Fic.Got7 >> ข้ามภพมาวาดรัก [ MarkBam ]

ตอนที่ 9 : บทที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    11 มี.ค. 62




บทที่ 9


"เจ้ากลับมาแล้วรึ??"

ทันทีที่เค้าก้าวเท้าเข้ามาภายในเรือนก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาแต่กลับหาตัวเจ้าของเสียงไม่พบ

"หลงจู๊หรือ!!??"        

"สมกับเป็นคนที่หรงจ่ายให้ความสนใจ"    หรงจ่ายตอบแต่อีกฝ่ายก็ยังคงไม่ยอมปรากฏตัวออกมาให้เห็น

"คุณหนูระวังตัวนะเจ้าคะ"

"ระวังอันใดกันซูเม่ย?? หลงจู๊!!! หากเจ้ายังไม่ยอมออกมาข้าจะให้บ่าวไปเตรียมน้ำมาให้ข้าอาบแล้วนะ"        เค้าว่าพรางค่อยๆปลดชุดที่สวมใส่อยู่ออกทีละชิ้นผิวเนื้อเนียนสวยค่อยๆโผล่พ้นเสื้อคลุมออกมาอวดโฉมให้ผู้เร้นกายอยู่ได้จ้องมอง

"หึหึ!!!!"       หรงจ่ายหัวเราะเบาๆอยู่ในลำคออย่างรื่นรมย์

"คุณหนู!!!!! ห้ามถอดนะเจ้าคะ"      

"ทำไมข้าจะถอดไม่ได้?? ในเมื่อหลงจู๊ไม่ยอมออกมาข้าก็จะถอดผ้าให้หลงจู๊ดู!!!"

"ห้ามนะเจ้าคะคุณหนู!!!"        ซูเม่ยว่าพรางรีบหยิบผ้าที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาคลุมกายให้คุณหนูของนาง

"งั้นไหนเจ้าลองบอกเหตุผลข้ามาสิ...ว่าทำไมข้าถึงจะถอดชุดไม่ได้??"

"คุณหนูน่ะหารู้อันใดไม่!!! เค้าว่ากันว่าพวกปีศาจน่ะมันเป็นพวกสามัญสำนึกต่ำ!! พวกมันแยกแยะเรื่องเพศไม่ออกหรอกนะเจ้าคะ!!! แล้วถ้าเกิดว่านางปีศาจตะขาบตนนี้มันเกิดสนใจคุณหนูของซูเม่ยขึ้นมา...ละ.....แล้วลักพาตัวคุณหนูไปเป็นฮูหยินของมันล่ะเจ้าคะ!!! บ่าวจะทำอย่างไรดี!!!"                นี่เค้าเองก็เพิ่งจะรู้นี่แหละไอ้คำพูดที่ว่า...เค้าว่ากันว่า เนี่ยมันเริ่มมีมาตั้งแต่ยุคนี้แล้วเพราะงั้นเค้าก็ขอใช้คำถามกวนๆแบบยุคสมัยของแบมแบมหน่อยก็แล้วกันนะ

"ซูเม่ย~ไอ้เค้าที่ว่าเนี่ยใครหรอ??"

"เอ่อ....บ่าวก็ไม่รู้เจ้าคะ!!! แต่คุณหนูต้องเชื่อที่บ่าวพูดนะเจ้าคะ"

"เฮ่อ.....ซูเม่ยข้าเชื่อว่ายังไงหลงจู๊ก็คงไม่ได้รักใคร่อะไรข้านักหรอก!!! ไม่งั้นป่านนี้หลงจู๊ก็คงจะจับเจ้ากินจนเหลือแต่กระดูกแล้วพาข้ากลับไปเข้าหอกันแล้วมั้งป่านนี้อ่ะ"


วูบ!!!!!


"คุณหนูพูดถูกเจ้าคะเพราะว่าหรงจ่ายหาได้ชมชอบเพศเดียวกันไม่ที่หรงจ่ายมาวันนี้ก็เพราะมีข่าวจะมาบอกเจ้าคะ"         

 แหม!!! เป็นปีศาจนี้ก็สะดวกสะบายดีจัง....จะไปที่ไหนก็ใช้วาร์ปเอาแถมยังสามารถซ้อนตัวได้โดยที่ไม่มีใครจับได้อีก  เอ๊ะ!!! ถ้าเกิดว่ายูคปัจจุบันของเค้ามีอะไรแบบนี้พวกโรคจิตก็คงจะสบายกันน่าดู

"ข่าวอันใดรึหลงจู๊??"

"ความลับทางการค้าเจ้าคะ....ถ้าเกิดว่าคุณหนูอยากรู้ก็ต้องไปกับหรงจ่ายเจ้าคะ"

"ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนูยังไงวันนี้บ่าวก็จะไม่ยอมให้คุณหนูออกไปที่ใดอีกแล้วเจ้าคะ"

"งั้นข้าก็จะกินเจ้าซะก่อน!!! แล้วค่อยพาคุณหนูของเจ้าออกไปดีหรือไม่??"      หรงจ่ายว่าพรางก้าวเท้าเข้ามาหาซูเม่ยช้าๆ

"ฮือๆ!!!! ข้ายังไม่อยากตายตะ...แต่ข้าก็ไม่อยากปล่อยให้คุณหนูของข้าไปกับปีศาจอย่างเจ้า!!!"           หึหึ!!! ซูเม่ยนะซูเม่ย~กลัวหรงจ่ายซะจนหัวหดขนาดนี้แล้วยังจะมีหน้าไปปากดีใส่เค้าอีก

"ปีศาจแล้วอย่างไร?? ข้าก็ไม่เคยกลัวหลงจู๊อยู่แล้ว....เพราะข้าเชื่อว่านางจะไม่ทำร้ายข้า"

"งั้นคุณหนูออกไปกับหรงจ่ายนะเจ้าคะ"

"ย่อมได้แต่เดี๋ยวขอข้าใส่ชุดให้เรียบร้อยก่อน"

"คุณหนู!!!!! ยังไงบ่าวก็ไม่ยอมให้ไปเจ้าคะ!!! ถ้าคุณหนูไปบ่าวจะบอกนายท่านเจ้าคะ!!!!"       หืม~เดี๋ยวนี้หัดข่มขู่เจ้านายอย่างงั้นหรอ?? เจ้ากล้าเกินไปแล้วนะซูเม่ย!!!

"หรงจ่าย~จัดการนางให้ข้าที"


  ปึก!!!      ปึก!!!!


ไวป่านสายฟ้าแลบ!!! ทันทีที่เค้าออกปากหลงจู๊ก็จัดการสกัดจุดจนซูเม่ยนางยืนทำตาปริบๆแข็งเป็นหิน

"หลงจู๊!! เจ้ามาช่วยข้าหามซูเม่ยขึ้นไปนอนบนเตียงแทนที่ข้าที!! เพราะถ้าไม่ทำแบบนั้นทุกคนในจวนอาจจะสงสัยว่าข้าหายไปไหนเอาได้"      เค้ากับหรงจ่ายช่วยกันยกร่างที่แข็งเป็นหินของซูเม่ยขึ้นไปนอนบนเตียงให้เรียบร้อยก่อนที่จะจัดการห่มผ้าให้นางเสร็จสรรพ

"นอนอยู่ที่นี่รอข้าก่อนนะเด็กดีไม่ดื้อไม่ซนเนอะ!!"      เค้าว่าพรางดึงแก้มของซูเม่ยเล่นเบาๆ

"ไปกันเถอะหลงจู๊...ว่าแต่เจ้าจะพาข้าไปที่ใดกันรึ??"

"ป่าไผ่เจ้าคะ....คุณหนูจะไว้ใจหรงจ่ายหรือไม่?? หรือว่าคุณหนูจะกลัวถูกหรงจ่ายจับกิน??"

"ไม่มีอันใดที่ข้าจะต้องกลัว!!! เพราะข้าไว้ใจเจ้าและอีกอย่าง...เลิกเรียกข้าว่าคุณหนูเถอะเพราะหลงจู๊ไม่ใช่บ่าวของข้าแล้วข้าก็อยากจะเป็นสหายกับเจ้าเพราะฉะนั้นข้าอยากให้เจ้าเรียกข้าว่าหนี่เอ๋อร์"       

"หึหึ!!! คุณหนูท่านไม่ควรไว้ใจปีศาจเช่นหรงจ่ายนะเจ้าคะ....แต่ถ้าหากท่านจริงใจต่อหรงจ่ายงั้นท่านก็ต้องเรียกข้าว่าหรงจ่ายแทนหลงจู๊นะเจ้าคะ"           นางว่าพรางส่งยิ้มมาให้เค้าซึ่งรอยยิ้มนั้นมันดูเป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่เค้าเคยได้รับจากนางมาเลยจริงๆ

"น้องหญิง!!! เจ้านอนแล้วหรือไม่??"

"หรงจ่ายพี่ใหญ่ของข้ามาจะทำเช่นไรดี!!! เจ้าเร้นกายแบบเมื่อครู่นี้ดีหรือไม่??"

"มิได้!!! โหย่วเจียนน่ะเป็นผู้มีพลังปราณระดับสูงไม่แน่ว่าตอนนี้เจ้านั้นอาจจะรู้แล้วก็ได้ว่าข้าอยู่ที่นี่"      และที่นางคิดเอาไว้ก็ไม่ผิดเพราะตอนนี้โหย่วเจียนได้รู้แล้วว่าภายในเรือนของกันต์นี่มีปีศาจอยู่

"น้องหญิง!!!! มีอันใดเกิดขึ้นกับเจ้าหรือไม่"

"หรงจ่าย!!! แล้วทีนี้เจ้าจะให้ข้าทำอย่างไรต่อ!!??"

"ก็ทำอย่างนี้ไงล่ะเจ้าคะ...หึหึ!!!....กอดข้าเอาไว้แน่นๆนะหนี่เอ๋อร์"


วูบ!!!!!             


นี่มันอะไรกัน!!! แค่เพียงเค้าสวมกอดร่างของหรงจ่ายเอาไว้กลุ่มควันสีแดงก็พวยพุ้งขึ้นมาปกคลุมร่างกายของพวกเค้าทั้งคู่เอาไว้มือเรียวสวยค่อยๆรัดร่างของนางให้แน่นยิ่งขึ้น 


ก็มันช่วยไม่ได้นี่หน่าตั้งแต่เกิดมาเค้ายังไม่เคยใช้บริการขนส่งของปีศาจแบบนี้มาก่อนเลยนิตั้งแต่เกิดมาก็เคยขึ้นแค่แท็กซี่กับบีทีเอสแล้วใครมันจะไปคิดว่าอยู่ๆจะได้ใช้บริการปีศาจเช่นนี้


"พวกเรามาถึงกันแล้วนะหนี่เอ๋อร์??"

"ถะ....ถึงแล้วหรอ?? แต่ข้าขอตั้งสติแปบนะหรงจ่าย"     ยุบหนอ~พองหนอ~ไม่เอาแล้วหนอ~ทำไมมันถึงให้ความรู้สึกคล้ายกับว่าตัวเองจะเป็นลมยังไงก็ไม่รู้เพียงแค่วูบเดียวเท่านั้นเค้าก็สามารถมาโผล่กลางป่าไผ่แบบนี้ได้

"เจ้ารู้สึกดีขึ้นรึยัง??"       หรงจ่ายว่าพรางเอามือขึ้นมาสัมผัสหน้าใบหน้าเนี่ยสวยของเค้าเบาๆฉับพลันความรู้สึกกังวลเมื่อครู่ก็หายไปแทบจะในทันที

"หรงจ่ายข้าว่าที่นี่มันมืดเกินไปนะ"         ถึงแม้ว่าคืนนี้พระจันทร์จะเต็มดวงก็เถอะแต่ป่าไผ่ที่นี่มันขึ้นทึบซะจนแสงจากพระจันทร์ไม่อาจที่จะส่องมาถึงพื้นที่โดยรอบได้



                                         พรึบ!!!!

"ว้าว!!! นี่มันลูกไฟปีศาจของจริงใช่หรือไม่??"        เคยเห็นแต่ในการ์ตูนไม่คิดว่าของจริงมันจะดูสวยมากขนาดนี้

"หรงจ่ายเป็นปีศาจเรื่องแค่นี้หากทำได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกมิใช่หรือหนี่เอ๋อร์"

"เป็นปีศาจนี่ดีชะมัดเลย.....ข้าเองก็อยากมีพลังเหมือนอย่างพวกเจ้าบ้างเหมือนกันนะ"

"หึหึ!!! มีพลังแต่กลับถูกผู้คนรังเกียจข้าว่าเจ้าอย่าเป็นแบบข้าจะดีกว่านะหนี่เอ๋อร์...เจ้าตามข้ามาทางนี้สิ"       หรงจ่ายว่าพรางเดินนำออกไปโดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าได้มีเงาลึกลับแอบติดตามพวกนางมาอยู่ห่างๆ

"สวนไผ่นี้เป็นที่ที่ข้าชอบออกมานั่งชมจันทร์เป็นที่สุด....เพราะที่นี่มนุษย์ไม่เคยย่างกรายเข้ามาเมื่อมันเริ่มเข้าสู่ช่วงพลบค่ำเช่นนี้"       ก็ไม่แปลกเพราะเท่าที่เค้าสังเกตป่าไผ่นี่มันทั้งทึบและดูหนาวเย็นจนเข้ากระดูก  เกินกว่าที่จะมีชาวบ้านคนไหนสนใจเข้ามานั่งชมจันทร์เช่นพวกเค้า

"ดื่มเหล้าไผ่เขียวสักจอกดีหรือไม่?? ร่างกายของเจ้าบอบบางยิ่งนักหนี่เอ๋อร์~เจ้าควรดื่มสักจอกจะได้ครายหนาว"       จอกเหล้าสีสวยถูกวางลงตรงหน้าของเค้า....ตอนนี้เค้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมหรงจ่ายถึงเรียกมันว่าเหล้าไผ่เขียวก็เพราะว่าสีของเหล้ามันเขียวไม่ต่างอะไรกับไผ่ที่ล้วงหล่นลงมาตามสายลมที่พัดผ่าน

"เหล้าดีข้าชอบ!!! จริงสิหรงจ่าย...ข่าวที่เจ้าว่ามันคืออันใดกัน เกี่ยวกับข้าหรือไม่??"    หลังจากดื่มเสร็จเค้าจึงเอ่ยถาม


"วันนี้หลังจากที่ท่านกลับไปไม่นานก็ได้มีชายแปลกหน้าคนหนึ่งมาหาข้าเพื่อต้องการที่จะซื้อข่าวที่เกี่ยวกับเจ้าทั้งหมด"


"เกี่ยวกับข้า!!! แล้วเจ้าได้ขายข่าวของข้าให้ชายคนนั้นหรือไม่??"


"ข้าไม่ได้ขายให้เค้าหรอกเจ้าวางใจได้หนี่เอ๋อร์.....แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อนข้าก็คงจะขายข่าวของเจ้าให้ชายคนนั้นไปแล้วเพียงแต่ว่าวันนี้เจ้ากลับไปหาข้าที่เรือนไม้หอมและข้าก็ดันถูกชะตากับเจ้าซะด้วยวันนี้ข้าก็เลยเลือกที่จะทิ้งเงินกว่ายี่สิบตำลึงทองเพื่อเจ้าเลยนะ"


"เจ้าพูดเช่นนี้หรือว่าเจ้าจะเรียกเก็บยี่สิบตำลึงทองนั้นกับข้าแทนงั้นรึหรงจ่าย??"


"ชิ!!!! ข้าไม่เก็บเงินกับเจ้าหรอกน่ะ....เงินยี่สิบตำลึงทองเพื่อแลกกับสหายเช่นเจ้าที่ไม่หวาดกลัวข้าเช่นนี้สำหรับข้าแล้วมันช่างเป็นการลงทุนที่คุ้มค่ายิ่ง"     


"ดียิ่ง......ความเป็นมาของข้า...ข้าไม่อยากให้ใครรู้นอกจากตัวข้าเอง"       ถึงแม้จะไม่รู้ว่าชายคนนั้นต้องการอะไรแต่มันก็คงจะไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่หากมีคนรู้ว่าวิญญาณที่อยู่ในร่างของกันต์นี่ไม่ใช่วิญญาณหญิงสาวอย่างที่ควรจะเป็น


"เจ้าคิดอะไรอยู่งั้นหรือหนี่เอ๋อร์....เจ้าพอจะบอกข้าได้หรือไม่??"


"หากข้าบอกเจ้าก็ไม่มีอันใดประกันได้ว่าเจ้าจะเป็นมิตรกับข้าอย่างแท้จริง"       บางทีเค้าก็อยากจะบอกเรื่องพวกนี้กับใครสักคนบ้างเหมือนกัน


"งั้นข้าก็จะเล่าเรื่องของข้าให้เจ้าฟังเช่นกัน?? ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนความลับของกันและกันเช่นนี้เจ้าว่าดีหรือไม่หนี่เอ๋อร์??"        หรงจ่ายว่าพรางรินเหล้าใส่จอกให้เค้า


"เช่นนั้นเจ้าหรือข้าจะเป็นผู้เริ่มก่อนดี"       เค้าถามก่อนจะยกจอกเหล้าขึ้นดื่ม


"ไหนๆข้าก็อายุเยอะกว่าเจ้าหลายร้อยปีงั้นข้าจะเป็นผู้เริ่มเอง...."       หรงจ่ายพูดก่อนจะยกจอกเหล้าขึ้นดื่มก่อนที่จะหลับตาลงพรางย้อนนึกถึงความหลังที่ผ่านมานานหลายร้อยปี


"หนี่เอ๋อร์~เจ้ารู้หรือไม่....ว่าแต่ก่อนตัวข้าเองก็เคยมีคนรักเช่นกัน...คนรักที่ข้ามอบให้ได้ทุกอย่างและข้าก็ทำทุกอย่างให้แก่เค้าแต่นึกไม่ถึงว่าข้าจะรักคนผิด!!!! ทั้งๆที่ข้าก็พยายามจะเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นมนุษย์เพื่อเค้าแท้ๆ...เพื่อเค้าแล้วข้ายอมทนหิวไม่กินมนุษย์ไม่ดูดกลืนวิญญาณ ข้ายอมกินแค่เพียงอาหารเลี่ยนๆของมนุษย์  เจ้าเข้าใจหรือไม่ปีศาจที่เคยกินแต่เลือดเนื้อและวิญญาณจู่ๆก็ต้องมากินแต่อาหารพวกนั่นมันทรมานมากแค่ไหนแต่ช่วงเวลานั้นข้ากลับทนได้ทุกอย่างเพื่อเค้าจนข้าเองเกือบเอาชีวิตไม่รอด ฮึก!!! แต่เมื่อผู้ชายคนนั้นรู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของข้าคืออะไรเค้ากลับหยิบยื่นความตายให้แก่ข้า......"       เมื่อนางหลับตาลงภาพเหตุการณ์ในวันนั้นก็ฉายชัดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง


"ท่านพี่....ได้โปรดฟังข้าก่อนถึงแม้ข้าจะเป็นปีศาจแต่ข้าไม่เคยคิดหลอกท่านพี่"


"อย่าเข้ามา!!! เจ้ามันเป็นนังปีศาจ!!!!"


"ท่านพี่.....ได้โปรดเห็นแก่ความรักที่ข้ามีต่อท่า....."



                              ฉึก!!!!!!          กรี๊ด!!!!!



"ตายไปซะ!!!! ตายไปซะนังปีศาจสารเลว!!!"


ดาบเล่มนั้นถูกแทงลงที่หน้าท้องหรงจ่ายด้วยน้ำมือคนรักของนาง......ไม่มีการทำร้ายใดเจ็บปวดไปกว่านี้อีกแล้ว เพียงดาบเดียวก็สามารถตัดขาดทุกอย่างระหว่างนางและชายคนนั้นได้.....หมดสิ้นกันแล้วทั้งความรักความผูกพันธ์และความอดทนที่เคยมีมาตลอดในเมื่อฝ่ายนั้นคิดที่จะทำร้ายและเหยียบย่ำความรู้สึกของนางก่อนต่อแต่นี้ไปนางก็จะไม่ขอมีความรักต่อชายใดอีกเลย


"จ่าย.....หรงจ่าย!!!!!"   แบมแบมตะโกนใส่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายที่เล่าความหลังอยู่ดีๆก็เอาแต่เงียบ


"มีอันใดหรือหนี่เอ๋อร์ใดเจ้าทำเสียงดังเช่นนี้"      ดูนางทำเข้าอยู่ๆก็เงียบแต่พอเค้าถามกลับมาทำเสียงเขียวใส่ซะงั้น


"ควรเป็นข้ามั้ยที่ต้องถามเจ้าน่ะ...แล้วสุดท้ายระหว่างเจ้ากับชายผู้นั้นเป็นเช่นไรหรือ??"


"แล้วถ้าเป็นเจ้า...เจ้าคิดว่าจะเช่นไรดีล่ะ..."     หรงจ่ายว่าพรางยกจอกเหล้าขึ้นดื่มอย่างเย็นใจ


"อื้ม....ถ้าเป็นข้า.....ข้าจะฆ่าเค้าซะ!!! กล้าดีอย่างไรมาเหยียบย่ำความรู้สึกข้าเช่นนี้!!!"     คอยดูเถอะถ้าเกิดว่าใครกล้ามาทำกับเค้าแบบนี้!!! เค้าจะเอาคืนมันอย่างสาสม


"ฮ่าฮ่าฮ่า!!!! มิผิดแต่ข้าไม่ได้ทำเพียงแค่นั้นน่ะสิ!!! เพราะข้าได้ทำสิ่งที่ร้ายแรงกว่าที่เจ้าคิดเอาไว้อีกเยอะเลยล่ะหนี่เอ๋อร์"





 


โหลๆนักอ่านที่รัก....เค้าขอโทษด้วยนะคะที่ช่วงนี้หายไปหลายวันเลยพอดีว่าช่วงที่ผ่านมาแฟนของไรท์ไม่สบายเป็นไข้หวัดใหญ่ไรท์ก็เลยต้องไปนอนเฝ้าเค้าที่โรงพยาบาลแต่จะให้ไรท์เอาโน๊ตบุ๊คนั่งพิมพ์ข้างๆแฟนที่นอนป่วยก็ยังไงอยู่.....เพราะงั้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ก็ช่วยเม้นกันเยอะๆด้วยนะคะ^^


















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

465 ความคิดเห็น

  1. #55 แฟนบอยตัวน้อย (@Skypoppy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 06:35

    หรงจ่ายน่าสงสาร(╥﹏╥) ขอให้แฟนไรท์หายไวๆนะครับ
    #55
    0
  2. #54 mkjbjinjsyjbbyy (@mkjbjinjsyjbbyy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:00

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ..ขอให้แฟนหายไวๆน่ะ

    #54
    0
  3. #53 Khunmoo (@Khunmoo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 10:45
    ง่า ขอให้แฟนไรท์หายไวๆน้า

    เค้ารอได้
    #53
    1
    • 11 มีนาคม 2562 / 13:21
      ขอบคุณนะคะอีกไม่กี่วันก็น่าจะหายดีแล้วล่ะช่วงนี้ก็อาจจะลงช้ากว่าช่วงแรกนิดหน่อย^^
      #53-1
  4. #52 luxaky (@luxaky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 07:54
    ดูแลตัวเองด้วยนะไรท์
    #52
    1
  5. #51 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 00:20
    จ้ารอนะคะ หายไวๆ สุขภาพแข็งนะคะ
    #51
    1
  6. #50 รินริษา (@1350100442990) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 23:55

    หายไวๆนะคะ
    #50
    1