Fic.Got7 >> ข้ามภพมาวาดรัก [ MarkBam ]

ตอนที่ 47 : บทที่ 46

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    27 ก.ค. 62



บทที่ 46


          ตั้งแต่วันนั้นที่นัดพบกับไจ้ฟ่าน เวลาก็ล้วงเลยมาจนถึงวันเข้าพิธีอภิเษกของแบมแบมและองค์ชายสาม  ซึ่งก่อนวันเข้าพิธีอภิเษกหนึ่งวันสกุลหลี่ได้จัดการส่งสินสอดไปยังวังต้วนอี้ขององค์ชายสามจำนวนหนึ่ง เพื่อแสดงถึงฐานะทางสังคมของฝั่งเจ้าสาว และเพื่อสื่อให้เห็นว่านางไม่ได้แต่งมาแต่ตัวตามเนียมประเพณี ซึ่งประกอบไปด้วย

         กรรไกรทองคำหนึ่งคู่ซึ่งซื่อความหมายว่าทั้งคู่จักไม่แยกจากกัน ไม้บรรทัดแสดงถึงไร่นาสาโท และแจกันแสดงถึงความสงบสุขและความร่ำรวยในชีวิตแต่งงานของคนทั้งคู่ ส่วนของเงินทองนั่นก็ตามแต่ที่บิดาของนางจักมอบให้ซึ่งก็มีไม่ต่ำกว่าสามหีบ

        "ท่านหญิงเจ้าคะ....อาจูให้บ่าวมารายงานว่าขบวนเกี้ยวเจ้าสาวใกล้จะมาถึงจวนแล้วเจ้าค่ะ"        เจินหรงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นเต้นยินดี ไม่แพ้กันกับสหายของนางผู้เป็นเจ้าสาว

        "เช่นนั้นพระชายาลี่เจียงเชิญผูกผมให้เจ้าสาวเถิดเพคะ"         หรงจ่ายที่วันนี้นางอาสาเข้ามาช่วยให้สหายของนางกลายเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในแคว้นต้วนอี้แห่งนี้เอ่ยบอกกับพระชายาของชินอ๋องมองโกล

        พระชายาลี่เจียงเป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งที่มองโกลและแคว้นต้วนอี้ว่าเป็นชายาที่ครองคู่กับชินอ๋องแห่งมองโกลมาช้านาน เช่นนั้นองค์ชายสามจึงส่งม้าเร็ว นำสารไปทูลเชิญพระชายาและท่านอ๋องผู้เป็นสวามีให้มาช่วยเป็นแม่สื่อให้กับกันหนี่ว์และพระองค์

        พระชายาลี่เจียงค่อยๆนำด้ายแดงมาผูกผมให้กับเจ้าสาวจนมันดูเรียบร้อยสวยงาม ไม่นานเสียงเครื่องดนตรีที่แห่นำขบวนเกี้ยวที่จะมารับเจ้าสาวก็มาหยุดอยู่ที่หน้าจวนสกุลหลี่ ร่างระหงของคุณหนูสกุลหลี่ถูกพาออกมาพบบิดามารดาที่นั่งรอส่งบุตรีผู้เป็นที่รักอยู่ภายในห้องโถงของเรือนใหญ่ที่ตอนนี้ถูกตกแต่งด้วยผ้าและอักษรมงคลสีแดงจนเต็มไปหมด

         "ลูกของพ่องดงามมาก...ในที่สุดก็ถึงวันที่ทุกคนรอคอย...วันที่ลูกรักของพ่อจักได้ออกเรือนเติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวเสียที"

          แบมแบมยิ้มรับ มือเรียวสวยจักค่อยๆปลดโซ่มงคลที่มารดาของนางใส่ให้ไว้ตั้งแต่เกิดออกมาวางลงบนถาดไม้สีแดงสวย ก่อนที่จะนำไปส่งคืนให้กับมือของผู้เป็นบิดา นางเดินถอยหลังออกมาเล็กน้อย ก่อนที่ร่างระหงจะทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความนอบน้อมต่อบิดามารดาของนาง

          "โซ่มงคลเป็นสิ่งที่ท่านแม่ให้ข้าไว้ตั้งแต่ตอนที่ข้าเกิดมา ขอบพระคุณที่ท่านพ่อท่านแม่อบรมเลี้ยงดูข้ามา ข้าขอมอบโซ่มงคลนี้ไว้กับท่านพ่อท่านแม่ ขอให้ท่านพ่อท่านแม่แข็งแรงปลอดภัยและมีแต่ความโชคดี"        

          เสนาบดีฟู่จู่ยิ้มและฮูหยินใหญ่ยิ้มรับด้วยความรู้สึกยินดี น้ำตาแห่งความปิติค่อยๆไหลรินลงมาช้าๆ  แบมแบมก้มหัวลงคำนับบิดามารดาผู้ให้กำเนิดไปหนึ่งครั้งแทนคำลา  พระชายาลี่เจียงเข้ามาช่วยประครองร่างระหงให้ลุกขึ้นยืน ผ้าคุมหน้าเจ้าสาวสีแดงสวยถูกคุมลงมาจนบดบังใบหน้าผู้เป็นเจ้าสาวที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมหลากสีไว้จนมิด

         แบมแบมค่อยๆพาร่างระหงของตนก้าวขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวท่ามกลางความตื่นเต้นของชาวเมืองที่ต่างก็พากันมามุงดูขบวนแห่เกี้ยวเจ้าสาวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบหลายปีที่ผ่านมานี้  

         "ถือสิ่งนี้ไว้นะท่านหญิง"          แบมแบมพยักหน้าเบาๆและยอมทำตามอย่างว่าง่าย

        เมื่อเจ้าสาวถูกส่งขึ้นเกี้ยวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เสียงของบรรดาเครื่องดนตรีก็บรรเลงขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับขบวนเกี้ยวที่เริ่มเคลื่อนตัวไปยังวังต้วนอี้......


         "โหย่วเจียนเจ้าว่าเปิ่นหวางสง่างามแล้วหรือไม่??"

        "พะยะค่ะ...วันนี้พระองค์สง่างามยิ่งนักพะยะค่ะ"       น้ำเสียงของโหย่วเจียนที่เอ่ยชมนั้นช่างดูหม่นหมองจนคนฟังอย่างองค์ชายสามสัมผัสได้

        "โหย่วเจียนนี่มันวันอภิเษกของเปิ่นหวางเจ้าช่วยทำหน้าให้มันมีความสุขกว่านี้หน่อยไม่ดีกว่ารึ!?หรือว่าเจ้ามิยินดีกับงานอภิเษกของเปิ่นหวางและหนี่ว์เอ๋อร์?? "

        "แล้วพระองค์อยากจักได้คำตอบแบบไหนล่ะพะยะค่ะ?? พระองค์ต้องการความจริงหรือคำโป้ปดจากกระหม่อม"          โหย่วเจียนเอ่ยถามเสียงนิ่ง

         "อืม~เปิ่นหวางต้องการความจริง!! เพราะเปิ่นหวางชื่นชอบคำพูดที่ออกมาจากใจจริงเป็นที่สุด"        

          องค์ชายสามเอ่ยออกไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม นั่นก็เพราะวันนี้เป็นวันมงคล พระองค์จักไม่ยอมให้มีสิ่งใดมารบกวนจิตใจของพระองค์ได้เด็ดขาด

          "เช่นนั้นกระหม่อมก็จักตอบพระองค์ตามความจริงพะยะค่ะ.....วันนี้เป็นวันมงคลของน้องสาวกระหม่อมแน่นอนว่ากระหม่อมจักต้องยินดีและมีความสุขไปกับนาง....แต่ก็อย่างว่า....นางเป็นน้องสาวที่กระหม่อมรักเพียงหนึ่งเดียวฉะนั้นกระหม่อมจึงรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยที่จักต้องสูญเสียนางให้พระองค์น่ะพะยะค่ะ.....กระหม่อมกลัวเหลือเกินว่าจักมิได้พบเจอน้องหญิงอีก..."

          เมื่อได้ยินเช่นนั้นทั้งองค์ชายสามและท่านหมอเจียเอ๋อร์ต่างก็พากันเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนที่จะพากันขำออกมายกใหญ่ จนทำให้โหย่วเจียนรู้สึกฉุนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

           "ท่านหัวเราะสิ่งใดกันหรือท่านหมอหวัง??"        โหย่วเจียนเลือกที่จะเอ่ยถามกับท่านหมอหวังเจียเอ่อร์ แทนที่จะเป็นองค์ชายสามที่ยังคงขำขันไม่หยุด

           "เจียเอ่อร์ก็ขบขันกับท่าทีของเจ้าน่ะสิ.....เจ้าทำราวกับว่าเปิ่นหวางจะพาหนี่เอ๋อร์หนีไปไกลแสนไกลเสียอย่างนั้น ทั้งๆที่ความเป็นจริงนางก็เพียงแค่ย้ายออกจากจวนสกุลหลี่ แล้วมาแต่งเข้าวังต้วนอี้ของเปิ่นหวางก็เพียงแค่นั้น และที่สำคัญเจ้าเองก็เป็นองครักษ์ของเปิ่นหวาง ย่อมต้องมีโอกาสได้พบเจอหนี่เอ๋อร์ของเปิ่นหวางอยู่แล้ว......เจ้าอย่ากังวลใจไปเลยท่านพี่เขย"

          "องค์ชายสามเชิญเสด็จเถอะพะยะค่ะ....อีกไม่นานขบวนเกี้ยวเจ้าสาวก็จักมาเทียบหน้าประตูวังต้วนอี้แล้วพะยะค่ะ"       เป็นไจ้ฟ่านที่เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อนที่โหย่วเจียนจะได้โต้ตอบสิ่งใดกลับไป

           เมื่อได้ยินเช่นนั้นองค์ชายสามก็รีบเสด็จออกไปรอรับว่าที่พระชายาของพระองค์ที่ประตูทางเข้าวังทันที และไม่นานเกินรอขบวนเกี้ยวเจ้าสาวขนาดใหญ่ก็เดินทางมาจนถึงหน้าวังต้วนอี้ ที่มีองค์ชายสามและบรรดาแขกผู้มาร่วมพิธีอภิเษกในวันนี้ยืนรออยู่

           "เจ้าบ่าวเชิญแตะเกี้ยว"         เสียงของพระชายาชินอ๋องมองโกลที่ทำหน้าที่เป็นแม่สื่อเอ่ยออกมาเสียงดังลั่น

             เมื่อได้ยินดังนั้นองค์ชายสามก็เผยรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่พระองค์เคยยิ้มออกมา ร่างสูงสมส่วนของพระองค์ก้าวเดินเข้ามาอย่างสง่างาม ก่อนจะแตะไปที่เกี้ยวเบาๆสองถึงสามครั้ง 


            พอได้ยินเสียงแตะเกี้ยวเจ้าสาวจากองค์ชายสาม แบมแบมที่ตอนนี้นั่งอยู่ในเกี้ยวตอนนี้อยู่ๆก็ใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมจนนางเผลอกุมผลแอปเปิ้นที่ถืออยู่ในมือของตัวเองเอาไว้เสียแน่น 


              ม่านลูกไม้สีแดงถูกแม่สื่อเปิดออกเผยให้ร่างระหงที่อยู่ในชุดเจ้าสาวสีแดงปักด้วยดิ้นทองลวดลายสวยงาม เด็กน้อยน่าตาน่ารักเดินเข้ามากระตุกชายผ้าเบาๆเพื่อเป็นสัญญาณบ่งบอกให้เจ้าสาวก้าวลงจากเกี้ยวช้าๆโดยมีพระชายาลี่เจียงค่อยช่วยประครองอยู่ข้างๆและคอยกล่าวคำมงคลไปด้วย

             "เจ้าสาวเดินพรมแดงมีโชควาสนาตลอดชีวิต ข้ามกระถางไฟอนาคตรุ่งเรืองและสดใส ข้ามอานม้าทุกคนในบ้านเป็นสุขปลอดภัย"        แต่ละก้าวย่างแบมแบมในวันนี้ล้วนเต็มไปด้วยถ่อยคำมงคล 

             ชาวบ้านต่างพากันคุยแซ่ซ้องถึงความเหมาะสมและสง่างามของบ่าวสาวในวันนี้ ช่วงเวลาที่แบมแบมข้ามผ่านสิ่งมงคลต่างๆเข้ามาใบหน้าขององค์ชายสามที่จ้องมองทุกการกระทำของนางก็มีแต่รอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลา

             โหย่วเจียนส่งมอบลูกธนูมงคลให้กับสาม ก่อนที่พระองค์จักใช้มันเปิดผ้าคุมหน้าเจ้าสาวออก เพียงได้สบตากับนางกลิ่นหอมมากมายก็พวยพุ่งออกมาจนผู้คนรอบข้างต่างพากันเคลิบเคลิ้มไปกับกลิ่นหอมนั้น ซึ่งนั่นก็ทำให้องค์ชายสามได้รู้ว่ามิใช่เพียงพระองค์เท่านั้นที่กำลังตื่นเต้นกับพิธีอภิเษกในวันนี้

             "มงคลสมรสส่งถึงฟากฟ้าร่วมอวยพรครองคู่จนแก่เฒ่า~"       เสียงของพระชายาลี่เจียงที่ทำหน้าที่เป็นแม่สื่อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขล้นไม่แพ้คู่บ่าวสาว

            พระชายาลี่เจียงส่งมอบผ้าแดงมงคลให้กับเจ้าบ่าวและเจ้าสาวช่วยกันจับไว้คนละข้างก่อนที่องค์ชายสามจะเดินจูงผ้าแดงนำหน้าเจ้าสาวไปยังห้องทำพิธีไหว้ฟ้าเดิน.......

             "คำนับหนึ่ง คำนับฟ้าดิน"        ทั้งคู่หันหน้าออกไปทางประตูที่เปิดกว้างอยู่ ทั้งคู่จะคุกเข่าลงบนเบาะและก้มหัวลงคำนับฟ้าดินไปหนึ่งครั้ง 

             "สองคำนับบุพการี"         ทั้งคู่หันกลับมาทางญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย และคุกเข่าลงช้าๆ ทั้งสองจะก้มหัวคำนับไปอีกหนึ่งครั้งก่อนที่จะพากันลุกขึ้นยืน

              "สามีภรรยาคำนับกันและกัน"        ทั้งสองต่างสบสายตากันร่างของคนทั้งคู่ต่างก้มหัวคำนับกันและกัน รอยยิ้มแห่งความสุขถูกประดับอยู่บนใบหน้าของคนทั้งคู่จวบจนเสร็จสิ้นพิธีอภิเษก

            "ส่งตัวเจ้าสาวเข้าห้องหอ!!"        แบมแบมถูกพาตัวมาส่งยังห้องหอของคนทั้งคู่ บรรดานางกำนัลต่างช่วยกันปลดเครื่องประดับออก จากนั้นจึงผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เดิมออกและสวมใส่อาภรณ์ใหม่ให้นางแทนแต่ก็ยังคงเน้นสีแดงสีมงคลเป็นหลักเช่นเดิม

             "เชิญพระชายานั่งรอองค์ชายสามที่เตียงเถิดเพคะ....ปะเดี๋ยวองค์ชายสามก็คงจักเสด็จกลับมาแล้วเพคะ"       เจินหรงเอ่ยก่อนที่นางจะพาเหล่าบรรดานางกำนัลทุกคนออกไปจากห้อง    

              ภายในห้องที่เงียบสงบแบมแบมผุดลุกผุดนั่งอยู่หลายรอบ ด้วยความตื่นเต้นและเป็นกังวล ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยแม้แต่จะมีแฟนเลยสักครั้ง เพราะฉะนั้นนี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่แบมแบมจะรู้สึกตื่นเต้น


กึกกัก!!    กึกกัก!!


               "หนี่เอ๋อร์~พี่กลับมาแล้ว"         องค์ชายสามเดินเข้ามาภายในห้องหอด้วยสีหน้ายิ้มแย้มหลังจากที่พระองค์อยู่ร่วมดื่มกับบรรดาแขกผู้มียศที่มาร่วมงานพอเป็นพิธีเสร็จแล้ว องค์ชายสามก้าวเข้ามาหาเจ้าสาวที่นั่งรอพระองค์อยู่บนเตียงช้าๆ 

               องค์ชายสามทิ้งตัวลงนั่งข้างๆนาง สายตาของพระองค์ไล่มองสำรวดหญิงคนรักที่ตอนนี้นางได้กลายชายาของพระองค์ไปแล้วกึ่งหนึ่ง และเหลือเพียงแค่การร่วมหอเท่านั้นนางก็จักกลายเป็นพระชายาของพระองค์อย่างสมบูรณ์แบบ  ใบหน้าคมค่อยๆโน้มเข้าไปประทับจูบหน้าผากเนียนสวยของคนตรงหน้าด้วยความโหยหา.......

              "อะ....เอ่อ....พะ....พี่อี้เพคะ...น้องว่าเรามาดื่มเหล้ามงคลกันก่อนดีหรือไม่เพคะ"          แบมแบมเอ่ยออกมาในขณะที่องค์ชายสามกำลังงวนอยู่กับการสูดดมกลิ่นกายหอมของนางอยู่

             "หืม~เจ้าจักเอาเช่นนั้นหรือ??"        องค์ชายสามเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียดาย

            "เหล้ามงคลเป็นสิ่งจำเป็นมิใช่หรือเพคะ??"       แบมแบมเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ซึ่งก็แน่นอนอยู่แล้วว่าองค์ชายสามไม่มีทางปฏิเสธน้ำเสียงและแววตาออดอ้อนแบบนี้ของนางได้เลยสักครั้ง

            "เช่นนั้นเราก็รีบมาดื่มเหล้ามงคลด้วยกันเถิด...."       องค์ชายสามว่าพรางจูงมือเรียวเล็กของแบมแบมให้มานั่งที่โต๊ะกลางห้อง องค์ชายสามเป็นฝ่ายรินเหล้ามงคลให้นางก่อนที่ทั้งคู่จะดื่มร่วมกันหนึ่งจอก

            "พี่เริ่มเลยได้หรือไม่??"         แม้จะดื่มเหล้ามงคลร่วมกันแล้วแต่ถ้าหากว่านางยังไม่พร้อมพระองค์ก็จะยังไม่เริ่มกระทำการใดๆที่เป็นการหักหาญน้ำใจนาง

             "ยะ...ใยพระองค์จะต้องถามด้วยเล่าเพคะ....อุ๊บ~อืม~"       แบมแบมเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ

            ในเมื่อนางเอ่ยออกมาเช่นนั้นองค์ชายสามก็จักไม่รอช้าให้เสียฤกษ์งามยามดีไปมากกว่านี้อีกแล้ว.......องค์ชายสามรีบประกบจูบกันหนี่ว์ด้วยความรู้สึกหลุมหลง ในกลิ่นกายหอมของนาง แขนแกร่งขององค์ชายสามโอบอุ้มเอาร่างระหงของแบมแบมขึ้นและพาเดินตรงมายังเตียงนอนหลังใหญ่ โดยที่ริมฝีปากของพระองค์ยังคงประกบจูบกับนางอยู่

          เมื่อมาถึงองค์ชายสามก็ค่อยๆวางนางลงนอนบนเตียงกว้างด้วยความถนุถนอม ราวกับว่านางเป็นสมบัติล้ำค่า ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามผิวเนื้อเนียนนุ่มของแบมแบมที่ตอนนี้กำลังนอนบิดตัวไปมา ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่องค์ชายสามบรรจงมอบให้นางอย่างนุ่มนวล

           "หนี่ว์เอ๋อร์จากนี้ไปเจ้าคือพระชายาที่ถูกต้องของพี่แล้วนะ....ในที่สุดเจ้าก็เป็นของพี่เสียที"         องค์ชายสามเอื่อนเอ่ยออกมาราวกับเสียงกระซิบหากแต่แบมแบมที่นอนอยู่ใต้ร่างขององค์ชายสามกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน ราวกับว่าองค์ชายสามตะโกนคำพูดเหล่านั้นออกมา

            "นะ...น้องมีความสุขยิ่งนักเพคะ....ที่สวามีและคนรักเพียงคนเดียวของน้องคือพระองค์ อืม~"        เมื่อแบมแบมพูดจบ ทั้งคู่ต่างก็มอบจูบที่เป็นดังคำสาบานรักให้แก่กันและกันก่อนที่อาภรณ์ห่มกายของคนทั้งสองจะค่อยๆถูกปลดเปลื้องออกสีละชิ้น จนเหลือเพียงผิวกายเนียนสวยที่กำลังถูกมือหนาของผู้เป็นสวามีรุกล้ำไปทั่วทั้งกายและส่งมอบสัมผัสที่แนบแน่นเต็มไปด้วยความรักให้กับนางจวบจนฟ้าสาง.........



♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣

          มาแล้วจร้าาาาาาาา
    ไรท์บอกได้คำเดียวเลยว่าตอนนี้ถือว่าลำบากที่สุดแล้วอ่ะ
    กว่าจะได้ฉากแต่งงานหนึ่งตอนนี่คือแบบเลือดตาแทบกระเด็นอ่ะ
    ถึงครอบครัวที่ไรท์อยู่ด้วยจะเป็นคนจีนก็จริงแต่เรื่องงานแต่งนี่คือแบบห่างกันคนละขั้วเลย
    เพราะเท่าที่ไรท์เคยเห็นนะก็มีแค่ยกน้ำชาเสร็จแล้วก็มอบซองแค่นั้นส่วนพิธีแต่งๆก็เน้นแบบผสมผสาน
    เพราะงั้นตอนนี้ไรท์บอกได้คำเดียวเลยว่าหินสุดๆ....ส่วนเรื่องนี้NCขอไม่แต่งนะคะ
    ยังไงอ่านแล้วก็ฝากเม้นให้ด้วยนะคะ...ส่วนใครที่เป็นคนจีนหรือรู้เรื่องเกี่ยวกับงานแต่งจีนโบราณ....
    ก็ช่วยเม้นเอาไว้ให้หน่อยนะคะเผื่อไรท์จะได้นำไปใช้สำหรับเรื่องถัดไป.....ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ บ๊ายบี~
            
เอารูปงานแต่งองค์ชายสามกับหนี่ว์เอ๋อร์มาฝากจร้าา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

460 ความคิดเห็น

  1. #460 wongsathep (@wongsathep) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 18:16
    มาต่อทีนะไรท์ อ่านแล้วฟินมากอ่ะ

    รอๆๆๆนะ
    #460
    0
  2. #459 Rainny (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 14:46

    ชอบมากกกค่ะ รออยู่น้า~~

    #459
    0
  3. #458 41124112 (@41124112) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 23:02

    เขินแทนเลยอ่าาา

    #458
    0
  4. #457 Ptoodtu (@Ptoodtu) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 17:46

    งื้อออออ
    #457
    0
  5. #456 wepaweesriprom (@wepaweesriprom) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 11:52

    ฟินมากค่ะไรท์​
    #456
    0
  6. #455 aeayzii (@aeayzii) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 09:38
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png ชอบมากค่ะ
    #455
    0
  7. #454 narissarasanjo1 (@narissarasanjo1) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 05:12
    เลือดดดดดดหมดตัวแล้ววว
    #454
    0
  8. #453 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 23:54

    แค่นี้ก็ฟินแล้วครับ...ขืนมากกว่านี้เดี๋ยวฟิคเรื่องนี้มันจะปลิวหายไปซะก่อน....ยังไงก็สู้ๆนะครับ
    #453
    0
  9. #452 kaiyaika (@kaiyaika) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 23:09
    ชอบบบบบบบบค่า
    #452
    0
  10. #451 Ammttha? (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 22:53

    แค่นี้ก็ฟินแล้วค่ะไรท์^///^

    #451
    0
  11. #450 Jiberita (@Jiberita) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 22:42
    ชอบความในใจของโหย่วเจียนที่บอกท่านอ๋อง นางรักน้องของนางมากจริงๆ
    #450
    0