เซียนจอมเวทย์ Deva Wizard

  • 96% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 3,914,652 Views

  • 27,141 Comments

  • 28,062 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    60,921

    Overall
    3,914,652

ตอนที่ 108 : ภาค 2 ตอนที่ 34 ซามัวยึดร่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1010 ครั้ง
    7 มี.ค. 61

“สัญญา?” เมอร์ลินถามด้วยใบหน้าสงสัย

 

/// เจ้าสัญญากับข้าว่าจะให้ข้าได้ออกไปท่องเที่ยวในโลกภายนอกเทือกเขายังไงล่ะ หรือเจ้าแกล้งลืมคำสัญญา! ///

 

ซามัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์

 

“มิได้ มิได้ ข้อนั้นข้าย่อมไม่ลืม เพียงแต่ตอนนี้ข้า ....”

 

/// หยุดพูดเดี๋ยวนี้ หากประโยคต่อไปคือการปฏิเสธคำขอของข้า ข้าจะทำให้เจ้ารับรู้ถึงความน่ากลัวของข้า /// ซามัวกล่าวอย่างมีอารมณ์

 

/// หากเจ้าผิดคำสัญญา ข้ารับรองได้เลยว่าเมื่อใดที่เจ้าได้กลับไปเหยียบที่หุบเขาไร้ทัดทานอีกครั้ง วันนั้นจะเป็นวันตายของเจ้า ///  เมื่อไม่ได้ดั่งใจซามัวก็เริ่มใช้มาตรการข่มขู่เด็กน้อย

 

ใบหน้าของเมอร์ลินมืดครึ้มลง หากเขาไม่สามารถกลับไปที่เทือกเขาไร้ทัดทานได้ นั่นหมายความว่าเขาจะสูญเสียสถานที่ฝึกฝนอันยอดเยี่ยมนั้นไป ในตอนนี้นอกจากยอดเขาลูกที่สี่เมอร์ลินไม่มีตัวเลือกอื่นที่จะนำมาเป็นสถานที่ฝึกฝนที่ดี เขาจึงต้องยอมอ่อนข้อให้สัตว์อสูรระดับ 9 ผู้นี้อย่างเลี่ยงไม่ได้

 

“เอาอย่างนั้นก็ได้ เพียงแต่ข้ายังมีข้อแม้อย่างหนึ่ง” เมอร์ลินกล่าวตกลงอย่างจำยอม แต่กระนั้นเขายังเพิ่มเงื่อนไขให้กับซามัว

 

/// หืม ว่ามาเจ้าเด็กน้อย ///  ซามัวแสร้งหงุดหงิดเล็กน้อยแต่แท้จริงแล้วเธอกำลังตื่นเต้นดีใจกับการตอบตกลงของเด็กน้อย

 

“ข้าอนุญาตให้ท่านใช้ร่างของข้าได้ แต่ท่านสามารถไปเที่ยวเล่นได้เฉพาะภายในเขตเมืองนี้เท่านั้น หากท่านไม่ทำตามที่ข้าพูด ข้าจะยึดร่างของข้าคืนทันที แล้วท่านก็ไม่สามารถกล่าวหาว่าข้าเป็นคนผิดสัญญาได้อีก เงื่อนไขเหล่านี้ท่านรับได้หรือไม่?”  จบคำกล่าวของเมอร์ลิน ซามัวเงียบไปอยู่ครู่หนึ่งคล้ายกับเธอกำลังใช้ความคิด

 

จนในที่สุดเธอก็เอ่ยปาก

 

/// ตกลง ข้าจะทำตามเงื่อนไขของเจ้า ที่จริงเมืองที่มนุษย์อาศัยอยู่ก็มีสถานที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย ที่ผ่านมาก็มีหลายอย่างที่ข้าอยากจะลองทำเช่นกัน ///  ในตอนที่ซามัวพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากลองราวกับเด็กน้อยคนหนึ่ง

 

“ได้ ... เมื่อท่านตกลงข้าเองก็จะทำตามสัญญา ข้าต้องขอบอกท่านไว้ก่อนว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยนัก เพราะข้ายังมีสิ่งอื่นที่ต้องทำอยู่มาก” เมอร์ลินถอนหายใจและเอ่ย

 

ซามัวไม่ได้เอ่ยคำตอบรับใดๆ เช่นนั้นก็ถือว่าเธอรับปากเขาแล้วก็แล้วกัน

 

เมอร์ลินอดที่จะส่ายศีรษะไปมาอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนจะทำการสับเปลี่ยนวิญญาณ

 

วูบ!

 

ในครั้งนี้ไม่ได้มีเหตุการณ์พิสดารแต่อย่างใด มีเพียงรอยสักเถาวัลย์ที่ส่องแสงออกมาเพียงเท่านั้น

 

เมื่อเมอร์ลินซึ่งเป็นเจ้าของร่างสลับจิตกับซามัว วิญญาณของเขาจึงกลับเข้าไปอยู่ในส่วนลึกของร่างกายของตนเอง

 

เมอร์ลินนั้นสามารถรับรู้ภาพและเสียง ความเคลื่อนไหวของร่างต้นได้อย่างชัดเจน เพียงแต่เขาไม่สามารถรู้สึกเช่นเดียวกับที่ซามัวรู้สึก กล่าวคือประสาทสัมผัสทั้งห้าถูกปิดให้เหลือเพียงสองเท่านั้น 

 

“ว๊าว! โลกภายนอกอากาศมันช่างรู้สึกสดชื่นอย่างนี้นี่เอง บรรยากาศของที่นี่มันดีกว่าในเทือกเขาไร้ทัดทานเป็นอย่างมาก แต่น่าเสียดายที่กระแสเวทย์นั้นเบาบางไปหน่อย มิน่าล่ะพวกมนุษย์ถึงได้มีพัฒนาการที่เชื่องช้าเช่นนี้” ซามัวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สดใสร่าเริง

 

ซามัวกระโดดโลดเต้นไปมา เมื่อได้ทำการยึดร่างของเมอร์ลิน เธอจึงเปลี่ยนร่างนี้ให้เป็นร่างของหญิงสาว แน่นอนว่าเธอไม่ชอบใจนักที่จะอยู่ในรูปร่างของเด็กน้อยอย่างนั้น

 

ท่าทางและการแสดงออกของเธอนั้นเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก จากหญิงสาวที่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง กลับกลายมาเป็นสาวสวยที่น่ารักสดใส ดวงตาปรากฏความร่าเริงออกมาอยู่ตลอดเวลา

 

ทั้งนี้เป็นเพราะซามัวในอยู่ในเทือกเขาไร้ทัดทานมานาน ตัวตนของเธอนั้นคือสัตว์อสูรประเภทพืช เทือกเขานั้นดำรงซึ่งกฏแห่งป่า ผู้ที่แข่งแกร่งคือความเที่ยงธรรม แน่นอนว่าเธอไม่อาจแสดงท่าทีที่อ่อนแอออกมาได้ เธอจึงเก็บซ่อนจิตใจที่เป็นสาวน้อยแบบนี้เอาไว้

 

ทันทีที่เธอสามารถออกจากกฏนั้นได้ เธอจึงแสดงตัวตนที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของเธอออกมาทันที

 

เมอร์ลินรู้สึกตกใจเล็กน้อยกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของซามัว

 

/// อย่างที่ท่านพูดคนที่นี่กว่ามนุษย์จะฝึกพลังในแต่ละขั้นได้จะต้องใช้ความมานะอดทนอย่างยากเย็นกว่าจะได้มันมา มิหนำซ้ำคนที่จะประสบความสำเร็จนั้นก็ยังมีไม่มากด้วยเช่นกัน /// เมอร์ลินอธิบายให้ซามัวเข้าใจ

 

“เจ้านี่ช่างเหมือนคนแก่ ไม่สมกับร่างกายของเจ้าเลยสักนิด เจ้าเด็กตัวกะเปี๊ยก ข้าแค่บ่นเล่นๆ เจ้าก็อธิบายเสียยืดยาว... เจ้าคนน่าเบื่อ!” ซามัวพูดอย่างเซ็งๆ น้ำเสียงแฝงด้วยความเอาแต่ใจ

 

จนทำให้เมอร์ลินถึงกับชะงัก นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดกับเขาแบบนี้ เห็นทีเขาจะต้องสงบปากสงบคำมากกว่านี้

 

“หึเงียบไปเสียได้ก็ดี ทำตัวเป็นคนแก่ขี้ใจน้อยอีกแล้วนะเจ้าเนี้ย” ซามัวเอ่ยยิ้มๆ “ช่างเถอะ ว่าแต่เจ้านี่มันคืออะไร เจ้าเศษไม้หน้าตาประหลาดอันนี้” ซามัวยกกระบี่ไม้ขึ้นมาดู อาวุธที่ทำมาจากไม้เธอนั้นไม่เคยเห็นมาก่อน อย่างมากก็เป็นพวกธนู หรือหอก ที่มนุษย์ที่บุกเข้าไปในเทือกเขาชอบใช้กัน แต่เจ้าเศษไม้ไม่มีคมอันนี้เธอไม่เคยเห็นใครใช้เป็นอาวุธที่ใช้ต่อสู้จริงๆ มาก่อน

 

/// มันเรียกว่ากระบี่ไม้ มันเป็นอาวุธของข้า /// เมอร์ลินตอบซามัว

 

“เจ้านี่มันเรียกอาวุธได้ด้วยหรอ มันทำมาจากไม้แค่ข้าออกแรงไม่เท่าไหร่คงแหลกคามือ ของแบบนี้ไปฟันแทงใครมันจะได้เรื่องหรือ?” ซามัวเริ่มบ่นค่อนแคะกับอาวุธของเมอร์ลิน

 

/// ท่านอย่าประมาทมันเชียว ข้านั้นทุ่มเทสร้างมันขึ้นมาอยู่นาน สูญเสียพลังไปมากมาย มันย่อมไม่ใช่เศษขยะไร้ค่าอย่างแน่นอน /// เมอร์ลินอดที่จะแย้งขึ้นมาไม่ได้ เมื่อซามัวกำลังดูถูกอาวุธของเขา

 

/// หากท่านไม่เชื่อ ท่านก็ลองไปทดสอบฟันหินใหญ่ก้อนนั้นดู /// เมอร์ลินกล่าวเสริมพร้อมกับส่งคำท้าให้ซามัวทดลองความสามารถอาวุธของเขา

 

“หากเจ้ารับรองมาขนาดนี้ ข้าก็จะลองพิสูจน์เจ้าเศษไม้ชิ้นนี้ดู”

 

ซามัวกล่าวพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้กับหินศิลาก้อนยักษ์ที่ตั้งตระหง่านโผล่ออกมาเหนือพื้นดิน กระบี่ไม้ถูกยกขึ้นแล้วเหวี่ยงแขนฟันฉับลงไปยังก้อนหินก้อนนั้น

 

ฉวบ!

 

มิคาด หินก้อนยักษ์ถูกตัดสะพายแล่งอย่างง่ายดาย

 

ซามัวแม้จะเป็นสัตว์อสูรระดับสูงแต่เธอก็อดตะลึงกับอาวุธชิ้นนี้ไม่ได้ นั่นก็เพราะเมื่อครู่เธอแทบจะไม่รู้สึกถึงแรงสัมผัสกระทบของหินแม้แต่น้อย ราวกับว่าเธอกำลังเหวี่ยงแขนกลางอากาศเพียงเท่านั้น แต่ความคมของมันกลับตัดหินก้อนยักษ์ได้อย่างง่ายดาย

 

ต่างจากอาวุธชิ้นก่อนๆ ที่เธอยึดมาจากมนุษย์ที่บุกลุกเทือกเขาไร้ทัดทาน บางชิ้นถึงแม้จะเป็นอาวุธที่ทำมาจากวัตถุดิบชั้นดี บางชิ้นมันสามารถผ่าหินได้เช่นกัน แต่นั่นก็ทำให้เธอออกแรงไม่น้อยถึงจะทำให้ความคมของมันสัมฤทธิ์ผล

 

แต่เจ้าเศษไม้ชิ้นนี้ช่างน่าอัศจรรย์นัก เพียงแค่เหวี่ยงไปมาก็สามารถตัดฉับสิ่งของเบื้องหน้าได้แล้ว

 

“เจ้าเรียกเจ้าเศษไม้ชิ้นนี้ว่าอย่างไรนะ?  ซามัวเอ่ยถามชื่อของมันอีกครั้งด้วยความสนใจ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้มีความจำที่ดีสักเท่าไหร่ เพราะก่อนหน้านี้เมอร์ลินก็ได้บอกชื่อมันกับเธอไปแล้วครั้งหนึ่ง

 

/// มันมีชื่อว่ากระบี่ กระบี่ไม้ /// เมอร์ลินพูดด้วยน้ำเสียงหน่ายๆ ดูเหมือนว่าสัตว์อสูรเพศเมียตนนี้จะช่างสงสัยเสียจริง

 

ถูกต้องแล้ว ซามัวนั้นเป็นสัตว์อสูรที่ชอบตั้งคำถามมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่กระตือรือร้นที่จะออกมาจากเทือกเขาไร้ทัดทานขนาดนี้

 

“ที่แท้เจ้านี่ก็เรียกว่ากระบี่ไม้นั่นเอง เจ้ากระบี่ไม้ เจ้านี่ช่างเป็นอาวุธที่เหมาะกับข้าเหลือเกิน ข้าชักเริ่มชอบเจ้าขึ้นมาแล้วล่ะ” ซามัวพูดอยู่คนเดียว มิหนำซ้ำยังลูบๆ คลำๆ กระบี่ไม้ พูดคุยกับมันราวกับนับเป็นเพื่อนสนิทกัน

 

ดูเหมือนซามัวจะถูกใจกับเจ้ากระบี่ไม้เล่มนี้ไม่น้อย

 

ผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็หยุดชื่นชมกระบี่ไม้ แล้วก็พูดขึ้นว่า

 

“เอาล่ะ น่าจะได้เวลาที่ข้าจะได้ไปเที่ยวในเมืองของมนุษย์แล้ว” พูดจบเธอก็พุ่งตรงไปยังเมืองหลวงทันที

 

/// นั่นท่านกำลังจะไปไหน /// เมื่อเมอร์ลินพูดขึ้นซามัวถึงกับหยุดชะงัก

 

“ถามมาได้ ก็ข้าพึ่งพูดไปเมื่อครู่แท้ๆ ว่าข้ากำลังจะไปเที่ยวในเมืองมนุษย์”

 

/// แต่ทางนี้ไม่ใช่ทางที่จะเข้าเมือง เมืองมันอยู่ทิศตะวันออกต่างหากเล่า ///

 

“อ่อ ... จริงด้วยสินะ มันอยู่ทิศตะวันออกนี่เอง สงสัยข้าจะลืมไป งั้นเราก็ไปกันเถอะ” พูดจบซามัวก็เร่งฝีเท้าไปอีกทางหนึ่งทันที

 

/// เดี๋ยวก่อน! /// 

 

“อะไรของเจ้าอีก!” ซามัวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์

 

/// แล้วนั่นท่านกำลังจะไปไหน? ///

 

“นอกจากนิสัยจะเหมือนตาแก่แล้ว แต่นี่ก็ยังเลอะเลือน ก็ข้าพึ่งบอกไปว่าข้าจะไปเมืองมนุษย์”

 

/// ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านจะเข้าเมือง แต่ทางที่ท่านกำลังจะไปมันทิศตะวันตกไม่ใช่ทิศตะวันออก /// เมอร์ลินกล่าวอย่างเหนื่อยหน่าย

 

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า จริงสินะ ทิศตะวันออกมันอยู่ด้านนี้ต่างหาก” ซามัวหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วก็กลับหลังหัน คราวนี้เธอพุ่งตัวเหาะไปยังท้องฟ้าทิศตะวันออกในทันที

 

‘น่าขายหน้าชะมัด’  ซามัวคิดในใจ

 

ซามัวใช้เวลาไม่นานก็เดินทางมาถึงเมืองหลวงอารากอน เธอได้พบกับม่านพลังขนาดใหญ่ที่ครอบคลุมเมืองเอาไว้ จากนั้นเธอก็ทำเรื่องที่ไม่คาดคิด หมัดที่เต็มไปด้วยพลังนั้นถูกง้างและเตรียมที่จะชกเข้ากับม่านพลังอักขระขั้นสีเขียวที่คุ้มกันเมือง

 

/// หยุดก่อน! นั่นท่านกำลังจะทำอะไร ///  เมอร์ลินออกปากเอ่ยท้วงอีกครั้งหนึ่ง

 

“ชิส์ เจ้าเด็กนี่ช่างน่ารำคาญเจ้าไม่เห็นรึยังไงว่าเจ้าม่านพลังกิ๊กก๊อกนี่กำลังขวางทางข้าอยู่ ข้าจะทำลายมัน” ซามัวกล่าวอย่างมีอารมณ์เมื่อได้ยินเมอร์ลินเอ่ยหยุดเธออีกครั้ง

 

/// ข้ารู้แล้ว ท่านจะใช้พลังยังไงก็ได้ แต่ท่านจะมาทำลายม่านพลังแบบนี้ไม่ได้ ///

 

“ไอ้นี่ก็ไม่ได้ ไอ้นั่นก็ไม่ได้ แล้วเจ้าจะให้ข้าทำยังไง เวลาของวันนี้ก็ค่อยๆ หมดลงไปทุกที เวลาที่ข้าจะได้ท่องเที่ยวก็เหลือน้อยตามไปด้วย ข้าอยากจะเข้าไปในเมืองมนุษย์เร็วๆ จนจะแย่อยู่แล้ว” ซามัวกล่าวอย่างเอาแต่ใจ เธอค่อยๆ เปิดเผยนิสัยที่แท้จริงของเธอออกมา แท้ที่จริงแล้วเธอนั้นก็ไม่ต่างจากเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการเที่ยวเล่น

 

เมอร์ลินถอนหายใจออกมาหลายครั้ง เขานั้นได้แต่มองผู้ที่ใช้ร่างของเขาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

 

/// ท่านเห็นประตูที่อยู่ทางด้านนั้นไหม  ที่ๆ มีคนต่อแถวอยู่ ที่นั่นเป็นประตูทางเข้าเมืองหลวง พวกเราต้องไปเข้าทางนั้น ///

 

“เมืองมนุษย์นี่ยุ่งยากเสียจริง ไปก็ไป ข้าน่ะอยากจะเที่ยวเล่นจะแย่อยู่แล้ว” ซามัวยอมตามใจเมอร์ลินไม่ทำลายม่านพลังสีเขียวที่คุ้มกันเมือง แต่ถึงซามัวจะลงมือ ก็ไม่แน่ว่าจะทำลายม่านพลังนี้ลงได้ เพราะตอนนี้ซามัวนั้นอยู่ในร่างของเมอร์ลิน ซึ่งเมอร์ลินนั้นมีพลังเพียงแค่ขอบเขตจอมเวทย์หนึ่งวงเวทย์เพียงเท่านั้น

 

แม้เมอร์ลินจะได้รับพลังส่วนหนึ่งมาจากซามัว แต่เขาก็ยังไม่ได้ทำการกลั่นให้เป็นวงเวทย์ถัดไป

 

การสร้างวงเวทย์บ่มเพาะระดับจอมเวทย์นั้นไม่ใช่สิ่งที่คิดจะทำก็ทำได้ง่ายๆ มีจอมเวทย์จำนวนเท่าไหร่ที่ติดอยู่ในขั้นจอมเวทย์หนึ่งวงเวทย์ จอมเวทย์สองวงเวทย์นั้นหาได้น้อย และจอมเวทย์ที่มีวงเวทย์มากกว่านั้นย่อมหาได้ยาก

 

ที่ผ่านมาเมอร์ลินพยายามทำการกลั่นวงเวทย์วงใหม่แล้ว แต่เขายังขาดศาสตร์แห่งเวทมนต์อีกเพียงก้าวหนึ่งก็เกือบที่จะกลั่นวงเวทย์วงที่สองขึ้นมาได้แล้ว

 

ด้วยพลังของจอมเวทย์หนึ่งวงเวทย์ในตอนนี้ แน่นอนว่าซามัวในร่างเมอร์ลินนั้นไม่อาจทำลายม่านพลังขั้นสีเขียวได้ หากมีพลังระดับจอมเวทย์สี่วงเวทย์ขึ้นไปก็อาจจะสามารถทำลายมันลงได้ เช่นเดียวกับที่เอริกเคยทำ

 

แต่ผู้ที่จะมีพลังระดับนั้นได้นั้นหาได้ยาก แม้แต่กลุ่มอัศวินโต๊ะกลมยังมีระดับสูงสุดเพียงแค่จอมเวทย์สามวงเวทย์เท่านั้น ในอาณาจักรแห่งนี้นอกจากเอริกและผู้พิทักษ์แล้ว คงจะหาผู้ที่มีระดับพลังที่สูงกว่านี้ได้ยาก

 

ไม่นานนักซามัวก็มาถึงหน้าประตูเมือง การมาของเธอนั้นไม่ธรรมดาเพราะเธอนั้นได้ร่อนลงมาจากท้องฟ้า

 

ซามัวนั้นเคยชินกับการเหาะเหินเดินอากาศ บวกกับอาการรีบร้อนแน่นอนว่าเธอไม่มีวันเดินวิ่งเช่นคนธรรมดาอย่างแน่นอน

 

ทั้งชาวเมืองที่ต่อแถวรอเข้าเมืองและทหารยามรักษาการป้องกันประตูเมืองต่างมองด้วยความตื่นตะลึง

 

ผู้ที่สามารถลอยตัวกลางอากาศได้ หากไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญธาตุลมก็ต้องเป็นจอมเวทย์ผู้หนึ่ง ไม่ว่าเธอผู้นี้จะเป็นตัวตนใดก็ย่อมมีฐานะที่ไม่ธรรมดาทั้งสิ้น

 

มิหนำซ้ำในร่างของหญิงสาวนั้นคือความงามที่โลกต้องตะลึง ไม่ว่าสายตาคู่ใดก็ล้วนแต่จับจ้องไปที่เธอ

 

ซามัวไม่ได้สนใจมนุษย์เหล่านี้มากนัก จะเรียกได้ว่าเธอนั้นไม่แยแสต่อสิ่งรอบข้างก็ว่าได้ เธอเดินดุ่มๆ เข้าไปยังประตูเมืองทันทีโดยที่ไม่สนใจการต่อแถวใดๆ ทั้งสิ้น

 

/// ท่านซามัวอย่าลืมนะ ว่าในร่างนี้ท่านต้องใช้ชื่อว่าเอเลน ///  เมอร์ลินกล่าวเตือน เพราะเขาไม่อยากให้แผนที่เขาวางไว้นั้นเสียหาย

 

“รู้แล้วน่า เจ้านี่มันขี้บ่นเหมือนตาแก่เสียจริง” ซามัวรับคำอย่างรำคาญ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเด็กน้อยคนนี้ถึงขี้บ่นถึงเพียงนี้  เธอก้าวเดินต่อไปจนจวนจะข้ามผ่านประตูเมืองแล้ว

 

“หยุดก่อน! ท่านหญิงไม่ทราบว่าท่านนั้นกำลังจะไปไหน?” ทหารยามเอ่ยรั้งซามัวเอาไว้ตามหน้าที่ เพราะพวกเขาเห็นว่าการมาของเธอที่ไม่ธรรมดา พวกเขาจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมและเรียกเธอว่าท่านหญิงเพื่อให้เกียรติ

 

ทางด้านซามัวนั้นก็เริ่มจะรู้สึกหงุดหงิดออกมาไม่ได้ ทำไมวันนี้มีแต่คนบอกให้เธอหยุดนัก ถ้ามันวุ่นวายนักล่ะก็เธอจะทำลายมันทิ้งเสียให้หมด

 

เมอร์ลินรับรู้ถึงความคิดที่ร้ายกาจของซามัว เขาจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งเพื่อยับยั้งความคิดที่จะก่อเรื่องทำลายเมืองของเธอ

 

/// ท่านซามัวเอาป้ายที่ห้อยอยู่กับเอวให้พวกเขาดู แล้วพวกเขาจะอำนวยความสะดวกให้แก่ท่าน ///

 

ซามัวชักสีหน้าเล็กน้อยก่อนจะยอมทำตามที่เมอร์ลินบอกโดยดี เธอนำตราสัญลักษณ์ของร้านเสื้อคลุมสีฟ้าแสดงให้ทหารยามเฝ้าประตูเมืองดู

 

ทันทีที่ทหารเหล่านั้นได้เห็นสัญลักษณ์ของร้านเสื้อคลุมสีฟ้า พวกเขาก็ต่างรู้สึกรนราน ด้วยฝีมือและการแสดงออกของหญิงสาว ไม่แน่ว่าเธอนั้นอาจจะเป็นตัวตนระดับสูงของร้านเสื้อคลุมสีฟ้า

 

ร้านเสื้อคลุมสีฟ้านั้นคือตัวตนใดใครบ้างจะไม่รู้ แน่นอนว่าพวกเขานั้นไม่กล้าที่จะหาเรื่องและรีบอำนวยความสะดวกให้แก่หญิงสาวอย่างเร่งด่วน

 

ไม่นานซามัวได้เข้าไปในเมืองสมใจ แม้หลายๆ อย่างจะทำให้เธอรู้สึกขัดใจ แต่ความรู้สึกเหล่านั้นก็ถูกลบด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เห็นโลกกว้างของเธอ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.01K ครั้ง

153 ความคิดเห็น

  1. #26325 DN_Phufa (@DN_Phufa) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 16:38
    เมื่อผมอ่านตอนนี้ทำให้ผมไม่สามารถหยุดยิ้มได้(ไม่ใช่เสพนะ)
    #26325
    1
    • #26325-1 DN_Phufa (@DN_Phufa) (จากตอนที่ 108)
      25 ธันวาคม 2561 / 16:38
      (กัญชาหนะ)
      #26325-1
  2. #25876 Jolly CCP (@c1chonlana) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 17:23
    ตาย ตัวตนของเอเลนที่เมอร์ลินสร้างไว้ ไม่น่ารอด555555555
    #25876
    0
  3. #25782 Peerada1648 (@Peerada1648) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 17:22
    เมอร์ลินเหมือนพี่เลี้ยงที่กำลังพาเด็กขี้สงสัยคนนึงไปเที่ยว555
    #25782
    1
    • #25782-1 mybas2 (@mybas) (จากตอนที่ 108)
      16 ธันวาคม 2561 / 10:30
      เป็นเด็กที่มีพลังมากกว่าพี่เลี้ยงด้วยนะ5555
      #25782-1
  4. #25534 SeowooPark (@the01yunosama) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 00:51
    จะรอดมั้ยเนี่ย 555555
    #25534
    0
  5. #24830 9minx (@memindiiz) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 17:42

    555555น่ารำคาญจริงๆ555555555

    #24830
    0
  6. #23263 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 20:44
    เมอร์ลินเหมือนกลายเป็นพี่เลี้ยงไปซะแล้ว 55555
    #23263
    0
  7. #22455 AmbusH08 (@AmbusH08) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 09:58
    มองเห็นความวอดวายมาแต่ไกล 5555
    #22455
    0
  8. #21926 Mixstar (@yoshigo) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 23:20
    สนุกมากค่าาาา มาติดตามการเที่ยวเล่นของซามัว
    #21926
    0
  9. #21857 QueenOfMars (@Nutjung1414) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 07:20
    ซามัวกลายเป็นเด็กโน้ยไปแล้ว
    #21857
    0
  10. วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 02:37
    เมอร์ลินกลายเป็นตาแก่ขี้บ่นไปแล้ว ส่วนซามัวเหมือนวัยรุ่นใจร้อนทำอะไรขัดใจตลอด
    สรุปใครอายุเท่าไกร่กันแน่เนี่ย55555
    #21838
    0
  11. #21837 cloudy_sky2 (@Cloudy_sky) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 21:13
    สนุกมากกก รอคะ
    #21837
    0
  12. #21836 nathitawan (@nathitawan) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 21:00
    แม่นางซามัวจะหาเรื่องมาให้รึไม่โปรดติดตามตอนต่อไป
    สู้ๆนะค่ะไรท์ คนอ่านรอวนไปค่าา
    #21836
    0
  13. #21834 hareming (@hareming) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 14:30
    ตกลงนี่จะมา2วันตอนหรอ??????
    #21834
    3
    • #21834-3 m-cloud (@m-cloud) (จากตอนที่ 108)
      7 มีนาคม 2561 / 20:43
      น่าจะใช่ครับ 2วันตอนผมก็ดี.ใจแล้ว ผมว่าพรุ้งนี้ถ้าว่างจะแอบไปสมัครเข้ากลุ่มอยู่ อยากอ่านต่อไวไว จนอดทนไม่ไหว
      #21834-3
  14. #21833 mickey101 (@mickey101) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 12:44
    รออยู่ครับ
    #21833
    0
  15. #18147 Achoui_winniemark7 (@bongkochakron) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 21:22
    ????????????????????????
    #18147
    0
  16. #18024 กานต์ (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 16:21
    ไรท์ขาาาาามาเร็วนร้าาาาา.

    ..
    #18024
    0
  17. #18023 Bkkz-ReiJi (@expmachi) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 16:15
    ตู้มมมมม!!! กลายเป็นโกโก้ครั้นนนน!!
    #18023
    0
  18. #18022 Yingpoon (@poon2556) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 15:53
    ขอบคุณคร่า สนุกมากค่ะ
    #18022
    0
  19. #18018 อาวุธไร้ตา (@f-rebellione) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 01:17
    สุดยอดดดด เป็นเรื่องที่ยำใหญ่ใส่ทุกอย่าง อารมณ์เหมือนอ่านการ์ตูน โคตะระมันส์ / สนุก แบบหลงมาอ่านแล้วแม่ง ยาวเลยข้า
    มีปล่อยปมมาเป็นระยะข้าก็ลงแดงไปดิ ต่อมเผือกทำงานหนัก...ปล. ณ .. นี้ชอบความฟูลออพชั่นของเด็กหัวหงอกมาก
    #18018
    0
  20. #18016 piyaponpiyapon (@piyaponpiyapon) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 21:57
    สนุกสุดยอดของความมันเลยค่า แต่ก็ค้างสุดยอดเช่นกันค่ะ ไรท์จ๋า ขออีกตอนได้ไม้คะ 
    #18016
    0
  21. #18015 คิขุเฟคจิงปะ (@bumzaza258) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 19:42
    เดี้ยนก็ค้างตู้มไปตามๆกันนน
    #18015
    0
  22. #18014 White_Lilys (@lolipopkungs) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 16:56
    ตัดจบแบบนี้ ฟรีซมันจะตายมั้ยเนี่ย ไม่ใช่ว่าพอมาตอนหน้า ฟรีซมันไม่ตายนะ แต่ดูแล้วไม่ตายก็เจ็บหนักแน่ๆละ 555
    #18014
    0
  23. #18013 p215 (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 16:35
    สมควรตายตั้งนานแล้ว จอมป้ันน้ำ
    #18013
    0
  24. #18011 Wada Mizaki (@karno) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 10:04
    อ้ากกกกค้าง
    #18011
    0
  25. #18010 P-nam (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 03:40
    อ่ะ, ค้างอยู่ยอดไม้ ค้างอยู่บนคาคบ​และค้างอย่างแรงส์สสสส
    #18010
    0