เซียนจอมเวทย์ Deva Wizard

  • 96% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 3,909,547 Views

  • 27,113 Comments

  • 28,060 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    55,816

    Overall
    3,909,547

ตอนที่ 2 : เริ่มต้นบำเพ็ญอีกครั้ง (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1376 ครั้ง
    1 พ.ย. 60

เมอร์ลินอย่างนั้นหรือ?

 

เมอร์ลินคือชื่อของผู้ใดกัน? หรือเธอเอ่ยเรียกนามนั้นแก่ข้า

 

สวรรค์! นี่มันเรื่องราวอันใดกันเล่า

 

"ไม่เป็นไร หากเจ้ายังตอบแม่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอเพียงเจ้าฟื้นขึ้นมา เท่านี้แม่ก็ดีใจมากแล้ว ขอบคุณทวยเทพทั้งหลาย ขอบคุณที่ช่วยชีวิตลูกชายของข้า"

 

หญิงสาวโผเข้ากอดร่างของเทียนหลงทั้งน้ำตา เมื่อร่างของเขาสัมผัสกับอ้อมกอดของหญิงสาว ทันใดนั้น เรื่องราวมากมายก็ก็ไหลผ่านถาโถมเข้าสู่สำนึกของเทียนหลง เรื่องราวที่ไม่คุ้นเคย เรื่องราวที่แปลกประหลาด มันเป็นเรื่องราวของเด็กน้อยที่อยู่ในวัยเจ็ดขวบ นามว่า ‘เซอร์เตส เมอร์ลิน’

 

หญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้านี้คือ ‘เซอร์เตส เมย์’ มารดาของเด็กน้อยคนนี้ เธอเป็นอนุภรรยาคนที่สามของ ‘เซอร์เตส วิชเชอร์’ แห่งตระกูลเซอร์เตส

 

หากจะกล่าวถึงตระกูลเซอร์เตส ตระกูลเซอร์เตสนั้นมี ‘เซอร์เตส โรเซ่’ เป็นผู้นำตระกูล เขาคนนี้คือขุนนางในตำแหน่งเอิร์ลแห่งมิเคอร์เบิร์ก ที่อยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรอารากอน หนึ่งในอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ของแผ่นดิน

 

บุรุษผู้ชื่อ ‘วิชเชอร์’ นั้น เขาเป็นบุตรคนที่สี่ของเอิร์ลเซอร์เตส

 

วิชเชอร์นั้นมีภรรยาถึงสามคนด้วยกัน

 

ภรรยาคนแรกได้ให้กำเนิดบุตรชายเช่นเดียวกัน บุตรของภรรยาคนแรกนั้นถูกเลี้ยงดูอุ้มชูโดยตระกูล

 

ภรรยาคนที่สองนั้นไร้บุตรสืบทอด แต่เธอนั้นเป็นคนที่รักและเทิดทูนวิชเชอร์เป็นอย่างมาก มากเสียจนยอมมอบชีวิตของเธอให้กับวิชเชอร์ได้

 

ภรรยาคนสุดท้ายของวิชเชอร์คือเมย์ หญิงสาวที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเทียนหลง ณ ตอนนี้

 

น่าเสียดายที่ชีวิตของวิชเชอร์นั้นแสนสั้น เขานั้นจากไปด้วยโรคติดต่อที่ระบาดตอนออกตรวจราชการ ไม่นานโรคร้ายนั้นก็ได้พรากลมหายใจของวิชเชอร์ไป

 

ภรรยาคนรองของเขานั้นเสียใจเป็นอย่างมาก เธอเป็นคนที่รักและเทิดทูนวิชเชอร์ผู้เป็นสามีดุจชีวิต เมื่อเผชิญกับการจากไปของวิชเชอร์ สุดท้ายแล้วเธอก็ได้ตัดสินใจกระทำการที่สิ้นคิด ปลิดชีพตัวเธอเองและตายตามวิชเชอร์ไป

 

หลังจากที่เอิร์ลโรเซ่สูญเสียวิชเชอร์ไป เขาจึงเสียใจเป็นอย่างมาก

 

ช่วงเวลาแห่งการจากไปของวิชเชอร์นั้น กลับเป็นช่วงที่เด็กน้อยเมอร์ลินถือกำเนิด ด้วยความแค้นใจส่วนหนึ่งที่บุตรชายไปนำเอาคนรับใช้ที่ไร้หัวนอนปลายเท้ามาเป็นภรรยา แม้ว่าเมย์จะมีศักดิ์เป็นลูกสะใภ้คนหนึ่งแต่เอิร์ลเซอร์เตสก็ยังรู้สึกเกลียดชัง

 

ส่วนหลานที่กำเนิดมาจากชนชั้นที่ต่ำต้อย มิหนำซ้ำยังนำพาความโชคร้ายทำให้ลูกชายของเขานั้นต้องจากไป สิ่งเหล่านี้ยิ่งทำให้ความไม่พอใจของเอิร์ลโรเซ่ที่มีต่อสองแม่ลูกนั้นเพิ่มขึ้นเท่าทวี

 

ทันทีที่วิชเชอร์จากไป ฐานะของเมย์ยิ่งตกต่ำลง สะใภ้คนที่สามนั้นเป็นแต่นามเรียกขาน เธอนั้นถูกผู้คนเหยียดหยาม ฐานะของเธอถูกลดไปเป็นผู้รับใช้ดังเดิม

 

ส่วนเมอร์ลินบุตรชายของเธอนั้น เมื่อไม่นานมานี้เด็กน้อยได้ถูกส่งให้ไปเป็นผู้ดูแลของบุตรของดยุกโคว์ ดยุกผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรอารากอน

 

กระนั้นเหตุใดหลานของตระกูลเซอร์เตสผู้มีเกียรติ ถึงกลับต้องถูกส่งไปเป็นข้ารับใช้เล่า?

 

ทำไมหัวใจของเอิร์ลเซอร์เตสจึงเต็มไปด้วยความเกลียดชังกับสองแม่ลูก?

 

เพียงแค่ช่วงเวลาไม่กี่อึดใจ เหตุการณ์ต่างๆ มากมายตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันของเด็กน้อยที่ชื่อเมอร์ลินก็หลั่งไหลเข้าสู่สำนึกของเทียนหลง จนเขารู้สึกถึงโพรงสมองแหล่งกักเก็บความรู้ของเขานั้นรู้สึกตื้อตันจนมึนงง

 

เหตุการณ์ล่าสุดที่หลั่งไหลเข้ามาเป็นห้วงสุดท้าย ทำให้เทียนหลงถึงกับจดจำมันได้ราวกับมันตามติดตาออกมา มันเป็นภาพของแม่น้ำสายใหญ่ที่กระแสน้ำเชี่ยวไหลอย่างคึกคะนอง

 

แม่น้ำสายใหญ่?

 

เหตุใดเขาจึงต้องเห็นแม่น้ำสายใหญ่?

 

ว่าแล้วภาพเบื้องหน้าก็เริ่มชัดเจน มันเป็นภาพของเด็กน้อยคนหนึ่งซึ่งอยู่ในระหว่างกลับมาเยี่ยมบ้าน หลังจากที่ไปถูกนำไปเป็นผู้ติดตามของบุตรชายดยุกโคว์ แต่กระนั้นเขากลับถูกเด็กคนหนึ่งกระโดดเข้ามาขวางหน้าและกำลังกลั่นแกล้งเขา ความร้ายแรงของการถูกรังแกนั้น ทำให้เด็กน้อยพลาดตกลงไปในกระแสน้ำอันเชี่ยวกราด

 

เด็กน้อยกำลังดิ้นรน เขาพยายามยื้อชีวิตของเขาจนสุดแรง แต่นั่นก็ไม่อาจทำให้เขาเอาชนะกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวอย่างเกรี้ยวกราดได้

 

ร่างเล็กจึงค่อยๆ จมลงและจมลง

 

เฮือก! เทียนหลงสะดุ้งตื่นจากภวังค์ในทันใด

 

หรือว่านี่คือร่างของเด็กน้อยคนนั้น?

 

เด็กที่ชื่อเซอร์เตส เมอร์ลิน?

 

เทียนหลงมองดูมือและเท้าเล็กๆ ของตน ทุกสัดส่วนของเขาถูกย่อขนาดเล็กลงกว่าแต่ก่อน ผิวพรรณอันอ่อนเยาว์เหล่านี้หาใช่สิ่งที่เขาต้องการไม่

 

เขาครุ่นคิดในภวังค์ หากกล่าวตามหลักความเป็นไปได้ เขานั้นได้หลงเข้ามาอยู่ในร่างที่ไม่สมควรอยู่ เด็กน้อยผู้นี้อาจจะสิ้นชีพไปแล้ว วิญญาณของร่างนี้อาจเข้าสู่วัฏสงสาร

 

แล้วเหตุใดกัน?

 

ผู้บรรลุการบำเพ็ญเซียนเช่นเขาถึงได้มาอยู่ในร่างนี้?

 

เมื่อเขาได้ทำการตามขั้นตอนการตัดวิญญาณได้สำเร็จ จิตวิญญาณของเขาไม่สมควรจะมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ที่ที่เขาสมควรปรากฏควรเป็นสวรรค์

 

ไม่ใช่ที่แห่งนี้!

 

เทียนหลงตกใจ และเศร้าใจเป็นอย่างยิ่ง วูบหนึ่งเขาอดคิดคับแค้นใจเสียไม่ได้ หรือนี่คือความผิดพลาดของการตัดวิญญาณ จึงทำให้เขาต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

 

เมื่อเทียนหลงมองไปยังเบื้องหน้าอีกครั้งหนึ่ง หญิงสาวชื่อเมย์ยังคือเฝ้ามองเขาด้วยท่าทีที่แสดงความกังวล หากเรื่องทั้งหมดเป็นเช่นนี้ เขาเองจำต้องยอมรับชะตากรรม ด้วยความที่เขาเป็นผู้ฝึกตนที่บำเพ็ญตนนับร้อยปี เทียนหลงจึงสามารถปลงกับเรื่องทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว

 

ต่อไป เขาต้องใช้ชีวิตในชื่อของเด็กน้อยเมอร์ลิน และเขาต้องยอมรับหญิงสาวคนนี้เป็นมารดาของเขาตั้งแต่นี้เป็นต้นไป

 

ทันใดนั้นมืออันหยาบกร้านของหญิงสาวก็เอื้อมมาสัมผัสยังศีรษะของเด็กน้อย นัยน์ตาของหญิงสาวนั้นแฝงด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน

 

เหตุใดมือของหญิงสาวช่างหยาบกร้านเช่นนี้?

 

หญิงสาวทุกคนควรมีผิวพรรณและมือไม้ที่นิ่มนวลมิใช่หรือ?

 

แต่สำหรับเมย์แล้ว มือนี้ของเธอนั้นมีไว้ปกป้องลูกน้อย เพราะความเป็นกำพร้าของเธอ เธอจึงไม่มีที่พึงพาใดอื่นนอกจากที่นี่ ต่อให้เป็นคนรับใช้หรือใดอื่นเธอก็ต้องจำยอม ทั้งหมดนี้เพื่อความสุขของลูกน้อย

 

"ท่านแม่" เทียนหลงที่ต้องใช้ชื่อใหม่ว่าเมอร์ลินกล่าวออกมา

 

เมย์ส่งรอยยิ้มอันนุ่มนวลให้แก่ลูกน้อย แล้วเธอก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

 

"เมอร์ลิน เจ้ารู้ไหม แม่เป็นห่วงเจ้าแค่ไหน? เจ้าอย่าซุกซนจนทำให้แม่ทุกข์ใจเช่นนี้อีก ... เอาล่ะ เวลานี้แม่จะไม่บ่นว่าเจ้า พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวแม่จะไปหาอะไรมาให้เจ้าทาน"

 

น้ำเสียงของผู้เป็นแม่เอ่ยกล่าวด้วยความห่วงใย หญิงสาวก้มลงประทับริมฝีปากจรดหน้าผากของเด็กน้อย แล้วขยับตัวลุกเดินออกจากห้อง

 

ดังนั้นแล้ว ยามนี้ภายในห้องจึงเหลือแต่เทียนหลงในร่างของเด็กน้อยเมอร์ลิน

 

เขาค่อยๆ เริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอีกครั้งหนึ่ง  สถานที่แห่งนี้ช่างแตกต่างจากภพภูมิของเขายิ่งนัก สภาพภายในห้องแห่งนี้ดูเหมือนจะเป็นกระท่อมมากกว่าบ้านเรือนเสียอีก ผนังทั้งสี่ด้านล้วนทำด้วยดินหินขรุขระ 

 

เมอร์ลินเห็นแล้วช่างขัดใจมันนัก ครั้งหนึ่งเขานั้นเป็นถึงผู้ฝึกตนบำเพ็ญเพียรระดับสูงสุดของขั้นร่วงโรย เมื่อเห็นหญิงสาวที่ชื่อเมย์แล้ว เขาไม่อาจทนดูความลำบากที่อาศัยอยู่ในสถานที่เช่นนี้ได้

 

แม้นเริ่มต้นการบำเพ็ญเพียร เขาจะต้องใช้ชีวิตที่แสนทรหด แต่ในช่วงบั้นปลาย เมื่อเขาอยู่ในขั้นสูงสุดของการบำเพ็ญเพียรแล้ว สิ่งของรอบกายเขาสามารถสรรหาพวกมันมาได้อย่างง่ายดาย

 

เขาเทียนหลงที่อาศัยร่างของเด็กน้อยผู้นี้ นับแต่นี้ไปเขาจะต้องใช้ชีวิตในชื่อของเด็กน้อยเมอร์ลิน

 

เขาทดลองสะบัดมือพร้อมกับเคลื่อนพลังปราณเซียน เพื่อตรวจสอบพลังของเขา

 

พรึบ! พรึบ! พรึบ!

 

สวรรค์! 

 

นี่มันเกิดเหตุการณ์อันใดขึ้น! เหตุใดตบะปราณเซียนของเขาถึงได้หดหายมลายไปหมดเช่นนี้

 

เขาซึ่งเป็นถึงผู้ฝึกตนบำเพ็ญเพียรระดับสูงสุดของขั้นร่วงโรย การบำเพ็ญเพียรของเขานั้นใช้เวลามากกว่า 600 ปี เหตุใดบัดนี้พลังตบะปราณเซียนของเขาถึงหายไปหมดเกลี้ยงเช่นนี้

 

หรือนี่คือผลอีกอย่างหนึ่งของความล้มเหลวจากขั้นตอนการตัดวิญญาณ

 

การบรรลุเข้าขั้นสู่สวรรค์ คือการบรรลุการเป็นเซียนอย่างแท้จริง จำต้องผ่านขั้นตอนการตัดวิญญาณให้สำเร็จเสียก่อน ในอดีตที่ผ่านมาหากผู้ฝึกตนที่ทำการตัดวิญญาณล้มเหลว วิญญาณของคนผู้นั้นจะถูกทัณฑ์สวรรค์ฟาดฟันจนวิญญาณแตกสลาย มิอาจก่อเกิด ณ ที่แห่งใดได้อีก

 

แล้วเหตุใดเมื่อเขาได้กระทำขั้นตอนการตัดวิญญาณแล้วจึงมาปรากฏ ณ ที่แห่งนี้?

 

หรือนี่คือความล้มเหลว

 

ไม่สิ หากล้มเหลววิญญาณของเขาสมควรที่จะถูกทัณฑ์สวรรค์สะบั้นจนวิญญาณแตกสลาย แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น

 

แล้วนี่มันคืออะไรกัน? หรือนี่คือความล้มเหลวในอีกรูปแบบหนึ่ง?

 

คิดได้เช่นนี้แล้วหัวใจของเขาก็พลันถูกปกคลุมด้วยความเศร้า

 

น่าเจ็บใจ! มันช่างน่าเจ็บใจเป็นยิ่งนัก!

 

เทียนหลงในร่างของเมอร์ลินล้มตัวนอนลงบนเตียง ยิ่งเขาคิดมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเจ็บใจมากเท่านั้น เขาไม่คิดเลยว่าความล้มเหลวของเขานั้นจะสามารถทำให้เขาเจ็บปวดใจถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา

 

บัดนี้ผลแห่งความเพียรพยายามของเขาทั้งหมดได้สูญหายไปหมดแล้ว ตบะปราณเซียนหลายร้อยปีของเขาได้มลายหายไป

 

เด็กน้อยกัดฟันกรอดอยู่บนเตียงอย่างเจ็บแค้นใจ กลิ่นอายแห่งความหมองหม่นกระจายออกมารอบๆ ตัวเขา

 

ในอดีตนับแต่ที่เขาประสบกับโศกนาฏกรรมในครั้งนั้นแล้ว เขาก็ได้ทำการเก็บตัวฝึกฝน ปิดด่านฝึกตนอย่างพากเพียร

 

หลายร้อยปีเขานั้นแทบจะไม่ออกมาจากโลกภายนอก

 

ในรอบหลายร้อยปีเขาเคยเปิดด่านออกมาเพียงสามครั้งเท่านั้น ครั้งแรกคือตอนที่เขาบรรลุถึงขั้นแตกหน่อ ครั้งที่สองเขาบรรลุถึงขั้นผลิดอก และครั้งสุดท้ายเขาบรรลุถึงขั้นร่วงโรย จนคนในสำนักแทบจะลืมตัวตนของข้าไป

 

เมื่อเวลาล่วงผ่านไปศิษย์ในสำนักก็ต่างพากันเรียกเขาว่า ‘บรรพบุรุษ’ ไปเสียแล้ว

 

แต่เหตุการณ์นี้ก็ทำให้รากฐานที่เขาพากเพียรสร้างขึ้นมาพังทลาย

 

เมื่อเขาไม่ได้เป็นเซียนดั่งใจหวัง ความกังวลพุ่งเข้าจู่โจมความคิดเขา เรื่องราวมากมายต่างผุดขึ้นในหัวของเขาหลากหลาย มันเป็นเรื่องราวในชีวิตที่ผ่านมาของเขา เรื่องราวที่เป็นแรงผลักดันในการเป็นเซียนของเขา

 

ยิ่งคิดมากเท่าไหร่ อารมณ์ของเขาก็ยิ่งดิ่งลงไปทุกที เมื่อมาถึงจุดหนึ่ง ในช่วงเวลาหนึ่งความคิดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในชั่ววูบ

 

ไม่ได้สิ! เขาจะมัวมาท้อแท้ใจแบบนี้ไม่ได้

 

ในเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่ ยังมีร่างกายและเลือดเนื้อ  การฝึกตนบำเพ็ญเพียรไม่ควรจบสิ้นเขาสู่ทางตันเพียงเท่านี้ 

 

เมื่อคิดได้ดังนั้น ไฟแห่งความหวังของเขาก็ลุกโชนขึ้นมากอีกครั้งหนึ่ง

 

ร่างของเด็กน้อยพลันลุกขึ้นมาจากเตียงอีกครั้ง เขาเคลื่อนกายแล้วขยับตัวทำการนั่งลงในท่าทำสมาธิในทันที

 

เมื่อคิดสะละตะอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาจะมามัวเสียใจจมอยู่กับความสิ้นหวังเช่นนี้ไม่ได้

 

เขาจะต้องก้าวต่อไป แม้จะต้องเริ่มนับหนึ่งอีกครั้งหนึ่งก็ตาม

 

เมอร์ลินเริ่มทำรวบรวมพลังปราณเซียนรอบๆ ตัวของเขา

 

แต่ทว่า ...

 

เดี๋ยวก่อน! 

 

นี่มันอะไรกัน!

 

เหตุใดที่แห่งนี้ถึงไม่มีพลังปราณเซียนเลยแม้น้อย เมอร์ลินไม่สามารถสัมผัสได้ถึงพลังปราณเซียนได้เลยแม้แต่น้อย

 

สวรรค์! แล้วนี่มันอะไรกัน

 

แท้จริงแล้วรอบกายของเขานั้นสมควรปรากฏพลังปราณเซียนหรือพลังปราณชีวิต แต่บัดนี้นอกจากเขาจะไม่สามารถสัมผัสถึงพลังปราณใดๆ ได้แล้ว แต่เขากลับสามารถสัมผัสได้ถึงพลังงานในอีกรูปแบบหนึ่ง

 

เขานั้นรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

 

ภพภูมิแห่งนี้ไม่มีทั้งพลังปราณเซียนและปราณชีวิตที่เป็นสิ่งจำเป็นของผู้ฝึกตนเป็นเซียนหรือผู้ฝึกยุทธ์ต่อสู้ แต่กลับมีพลังประหลาดอีกอย่างหนึ่งปะปนอยู่ในอากาศจำนวนมาก

 

เขาทดลองชักนำและดึงดูดพลังประหลาดนี้เข้าสู่ร่างกายตามหลักวิธีที่เขาเคยทำ

 

ไม่น่าเชื่อ! ร่างกายของเขานั้นสามารถดูดซับพลังงานประหลาดเหล่านี้ได้

 

“แต่เหตุใดมันถึงมุ่งที่จะเข้าสู่ตำแหน่งหัวใจ?” เทียนหลงในร่างของเมอร์ลินขมวดคิ้วอย่างสงสัย

 

ร่างเด็กน้อยของเมอร์ลินพยายามบังคับพลังประหลาดที่กำลังเคลื่อนไหวภายในร่าง เขาใช้สำนึกแห่งการบำเพ็ญเซียนกดดันพลังประหลาดนี้เอาไว้ และในทันใดนั้นเองเมื่อพลังประหลาดนี้ถูกกดดันมากๆ เข้า มันก็กลายเป็นการกลั่น

 

พลังประหลาดถูกกลั่นจนกลายมาเป็นพลังที่เขาคุ้นเคย

 

สำนึกแห่งการบำเพ็ญเซียนของเขาถูกเปิดออก มันสามารถกลั่นพลังประหลาดให้กลายเป็นพลังปราณเซียนได้

 

เมื่อเห็นดังนั้นเด็กน้อยเมอร์ลินจึงดำเนินการรวบรวมพลังประหลาดเข้าไปในร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง และเพียงเวลาไม่นานทันใดนั้นเอง

 

ซู่!

 

ร่างกายของเด็กน้อยปรากฏไอร้อน มันเป็นควันสีขุ่นอันเบาบางพุ่งออกมาจากร่างของเขา ร่างกายของเมอร์ลินนั้นชุ่มไปด้วยเหงื่อ ปรากฏคราบไคลออกมาอย่างน่าประหลาด

 

นี่มัน!

 

ระดับ 1 ของขั้นรวบรวมปราณ!

 

สวรรค์! เหตุใดเขาถึงสำเร็จระดับ 1 ของขั้นรวบรวมปราณได้รวดเร็วถึงเพียงนี้

 

ไม่ผิดแน่ การที่ร่างกายสามารถขับเหงื่อสีคล้ำออกมาจากทุกรูขุมขนได้แบบนี้ นั่นหมายถึงการประสบความสำเร็จในการรวบรวมปราณ 

 

นี่มันเรื่องใดกัน

 

ทั้งที่ในอดีตกว่าที่เขาจะสามารถสำเร็จในขั้นนี้ได้ เขาต้องใช้เวลาเกือบสองปีในการฝึกฝนรวบรวมพลังปราณ แต่นี่เขาเพียงรวบรวมพลังแค่เพียงไม่กี่อึดใจก็สามารถประสบความสำเร็จทะลวงขั้นแรกได้แล้ว

 

เหตุใดเขาถึงสำเร็จระดับ 1 ของขั้นรวบรวมปราณได้รวดเร็วเพียงนี้?

 

หรือว่า! 

 

พลังประหลาดที่เขาสามารถสัมผัสได้ในดินแดนแห่งนี้จะมีความเข้มข้นที่มากกว่าพลังปราณในภพภูมิก่อนหลายเท่า พลังประหลาดนี้ดีกว่ากลิ่นอายฟ้าดินในห้องถ้ำบ่มเพาะที่ยอดเยี่ยมเสียด้วยซ้ำ

 

เมอร์ลินอดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มออกมา ความยินดีของเขานั้นเปรียบดั่งลิงโลด ไฟที่กำลังจะมอดดับในใจของเขาถูกทำให้พัดกระพือขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

 

หากเป็นดังที่เขาหวังไว้ เช่นนี้แล้วหนทางในการบ่มเพาะอีกครั้งหนึ่งของเขานั้นย่อมโรยด้วยกลีบดอกไม้ พลังประหลาดนี้เปรียบดังทรัพยากรชั้นยอด มันมีค่าเหนือกว่ากลิ่นอายใดๆ ที่เขาเคยเจอมา

 

การไปสู้ขั้นร่วงโรยระดับสูงสุดและทำการตัดวิญญาณอีกครั้งหนึ่งนั้นย่อมไม่ยากเย็นเหมือนในอดีตอีกต่อไป

 

แม้พายุจะโหมกระหน่ำ แต่เมื่อผ่านพ้นไปแล้วย่อมเห็นท้องฟ้าที่กระจ่างใส ในโชคร้ายนั้นยังมีโชคดีแฝงอยู่

 

“สวรรค์! ขอบคุณที่ให้โอกาสข้าอีกครั้งหนึ่ง”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.376K ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #25521 SeowooPark (@the01yunosama) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 20:41
    ถ้างั้นก็ซื้อแฮนด์ครีมให้แม่ใช้ซะนะ
    #25521
    6
    • #25521-4 DN_Phufa (@DN_Phufa) (จากตอนที่ 2)
      22 ธันวาคม 2561 / 16:17
      .........
      #25521-4
    • #25521-5 Magamaru (@Magamaru) (จากตอนที่ 2)
      23 ธันวาคม 2561 / 18:36
      ......
      #25521-5
  2. #24919 PrinceNawa (@nanwalai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 18:14
    กลับมาอ่านรอบ 3 สนุกมาก ชอบเรื่องนี้มากค่ะ^^
    #24919
    0
  3. #24554 DDGanesh (@DDGanesh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 12:01

    Thank you

    #24554
    1
    • #24554-1 067247767a (@067247767a) (จากตอนที่ 2)
      17 สิงหาคม 2561 / 14:53
      -แภฟภคนคทคงง้
      #24554-1
  4. #24490 โย้ช! (@theblinks) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 20:15
    เยี่ยมไปเลยยย
    #24490
    0
  5. #24489 โย้ช! (@theblinks) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 20:15
    เยี่ยมไปเลยลูก
    #24489
    0
  6. #24473 maka20 (@maka20) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 10:39
    เยี่ยม👍
    #24473
    0
  7. #24309 Bichesta (@Bestyking) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 16:13
    พึ่งมาอ่านค่า เเต่งดีมากเลย
    #24309
    1
    • #24309-1 067247767a (@067247767a) (จากตอนที่ 2)
      17 สิงหาคม 2561 / 14:53
      ลงภดภเฝ
      #24309-1
  8. #24003 JintanaKhamfun (@JintanaKhamfun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 00:27
    พึ่งเข้ามาอ่าน ชอบสำนวนการเขียนมากเลย และไม่มีคำผิดให้กวนใจ คือดีต่อใจ
    #24003
    0
  9. #23731 Soranomika (@Soranomika) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 17:18

    จากสภาพชื่อเรื่อง คง มานา ไม่ก็ ฉี ซินะ

    #23731
    0
  10. #23201 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 00:10
    มาอ่านตอนเทียนหลงไปเป็นเมอร์ลินใหม่ก็ยิ่งรู้สึกว่าสมกับเป็นผู้บำเพ็ญเพียร นอกจากจะไม่สติแตกแล้วยังทรหดอีกด้วย พลังที่สะสมหายหรอ เออ ฝึกใหม่ก็ได้!! 55555
    #23201
    1
  11. #22892 KongKitti (@KongKitti) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 14:59
    อ่านครั้งแรกเนื่อเรื่องน่าติดตามต่อมากๆเลยคับ
    #22892
    0
  12. วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 00:27
    ขอบคุณครับ
    #21971
    0
  13. #21733 Achoui_winniemark7 (@bongkochakron) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:24
    รีไรท์แล้วดีขึ้นจริงๆ
    #21733
    0
  14. #21297 AmbusH08 (@AmbusH08) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 15:04
    ขอบคุณครับ
    #21297
    0
  15. #20596 วิโรจน์ ศรเพชร (@virost) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 08:07
    แม่ไปหาอะไรมาให้กินฟะ ทำไมไปนานจัง สว่างแล้วยังไม่มาเลย
    #20596
    0
  16. #20248 Faded-Girl (@nuufunction) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 17:09
    เจอคำผิดอยู่จ้า คิดสะละตะ>คิดสะระตะ
    #20248
    0
  17. #20172 015562973 (@015562973) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 22:24
    อยากอ่านอะ เปิดตอนเถอะ
    #20172
    0
  18. #19484 เฮเบียนัม บราวน์ (@33325) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 08:38
    ไม่สงสารแม่เลย คือเป็นชู้กับเขาก็สมควรโดนเกลียดอยู่แล้ว
    #19484
    7
    • #19484-6 Wanz Luvz (@narakstory) (จากตอนที่ 2)
      4 ตุลาคม 2560 / 00:45
      ไม่เคยอ่านนิยายหรือยู ถึงไม่รู้จักอนุ??
      #19484-6
    • #19484-7 Faded-Girl (@nuufunction) (จากตอนที่ 2)
      1 พฤศจิกายน 2560 / 17:15
      มาเม้นให้โดนด่า.. เห้ออออออ
      #19484-7
  19. #17353 Potatoray (@Potatoray) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 21:46
    ไม่มีปราณ แต่รวบรวมปราณระดัลแรกได้...งง?
    #17353
    1
    • #17353-1 poiice222 (@poiice222) (จากตอนที่ 2)
      12 พฤศจิกายน 2560 / 07:05
      เอามากลั่นเป็นพลังปราณไง ตอนแรกเป็นพลังเวทย์
      #17353-1
  20. #17341 Unnilium (@litium) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 10:35
    สนุกภาษาก็ลื่น
    #17341
    0
  21. #14963 แฟนพันธ์อ่าน (@henrietta5) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 12:01
    ไม่เข้าใจมำไมนิยาย เวบาเกี่ยวกับเวท มันต้องมีเมอลินเสมอเลย ชื่อยี้เวลาอ่านนี้ แถมให้รู้เลยว่าต้องเปนนักเวทที่ยิ่งใหย่แน่ๆ
    #14963
    0
  22. #14741 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 00:29
    ไม่น่าใช่นะ 
    #14741
    0
  23. #12468 Kuhaku_zero (@Kuhaku_zero) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 21:32
    ขอบคุณครับ
    #12468
    0
  24. #12359 MooN_JJ (@MooN_JJ) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 20:36
    โห่!!!!!! กระจอกขึ้นมาในบัดดล
    อย่างนี้ก็จำอะไรไม่ได้เลยอ่ะดิ
    ไหนจะร้านเสื้อคุมสีฟ้าอีกอ่ะ
    ไหนจะสมบัติของกษัตริย์โซโลมอนอีก
    นี้ท่านโซจะให้หนูอ่านวนหรอค่ะ
    รีบจำได้เถอะ รีบจำได้น่ะๆๆ น้ำตาจะไหล
    รออยู่นะคะ เป็นกำลังใจให้ (แต่ทำไมไรท์ทำร้ายเมอร์ลินอย่างนี้ล่ะค่ะ!!! TwT
    #12359
    5
    • #12359-3 PandorLa (@jinnxxx) (จากตอนที่ 2)
      2 กันยายน 2559 / 00:19
      เราก็โดน นึกสงสัยเลยกลับไปอ่านชื่อตอน อ๋อเลย55
      #12359-3
    • #12359-5 MooN_JJ (@MooN_JJ) (จากตอนที่ 2)
      2 กันยายน 2559 / 22:10
      ขอโทษทีค่ะ เราไม่ทันสังเกต...-o-' <br /> พอดีเห็นขึ้นอัพเดทก็กดเข้ามาดูเลยไม่ได้ดูชื่อตอน ขอโทษที่สร้างความสับสนนะคะ<br /> บวกกับเนื้อเรื่องใหม่กับที่อ่านมันชวนเข้าใจผิดพอดี555+ <br /> รู้สึกผิดสุดๆ เขินนิดๆด้วย ขอโทษจริงๆคะ<br /> >w<'

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 กันยายน 2559 / 22:25
      #12359-5
  25. #11872 Bambamnakub (@Bambamnakub) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 12:27
    ทำไมใช้คำว่า "มัน" อะ คำนี้ใช้แทนสรรพนามการเรียกสัตว์นี่???
    #11872
    2
    • #11872-1 กำลังภายในแตกซ่าน (จากตอนที่ 2)
      22 สิงหาคม 2559 / 17:28
      "มัน"นิยายกำลังภายในใช้บ่อยนะครับ ลองไปหาอ่านดู ผมว่าก็ใช้คำเหมาะกับยุคสมัยดี "มัน"แทนได้หลายอย่างครับ
      #11872-1
    • #11872-2 เคี้ยวเล็บ (@NTPPSVD) (จากตอนที่ 2)
      5 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:34
      มันที่กินได้อะ?
      #11872-2