Fic.Got7 >> ข้ามภพมาวาดรัก [ MarkBam ]

ตอนที่ 25 : บทที่ 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,091
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    3 เม.ย. 62



บทที่ 25





"หึ!!!! เจ้าทำข้าได้แสบนักนะนังแก่สารเลว...หากเจ้าจับคนของข้าไปไว้ในดินแดนเทพ....งั้นจะเป็นเช่นไรหากว่าข้าจะทำเช่นนั้นบ้าง!!!"   ทันทีที่กันต์นี่พูดจบร่างของสัตว์เทพที่นอนหายใจรวยรินพลันก็หายวับออกไปจากม่านพลังของท่านเทพเจ้าน้ำเต้าทันที ซึ่งนั่นก็สร้างความตกใจให้กับท่านเทพเซียนพิษได้มากไม่น้อย 

    เพราะการเคลื่อนย้ายสิ่งของหรือสิ่งมีชีวิตข้ามมิติมืดนั้นใช่ว่าจะทำกันได้ง่ายๆแต่ทำไมลูกศิษย์ของเค้านางถึงทำได้ง่ายๆ ราวกับว่าเรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่นางทำได้อยู่แล้วโดยที่ไม่ต้องอาศัยการฝึก


"นั่นเจ้าทำอันใดกับสัตว์เทพของข้า!!!"    ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของท่านเทพเจ้าน้ำเต้า มันช่างสร้างความพึงพอใจให้กับกันต์นี่ได้มากไม่น้อย เพราะอย่างน้อยๆคนที่กลายเป็นเทพก็ใช่ว่าจะละทิ้งความโกรธ ความรัก  ความห่วงหาอาทร และการยึดติดกับอดีตได้หมดทุกคนซะเมื่อไหร่กัน ไม่เช่นนั้นท่านเทพเจ้าน้ำเต้าก็คงไม่แสดงอาการเช่นนี้ออกมาให้เค้าได้เห็น


"ข้าก็ทำแบบที่เจ้าทำอย่างไรเล่า....หากเขตแดนของเทพเป็นที่ๆปีศาจและมารอย่างพวกข้าไม่ควรจะอยู่.....เช่นนั้นเจ้าคิดว่ามันจะเป็นเช่นไรหากว่าสัตว์เทพลูกรักของเจ้าที่มีสภาพไม่ต่างจากสัตว์ใกล้ตายเช่นนั้น จะต้องตกไปอยู่ในดินแดนพิษ...ดินแดนที่แม้แต่เจินหรงกับเสี่ยวเปาที่เป็นปีศาจโดยกำเนิดยังทนแทบไม่ไหว.....แล้วนับประสาอะไรกับสัตว์เทพที่ใกล้ตายเช่นนั้น...ดีไม่ดีมันอาจจะอยู่ถึงสามเค่อเลยด้วยซ้ำ"    กันต์นี่ลอบมองดูสีหน้าของท่านเทพเจ้าน้ำเต้า ก่อนที่เค้าจะเริ่มกล่าวต่อ


"แต่หากว่าเจ้าอยากให้มันรอดก็คืนคนของข้ามาซะ....แล้วก็ยกเลิกข้อแลกเปลี่ยนทุกอย่างของเจ้ากับพี่อี้ซะให้เรียบร้อย แล้วข้าก็จะคืนสัตว์เทพแสนรักให้กับเจ้า"   ท่านเทพเจ้าน้ำเต้านิ่งเงียบไม่ไหวติง จนมันชักจะเริ่มทำให้กันต์นี่รู้สึกหวั่นๆขึ้นมาแล้วบ้างว่า บางทีนางอาจจะไม่ยอมรับเงื่อนไขนี้แต่....


"ข้าตกลง!!! หากแต่ว่าครั้งนี้มันจะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแน่ที่เจ้ากับข้าจะต้องเจอกัน"   ฉับพลันก็มีแสงสว่างเรืองรองคล้ายลูกแก้วใหญ่ปรากฏออกมาจากฝังตรงข้ามของผนังถ้ำ ก่อนที่เค้าจะเห็นร่างของหรงจ่ายและองค์ชายสามที่ยังคงนั่งอยู่บนรถเข็นโผล่ออกมาเมื่อสิ่งๆนั้นหายไป เค้ามองเห็นใบหน้าของหรงจ่ายที่ซีดเซียวราวกับว่าคนที่กำลังขาดน้ำ


"นะ....หนี่เอ๋อร์..เจ้ากลับมาแล้ว"   หรงจ่ายว่าพรางรีบวิ่งเข้ามาสวมกอดนางเอาไว้ด้วยความคิดถึง "ข้าก็นึกว่าเจ้าจะไม่ยอมกลับมาแล้วซะอีก"   


"ข้าตกกลับมาสิ..เพราะที่นี่มีครอบครัวของข้ากับเจ้าอยู่และที่สำคัญที่นี่มีพี่อี้"   นางว่าพรางผละตัวออกไปหาอีกคนที่นั่งนิ่งไร้ความรู้สึกอยู่บนรถเข็น มือเรียวสวยเอื้อมไปสัมผัสใบหน้าคมของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกคิดถึง


"พี่อี้เจ้าคะ...น้องกลับมาหาพี่อี้แล้วนะเพคะ"   เค้าเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ


"นี่!!! ข้าคืนคนของเจ้าให้แล้ว เจ้าก็คืนสัตว์เทพของข้ามาซะสิ"   เค้าเหลือบหางตากลับไปมองท่านเทพเจ้าน้ำเต้าเพียงครูเดียว ก่อนที่กันต์นี่จะสะบัดมือเพียงครั้งเดียว  "พลึบ!!!"  กลุ่มม่านหมอกสีดำพัดเป็นวงกว้าง ร่างของสัตว์เทพที่ตอนนี้นอนหมอบนิ่งอยู่กับพื้นเนื่องจากร่างกายของมันได้รับพิษไปในปริมาณที่มากจนเกินไป


"แล้วไยเจ้าถึงยังไม่ยอมคืนชีวิตให้กับมันอีกเล่า!! เจ้าก็รู้มิใช่หรือว่าหากช้ากว่านี้มันต้องตายแน่ๆ"     ท่านเทพเจ้าน้ำเต้าว่าพรางรีบถ่ายพลังเทพของตนให้กับสัตว์เทพตัวนั้นทันที เพราะว่าถ้าไม่รีบทำให้พิษในกายที่มันสูดเข้าไปจือจางลงมันก็คงจะไม่มีทางรอด


"ก็เจ้าไม่ทำตามที่ตกลงกับข้าเอาไว้ก่อนนิ....เจ้าผิดคำพูดเองนะ ในเมื่อพี่อี้ของข้ายังคงเป็นนี้แล้วไยข้าจะต้องคืนสัตว์เทพแสนรักให้เจ้าในสภาพสมบูรณ์ด้วยเล่า??"  กันต์นี่ย้อนถามพรางซบหน้าลงบนตักขององค์ชายสาม ใบหน้างามค่อยๆมีน้ำตาไหลลงมาอาบสองแก้ม มือคู่นี้ที่เคยประครองกอดนางเอาไว้แต่ตอนนี้มันกลับวางนิ่งไร้ความรู้สึกเพียงแค่คิดก็เจ็บปวดยิ่งนัก


"ได้ๆข้ายอมแล้ว ข้าจะยกเลิกข้อแลกเปลี่ยนเดียวนี้แหละ"    ท่านเทพเจ้าน้ำเต้ายื่นมือออกมาวางทาบเอาไว้ตรงหัวใจขององค์ชายสาม เส้นใยสีทองนับพันนับหมื่นค่อยๆไหลเข้าไปภายในร่างกายขององค์ชายสาม


"หรงจ่าย เจินหรง..พวกเจ้าว่านางกำลังคืนทุกอย่างให้พี่อี้จริงหรือไม่??"   พวกนางไม่พูดแต่พยักหน้าขึ้นลงช้าๆเป็นการให้คำตอบแทน  


"เช่นนั้นข้าก็จะคืนชีวิตให้กับมันด้วยก็แล้วกัน"  เค้าว่าพรางเดินเข้าไปนั่งย่อเข่าลงข้างๆมัน ริมฝีปากอวบอิ่มค่อยๆประทับจูบลงไปบนขนนุ่มๆของมัน พลังชีวิตค่อยๆถูกส่งผ่านไปช้าๆ และในขณะเดียวกันไอพิษที่อยู่ในตัวของเจ้าสัตว์เทพนั้นก็ได้ถูกส่งผ่านมาให้เค้าด้วยเช่นกัน จนในที่สุดการคืนชีวิตให้สัตว์เทพก็สิ้นสุดลง 

      แต่กันต์นี่ก็ยังคงนิ่งค้างอยู่อย่างนั้นเพื่อปรับกระแสของพิษให้เข้ากับปราณธาตุมืดของเค้าให้ดีเสียก่อน แต่ยังไม่ทันที่พลังปราณของเค้าจะเข้าที่ดี ร่างบางก็ถูกมือหนากระชากจนลอยหวือเข้ามากระแทกกับแผงอกแกร่งอย่างจัง


"เจ้ากำลังทำอันใดกันหนี่เอ๋อร์...."   แม้ว่าน้ำเสียงที่เอ่ยถามออกนั้นจะเต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรงแค่ไหน แต่ในใจของเค้ากลับกำลังร่ำร้องอย่างยินดีที่ได้ยินเสียงนี้อีกครั้ง


"พะ....พี่อี้หรือเพคะ...น้องคิดถึงเหลือเกิน"   แขนเรียวสวยตะวัดโอบกอดร่างหนาขององค์ชายสามเอาไว้ด้วยความคิดถึง 


"เป็นพี่เองแต่เจ้ายังมิได้ตอบพี่เลยนะว่าเจ้า..ไปจุมพิตไอ้เจ้าสัตว์หน้าขนนั่นทำไม??"   ถึงจะพระองค์จะไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใดจู่ๆถึงได้ประสาทการมองเห็นและพลังปราณที่หายไปเกินกว่าครึ่งกลับมาเช่นนี้แต่นั่นก็ถือว่าเป็นผลดีต่อพระองค์ทั้งนั้น 

        แต่ภาพแรกที่เจอดันเป็นภาพของคนรักที่ประทับริมฝีปากอวบอิ่มอยู่บนหน้าผากของเจ้าสัตว์หน้าขนพันธุ์นั่น มันกล้าดีอย่างไรถึงได้มานอนหลับตาพริ้มให้คนรักของเค้าจุมพิษเช่นนี้ เจ้าสัตว์หน้าขนนั่นมันช่างน่าตายยิ่งนัก


"โธ่....พี่อี้เพคะ...แต่ที่น้องทำไปทั้งหมดก็เพื่อพี่อี้นะเพคะ"   มีใครเคยบอกหรือไม่ว่ายามที่นางทำท่าทางออดอ้อนเช่นนี้มันช่าง....น่าจับปัดหรือเกิน 


"พี่ขอจูบเจ้าได้หรือไม่หนี่เอ๋อร์.."   เดี๋ยวนะ!!!! นี่พี่อี้จะขอกันง่ายๆอย่างกับว่า ขอกินขนมหน่อยดิอย่างนี้ไม่ได้นะเจ้าคะพี่อี้!! แล้วแบบนี้จะให้เค้าตอบว่ายังไงดีล่ะเนี่ย


"เจ้าให้พี่ไม่ได้จริงๆหรือหนี่เอ๋อร์..."   องค์ชายสามว่าพรางปล่อยเค้าออกจากอ้อมกอดใบหน้าคมงอง้ำด้วยความแง่งอน  ไม่ไหวแล้วโว้ย!!!! อยากจะรู้นักว่าใครมันเป็นคนสอนให้พี่อี้ทำหน้าตาแง่งอนได้น่ารักน่าหยิกเช่นนี้ แล้วแบบนี้เค้าจะให้เค้าใจแข็งต่อไปได้ยังไง


"กะ...ก็จูบสิเพคะ...น้องยังไม่ได้ว่าอันใดเสียหน่อย"   พอเค้ากล่าวจบใบหน้าขององค์ชายสามก็เลื่อนเข้ามาใกล้ แล้วริมฝีปากของพระองค์ก็ประทับลงมาเบาๆที่ริมฝีปากอวบอิ่มของเค้า องค์ชายสามสวมกอดและดึงเค้าเข้ามาแนบชิดร่างกายของพระองค์ การต่อต้านไม่เคยมีอยู่ในความคิดของเค้าเลยแม้แต่น้อย เค้ายินยอมให้องค์ชายสามได้ชิมความหวานจากริมฝีปากของเค้าได้นานเท่านานตามที่พระองค์ต้องการ 

         ยิ่งองค์ชายสามรุกร้ำเค้ามากขึ้นเท่าไหร่อาการเหนื่อยหอบของเค้าก็เริ่มจะมีออกมาให้เห็นมากขึ้นเท่านั้น แม้ว่าเค้าพยายามจะถอยหนีแต่อ้อมกอดขององค์ชายสามก็ยิ่งรัดร่างบางของเค้าเอาไว้แน่นขึ้นไปอีก มืออีกข้างของพระองค์ประคองหน้าของเค้าเอาไว้ไม่ยอมให้ขยับหนีไปไหนได้ จูบนี้มันช่างดูดดื่มและยาวนานเสียเหลือเกิน จนทำให้ทั้งคู่ลืมไปเลยว่า.....พวกเค้าไม่ได้อยู่กันเพียงลำพัง


"แค่กๆ!!! องค์ชายสามหากว่าท่านจะจูบหนี่เอ๋อร์ของข้านานถึงเพียงนี้....ข้าว่าท่านควรตบแต่งหนี่เอ๋อร์ของข้ามาเป็นพระชายาก่อนมิดีกว่าหรือ??"    หรงจ่ายนางรีบพูดขัดขึ้นมาก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้   

       กันต์นี่รีบผละตัวออกจากอ้อมกอดขององค์ชายสามแทบจะในทันที ใบหน้าของนางแดงก่ำเต็มไปด้วยความเขินอาย ต่างจากองค์ชายสามที่ใบหน้าของพระองค์บ่งบอกถึงความเสียดายอย่างเห็นได้ชัด


"เจ้าพวกมารความสุข.."   องค์ชายสามเอ่ยออกมาเบาๆแต่นั่นก็ดังพอที่จะทำให้หรงจ่ายและเจินหรงได้ยินมันอย่างชัดแจน แต่ทั้งคู่ต่างก็ทำเป็นไม่ได้ยินวาจาเหน็บแนมขององค์ชายสามแต่อย่างใด


"นางหายไปไหนแล้ว??"   เค้าถามพรางมองหาท่านเทพเจ้าน้ำเต้าและสัตว์เทพของนางแต่กลับพบแค่เพียงความว่างเปล่า  


"นางคงจะหนีกลับไปแล้วล่ะ....ข้าว่าพวกเราเองก็ควรจะกลับไปได้แล้วไม่รู้ว่าป่านนี้คนในสกุลหลี่จะเป็นเช่นไรกันบ้าง"   เมื่อตกลงความเห็นกันได้แล้วองค์ชายสามกับเสี่ยวเปาก็ขันอาสาออกไปหารถม้ามาให้พวกนางได้นั่งกลับไปที่จวนสกุลหลี่ 

    และในตอนนี้ที่เหลืออยู่ภายในถ้ำนั่นก็มีแค่พวกนางเท่านั้นส่วนท่านอาจารย์ของนางน่ะหรือ หึหึ ก็หนีกลับไปหาที่สงบๆนั่งฝึกพลังปราณแล้วน่ะสิ แถมยังส่งกระแสจิตมาสั่งเค้าอีกด้วยว่า 'ข้าจะส่งคนนำสารมารับเจ้าให้กลับไปเข้าพิธีสืบทอดตำแหน่งประมุขพรรคเบญจพิษในภายหลัง จงเตรียมตัวเอาไว้ให้พร้อมล่ะ' ท่านอาจารย์ส่งกระแสจิตมาเพียงเท่านั้นก่อนที่เสียงนั้นจะหายไป


"เจินหรงตอนนี้เจ้าพักอยู่ที่ไหนหรือ??"   เค้าหันไปถามเจินหรงด้วยความเป็นห่วง


"ตอนนี้ข้าก็ว่าจะเข้าไปพักในโรงเตี้ยมแถวๆจวนสกุลหลี่ของเจ้าไปก่อนนั่นแหละ"   เจินหรงตอบไปตามความเป็นจริง เพราะการที่นางมาที่นี่นั่นก็เพราะกันต์นี่ และเพื่อความปลอดภัยของกันต์นางก็ยินดีจะอาศัยอยู่ในที่ๆมีมนุษย์อยู่เป็นจำนวนมากเช่นนี้ ถึงแม้ว่านางจะไม่ชอบมันเลยก็ตาม


"เช่นนั้นเจินหรง...เจ้ายินดีที่จะไปอยู่กับข้าที่จวนมั้ย??"





 ในที่สุดพี่อี้ของน้องก็ฟื้นขึ้นมาแล้วจร้าาา...หลังจากที่ต้องรอกันมาหลายต่อหลายตอน..เพราะฉะนั้นอ่านแล้วก็อย่าลืมเม้นให้ไรท์ด้วยนะคะ


นี่คืออิมเมดของ พู่ เจิน หรง







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

460 ความคิดเห็น

  1. #231 kala125ml (@kala125ml) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 09:46
    ต่อมความหึงหวงทำงานก่อนเลยนะพี่อี้😂
    #231
    0
  2. #230 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 01:40
    ตื่นมาก็ดุเดือดเลยนะพี่อี้
    #230
    0
  3. #229 Ammttha (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 23:56

    องค์ชายสามตื่นมาแล้วจะหื่นแบบนี้ไม่ได้นะ

    #229
    0
  4. #228 Jiberita (@Jiberita) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 19:29
    องต์ชายสามตื่นมาก็จูบเอาๆ เลยนะเพคะ5555
    #228
    0
  5. #227 beebb_bb (@beebb_bb) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 18:22
    รอๆๆๆน้าาาา
    พลังพี่อี้จะฟื้นคืนใช่ไหม
    อยากให้แกร่งกว่าเดิมอ่าาา
    #227
    0
  6. #226 aeayzii (@aeayzii) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 16:25

    ชอบๆๆๆมาต่ออีกนะค่ะ

    #226
    0
  7. #225 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 16:24

    พี่อี้มันร้าย...หลอกกินเต้าหู้น้องจนจะหมดแล้วมั้งเนี่ย
    #225
    0
  8. #224 ploy_TMTC (@ploy-tmtc) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 15:28
    พี่อี้กินเต้าหู้หมดชามแล้ว
    #224
    0