เซียนจอมเวทย์ Deva Wizard

  • 96% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 3,927,768 Views

  • 27,194 Comments

  • 28,098 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    74,037

    Overall
    3,927,768

ตอนที่ 29 : ขึ้นสีเขียวแบบไม่สมบูรณ์ (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1009 ครั้ง
    6 ธ.ค. 60


ช่วงนี้ระบบการแจ้งเตือนของ Dek-d มีปัญหาการแจ้งเตือนหลายครั้ง
นิยายผมลงเพียง 1 ครั้งครับ การแก้ไขคำผิดระบบจะไม่แจ้งเตือนครับ ถ้าไม่มีการเปลี่ยนแปลง 2000 ตัวอักษรขึ้นไป
แจ้งไว้เพื่อทราบ
...............................................................................................................................

เป็นเวลา 5 ชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดชายชราก็เริ่มที่จะพูดอีกครั้ง เมอร์ลินนั้นหงุดหงิดเป็นอย่างมากกับสถานการณ์นี้ แต่เขาก็เริ่มที่จะพอเข้าใจสถานการณ์ของชายชรา

 

แม้ชายชราจะทรงพลังแต่เขาก็ยังถูกคุมขัง ลักษณะการพูดและการคงอยู่ของเขานั้นดั่งตัวตนอมตะ หากชายชราคนนี้อยู่มาเป็นเวลานาน แน่นอนว่าพลังงานของเขาย่อมอ่อนแอลง การที่เขาพูดอย่างเฉื่อยชาและขาดหายนั้นเป็นไปได้ว่านั่นอาจเกี่ยวข้องกับพลังเวทย์ของเขาที่หลงเหลืออยู่ไม่มาก

 

เมื่อคิดได้ดังนี้เมอร์ลินจึงใจเย็นมากขึ้น หากการเอ่ยคำพูดนั้นต้องใช้พลังงาน การที่ชายชราหยุดพูดไประยะเวลาหนึ่ง นั่นอาจเป็นเพราะเขากับกำลังสะสมพลังงานก็เป็นได้

 

เมอร์ลินนั่งลงแล้วตั้งใจฟังสิ่งที่ชายชรากำลังจะเอ่ย ไม่นานชายชราก็พูดขึ้น

 

"นั่นก็คือ *** กุญแจแห่งโซโลมอน***” ชายชราหายใจออกมาอย่างแรงและเอ่ยต่อ

 

“เจ้าต้องนำมาให้ข้า" แววตาของชายชรานั้นพลันแข็งกร้าว

 

แม้ชายชราจะดูอ่อนแรงลงแต่น้ำเสียงของเขาก็ยังทรงพลัง

 

ทันทีที่เมอร์ลินได้ยินคำว่า “โซโลมอน” นั่นก็ทำให้เขาเกิดความสนใจ เพราะตัวตนของเขาในตอนนี้นั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับสมบัติของโซโลมอน เขานั้นสังเกตได้ว่าเมื่อชายชราพูดถึงโซโลมอน อารมณ์ของชายชรานั้นจะเกรี้ยวกราดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล อาจเป็นไปได้ว่าผู้ที่คุมขังเขาอาจจะเป็นมหาจักรพรรดิโซโลมอน

 

"กุญแจแห่งโซโลมอน ... ข้าจะหากุญแจนี้ได้จากที่ไหน?" เมอร์ลินมองไปยังชายชราและเอ่ยถาม

 

กุญแจนี้ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับสมบัติของโซโลมอนนี่จึงทำให้เขาสนใจเป็นอย่างยิ่ง เขาจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้น

 

"นั่นมันเรื่องของเจ้า!" ดวงตาของชายชราเบิกกว้างและแสดงท่าทีที่เกรี้ยวกราด

 

ชายชรานั้นมีท่าทีหงุดหงิดอย่างไม่มีสาเหตุ เมอร์ลินไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ของเขาได้

 

ทันทีที่เขานั้นเอ่ยถ้อยคำตวาดออกมา ถ้อยคำเหล่านี้แฝงไปด้วยพลังลึกลับ

 

เพียงชายชราเอ่ยคำพูดออกมาไม่กี่คำก็ทำให้เมอร์ลินนั้นปลิวและกระแทกกับม่านพลังในทันที 

 

หากเมอร์ลินไม่ได้เป็นผู้บรรลุขั้นก่อลำต้น เพียงการตวาดเมื่อครู่อาจทำให้เขาบาดเจ็บได้แล้ว

 

เมอร์ลินพยายามเก็บความไม่พอใจของเขาเอาไว้ภายใน เขาพยายามที่จะปรับอารมณ์ให้เย็นลงและเอ่ยออกมา

 

"ท่านผู้เฒ่า กุญแจนี้ย่อมเป็นสิ่งที่ล้ำค่าและทรงพลัง หากท่านไม่รู้แล้วคนอย่างข้าจะไปหามันมาให้ท่านได้อย่างไร ไม่ต้องพูดการเสาะหา เพียงพลังของข้าในตอนนี้ก็เป็นไปได้ว่าไม่สามารถแตะต้องมันได้ แม้ข้าจะเป็นผู้ใช้อักขระแต่ก็เป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีฟ้า แถมยังเป็นเพียงแค่ผู้ใช้เวทย์ขั้นปลายผู้หนึ่ง”

 

เด็กน้อยหยุดพูดพักหนึ่งและกล่าวต่อ

 

“ท่านนั้นเป็นตัวตนอมตะ อาจจะอยู่ได้นานเท่าไหร่ก็ได้ แต่ข้าเป็นเพียงมนุษย์ที่มีพลังเล็กน้อยผู้หนึ่ง วันหนึ่งข้าจะต้องตาย ไม่แน่ว่าด้วยกำลังของข้า ต่อให้ใช้ทั้งชีวิตก็ไม่อาจหากุญแจมาให้ท่านได้”

 

จบคำของเมอร์ลิน ชายชรานั้นก็แสดงสีหน้าน่าเกลียดออกมาแล้วพูดออกมาอย่างรุนแรง

 

"เจ้าเด็กสารเลวอย่าคิดที่จะเล่นลิ้นกับข้า! ข้านั้นอยู่มานานหลายปีเพียงเจ้าอ้าปากข้าก็เห็นถึงความคิดเจ้าแล้ว เจ้านั้นไม่ใช่เด็กน้อยตาใสที่อ่อนแอ เพียงดวงตาและหอกของเจ้าสารเลวนั่นก็ทำให้เจ้ามีพลังมากแล้ว อย่าคิดที่จะล้อเล่นกับข้า" 

 

เมอร์ลินนั้นถูกชายชราตวาดกลับอย่างรุนแรง แต่เขาก็ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมา เพราะในตอนนี้เขานั้นเปรียบเสมือนความหวังของชายชรา ชายชรานั้นย่อมไม่ทำร้ายเขาอย่างแน่นอน

 

เด็กน้อยแสร้งยิ้มออกมาและเอ่ย

 

"จริงอยู่ที่ข้านั้นมีดวงตาและหอกของโซโลมอน แต่น่าเสียดายด้วยความสามารถของข้าในตอนนี้นั้นไม่สามารถใช้งานมันได้เพราะข้าไม่รู้วิธีการที่จะใช้มัน ข้าทำได้เพียงทำการเปิดพลังงานจากดวงตาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น การที่ข้าเป็นผู้ใช้อักขระได้นั้น มันก็เพียงประโยชน์เล็กน้อยจากดวงตานี้เท่านั้น” เมอร์ลินตีหน้าเศร้าและเอ่ยต่อ

 

“ดูเอาเถอะ พลังระดับผู้ใช้เวทย์ขั้นปลายกับอักขระเวทย์ขั้นสีฟ้า คุณสมบัติของข้าในตอนนี้ ท่านคิดว่าข้าจะสามารถหากุญแจแห่งโซโลมอนมาให้ท่านได้หรือไม่" 

 

เมอร์ลินแสดงละครสร้างความน่าสงสารต่อชายชรา

 

ชายชราแม้จะมีท่าทีที่ไม่พอใจ แต่เมื่อตรวจสอบคุณสมบัติของเด็กคนนี้แล้ว สิ่งที่เด็กคนนี้พูดมานั่นก็เป็นจริงทุกคำ นี่เป็นความจริงที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้

 

"ฮืม ... มันช่างน่าโมโห ทำไมผู้ที่ครอบครองสมบัติของเจ้าสารเลวนั่นถึงเป็นเจ้า ทำไมมันไม่ใช่คนที่มีคุณสมบัติดีกว่านี้ ทำไมถึงเป็นหนอนแมลงที่ได้ครอบครองมัน”

 

ชายชราหลับตาลงด้วยความสมเพช ไม่นานนักเขาก็ลืมตาแล้วเอ่ยออกมา

 

“ได้ ได้ ได้ ... หากเป็นเช่นนี้ก็ถือว่าข้าสงเคราะห์เจ้า"

 

กล่าวจบชายชราก็เรียกหินตราเวทย์ชั้นที่ 35 ที่เมอร์ลินได้มา บังคับมันให้ลอยมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเขา

 

แม้ชายชราจะถึงตรึงไว้ทั้งร่าง แต่เขาก็สามารถใช้พลังลึกลับนี้ได้ เขาสามารถใช้พลังของเขาได้อย่างใจคิดโดยที่ไม่จำเป็นต้องขยับตัวเลยแม้แต่น้อย

 

เบื้องหน้าของชายชราปรากฏหินรูปร่างประหลาดที่มีขนาดก้อนเท่าฝ่ามือลักษณะของมันคล้ายกับก้อนคริสตัล หินตราเวทย์ก้อนนี้นั้นเปล่งแสงสีแดงปนฟ้าออกมาอ่อนๆ แสงสีแดงปนฟ้านี้คือการแสดงลักษณะพลังของผู้ครอบครองหินตราเวทย์นั่นก็คือเมอร์ลินนั่นเอง

 

เมอร์ลินในตอนนี้นั้นอยู่ในขั้นผู้ใช้เวทย์ ออร่าพลังเวทย์ของเขาจึงเป็นสีแดงและสีของหินตราเวทย์นั้นจึงเป็นสีแดงเช่นกัน

 

ทันใดนั้นเองชายชราก็บังคับหินตราเวทย์ก้อนนั้นลอยเข้าสู่หน้าผากของเขา หินตราเวทย์นั้นเจาะทะลุหน้าผากของชายชราราวกับว่าเป็นภาพลวงตา 

 

การเคลื่อนไหวของชายชรานั้นหยุดนิ่งไป …

 

กินเวลาไปเกือบหนึ่งชั่วโมงในที่สุดชายชราก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

 

หินตราเวทย์ที่อยู่ในหน้าผากของชายชรานั้นค่อยๆ ทะลุออก

 

ลักษณะของหินก้อนนั้นเกิดการเปลี่ยนแปลง มันนั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

 

หินตราเวทย์ที่ลอยอยู่กลางอากาศในตอนนี้มันยังคงเป็นสีแดงเช่นเดิม แต่ที่เปลี่ยนไปคือแสงสีฟ้าที่เคยปะปนอยู่ตอนนี้มันได้กลายมาเป็นแสงสีเขียว แสงสีเขียวนั้นเคลื่อนไหวไปมาราวกับมีชีวิต

 

เมื่อชายชราลืมตาขึ้นมา หินตราเวทย์ก้อนนั้นก็ลอยกลับเข้าสู่เจ้าของเดิมของมัน

 

ใบหน้าของชายชรานั้นดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ดวงตาของเขานั้นกลับเต็มไปด้วยพลังอันลึกลับ เขาจ้องไปที่เมอร์ลินและเอ่ย

 

"เอาล่ะ ในตอนนี้ข้านั้นได้เลื่อนขั้นการใช้อักขระเวทย์ให้เจ้าแล้ว นับจากนี้ไปเจ้าจะเป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีเขียว”

 

ชายชราหยุดครู่หนึ่งและเอ่ยต่อ

 

“แต่ทว่า ... ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ย่อมไม่สามารถเป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีเขียวได้อย่างสมบูรณ์ มันจึงทำให้เจ้านั้นกลายเป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีเขียวกึ่งสมบูรณ์เพียงเท่านั้น สิ่งนี้หมายความว่าเจ้านั้นสามารถเป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีเขียวได้เพียงช่วงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น เมื่อใช้งานครั้งหนึ่งแล้วเจ้าจะต้องรอเวลาที่จะใช้งานมันได้อีกครั้ง ตราบใดที่เจ้ายังไม่เข้าสู่ขอบเขตนักรบเวทย์ เจ้าก็จะไม่สามารถเป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีเขียวได้อย่างสมบูรณ์ นี่คือเงื่อนไขของมัน"

 

เมื่อเมอร์ลินได้ยินดังนั้นแล้วเขาก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก มันราวกับส้มหล่นมาจากฟ้า

 

ชายชรานั้นได้ให้สมบัติที่ดีแก่เขา

 

การเป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีเขียวได้อย่างง่ายดายเช่นนี้มันจะต้องทำให้ผู้คนทั้งแผ่นดินต้องอิจฉา เป็นไปได้ว่าชายชราไม่รู้ว่าโลกภายนอกนั้นมีผู้ใช้อักขระขั้นสีเขียวจำนวนน้อยเพียงใดถึงได้ใจกว้างเลื่อนขั้นให้เขาแบบนี้

 

เมอร์ลินนั้นแทบกักเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่ การเป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีเขียวทำให้ชีวิตของเขานั้นปลอดภัยมากขึ้น ถึงแม้นี่จะไม่ใช่ขั้นสีเขียวแบบสมบูรณ์ แต่มันก็เพียงพอที่จะเขายินดีกลับมัน เพียงแค่เขาบ่มเพาะพลังเวทย์ให้ถึงขอบเขตนักรบเวทย์ เมื่อถึงตอนนั้นเขาก็สามารถกลายเป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีเขียวแบบสมบูรณ์ได้แล้ว

 

เมอร์ลินหยุดความยินดีของเขาเอาไว้ จากนั้นเขาก็กลับมาเข้าเรื่องที่ชายชราคนนี้จะไหว้วานต่อ

 

"ท่านผู้เฒ่าแล้วข้าจะรู้ได้ยังไงว่ากุญแจนั้นคือกุญแจที่ท่านตามหา ท่านสามารถบอกลักษณะหรือความพิเศษของมันได้หรือไม่?” เมอร์ลินเอ่ยถาม

 

ได้ยินคำถามของเมอร์ลิน ชายชราแสดงออกซึ่งความไม่พอใจก่อนจะเอ่ย

 

"เจ้าลืมแล้วหรือว่าเจ้าเป็นผู้ครอบสมบัติของโซโลมอน มันไม่ยากที่เจ้าจะตามหาสมบัติอีกชิ้นของเจ้าสารเลวนั่น ทุกๆ ครั้งที่มีสมบัติชิ้นอื่นใกล้ พวกมันจะเรียกร้องหากันและเจ้าก็จะสามารถสัมผัสถึงมันได้ เจ้าสามารถทดลองได้ในตอนนี้ เพ่งจิตของเจ้าไปที่สมบัติแล้วตรวจสอบสัมผัสรอบกายเจ้า ลองทำมันในตอนนี้ แล้วดูว่ามันจะเป็นไปตามที่ข้าพูดหรือไม่"

 

เมื่อได้รับคำแนะนำจากชายชรา เมอร์ลินจึงทดลองทำตามในทันที

 

เมอร์ลินเพ่งสมาธิไปที่จิตของเขา ครานั้นเองพลังเวทย์ก็ถูกถ่ายเทไปที่ดวงตาข้างขวา ด้วยสมาธิที่ทรงพลังของเขา ไม่นานนักเขาก็สามารถสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง

 

สัมผัสนี้เบาบางเป็นอย่างมาก เป็นไปได้ว่าคลื่นแรงกดดันพลังเวทย์ที่หนาแน่นั้นกำลังรบกวนเขาอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังสามารถสัมผัสถึงมันได้  

 

ใช่แล้ว! ที่แห่งนี้นั้นมีสมบัติของโซโลมอนอีกชิ้นหนึ่ง จากทิศทางที่เขาสัมผัสได้นั้น เป็นไปได้ว่ามันอาจจะอยู่บนชั้นบนสุดของหอคอยมหาเวทย์

 

"เจ้ารับรู้แล้วว่าที่แห่งนี้มีสมบัติของโซโลมอนอีกชิ้นอยู่" ชายชรากล่าวออกมาอย่างไร้อารมณ์

 

เมอร์ลินขมวดคิ้วด้วยความสงสัยครู่หนึ่งแล้วเผยรอยยิ้มออกมา

 

"เมื่อท่านรู้ว่ามีสมบัติอีกชิ้นอยู่ชั้นบน ทำไมท่านไม่เปิดทางให้ข้าขึ้นไปเอามันออกมา สมบัติชิ้นนั้นอาจเป็นสิ่งที่ท่านต้องการก็ได้" 

 

เด็กน้อยไม่สามารถบิดบังสายตาแห่งความโลภของเขาได้มิด

 

ชายชราส่งเสียงต่ำออกจากลำคอแล้วพูดว่า

 

"ฮืม ... ของชิ้นนั้นไม่ใช่กุญแจที่ข้าต้องการ มันไม่ใช่สิ่งของที่สามารถปลดปล่อยข้าออกจากพันธนาการของเจ้าสารเลวนั่นได้”

 

ชายชราจ้องเมอร์ลินด้วยแววตาที่แข็งกร้าว

 

“สารเลวน้อย แม้พลังของข้าในตอนนี้จะมีไม่มาก แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้เจ้ากลายเป็นฝุ่นผงได้อย่างง่ายดาย จำไว้หากเจ้าบิดพลิ้วข้าจะใช้พลังอักขระของข้าทำลายเจ้าให้สิ้นซาก รีบออกไปแล้วนำกุญแจกลับมาให้ข้า”

 

อารมณ์ของชายชรานั้นไม่แน่นอน เขาสามารถเปลี่ยนมันขึ้นลงราวกับสายน้ำ

 

เมอร์ลินนั้นไม่ถือสาเพราะเขานั้นได้รับประโยชน์ไม่น้อยจากชายชราผู้นี้ เขายิ้มและเอ่ย

 

"ข้ายังมีอีกคำถามหนึ่ง"

 

เมอร์ลินกล้าที่จะถามอีกคำถามหนึ่ง แม้ว่าชายชรานั้นจะอารมณ์ไม่ แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะฆ่าเมอร์ลิน เหตุผลนั้นไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง เพราะหากไม่ใช่เขาแล้วจะมีผู้ใดอีกที่สามารถหาสิ่งที่ชายชราต้องการมาได้

 

"อะไรอีก!" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคือง

 

เนื่องจากเมอร์ลินขัดคำสั่งเขา ชายชราจึงแสดงท่าทีที่เกรี้ยวกราด เสียงตวาดของเขานั้นสร้างคลื่นพลังที่สามารถสั่นสะเทือนได้ทั้งหอคอยมหาเวทย์

 

แต่ทว่าเมอร์ลินกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขาในตอนนี้นั้นเป็นความหวังเดียวของชายชรา แน่นอนว่าเขาย่อมไม่กล้าทำอันตรายเขา มันเป็นเพียงอารมณ์ที่เกรี้ยวกราดของชายชรา เขานั้นสามารถยอมรับมันได้

 

เด็กน้อยยิ้มออกมาและเอ่ย

 

"ในเมื่อท่านและข้านั้นมีธุรกิจต่อกัน ชื่อของข้านั้นคือเมอร์ลิน ไม่ทราบว่าข้านั้นสามารถเรียกท่านว่าอะไร ภายภาคหน้าหากพวกเราได้เจอกันอีกครั้ง ข้าจะได้เรียกได้ถูกต้อง"

 

ได้ยินดังนั้นชายชราก็กลับไปมีท่าทีที่เรียบเฉย อารมณ์ของเขานั้นเริ่มสงบลงอีกครั้ง

 

"หากเป็นยามปกติข้านั้นไม่ยอมที่จะให้ผู้ใดที่ต่อปากต่อคำมีลมหายใจต่อไปได้ ยิ่งเป็นเจ้าแล้วย่อมไม่ใช่ตัวตนที่ข้าจะใส่ใจ เพียงข้าพ่นลมหายใจออกมาก็สามารถทำให้เจ้านั้นไร้ตัวตนได้แล้ว แต่เห็นแก่ที่เจ้าเป็นประโยชน์ต่อข้า ข้านั้นจะปราณีแก่เจ้าสักครั้งหนึ่ง สารเลวน้อยจำไว้ให้ดีชื่อของข้านั้นคือ  ****จอร์มุนกานต์**** "  

 

เพียงแค่เอ่ยนามนี้ออกมา ชื่อนี้ก็ทำให้อากาศรอบๆ นั้นเกิดการบิดเบี้ยว กลิ่นอายแห่งความมืดนั้นแผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณ ทั้งหอคอยมหาเวทย์นั้นเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงอย่างไม่มีเหตุผล

 

เพียงแค่ชื่อของชายชราก็สามารถทำให้หอคอยมหาเวทย์สั่นสะเทือนได้แล้ว ไม่คาดว่าตัวตนในอดีตของเขานั้นจะยิ่งใหญ่เพียงใด

 

การที่ชายชราเรียกมหาจักรพรรดิโซโลมอนว่าคนสารเลวได้ คาดว่าในอดีตของเขาคงมีความรุ่งโรจน์อยู่ไม่น้อย ถึงสามารถด่าว่าโซโลมอนได้โดยที่ไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อยแบบนี้

 

นับได้ว่าชายชราที่มีชื่อว่าจอร์มุนกานต์นี้เป็นตัวตนที่อันตรายผู้หนึ่ง

 

“หากข้าสามารถหากุญแจแห่งโซโลมอนมาให้เขาได้ หลังจากนั้นข้ายังจะปลอดภัยอีกหรือไม่ ชายชรานี้คงจะไม่ทำการเสร็จศึกฆ่าขุนพล?” เมอร์ลินนั้นครุ่นคิดอยู่ในใจ ภายในใจของเขานั้นเกิดความสั่นไหว เมื่อได้สัมผัสกับพลังของจอร์มุนกานต์ เขานั้นตกอยู่ในความคิดของตนเองอยู่ครู่หนึ่ง ครานั้นเขาก็เลิกที่จะคิดฟุ้งซ่าน

 

“เรื่องในอนาคตอีกหน่อยค่อยว่ากัน” เมอร์ลินคิดและแสดงท่าทีที่นิ่งเฉย

 

"ไปได้แล้ว สารเลวน้อยอย่าทำให้ข้าขุ่นเคืองไปมากกว่านี้” เสียงตวาดของจอร์มุนกานต์ทำให้เมอร์ลินเลิกฟุ้งซ่านอย่างจริงจัง

 

"ข้าจะไปเดี๋ยว" เมอร์ลินนั้นมีท่าทีที่อ่อนน้อมเป็นอย่างมากเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ เขานั้นตระหนักได้ถึงพลังที่แท้จริงของจอร์มุนกานต์เมื่อครู่ การขู่ฆ่าของชายชรานั้นไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย ชายชรานั้นมีความสามารถที่จะทำมัน

 

จบคำของเมอร์ลิน จอร์มุนกานต์ก็ค่อยพับเปลือกตาลง ชายชรานั้นกลับไปสงบนิ่งอีกครั้งหนึ่ง

 

แต่เดี๋ยวก่อน! เขายังลืมบางสิ่งที่สำคัญไป

 

"หยุดก่อน ท่านจอร์มุนกานต์! ... อย่าพึ่งหลับไป ... แล้วข้าจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไรเมื่อท่านยังไม่คลายม่านพลังให้ข้า ... ท่านจอร์มุนกานต์ ... จอร์มุนกานต์ ... เจ้าแก่บ้าจอร์มุนกานต์!"

 

ไม่ทันเสียแล้ว...จอร์มุนกานต์นั่นนิ่งสนิทไปเสียแล้ว

 

ดูเหมือนว่าต่อให้เมอร์ลินจะด่าทออย่างไรก็ไม่สามารถปลุกมันให้ตื่นขึ้นมาได้

 

“นี่ข้าต้องรอเขาตื่นอีกแล้วหรอเนี้ย!”

 

ใบหน้าของเมอร์ลินนั้นเหมือนกับกำลังกินยาขม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.009K ครั้ง

188 ความคิดเห็น

  1. #26297 DN_Phufa (@DN_Phufa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 21:25
    หัวร้อนไปดิ
    #26297
    0
  2. #26053 3sandy (@hamony777) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 18:35

    สารเลวน้อย โอ้ยยยยยยยขำ

    #26053
    0
  3. #25769 M.D. MayDay (@yamylevol) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 14:38
    สารเลวน้อย 555
    #25769
    0
  4. #25737 Peerada1648 (@Peerada1648) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 13:52
    ปู่ดูไม่น่าไว้ใจเลยน้า
    #25737
    0
  5. #25070 nananabanana (@nananabanana) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 22:20
    เมอร์ลินเอ๋ยเมอร์ลิน ซวยแล้ว..
    #25070
    0
  6. #24738 YukiKiyu (@YukiKiyu) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 18:06
    ซวยเลย...
    #24738
    0
  7. #24587 DDGanesh (@DDGanesh) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 22:59

    Thank you

    #24587
    0
  8. #23577 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 16:45

    ที่แท้ก็พญางู จอร์มุนกานด์ นี่เองที่ถูกขังอยู่ที่นี่

    #23577
    0
  9. #21789 Conflagration (@leafre-algorithm) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 15:13
    นึกว่า jormungard มาจาก god items quest ใน ragnarok.
    #21789
    0
  10. #21326 AmbusH08 (@AmbusH08) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 11:17
    จะเอาฮาใช่ไหม 5555
    #21326
    0
  11. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 12:21
    5555เอาเข้าไปนี้เรากำลังอ่านนิยายตลกอยู่รึป่าวเนี่ย
    #20542
    0
  12. #20541 Panyapong2234 (@Panyapong2234) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 12:15
    มันน่าติดตามจริงๆ รีบมานะ
    #20541
    0
  13. #20540 Wfast (@Wfast) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 10:28
    สงสาร555555
    #20540
    0
  14. #20539 Polsilp Pumprasert (@markymar) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 09:36
    ระบบคงเอ๋ออีกนาน...
    แค่กดเว้นวรรคคำแรก มันก็เลื่อนทั้งหน้าละ
    2000 แค่ต้องยาวให้ถึง พวกนิยายหน้าสั้น
    หมดสิทธิ์เตือนกันพอดีเวลาแก้ไข...

    รีไร้ทีแล้วรายละเอียด ที่มาที่ไปเยอะขึ้นดีครับ
    แต่บางทีมันก็อ่านมึนๆไปบ้าง เดจาวูเป็นพักๆ
    อาจเป็นเพราะเคยอ่านมาจนจบ แต่.....
    รอความเทพของเมอลินอยู่นะครับ หวังว่าจะพีค
    กว่าเดิม สู้ๆครับ ขอบคุณมากครับ
    #20539
    0
  15. #20538 Phawat Saengsiripongpun (@boomboom2546) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 08:15
    รออยุ่คัย
    #20538
    0
  16. #20531 Phawat Saengsiripongpun (@boomboom2546) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 16:18
    อยากอ่านต่อ
    #20531
    0
  17. #20110 ไร้มิตรไร้สหาย (@detesu) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 12:35
    ประสาท
    #20110
    0
  18. #19927 SATANGnaphatsorn (@SATANGnaphatsorn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 12:55
    จะต้องรอลุงเขาไปอีกกี่ปีเนี่ย5555
    #19927
    0
  19. #19231 SKNdragon (@skndragon) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 15:26
    5555555555555+
    #19231
    0
  20. #14772 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 03:25
    ขำาาาาาา
    #14772
    0
  21. #12088 Zyrens (@Darkclouds) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 13:07
    jormungand อ่านว่า ยอร์มุงกัน หรือเปล่าค่ะ เหมือนเคยเจอว่าตัว j ในนี่อ่านออกเสียง ย.ยักษ์
    #12088
    1
    • #12088-1 auannie (@songchien) (จากตอนที่ 29)
      21 กันยายน 2559 / 15:32
      ถ้าเอามาจากคำนี้ โดยทั่วไป เขาอ่าน กันว่า ยอร์มุง เหมือนค้อน ยอร์เนียร์
      #12088-1
  22. #7781 slzyzero (@sliiz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 03:42
    ติดตามครับ
    #7781
    0
  23. #7746 Owe (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 22:06
    555 มาจาก อนิเมะ jormungand ปะ
    #7746
    0
  24. #6310 ปอมเป (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 06:18
    ขอบคุณมากจ้า
    #6310
    0
  25. #6278 sivakornza (@sivakornza) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 03:24
    ขอบคุณคับ
    #6278
    0