Fic.Got7 >> ข้ามภพมาวาดรัก [ MarkBam ]

ตอนที่ 28 : บทที่ 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    11 เม.ย. 62




บทที่ 28





"อ้อ....หัวหน้าพ่อบ้าน...เมื่อครู่ถิงถิงนางดูหมิ่นข้า นางหาว่าข้าเป็นปีศาจ..เจ้าช่วยจัดการลงโทษนางตามกฏของบ้านให้ข้าด้วยก็แล้วกันนะ"

"ขอรับคุณหนู"   หัวหน้าพ่อบ้านขานรับก่อนที่จะหันไปสั่งบ่าวชายให้เตรียมทำการโบยนางตามคำสั่งของคุณหนูใหญ่ของบ้าน

"ท่านพี่!!! ท่านมีสิทธิ์อันใดที่จะมาสั่งทำโทษข้าเช่นนี้!!!"   นางแสดงออกถึงความโกรธอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของนางขึ้นสีแดงจัด แต่แววตาของนางกลับสั่นไหว

"เจ้าถามว่าข้ามีสิทธิ์อันใดเช่นนั้นหรือ??  ก็สิทธิ์ของบุตรีภรรยาเอกที่ถูกตกแต่งเข้าจวนอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม และข้าก็เป็นบุตรีที่ท่านพ่อรักมากที่สุดเช่นนั้นแล้ว....แค่การโบยบุตรสาวที่เกิดจากอนุที่ท่านพ่อไม่ได้เต็มใจรับเพียงแค่นี้ทำไมข้าจะทำไม่ได้!!! จัดการโบยนางซะเดี๋ยวนี้!!"   เค้าสั่งเสียงแข็ง ใบหน้าของนางยามเจ็บแค้นเช่นนี้มันช่างน่ามองยิ่งนัก

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!! นี่เจ้า!!! เจ้าจะดูหมิ่นพวกเราสองคนแม่ลูกมากเกินไปแล้วนะกันต์นี่!!!"   ที่โกรธนี่แสดงว่าเค้าพูดถูกสินะ อนุหลิงเหมยนางถึงได้มีท่าทางโกรธแค้นมากถึงขนาดนี้น่ะ

"หุบปาก!!! เจ้าเป็นเพียงแค่อนุชั้นต่ำไม่มีสิทธิ์มาเรียกชื่อของข้า!!! แล้วอีกอย่างข้ากล่าวสิ่งใดผิดพลาดไปอย่างนั้นหรือ?? หลังจากเหตุการณ์ที่เจ้าวางยาปลุกกำหนัดท่านพ่อของข้าแล้ว...ร้อยวันพันปีท่านพ่อของข้าเคยไปเยือนที่เรือนของเจ้าบ้างมั้ยเล่า?? คงจะไม่เคยสินะ มันก็แน่อยู่แล้วนั่นก็เพราะว่า...ท่านพ่อของข้าไม่เคยรักหรือสนใจพวกเจ้าเลยน่ะสิ หึหึ!!"    ใครจะหาว่าเค้าร้ายกาจ ที่เอาปมของพวกนางแม่ลูกมาต่อว่าเช่นนี้ เค้าก็ไม่เคยคิดที่จะสนนั่นก็เพราะว่าเรื่องพวกนี้ทุกคนในจวนต่างก็รู้ดีอยู่แล้ว และมันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องปกปิดแต่อย่างใด

"ท่านป้าไป๋...ท่านช่วยพาพวกท่านแม่เข้าไปพักผ่อนในเรือนกลางก่อนเถอะ"   ท่านป้าไป๋ก็คือคนที่กันต์นี่นับถือเป็นอย่างมากในบรรดาบ่าวรับใช้ เพราะนางถือได้ว่าเป็นคนเก่าคนแก่ของท่านแม่ ท่านป้าไป๋นางคอยตามรับใช้ท่านแม่ตั้งแต่ที่ท่านแม่ยังไม่ได้แต่งเข้าจวนสกุลหลี่เลยด้วยซ้ำ

"หนี่เอ๋อร์แล้วไยลูกถึงไม่เข้าไปกับพวกแม่กันล่ะ?? ดูสิเนื้อตัวของเจ้าเย็นไปหมดแล้วนะลูก"    ท่านแม่รองเดินเข้ามาหา นางเอามือลูบไปตามแขนและใบหน้าของเค้าด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรเจ้าคะท่านแม่รอง...พอดีข้าอยากที่จะนั่งชมน้องรักของข้าโดนรับโทษสักหน่อยน่ะเจ้าคะ...คราวหน้าคราวหลังนางจะได้ไม่กล้ามาดูหมิ่นลูกและหยามหน้าพวกท่านแม่อีก....ท่านป้าไป๋พาพวกท่านแม่เข้าเรือนไปได้ล่ะ"     ร่างบางหันกลับมามองถิงถิงที่ตอนนี้นางเองก็กำลังจ้องมองเค้าอยู่เช่นกัน แววตาของนางที่กำลังจ้องมองเค้านั้นแสดงให้เห็นถึงความอาฆาตแค้นอย่างเห็นได้ชัด

"ลงมือสิ!!! พวกเจ้ากำลังรออะไรกันอยู่....แล้วก็ลงมือให้หนักๆด้วยล่ะนางจะได้รู้จักหลาบจำ"   พอสิ้นเสียงคำสั่งของเค้าร่างของถิงถิงก็ถูกจับมาโบยร่วมสิบครั้ง และทุกครั้งที่ไม้สัมผัสถูกผิวของนางเสียงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดก็ดังออกมามากขึ้นทุกครั้ง        ไม่ใช่แค่นางเท่านั้นที่เจ็บปวดเพราะอนุหลิงเหมยเองก็กรีดร้องออกมาด้วยความโกรธแค้นไม่แพ้กันที่นางจะต้องมาทนเห็นลูกรักของนางจะต้องมาถูกโบยหนักถึงเพียงนี้ ในใจของพวกนางนึกสาปแช่งกันต์นี่อยู่ตลอดเวลา ต้องมีสักวันที่พวกนางจะต้องชนะและเมื่อวันนั้นมาถึงคนที่เจ็บปวดจะต้องไม่ใช่แค่พวกนางแม่ลูกแน่นอน

"หึ...เป็นเช่นไรบ้างจ๊ะถิงถิง....ครั้งต่อไปเจ้ายังจะกล้าอวดดีกับข้าอีกหรือไม่??"     เค้าเดินเข้าไปหานางที่ตอนนี้กำลังถูกบ่าวของนางช่วยกันประครองเอาไว้อยู่   ใบหน้าที่เปื่อนน้ำตาของนางไม่ได้เรียกร้องความเห็นใจหรือสงสารจากเค้าได้เลยแม้แต่น้อย เพราะความอาฆาตแค้นที่นางส่งผ่านจากสายตามาให้เค้านั้นมันไม่ใช่เพียงแค่ความโกรธหรือโมโหในแบบของเด็กๆเป็นแน่
      เพราะแววตานั่นมันช่างน่ากลัวและขยะแขยง แววตาที่มองมาราวกับว่าอยากจะฉีกร่างของเค้าออกเป็นชิ้นๆ และที่สำคัญร่างกายและหัวใจของเค้ามักจะสั่นไหวและรู้สึกหวาดกลัวอยู่เสมอ แต่ขอโทษนะ...เพราะนั่นมันเป็นแค่เมื่อก่อนตอนที่เค้ายังไม่ได้ถูกเลือกให้เป็นประมุขพรรคมาร 
     เพราะตอนนี้เค้าไม่ใช่เพียงแค่แบมแบมหรือกันต์นี่แต่ตอนนี้เค้าคือ..หลี่กันต์นี่ผู้ที่เป็นประมุขพรรคมารและเป็นศิษย์ของท่านเทพเซียนพิษ ในภายภาคหน้าเค้านี่แหละที่จะกลายเป็นเจ้าแห่งพิษ!!! แล้วมีประโยชน์อะไรที่เค้าจะต้องมาหวาดกลัวให้กับอะไรเช่นนี้ด้วย

"พวกเจ้าจะช้ากันอยู่ไย!!! รีบพาลูกของข้ากลับเรือนสิ!!!!"     อนุหลิงเหมยเอ่ยก่อนจะรีบเดินออกไปจาลานกว้าง  กันต์นี่ยกยิ้มอย่างพอใจ

"ดูเจ้าจะสุขใจเหลือเกินนะหนี่เอ๋อร์"   เจินหรงดึงแก้มของกันต์นี่ด้วยความเอ็นดูในความร้ายของคนตรงหน้า

"ก็ใครใช้ให้พวกนางมาอวดดีใส่ข้ากับพวกท่านแม่ก่อนทำไมล่ะ...และที่สำคัญนี่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกด้วย ที่ผ่านมาพวกนางแม่ลูกมักจะชอบพูดจาให้ร้าย ทำให้ท่านแม่ของข้าเสื่อมเสียเสมอ...ข้าไม่ชอบพวกนาง!!! ไม่เอาข้าไม่พูดต่อล่ะไปกันเถอะเจินหรงเพราะเดี๋ยวข้าจะต้องบอกท่านแม่เรื่องของเจ้าอีก"    ทั้งสองเดินจูงกันเข้าไปภายในเรือน

"เจ้ามาแล้วหรือลูกรักของแม่..ไหนขอแม่มองเจ้าให้ชัดๆหน่อยได้หรือไม่?? แม่จะได้รู้ว่าแม่ไม่ได้กำลังฝันไป"    พอเดินเข้าไปภายในเรือนใหญ่ท่านแม่ที่นั่งจิบน้ำชาอยู่ก็รีบวางแก้วน้ำชาลง ก่อนจะกวักมือเรียกเค้าให้เดินเข้าไปหาทันที

"ท่านแม่ไม่ได้กำลังฝันไปจริงๆเจ้าคะท่านแม่....ลูกกลับมาแล้วเจ้าคะ"    เค้าว่าพรางพาร่างอันบอบบางของตัวเองเดินเข้าไปหาท่านแม่อย่างรวดเร็ว ร่างกายของเค้าถูกท่านแม่จับหันไปทางซ้ายที ทางขวาทีตามที่ท่านแม่จะพอใจ นางสัมผัสไปทั่วทั้งร่างของเค้าก่อนที่รอยยิ้มแห่งความยินดีจะปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของท่านแม่

"เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะท่านแม่....ร่างกายอันงดงามของลูกที่ท่านพ่อกับท่านแม่มอบให้ด้วยความรักมีตรงไหนเสียหายหรือไม่เจ้าคะ??"    เค้าถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อกับท่านแม่

"หืม...เจ้าเด็กคนนี้นิ...ทำแม่เป็นห่วงมากขนาดนี้แล้วยังจะเอาแต่พูดเล่นอีกเช่นนี้อีก..ว่าแต่ผิวกายของลูกมันมีกลิ่นหอมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย...ช่างวิเศษยิ่งนัก!!!! นอกจากสวรรค์จะทรงเมตตามอบลูกหญิงคืนให้สกุลหลี่ของเราแล้ว แค่นั่นยังไม่พอสวรรค์ยังเมตตามอบกลิ่นหอมที่ถือเป็นสิ่งล้ำค้าที่สุดในดินแดนแห่งนี้ให้กับเจ้าอีกขอบคุณสวรรค์"   เฮ้อ!!! ท่านแม่..ใช่สวรรค์ที่ไหนกันเล่าที่พาข้ากลับมาน่ะเพราะคนที่พาข้ากลับมาที่นี่คือท่านอาจารย์กับเจินหรงต่างหากเล่า ไม่ใช่สวรรค์ซะหน่อย

"อ้าว...แล้วนั่นนางเป็นใครกันหรือหนี่เอ๋อร์??"   ทุกคนต่างก็มองมาที่เจินหรงเป็นตาเดียวกันตามที่ท่านแม่เป็นคนพูด

"นางชื่อเจินหรงเจ้าคะท่านแม่...และที่สำคัญนางเป็นคนช่วยลูกจากการโดนวางยาพิษด้วยเจ้าคะ!!! ลูกก็เลยอยากจะได้นางมาเป็นบ่าวรับใช้คนสนิดของลูกจะได้หรือไม่เจ้าคะท่านแม่...แล้วอีกอย่างตอนนี้นางก็ไม่มีที่ไป??"

"ย่อมได้อยู่แล้วล่ะลูกรัก...เพราะนางช่วยชีวิตของลูกเอาไว้นี่ เรื่องแค่นี้ไยจะไม่ได้กัน ว่าแต่เจ้ายินดีที่จะเป็นบ่าวรับใช้ของลูกข้าหรือไม่??"   เสียงของผู้มาใหม่ตอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เจ้าของเสียงนั่นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่กลับเป็นท่านพ่อที่เพิ่งจะกลับมาจากกรมพิธีการที่ท่านพ่อดูแลอยู่

"บ่าวยินดีเจ้าคะ...การได้รับใช้คุณหนูถือได้ว่าเป็นบุญของบ่าวแล้วเจ้าคะ"  นางค้อมตัวลงแสดงความนอบน้อมออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ ว่าปีศาจที่เกลียดมนุษย์อย่างนางจะยอมก้มหัวให้ท่านพ่อเช่นนี้ ถ้าเป็นในยุคของเค้าคนแบบเจินหรงเนี่ยเค้าเรียกว่าอยู่เป็น

"ดียิ่งเช่นนั้นข้าก็ขอฝากลูกหญิงของข้าไว้กับเจ้าด้วยก็แล้วกันนะเจินหรง"

"บ่าวทราบแล้วเจ้าคะนายท่าน"    ยอดเยี่ยมจริงๆเลยนะเจินหรงเนี่ย การโต้ตอบของนางเลื่อนไหลซะไม่มี เค้าล่ะนับถือจริงๆ

"ท่านพ่อ!!!! ลูกคิดถึงท่านพ่อที่สุดเลยเจ้าคะ"    เค้าว่าพรางรีบเดินเข้าไปหาท่านพ่อทันที มือหนาลูบกลุ่มผมหนานุ่มของบุตรสาวด้วยความรู้สึกคิดถึงไม่แพ้กัน

"เจ้ากลับมาปลอดภัยพ่อก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งแล้วล่ะ เพียงแต่ว่าโหย่วเจียนพี่ใหญ่ของเจ้าน่ะสิ....เฮ้อ!!!"    ท่านพ่อถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยใจอย่างเห็นได้ชัด 

"เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับพี่ใหญ่กันเจ้าคะ??"

"เจ้าฟังแม่นะหนี่เอ๋อร์...ก็ตั้งแต่วันนั้นที่เจ้าโดนลอบวางยาพิษพี่ใหญ่ของเจ้าก็กลายไปเป็นพวกคนไม่เอาไหน....วันๆก็เอาแต่ดื่มสุรานอกนั้นไม่ว่าจะงานราชหรืองานหลวงพี่ใหญ่ของเจ้าก็ไม่คิดที่จะสนใจเรื่องใดเลยแม้แต่น้อย"    นี่พี่ใหญ่เป็นเอามากถึงขนาดนี้เลยหรือเนี่ย เห็นทีว่าจะต้องไปจัดการเรื่องนี้ก่อนเรื่องอื่นซะแล้วสิ 
     มีอย่างที่ไหนเป็นถึงรองแม่ทัพแท้ๆแต่วันๆดันเอาแต่เมาหัวราน้ำแบบนี้ มันใช้ได้ซะที่ไหนกันล่ะเจ้าพี่บ้า!!! อย่าให้เจอนะจะด่าให้หูชาไปเลย

"แล้วตอนนี้พี่ใหญ่อยู่ที่ใดหรือเจ้าคะท่านแม่รอง"

"อยู่ที่เรือนของเจ้าน่ะสิ...โหย่วเจียนอยู่ที่นั่นตั้งแต่วันที่กลับมาจากวังหลวงนั่นแหละลูก"    เฮ้อ....จะว่าไปพี่ใหญ่ก็น่าสงสารนะเพราะเท่าที่เค้าได้สัมผัสมากับตัวนั้น โหย่วเจียนถือว่าเป็นพี่ชายที่ติดน้องสาวมากที่สุดในฉางอานเลยก็ว่าได้ แทบทุกลมหายใจของโหย่วเจียนแล้วนอกจากกันต์นี่และองค์ชายสามแล้วก็เรียกได้ว่าแทบที่จะไม่สนใจใครอีกเลย โหย่วเจียนเคยบอกกับเค้าว่า...
       เมื่อก่อนโหย่วเจียนมักจะทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อปกป้ององค์ชายสาม แต่เมื่อกันต์นี่เกิดมาหน้าที่ของโหย่วเจียนก็ถูกแบ่งเป็นสองนั่นก็คือปกป้องน้องสาวร่วมบิดามารดาเดียวกัน นั่นก็เพราะว่าคำทำนายที่ท่านเซียนเคยบอกเอาไว้ว่า กันต์นี่นั้นจะอายุสั้นรอบกายของนางจะมีแต่ผู้ที่ปองร้ายหมายจะเอาชีวิตนางอยู่เสมอ และนั่นก็คือเหตุผลทั้งหมดที่ทำให้โหย่วเจียนเข้าสู่สมาคมซิสค่อนอย่างเต็มตัว

"ปาย~อาว~สุรา~มา~ห้าย~ข้า~แดว~แน้!!!!"    อือหือ~เสียงยานคางมาแต่ไกลเชียวนะพี่ใหญ่

"หนี่เอ๋อร์ไยเรือนของเจ้าถึงอยู่ไกลเช่นนี้??"    เจินหรงที่เดินตามมาอย่างเงียบๆอยู่นานเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย นี่ก็เดินผ่านมาตั้งสองถึงสามเรือนแล้วแต่ก็ยังไม่ถึงเรือนของหนี่เอ๋อร์เสียที

"ก็ถึงแล้วนี่ไงเจินหรงเพียงแต่ว่า....นี่มันเป็นเขตสวนดอกไม้ของข้าน่ะเดินไปอีกเดี๋ยวก็ถึงเรือนข้าแล้ว...นั่นไงๆเสียงของพี่ใหญ่ข้าเอง"    ยิ่งพวกเค้าเดินเข้าไปใกล้เรือนนอนของเค้ามากขึ้นเท่าไหร่เสียงของพี่ใหญ่ก็ดังมากขึ้นเท่านั้น และก็ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่เสียงของพี่ใหญ่แล้วแหละ เพราะเสียงห้ามปรามของบ่าวคนสนิดของพี่ใหญ่เองก็ดังไม่แพ้กัน

"คุณชายใหญ่พอเถอะนะขอรับ...ถึงท่านจะดื่มไปมากเท่าไหร่คุณหนูนางก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอกนะขอรับ"    เสียงของจางหมิ่นพยายามร้องห้ามพี่ใหญ่ของเค้าด้วยความเป็นห่วง

"หุบปากของเจ้าไปซะ!!! ห้ามพวกเจ้าหน้าไหนพูดว่าน้องหญิงของข้าจะไม่ฟื้นอีกเด็ดขาดหากพวกเจ้ายังไม่อยากตาย!!! ไปเอาสุรามาให้ข้า!!!"    น้ำเสียงของโหย่วเจียนแข็งขึ้นมาราวกับว่ายังคงมีสติครบถ้วนดีอยู่ทุกอย่าง

"เจ้าคะคุณชายใหญ่"   โอ๊ะ!!! นั่นมันเสียงซู่เม่ยของเค้านี่หน่าดึกขนาดนี้แล้วพี่ใหญ่ยังใช้งานนางอยู่อีกหรือเนี่ย  ร่างบางรีบสาวเท้าเดินเข้าไปภายในเรือนของเค้าที่ตอนนี้ก็ยังคงมีบ่าวรับใช้ทั้งของเค้าและของพี่ใหญ่ที่ยืนเรียงกันอยู่เต็มไปหมด

"ซู่เม่ย....เอาไหสุราของพี่ใหญ่มานี่??"    ทันทีที่เห็นใบหน้าของเค้าชัดๆซู่เม่ยนางก็มีสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด อะไรกันแทนที่จะดีใจที่เค้ายังไม่ตายแท้ๆแต่ไหงนางถึงได้ตกใจจนปากคอสั่นแบบนี้ล่ะ มือสั่นๆของนางค่อยๆยื่นไหสุรามาให้กับเค้า

"เจ้ากลับไปพักเถอะเดี๋ยวข้าจะดูแลพี่ใหญ่เอง"  เค้าเอ่ยกับนางก่อนที่นางจะรีบเดินเข้าไปภายในห้อง ดูเหมือนว่าพี่ใหญ่กำลังอาละวาดเพราะว่าสุราที่เค้าต้องการยังมาช้ากว่าที่ควรน่ะสิ

"สุราอยู่นี่เจ้าคะพี่ใหญ่"    ไหสุราถูกยื่นออกไปตรงหน้า โหย่วเจียนรีบคว้ามันไปหมายจะยกขึ้นดื่มเพียงแต่ว่า.....

"หากพี่ใหญ่ดื่มสุราลงไปอีกแม้เพียงอึกเดียวน้องจะไม่พูดและจะไม่มองหน้าพี่ใหญ่อีกเลยชั่วชีวิต"    เสียงหวานเอ่ยยื่นคำขาดออกไป พลันหัวใจที่เคยแห้งเหี่ยวของโหย่วเจียนก็เหมือนกับว่าได้รับน้ำทิพย์ชโลมจิตใจ


เพล้ง!!!!!


"น้องหญิง!!!! นั่นน้องหญิงจริงๆใช่หรือไม่?? นี่พี่ไม่ได้เมาจนสร้างภาพหลอนขึ้นมาเองใช่มั้ย??"    ไหสุราถูกปล่อยให้หล่นลงพื้นอย่างไม่ไยดี โหย่วเจียนพยายามประครองร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล จนทำให้กันต์นี่ที่ยืนมองอยู่นานอดเป็นห่วงไม่ได้เลยเดินเข้าไปช่วยประครองเอาไว้  

"นี่น้องเองเจ้าคะ....แล้วทีนี้พี่ใหญ่จะเลิกดื่มสุราได้หรือยังเจ้าคะ??"

"ใครดื่มกันพี่เปล่าซะหน่อย"   นี่ขนาดเปล่ายังยืนแทบจะไม่ไหว....แล้วถ้ายอมรับว่าดื่มจริงๆเนี่ยจะไม่นอนตายคาไหสุราเลยหรือยังไงกัน??

"พี่ใหญ่ไม่ได้ดื่มเช่นนั้น...ไหสุราพวกนี้มาจากที่ใดกัน??"    เค้าชี้ไปที่ไหสุรานับสิบไหที่วางเรียงรายอยู่บนพื้นห้องนอนของเค้า

"ว่าเช่นไรเจ้าคะ??"    เค้าว่าพรางประครองพี่ใหญ่ให้เดินมานั่งบนเตียงนอนของเค้า

"โธ่!!! น้องหญิง...ก็พี่คิดว่าเจ้าจะไม่กลับมาอีกแล้วนี่หน่า....พอคิดได้เช่นนั้นพี่ก็รู้สึกเจ็บปวดจนไม่อาจทำอันใดได้อีกเลย"     โหย่วเจียนพูดออกไปตามความจริงก่อนที่จะทิ้งตัวลงนอนหนุนตักของกันต์นี่ด้วยความรู้สึกคิดถึง

"แต่ถึงอย่างไรพี่ใหญ่ก็ไม่ควรทำตัวเช่นนี้...อย่าลืมนะเจ้าคะว่าพี่ใหญ่เป็นถึงรองแม่ทัพของกองกำลังพยัคฆ์เมฆาและพี่ใหญ่เองก็มีหน้าที่จะต้องปกป้องดูแลบ้านเมือง.....แต่นี่อะไรกันเพียงแค่สูญเสียน้องไป พี่ใหญ่กลับสูญเสียตัวตนไปเช่นนี้ใช้ได้หรือเจ้าคะ"    เค้าว่าพรางใช้มือลูบหัวของคนพี่ที่ตอนนี้กำลังนอนพักสายตาด้วยความมึนเมาอยู่

"เรื่องนี้พี่ใหญ่ผิดเอง...วันหน้าพี่จะไม่ให้มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก"    โหย่วเจียนว่าพรางลืมมามองหน้าเค้าพักหนึ่งก่อนที่จะหลับตาลงไปใหม่อีกครั้ง

"ฮ่าฮ่าฮ่า...โหย่วเจียนนี่เจ้าอายุเท่าไหร่กันแล้ว ถึงได้เอาแต่นอนหนุนตักหนี่เอ๋อร์อยู่เช่นนี้"



   


     งือๆไยพวกเจ้าไม่ช่วยกันเม้นให้ข้า!!!! หากพวกเจ้ายังไม่ยอมเม้นให้ข้าอีกล่ะก็ข้าจะมาอัพฟิคให้พวกเจ้าอ่านช้าๆ จำเอาไว้เลยนะหากไม่เม้นให้ข้าแล้วล่ะก็ร้อยวันพันปีข้าจะลงให้อ่านเพียงแค่ตอนเดียวเท่านั้นตกลงมั้ย!!!





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. #291 @Gp_9397 (@Pannatorn_1010) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 11:47
    ดิชั้นคิดว่า อิสองแม่ลูกและนังซู่เม่ยมันร่วมมือกันแน่นอน
    #291
    0
  2. #264 0996561265 (@0996561265) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 08:40
    แงงงงงงง

    ไรท์อัพเร็วๆๆ
    #264
    0
  3. #263 Jiberita (@Jiberita) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 00:25
    ซูเม่ยน่าสงสัย
    #263
    0
  4. #262 Ammttha (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 23:48

    ทำไมซูเม่ยถึงตกใจขนาดนั้นนะ​ หรือว่ามีเงื่อนงำ

    #262
    0
  5. #261 SWEET-LOVER (@SWEET-LOVER) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 23:29
    รอน้าาาาา
    #261
    0
  6. #260 beebb_bb (@beebb_bb) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 23:22
    รอๆๆๆน้าาาา
    #260
    0
  7. #259 ppssbb (@ppssbb) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 22:32

    อัพน้าคร้าาาาาา พลีสสสสสส
    #259
    0
  8. #258 Pannidaview (@Pannidaview) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 19:13

    อัฟอีกนาาาา
    #258
    0
  9. #257 MooAye (@MooAye) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 18:38
    ขู่มากแม่~
    #257
    0
  10. #256 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 17:13
    โอ้โห ทั้งข่มทั้งขู่^^
    #256
    0
  11. #255 Khunmoo (@Khunmoo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 16:48
    หนี่เออร์ร้ายมากกกกก รอนะคะ
    #255
    0
  12. #254 kuchaporn (@kuchaporn) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 16:11
    การโบย=ไม่อัพฟิค
    #254
    0
  13. #253 kuchaporn (@kuchaporn) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 16:11
    บ่าวมาเม้นแล้วเจ้าค่ะแม่นายอย่าโบยบ่าวเลยนะเจ้าคะ
    #253
    0
  14. #252 Kmvgnjj (@Kmvgnjj) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 15:47
    บ่าวมาแล้วเจ้าค่ะ
    #252
    0
  15. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  16. #250 narissarasanjo1 (@narissarasanjo1) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 13:53
    อย่าโกรธบ่าวเรยนะเจ้าคะบ่าวมาเม้นแล้ว555
    #250
    0
  17. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  18. #248 aeayzii (@aeayzii) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 13:27

    มาอัพบ่อยๆๆนะค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png

    #248
    0
  19. #247 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 12:31
    หนี่เอ๋อร์ทำไมร้ายกาจเช่นนี้555
    #247
    0