นเหลือ.....เพราะงั้นวันนี้ก็ฝากเม้นตอนนี้ด้วยก็แล้วกันนะคะทุกคน^^





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. #341 cadUTa (@caduta) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:07
    ฮือออ ทำไงอะ เพราะสองแม่ลูกนั่นแน่ๆ
    #341
    0
  2. #110 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 02:18
    แล้วน้องต้องตายเพราะยาสั่ง ไม่ได้ตายเพราะยาของท่านเซียนแล้วแบบนี้น้องจะฟื้นมั้ยคะ
    #110
    0
  3. #94 kuchaporn (@kuchaporn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 07:45

    อีองค์หยิงหน้าด้านผช.ไม่เอายังเสนอหน้าไปอีกอีสูตรสี่เหลี่ยมจัตุรัส=ด้าน คูณ ด้าน//อินนิดเดียว
    #94
    1
  4. #93 meme_mb (@meme_gd) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 23:44
    จับทางไม่ถูกเลย รอนะ
    #93
    0
  5. #92 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:09
    ฮือๆน้องแบมที่น่าสงสาร....อีนังองค์หญิงหน้าด้าน!!!!!!
    #92
    0
  6. #91 SWEET-LOVER (@SWEET-LOVER) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 19:20
    รอน้าาาา มาต่อเร็วๆ ทำตามสัญญาแล้ว จะเม้นท์ให้ไรท์ ^^ สู้ๆค่ะ
    #91
    2
  7. #90 PGSWM2Ch (@PGSWM2Ch) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 17:29
    ร้องแล้วนะ๏╭╮๏(ㄒoㄒ)
    #90
    0
  8. #89 kwanearth19 (@kwanearth19) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 15:56
    สู้ๆนะน้องแบม
    #89
    0
  9. #88 Khunmoo (@Khunmoo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 15:31
    จาร้องไห้ เกลียดนังองค์หญิงเน่าที่สุด!! รอตอนต่อไปน้า
    #88
    0