WANGYUAN's DREAM | KAIYUAN [END]

ตอนที่ 1 : 第零章 - Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    4 ธ.ค. 58


王源的梦想

#ความฝันของหวังหยวน

 



 

Intro


 

 

ถ้านี่คือความฝัน ก็คงเป็นความฝันที่เหมือนจริงมากที่สุด...

พระอาทิตย์สีส้มอมเหลืองที่คล้อยต่ำจนแทบจะลับขอบฟ้า มองจากตรงนี้มันช่างดูอบอุ่น กลิ่นหอมหวานจากเครื่องอบดอกไม้อะไรสักอย่างโชยมาแตะจมูกผมทุกครั้งที่มีลมพัดผ่าน มันทำให้ผมผ่อนคลายซะจนเผลอหลับตาและสูดอากาศเข้าไปเฮือกใหญ่

ผมกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่างในสถานที่โบราณที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์และของมีค่า ที่ไม่น่าจะหาได้แล้วในยุคนี้ ถึงหาได้ก็คงเป็นของหายาก และราคาแพงหูฉีกเกินกว่าเศรษฐีคนไหนๆจะยอมจ่าย

ผมสวมเสื้อคลุมรุ่มร่ามสีขาวปักลายสีเงินที่ลากยาวไปถึงพื้น มันดูเหมือนชุดคลุมของพวกขุนนางในสมัยก่อนไม่มีผิด ในทีแรกผมรู้สึกอึดอัดจนแทบจะเป็นลม เพราะที่ใส่ๆอยู่นี่นับคร่าวๆคงราวๆสามชั้นได้ แต่สองสามนาทีต่อจากนั้นผมก็เริ่มชิน

ทั้งสถานที่ และความรู้สึกมันเหมือนจริงมากๆจนผมเกือบจะคิดว่ามันเกิดขึ้นจริงซะแล้ว ถ้าไม่ติดที่สองชั่วโมงก่อน ผมจำได้ดีว่าผมเพิ่งจะล้มตัวลงนอนไปเอง

 

ผมพยายามขบคิดกับตัวเองหลายต่อหลายครั้งว่าผมกินอะไรเข้าไป ถึงได้ฝันประหลาด(และเหมือนจริง)ได้ขนาดนี้ แต่เท่าที่นึกออก...อาหารที่ผมกินก็ไม่ได้แตกต่างไปจากทุกวัน

 

“คุณหนูหม่าซือหยวน...” เสียงของหญิงชราทำให้ผมหลุดออกจากห้วงความคิด เธอสวมชุดคลุมคล้ายๆหัวหน้านางในในวังสมัยก่อน ผมพนันได้เลยว่าเธอต้องเป็นคนมีระเบียบมากแน่ๆ ดูจากทรงผมที่เกล้าเก็บอย่างเป็นระเบียบ ชุดสะอาดสะอ้าน และท่าทางการเดินเหินของเธอน่ะนะ ทว่าน้ำเสียงของเธอกลับฟังดูใจดีอย่างกับแม่พระมาโปรด

และอีกอย่างเลยที่สำคัญมากๆ...หม่าซือหยวนไม่ใช่ชื่อของผม ถึงตอนนี้ผมขี้เกียจที่จะแก้ไขให้มันถูกต้องแล้วเพราะดูเหมือนว่ามันจะไม่มีประโยชน์อะไร

“ค...ครับ?” ผมตอบรับไปอย่างตะกุกตะกัก

“ดิฉันต้องขออภัยด้วยหากทำให้คุณหนูตกใจ” เธอยิ้ม ซึ่งผมอยากจะแย้งออกไปว่า ผมไม่ได้ทำท่าทางตกใจอะไรสักหน่อย ผมก็แค่เหม่อ แต่ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่าอย่าพูดอะไรเลยจะดีกว่า

“ไม่เป็นไรครับ” ผมบอก “คุณแม่นมจางมีอะไรหรือเปล่าครับ”

ผมจำแม่นมจางได้เป็นคนแรกๆนับตั้งแต่ที่ผมเริ่มนอน..คือผมหมายถึงฝัน เพราะเธอคือคนที่จับผมอาบน้ำและเอาชุดรุ่มร่ามมา(บังคับ)สวมให้ผม

“องค์จักรพรรดิทรงรอคุณหนูไปรับประทานมื้อค่ำร่วมกันอยู่นะคะ” แม่นมพูดเน้นเสียงหนักที่คำว่าร่วมกัน “ดิฉันจึงอยากจะมาเรียนถามว่าคุณหนูหิวหรือไม่”

ผมเปล่าเลย ไม่หิวสักนิด ในฝันหิวได้ที่ไหนล่ะ แต่ถ้าคุณแม่นมจางพูดกับผมซะขนาดนี้ ถ้าผมปฏิเสธก็คงจะเสียมารยาทน่าดู

ผมถอนหายใจเงียบๆ ก่อนจะตอบ “ครับ ก็คงจะหิวแล้ว”

 

สิ้นคำตอบของผม แม่นมจางก็เดินนำผมเพื่อไปยังห้องทานอาหาร(ตามที่เธอบอกมา) ระหว่างทาง ผมเดินผ่านห้องหลายห้องที่ดูเหมือนจะเป็นห้องพักผ่อน ห้องศิลปะ ห้องดนตรี และห้องหนังสือ ทุกๆห้องถูกตกแต่งด้วยความพิถีพิถัน ทุกๆมุมถูกจัดวางด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่ลงตัวเป๊ะๆราวกับวัดมาดีแล้ว สีผนังก็ดูเหมือนจะมีลวดลายสลักอยู่ มองแล้วผมอยากจะลองเอามือไปลูบดูซะจริงๆว่านั่นมันลายสลักจริง หรือแค่ติดวอลเปเปอร์กันแน่

ที่เตะตาผมมากที่สุดคือห้องศิลปะ ภายในห้องมีรูปปั้นขนาดเหมาะมือ วางเรียงกันบนตู้ติดผนังเป็นร้อยๆตัว บางตัวหงิกงอ บางตัวสวยใช้ได้ เหมือนกับว่าเจ้าของผลงานพวกนี้มีพัฒนาการดีขึ้นอยู่เสมอ ตรงกลางห้องมีโต๊ะวาดภาพกางอยู่เต็มไปหมด ซึ่งแน่นอนว่าภาพถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวสะอาดอย่างเรียบร้อย

แต่เห็นอย่างนั้นแล้วมนุษย์ซุ่มซ่ามอย่างผมก็เห็นภาพตัวเองเดินเข้าไป แล้วทำทุกอย่างพังทลายด้วยปลายนิ้วเดียว หรือไม่ก็อาจจะสะดุดล้มโง่ๆ

 

ผมเดินไปตามพรมสีเหลืองทองที่ทอดยาวไปจนสุดทางเดิน แน่นอนว่าระหว่างนั้นก็มีห้องอีกเป็นสิบๆห้อง แต่ละห้องหรูหราแค่ไหนคงไม่ต้องให้ผมบรรยาย ผมไม่อยากจะหันไปมองห้องพวกนั้นแล้ว เพราะเดี๋ยวจินตนาการความซุ่มซ่ามของผมจะทำงานหนักอีก

จากนั้นไม่นานนัก...คุณแม่นมจางก็พาผมมาถึงห้องอาหารขนาดใหญ่ที่มีโต๊ะอาหารยาวราวๆห้าสิบเมตรกะจากสายตาตั้งอยู่ตรงกลาง ไม่ทันที่ผมจะเดินพ้นประตูเข้าไป กลิ่นอาหารก็โชยมายั่วน้ำลายผมจนท้องผมเริ่มร้องโครกคราก โอเค...สรุปว่าในฝันก็หิวได้

บนโต๊ะอาหารมีอาหารประมาณสามสิบอย่างวางเรียงกันอยู่ ทั้งของคาวและของหวาน ส่วนใหญ่เป็นอาหารที่ผมไม่คุ้นตาเลยสักนิด แต่สีสันของมันก็ทำให้ผมมั่นใจว่าต้องอร่อยแน่ๆ ที่น่าแปลกคือทั้งๆที่โต๊ะอาหารใหญ่โตขนาดนี้ ไหนจะอาหารบนโต๊ะที่ละลานตาอีก กลับมีคนนั่งอยู่เพียงแค่คนเดียว

องค์จักรพรรดิ...

 

“รับประทานให้อร่อยนะคะคุณหนู” พูดจบคุณแม่นมจางก็ขอตัวออกไป ในห้องเหลือเพียงผมที่ยืนเก้ๆกังๆ กับองค์จักรพรรดิ ผมรู้สึกทำตัวไม่ถูกทุกครั้งที่ยืนอยู่ต่อหน้าหมอนี่ เขาเหมือนมีเรด้าร์จับผิดพฤติกรรมบ๊องตื้นของผมยังไงยังงั้น  

ที่ดูๆเขาก็เป็นแค่เด็กผู้ชายที่อายุน่าจะมากกว่าผมไม่กี่ปี แต่ทำไมเขาถึงต้องแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่ มีสิ่งที่ต้องดูแลรับผิดชอบมากมายแบบนี้นะ ทั้งประเทศ ประชาชน เขาจะทำได้ยังไง มันไม่มากเกินไปหรอกเหรอสำหรับเด็กอายุแค่นี้ เพราะถ้าเป็นผม ผมคงทำทุกอย่างพังพินาศไปหมด ประเทศผมคงเกิดสงครามกลางเมืองวันละสามรอบ

ช่างเถอะ...นี่มันก็แค่ความฝันน่า ไอ้หมอนี่ไม่มีจริงสักหน่อย


“นั่งสิ..” องค์จักรพรรดิพูด “ข้าไม่ได้รับประทานมื้อเย็นกับเจ้ามานานแค่ไหนแล้วนะหม่าซือหยวน”

“หวังหยวนเถอะ” ผมแย้ง “ฉันพูดจนเมื่อยกรามไปหมดแล้วว่าฉันชื่ออะไร เมื่อไหร่นายจะเชื่อสักทีว่าฉันไม่ใช่หม่าซือหยวนอะไรนั่น ที่นี่มันบ้าชัดๆ ฉันก็แค่ฝัน! ให้ตาย! พูดไปนายก็คงไม่เข้าใจ”

เขาหัวเราะ สีหน้ามีความสุขของเขาทำให้ผมเริ่มจะสติแตกเข้าไปทุกที ผมพูดความจริงนะสาบานได้ แต่เขาดันหัวเราะเหมือนที่เขาพูดคือความจริง ส่วนที่ผมพูดนั่นแหละคือเรื่องเพ้อเจ้อ อะไรอย่างนั้น

“มีอะไรน่าขำไม่ทราบ นายกำลังคิดว่าฉันเพี้ยนใช่หรือเปล่า หยุดเลยนะ!

“ข้าเข้าใจแล้วน่า...ไม่มีใครคิดกับเจ้าอย่างนั้นเสียหน่อย เจ้านั่งก่อนเถอะ ก่อนที่อาหารจะเย็นไปเสียหมด” องค์จักรพรรดิพูดพร้อมกับพายมือ

ผมเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามเขาอย่างเสียไม่ได้ ผมรู้ว่าเขาไม่ได้เข้าใจอย่างที่พูดหรอก ใครจะเข้าใจล่ะจริงไหม! เขาก็แค่อยากให้ผมหุบปากแล้วนั่งกินอาหารเงียบๆไปก็เท่านั้น นั่นมันน่าหงุดหงิดจริงๆให้ตาย

“เจ้ารับประทานนี่สิ ของโปรดเจ้า” เขาพูดพลางดันจานเป็ดตุ๋นมาตรงหน้าผม ผมจำไม่ได้ว่าผมไปชอบไอ้เป็ดตุ๋นนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่กลิ่นของมันก็หอมซะจนผมคงรู้สึกเสียดายถ้าจะปฏิเสธ

“ขอบคุณมาก! ท่านองค์จักรพรรดิ!” ผมทำเสียงกระแนะกระแหน ก่อนจะคีบเป็ดตุ๋นเข้าปาก และทันทีที่เป็ดตุ๋นสัมผัสกับปลายลิ้น ผมก็พยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้ตัวเองน้ำตาไหล เพราะไอ้เป็ดตุ๋นอะไรนี่มันอร่อยมากจริงๆ แล้วในที่สุดผมเข้าใจสักทีว่าไอ้คำว่าอร่อยจนน้ำตาจะไหลน่ะมันเป็นยังไง

ผมล่ะไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าอาหารในฝันจะเหมือนจริงได้ขนาดนี้!

 

“เจ้าเรียกข้าอย่างที่เคยเรียกก็ได้นะ อย่าเรียกองค์จักรพรรดิเลย”

ผมละสายตาจากอาหาร เรียกอย่างที่ผมเคยเรียก? ผมเคยเรียกเขาว่าอะไร? ผมไปอะไรกับเขาตอนไหน? ว่ากันตามจริงเราเพิ่งเจอกันครั้งแรกเถอะไม่อยากจะย้ำ

“ฉันเคยเรียกนายว่าอะไรไม่ทราบ”


“ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ...ที่เจ้าขี้ลืมได้ขนาดนี้” เขาหยิบผ้าผืนเล็กๆที่วางอยู่ข้างแก้วน้ำขึ้นมา ก่อนจะโน้มตัวมาเช็ดปากให้ผมเบาๆ “อย่างที่เจ้าเรียก อย่างที่ใครต่อใครไม่กล้าเรียก เรียกชื่อจริงๆของข้า”


“....”


“หวังจุนไค...ข้าอยากให้เจ้าเรียกข้าอย่างนั้น”







Talk : จบไปแล้วสำหรับอินโทร /กรีดร้อง/

ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคแนวกึ่งปัจจุบันกึ่งย้อนยุคค่ะ จะมีศัพท์เก่าๆปนอยู่บ้าง

แต่ไรท์เตอร์จะไม่ใช้คำศัพท์ที่โบราณมากนะคะ เนื่องจากจะงงเองเหมือนกัน๕๕๕๕

เพราะงั้นถ้าเห็นคำศัพท์ที่ดูไม่เข้ากัน ก็ขออภัย ๕๕๕๕

และจะแอบบอกไว้ล่วงหน้าว่าไรท์เตอร์จะขอเลื่อนอายุน้องให้มากกว่าปัจจุบันหน่อย

เพราะเผื่อว่าในอนาคตเนื้อหาจะรุนแรงขึ้น(หืม?) ประมาณว่ากลัวเรื่องราวมันจะซับซ้อนเกิดอายุ

อย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ค่ะ


 next ep > 5.DEC.15


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #464 น้ำผึ้ง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 16:44

    น่ารักกกก ยัยงอแงงง

    #464
    0
  2. #454 peachoutjh (@peachoutjh) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 20:37
    น่ารักมากฮื่ออออ
    #454
    0
  3. #381 Kaiyuan 888 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 12:46
    กรี๊ดด้วยค่า ดีงามมากเลย ชอบเนื้อเรื่องแบบนี้

    หยวนหยวนนี่ก็ไม่พ้นเรื่องกิน 5555. ตาเก้อก็ตามใจน้องตามเคย แง น่ารัก
    #381
    0
  4. #356 Love~N (@24112000) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 07:49
    จวิ้นข่ายมีความเอ็นดูน้องแรงมาก555555
    #356
    0
  5. #213 My K-Pop (@ismyexonuest) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 20:45
    บิดเขินหนักมาก... -////-

    #ฟินสุดๆ ณ ตอนแรก!!!
    #213
    0
  6. #106 kuma36 (@ssilalad) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 12:45
    น่ารักมากๆเลยค่ะ><
    #106
    0
  7. #25 &#38472;&#37329;&#33394; (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 23:09
    สนุกมากมาย ชอมากๆๆ
    #25
    0
  8. #20 little sai43 (@2543saiza) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 08:54
    น่ารักกเป็นนนบ้าาา><
    #20
    0
  9. #11 mpp_king (@m2pk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 09:02
    ทำไมเขิน ทำไมน่ารัก อิอิ 
    หยวนย้อนยุคแน่ๆ 

    #11
    0
  10. #2 parewna2 (@parewna) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 21:21
    โง้ยยยแม้แต่ในฝันยังต้องมีของกิน555555 แต่นะในฝันยังหวานขนาดนี้แล้วถ้าตื่นมาจะหวานขนาดไหนค่ะไรท์ มาอัพต่อไวๆน๊า สู้ๆค่ะ✌❤
    #2
    0
  11. #1 pandora_K1T (@pandora1400) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 18:38
    หยวนย้อนเวลา !!! หรือยังไง อยากรู้ๆๆ น่าติดตามมากเลยค่าาาา
    #1
    0