Fic.Got7 >> ข้ามภพมาวาดรัก [ MarkBam ]

ตอนที่ 7 : บทที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2049
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    7 มี.ค. 62


บทที่ 7





"คุณหนูเจ้าคะ!!!! คุณชายใหญ่คุณชายหวังการประลองเริ่มขึ้นแล้วนะเจ้าคะ"

เสียงของซูเม่ยกระซิบบอกกับคุณหนูของเธอเมื่อเห็นว่าองค์ชายสามและคุณชายหลินไจ้ฟ่านได้เดินออกมาประจะชันหน้ากันอยู่

"ไจ้ฟ่าน..อี้เอินพวกเจ้าพร้อมแล้วใช่หรือไม่??"     เซียนเฒ่าท่านหนึ่งเดินออกมายืนอยู่ตรงหน้าศิษย์รักทั้งสองคนตน

"ศิษย์พร้อมแล้วขอรับท่านอาจารย์"     หลังจากที่ทั้งคู่ตอบออกไปท่านเซียนเฒ่าก็เดินหลบออกไปจากลานประทันที

"พี่ใหญ่เจ้าคะองค์ชายสามกับท่านพี่ไจ้ฟ่านจะประลองกันแบบใช้อาวุธหรือว่าประลองด้วยพลังปราณเจ้าคะ"

"องค์ชายสามใช้ดาบแต่ไจ้ฟ่านเป็นลูกตุ้มติดโซ่"

"ลูกตุ้มเลยหรอเจ้าคะพี่ใหญ่?? น้องว่ามันน่าจะหนักแย่"    เค้าถามด้วยความสงสัย

"ไม่หนักหรอกเจ้าก็ลองดูท่าทีของไจ้ฟ่านสิ"

แบมแบมหันไปมองและก็เป็นจริงตามที่โหย่วเจียนบอกเพราะลูกตุ้มติดโซ่ของไจ้ฝานนั้นเป็นแบบพิเศษเพราะมันสามารถยืนหดได้ตามทิศทางที่คู่ต่อสู้ของไจ้ฟ่านยืนอยู่

"วิเศษมาก..."

การต่อสู้เริ่มกระชั้นชิดขึ้นมาเรื่อยทั้งคู่วิ่งเข้าใส่กันอย่างบ้าระห่ำทำราวกับว่าพวกเค้านั้นเป็นศัตรูกันจริงๆทันทีที่องค์ชายสามเหวี่ยงดาบออกไปหมายจะฟาดฟันใส่ร่างของไจ้ฟ่านแต่อีกฝ่ายกลับหลบได้ทัน!! ไจ้ฟ่านเหวี่ยงโซ่ออกมาและที่น่าแปลกนั่นก็คืออาวุธที่มันควรจะเป็นโซ่กลับกลายเป็นอสรพิษที่พุ้งเข้าใส่องค์ชายสามราวกับว่ามันได้กลายเป็นดาบอสรพิษไม่ใช่เพียงแค่โซ่

เค้ารีบยกมือขึ้นมาปิดตาของตัวเองเอาไว้อย่างหวาดเสียว แต่ก็ยังคงแอบมองลอดผ่านซอกนิ้วอยู่สิ่งที่เห็นก็คือองค์ชายสามสามารถกระโดดหลบขึ้นไปได้บนอากาศอย่างหวุดหวิดแต่ไจ้ฟ่านก็ยังคงไม่ยอมปล่อยให้องค์ชายสามได้ตั้งตัวไจ้ฟ่านก็เหวี่ยงโซ่อสรพิษเข้าใส่องค์ชายสามแต่อีกฝ่ายก็ยังสามารถหลบหลีกได้ถึงแม้ว่ามันจะทำให้โซ่ของไจ้ฟ่านเฉี่ยวโดนใบหน้าขององค์ชายสามจนเกิดเป็นแผลถลอกทันใดนั้นองค์ชายสามก็เหวี่ยงดาบไปอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครสามารถมองเห็นวิถีของดาบได้เลยนอกซะจากท่านเซียนเฒ่าผู้เป็นอาจารย์


"เฮือก!!!!"

เค้าเปิดตาฉับพลันก็เห็นไจ้ฟ่านกำลังใช้มือและเข่าข้างหนึ่งยันพื้นเอาไว้  ตามตัวของไจ้ฟ่านมีบาดแผลเหมือนรอยกรีดยาวๆนับสิบแผลจากปลายคมดาบองค์ชายสามยืนอยู่เหนือคู่ต่อสู้อย่างไจ้ฟ่านที่ดาบขององค์ชายสามมีของเหลวสีแดงฉาบไปทั่ว

"เจ้าจะยอมแพ้เปิ่นหวางหรือไม่??"

"เหอะ!!! ไม่ว่าเมื่อไหร่กระหม่อมก็ไม่อาจสู้ชนะพระองค์ได้เลยสักครั้งจริงๆ"


                 แปะๆ!!!


"คราวนี้ก็ดูเหมือนว่าฝีมือของพวกเจ้าจะพัฒนาขึ้นอีกขึ้นแล้วสินะ!!! รับโอสถนี่ไปกิน"     

ท่านเซียนเฒ่าเดินปรบมือเข้ามาหาศิษย์รักทั้งสองของตนก่อนที่ท่านเซียนเฒ่าจะมอบโอสถสมานแผลให้กับศิษย์รักทั้งสองคน

"พี่ใหญ่เจ้าคะ!!! โอสถนั่นดีมากมั้ยเจ้าคะ??"

"ไม่มีโอสถของผู้ใดที่จะดีไปกว่าโอสถของท่านเซียนอีกแล้วล่ะน้องหญิง....เจ้าดูที่แผลของไจ้ฟ่านสิไม่มีแม้แต่รอยเดียวขององค์ชายสามเองก็เช่นกัน"

"ไม่จริงอ่ะ..........."        เค้าพึมพัมกับตัวเองเบาๆเพราะรอยบาดแผลที่ใบหน้าขององค์ชายสามและรอยบาดแผลนับสิบตามลำตัวของไจ้ฟ่านก็ค่อยๆหายไปด้วยเช่นกันเหลือทิ้งไวแค่เพียงรอยขาดบนเสื้อผ้าเท่านั้น

เดิมทีโซ่ของไจ้ฟ่านที่กลายเป็นอสรพิษได้นั้นเค้าก็ว่านั่นมันโครตน่าตื่นตาตื่นใจแล้วแต่การที่โอสถเพียงแค่เม็ดเดียวก็สามารถทำให้แผลของพวกเค้าให้ได้นี่คือแบบ.....ยุคนี้แม่งโครตแจ่มอ่ะน้องแบมชอบ!!!!

"ซูเม่ย!! พาคุณหนูของเจ้ากลับจวนได้แล้ว"

"แต่พี่ใหญ่เจ้าคะ??"    น้องแบมยังไม่อยากกลับบ้านน้องแบมยังไม่ได้คุยกับองค์ชายสามเลยอ่ะ

"น้องหญิง!!! เจ้าให้สัญญากับพี่ใหญ่แล้วว่าเมื่อดูการประลองจบเจ้าจะกลับจวน"

"แต่น้อง......"

"ไม่มีแต่กลับจวนเดี๋ยวนี้!!!"       โหย่วเจียนว่าเสียงแข็ง

"คุณหนูเจ้าคะบ่าวว่าเรากลับจวนก่อนดีกว่านะเจ้าคะ"     

ซูเม่ยเมื่อเห็นว่าโหย่วเจียนเริ่มเสียงแข็งใส่คุณหนูของนางแล้วนางจึงรีบเดินเข้ามาจับแขนของกันต์นี่เอาไว้เมื่อเห็นว่าคุณหนูของเธอตั้งท่าจะเถียงกับโหย่วเจียนต่อ

"น้องกลับก็ได้เจ้าคะ!!! หึ้ย!!!!"      เค้าว่าพรางเก็บถุงเงินที่ชนะเดิมพนันกับเจียเอ่อร์ใส่เข้าไปใต้แขนเสื้อก่อนจะสบัดหน้าใส่โหย่วเจียนแล้วเดินกระทืบเท้าออกไปจากลานประลองโดยมีซูเม่ยที่วิ่งตามออกไปติดๆ

"คุณหนูรอบ่าวด้วยเจ้าคะ!!!"

"น้องหญิงนางโกรธเจ้าแล้วนั่นน่ะโหย่วเจียนเจ้าจะไม่ตามไปง้อนางหน่อยรึ??"

"ตามสิแต่ข้าต้องไปส่งองค์ชายสามกลับเข้าวังเสียก่อนแล้วข้าค่อยหาซื้อถังหูลู่ไปให้นางแทนหรือไม่ก็เป็นตำราหลอมโอสถสักเล่มสองเล่มข้าว่าน้องหญิงก็คงจะหายโกรธข้าเองแหละ"            

 โหย่วเจียนว่าอย่างมีแผนเพราะเท่าที่รู้มาบ่าวในจวนต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าช่วงนี้น้องหญิงของเค้าจะสนใจการหลอมโอสถมากเป็นพิเศษ

"โหย่วเจียน!!!! หนี่เออร์ของเปิ่นหวางล่ะ??"

"กระหม่อมให้สาวใช้พาน้องหญิงของกระหม่อมกลับจวนไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้านี่มันมารขวางความสุขของเปิ่นหวางจริงๆเลย"       องค์ชายสามว่าด้วยใบหน้าหงุดหงิดทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะขอมองหน้าเนื้อคู่แท้ด้ายแดงของตัวเองให้หายเหนื่อยแท้ๆแต่กลับมีมารมาผจญซะได้



  
              
   "พี่ใหญ่น่าโมโหที่สุด!!!!"       คนเค้าเพิ่งจะได้ออกมาเที่ยวเล่นแท้ๆไม่รู้ทำไมถึงได้ชอบไล่เค้าให้กลับนักหนาทำยังกับว่ายิ่งเค้าอยู่ข้างนอกนานเค้าจะตายไว้อย่างนั่นแหละ!!!!

"คุณหนูอย่าโมโหคุณชายใหญ่ไปเลยนะเจ้าคะ"

"เจ้าจะไม่ให้ข้าโมโหได้อย่างไรกันซูเม่ย....ข้าเพิ่งจะได้ออกมาจากจวนเองนะ!! แล้วอีกอย่างข้ายังไม่ได้ไปที่ตำนักจันทราแล้วก็หอโอสถเลยนะ!!! ไหนจะเรือนไม้หอมอีกช้ายังไม่ได้ไปสักที่เลยทั้งหมดเป็นเพราะพี่ใหญ่คนเดียวเลย!!!"

ทั้งๆที่เค้าตั้งใจเอาไว้แล้วแท้ๆว่าจะไปตำนักจันทราที่มีชื่อเสียงเรื่องการทำนายดูสักครั้งแท้ๆแล้วไหนจะหอโอสถที่มีสารพัดตำราปรุงยากับตำราหลอมโอสถที่เค้ากำลังสนใจอยู่อีก

"งั้นวันนี้ให้บ่าวพาคุณหนูไปที่เรือนไม้หอมก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ??"

"เจ้าพาข้าไปได้หรือซูเม่ย??"     เค้าถามด้วยความดีใจอีกสองที่ไม่ได้ไปไม่เป็นไรอย่างน้อยๆได้ไปเรือนไม้หอมก็ยังดี

"ได้สิเจ้าคะเพราะเท่าที่บ่าวดูจากเงายามนี้ก็น่าจะยามโหย่ว(คือเวลา 17:00-18:59)เองเจ้าคะยังพอมีเวลาหากเรารีบไปรีบกลับบ่าวคิดว่าก็น่าจะทันก่อนที่คุณชายใหญ่จะกลับถึงจวนนะเจ้าคะ"

"งั้นรีบไปกันเถอะข้าอยากได้ดอกไม้แปลกๆหรือไม่ก็สัตว์มายาสักตัวเอามาเลี้ยงเล่น"       

พวกท่านอ่านไม่ผิดกันหรอกเพราะถึงชื่อจะออกแนวน่ารักไปสักหน่อยก็เถอะแต่ก็มีข่าวลือหนาหูมาว่าเจ้าของเรือนไม้หอมแห่งนี้เป็นปีศาจตะขาบสาวแปลงกายมาเพราะต้นไม้หรือสัตว์มายาที่เรือนไม้หอมมีก็ล้วนแล้วแต่เป็นของที่ชาวบ้านทั่วไปหาพบได้ยากยิ่ง

เพราะของแต่ละอย่างที่มีวางจำหน่อยที่นี่ก็ล้วนแล้วแต่หาพบได้ที่ป่าพิศวงที่ไม่ว่าชาวบ้านคนใดหลงเข้าไปก็ไม่เคยมีใครได้กลับออกมาอีกเลยจะมีก็แต่เจ้าของเรือนไม้หอมเท่านั้นที่สามารถเข้าออกป่านั้นได้ราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าของก็ไม่ปาน  ที่เรือนไม้หอมแห่งนี้มีทุกอย่างที่คุณต้องการขอแค่เงินคุณถึงเท่านั้นเป็นพอและนี่เองที่ทำให้เค้าเข้าใจได้ทันทีเลยว่าไม่ว่าจะยุคสมัยไหนเงินก็สามารถซื้อได้ทุกอย่างจริงๆ

"เรือนไม้หอมยินดีต้อนรับเจ้าคะไม่ทราบว่าคุณหนูท่านนี้ต้องการสิ่งใด"

"ข้าต้องการสัตว์มายาแปลกๆหรือไม่ก็ดอกไม้แปลกๆเจ้าพอจะมีอะไรแนะนำข้าได้หรือไม่??"

"มีสิเจ้าคะเพราะถ้าเป็นดอกไม้แปลกๆร้านของหรงจ่ายก็พอมีอยู่บ้างเจ้าคะแต่ถ้าเป็นสัตว์มายาหรงจ่ายก็คงต้องขอให้คุณหนูไปกับหรงจ่ายคุณหนูถึงจะได้สัตว์พวกนั้นมาครอบครองเจ้าคะ"


อิมเมด ชุย หรง จ่าย  ก็จะประมาณนี้






       
งื้อ~เค้าแต่งไม่สนุกหรอ?? ทำไมทุกคนถึงไม่ยอมเม้นให้เค้าเลยอ่ะ?? ถ้าไม่สนุกตรงไหนก็บอกเค้าสิเค้าจะได้แก้ไข้ให้ไม่ใช่อ่านแล้วเงียบกันแบบนี้....เค้าก็น้อยใจเป็นนะ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. #358 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 03:21
    สนุกอยู่นะคะ แต่เหมือนอ่านแล้วยังติดขัดอยู่นิดหน่อย ไรท์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้
    #358
    0
  2. #337 cadUTa (@caduta) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 17:52
    องค์ชายสามต้องใจเย็นๆนเ
    #337
    0
  3. #72 kam2001 (@kam2001) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 19:42
    โถ่หรงจ่ายทำไมต้องตะขาบอะ
    #72
    1
  4. #43 mkjbjinjsyjbbyy (@mkjbjinjsyjbbyy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 18:35

    สนุกค่ะ..แต่อยากให้เข้มข้นแฟนตาซีกว่านี้น่าจะโอน่ะค่ะ อยากให้น้องแบมมีพลังปราณด้วยค่ะ..จะรออ่านนะคะ

    *เป็นกำลังใจให้ค่ะไรท์✌????

    #43
    1
    • 8 มีนาคม 2562 / 09:40
      ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นนะคะ^^เอาไว้ไรท์จะจัดแฟนตาซีแบบจัดเต็มให้เลยนะคะ
      #43-1
  5. #42 ploylovely632 (@ploylovely632) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 07:39
    ว้าววว หรงจ่ายมาเหนือ ท่าทางจะไท่ธรรมดา รอติดตามค่ะ
    #42
    0
  6. #41 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 19:03

    โห!!!! แหวกมาก!!! หรงจ่ายเป็นปีศาจตะขาบ
    #41
    0
  7. #39 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 02:49
    สนุกจ้าสู้น้า ใสอารมณ์ ใสโมเม้น ใส่ลูกเล่น ให้เต็มที่เลยน้า
    #39
    0
  8. #38 รินริษา (@1350100442990) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 00:27

    โอ๋ๆนะไรท์ สนุกมากๆ ขอโทษนะที่พึ่งเม้นเพราะพึ่งได้ตามอ่านTT
    #38
    0