เซียนจอมเวทย์ Deva Wizard

  • 96% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 3,914,363 Views

  • 27,141 Comments

  • 28,061 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    60,632

    Overall
    3,914,363

ตอนที่ 37 : การรักษาโรคไข้ผลึก (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1051 ครั้ง
    6 ธ.ค. 60

การสืบสวนของเมอร์ลินได้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เขานั้นออกสำรวจลำธารแห่งนี้ด้วยตัวเอง เขาได้ทำการตรวจสอบน้ำที่อยู่บริเวณต้นตอโดยการใช้วงเวทย์ในความรู้ของเลเมเกทัน

 

ข้อดีของสารานุกรมความรู้เลเมเกทันคือสามารถรับรู้ประโยชน์ของวงเวทย์ทั้งหมด เมอร์ลินจึงเรียกใช้วงเวทย์แต่ละประเภทในการสังเคราะห์น้ำในลำธารเพื่อหาต้นตอของโรคไข้ผลึก

 

น่าเสียดายที่เวลานั้นผ่านไปนาน จึงทำให้เชื้อโรคไข้ผลึกนั้นเจือจางลงไปเป็นอย่างมาก แต่โชคดีที่มันยังพอจะหลงเหลืออยู่ แม้จะน้อยนิดขนาดที่มนุษย์ทั่วไปไม่สามารถสังเกตได้ก็ตาม

 

ด้วยอำนาจของดวงตาเลเมเกทัน เชื้อโรคเหล่านี้จึงไม่อาจเล็ดลอดจากสายตาของเมอร์ลินไปได้

 

เมอร์ลินจ้องมองน้ำที่อยู่ในขวดและวิเคราะห์

 

“มันเป็นอย่างที่ข้าคิด มีคนจงใจแพร่พันธ์เชื้อโรคนี้”

 

ทันทีที่เมอร์ลินกล่าวออกมา ผู้ที่ติดตามเขามาทั้งหมดก็ต่างตกใจ

 

สาเหตุของการติดโรคไข้ผลึกมันเป็นเพราะยาพิษที่เจือปนในน้ำ

 

“ข้าจะไปสืบเบาะแสที่ปลายสุดของลำธาร ไม่ต้องตามข้ามา”

 

กล่าวจบร่างของเมอร์ลินก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและหายไปดั่งหมอกควัน

 

ชาวบ้านไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งของเมอร์ลิน แม้พวกเขาคิดที่จะติดตามไปก็ไม่มีความสามารถนั้น เพราะการเคลื่อนไหวของเมอร์ลินนั้นรวดเร็วเป็นอย่างมาก มิหนำซ้ำเขายังบินได้

 

“เขาคือผู้ใช้อักขระอย่างแท้จริง ความสามารถของเขาช่างเหนือคนธรรมดาทั่วไป” ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้น

 

“มันคือโชคดีที่เขาผ่านมายังหมู่บ้านของเรา ไม่เช่นนั้นพวกเราทุกคนอาจไม่มีชีวิตเหลืออยู่แน่”

 

“ข้านั้นละอายใจนักที่ครั้งหนึ่งเคยดูถูกเขา ดวงตาของข้านั้นมืดบอดเกินไป ข้าหวังว่าเขาจะไม่ถือสาข้า” เจ้าของร้านบาร์กล่าว

 

“เขานั้นเป็นคนดี เขาช่วยเหลือหมู่บ้านของเรา และเขาเลือกที่จะมองข้ามความผิดของทุกคน”

 

“ข้ารู้สึกซาบซึ้งกับการกระทำของเขาเป็นอย่างยิ่ง” หญิงสาวผู้มีตุ่มหนองเอ่ยพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่ไหลลงแก้มของเธอ

 

“พวกเรากลับกันเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เราจะสามารถทำอะไรได้ หากติดตามท่านผู้ใช้อักขระมากจนเกินไป อาจเป็นการเกะกะและสร้างภาระให้แก่เขาได้” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับหันหลังเดินกลับหมู่บ้าน

 

ในอดีตนั้นขณะที่เมอร์ลินยังใช้ชีวิตเป็นผู้ฝึกตนช่วงรวบรวมปราณ ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดท้อใจกับการเดินทางสายนี้ จุดหนึ่งของชีวิตเขาตัดสินใจกลับไปใช้ชีวิตเป็นคนธรรมดาโดยร่ำเรียนความรู้ทางการแพทย์ประกอบเป็นอาชีพหาเลี้ยงตัวเขา

 

การหาต้นตอของโรคนั้นไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเคยทำ หลายปีที่ใช้ชีวิตเป็นคนธรรมดาเขานั้นได้ทำมันนับครั้งไม่ถ้วน 

 

เมื่อถึงทะเลสาบที่เป็นสถานที่สิ้นสุดของลำธาร เมื่อเขากวาดสายตามองออกไปรอบๆ เขาพบว่าทะเลสาบแห่งนี้มีจุดหนึ่งที่มีน้ำใสเกินไป ความใสของมันจึงเป็นที่น่าผิดสังเกต

 

ไม่รอช้าเมอร์ลินได้ตักน้ำในส่วนนั้นใส่ขวดกลับไป

 

เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน หัวหน้าหมู่บ้านก็จัดเตรียมที่พักและอาหารให้แก่เมอร์ลินเป็นอย่างดี 

 

แต่น่าเสียดายการกินและการนอนนั้นแทบจะไม่จำเป็นต่อเมอร์ลิน การบ่มเพาะขั้นก่อลำต้นนั้นไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตเฉกเช่นคนธรรมดา เขานั้นได้ละทิ้งปัจจัยเหล่านี้ได้ในช่วงระยะเวลาหนึ่งแล้ว

 

เมอร์ลินจัดการใช้ห้องโถงของบ้านพักเป็นสถานที่ทำงาน เพียงสะบัดมือไม่กี่ครั้งข้าวของที่เตรียมไว้ก็ถูกผลักออกไปและภายในห้องได้ถูกทำเป็นที่โล่ง

 

น้ำจากลำธารและน้ำจากทะเลสาบปลายน้ำนั้นถูกนำออกมาจากแหวนเวทย์

 

เมอร์ลินตั้งสมาธิและโบกสะบัดมือไปมาอย่างคล่องแคล่ง

 

ไม่นานวงเวทย์ตรวจสอบจำนวนมากก็ปรากฏออกมา

 

เมอร์ลินทำการตรวจสอบน้ำเหล่านั้นทีทัน

 

ประสบการณ์การกลั่นนับครั้งไม่ถ้วนของเขาถูกนำมาใช้อย่างเชียวชาญ

 

อักขระที่กลายเป็นวงเวทย์ถูกนำมาใช้อย่างคล่องแคล่ว แสงอันหลากสีมากมายส่องสว่างออกมาอย่างเจิดจ้าไปทั่วทั้งบ้าน

 

แสงสีของวงเวทย์เหล่านี้สร้างความตื่นตาให้กับชาวบ้านเป็นอย่างมาก

 

“นั่นท่านผู้ใช้อักขระกำลังจะทำอะไร?” หญิงสาวคนหนึ่งพูดออกมาอย่างสงสัย

 

“ข้าเองก็ไม่รู้ แต่แสงเหล่านั้นย่อมเป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน” ชายอีกคนกล่าว

 

“เจ้าคิดว่าเขาจะสามารถรักษาพวกเราได้หรือไม่” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างเศร้าสร้อยพร้อมกับมองไปยังมืออีกข้างหนึ่งของเธอที่ได้กลายเป็นผลึกแล้ว

 

“คำถามนี้ข้าไม่สามารถตอบเจ้าได้ คงมีแต่เขาเท่านั้นที่สามารถตอบคำถามนี้ได้” ชายหนุ่มเอ่ยตอบ

 

“ข้าขอภาวนาต่อทวยเทพทั้งหลาย ขอให้เขาทำสำเร็จด้วยเถอะ”

 

“ข้าเองก็ขอภาวนาด้วยเช่นกัน” สิ้นเสียงหนุ่มสาวทั้งสองก็เดินจากไป

 

เมอร์ลินใช้เวลา 1 คืนกับการค้นหาเชื้อโรคไข้ผลึก แต่น่าเสียดายที่ผลลัพธ์มันไม่เป็นอย่างที่เขาคิด

 

ภายในน้ำเหล่านี้นั้นมีเชื้อโรคเจือจางเป็นอย่างมาก หรือมันอาจเป็นเพราะว่าเชื้อโรคได้ถูกปล่อยออกมาเป็นระยะเวลานานและมันได้เจือจางลงไปเป็นอย่างมาก

 

เมอร์ลินต้องการหาต้นตอของเชื้อโรคที่แข็งแกร่งเพื่อนำมาศึกษาการผลิตยาต้าน แต่น่าเสียดายเชื้อโรคเพียงเล็กน้อยนี้ไม่เพียงพอสำหรับเขา 

 

ผ่านไปอีกสองคืน เมอร์ลินยังคงคิดหาวิธีการรักษาโรค

 

อาหารที่หัวหน้าหมู่บ้านจัดมาให้ เมอร์ลินไม่ได้แตะมันเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำเขายังห้ามไม่ให้ผู้ใดมารบกวนเขาในช่วงนี้

 

เกิดการพูดคุยเกี่ยวกับผู้ใช้อักขระคนนี้มากขึ้น เขานั้นยังเป็นเด็กน้อย แต่ทว่ากลับมีฝืมือที่สูงส่ง ทหารนับร้อยนั้นไม่ใช่คู่มือของเขา

 

หลังจากที่เขากลับมาจากการออกสำรวจลำธาร เขานั้นก็เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ในบางคืนนั้นมีแสงประหลาดสาดส่องไปทั่วทั้งตัวบ้าน สร้างความแตกตื่นให้กับคนในหมู่บ้านเป็นอย่างมาก

 

เรื่องที่แปลกที่สุดคือนับตั้งแต่ผู้ใช้อักขระคนนี้เข้ามาในหมู่บ้าน เขานั้นไม่หลับ ไม่นอน ไม่ดื่ม ไม่กิน เขาทำเช่นนี้เป็นเวลาหลายวัน นี่ไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาทั่วไปจะสามารถทำได้

 

พวกเขาไม่รู้ว่าผู้ใช้อักขระคนอื่นๆ จะเป็นเช่นนี้หรือไม่ หรือผู้ใช้อักขระนั้นไม่จำเป็นต้องดื่มกินและพักผ่อนใด

 

หลายคนพูดว่าเขาคือเทพเจ้า เทพที่มาช่วยเหลือหมู่บ้านของพวกเขา

 

การที่คนคนหนึ่งไม่กินไม่นอนได้ สำหรับคนธรรมดานั่นย่อมเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ แต่หากเขาคนนั้นเป็นเทพนี่นับว่ามีเหตุผล

 

ข่าวลือที่ว่าผู้ใช้อักขระคนนี้เป็นเทพที่สวรรค์ส่งมาช่วยเหลือหมู่บ้านได้กระจายออกไปเป็นวงกว้าง

 

หลายคนเริ่มมีพฤติกรรมบูชาและสวดภาวนาต่อเมอร์ลิน

 

ตอนนี้เมอร์ลินนั้นถูกเพิ่มความน่านับถือต่อคนในหมู่บ้านเป็นอย่างมาก

 

ผ่านไปสามวันเมอร์ลินเรียกหัวหน้าหมู่บ้านเข้าไปพบ เขาสั่งให้หัวหน้าหมู่บ้านเรียกรวมพลชาวบ้านอีกครั้งหนึ่ง 

 

ครั้งนี้เมอร์ลินมีความต้องการอาสาสมัครเพื่อทำการวินิจฉัยโรคอย่างละเอียด การสมัครนี้รับทั้งผู้ที่พึ่งติดโรค, ผู้ที่อาการเริ่มออกอาการ, ผู้ที่มีอาการทรงตัว และผู้ที่อาการหนัก

 

ผู้ที่เริ่มติดโรคนั้นอาการของเขานั้นจะคล้ายคนกำลังเป็นไข้ เนื้อตัวร้อนผ่าวเพราะพิษโรค และทางด้านผู้ที่อาการหนักนั้น พวกเขาบางคนถูกโรคไข้ผลึกกัดกินร่างกายไปบางส่วนจนกลายเป็นผลึก แต่ยังโชคดีที่ส่วนนั้นไม่ใช่อวัยวะสำคัญของร่างกาย เช่น ศีรษะหรือหัวใจ ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงไม่สามารถรักษาชีวิตไว้ได้อีกต่อไป

 

เมอร์ลินใช้ใบไม้ที่เคลือบไปด้วยพลังปราณเซียนกรีดไปที่ส่วนหนึ่งของร่างกายอาสาสมัครแต่ละคน เขาบังคับเอาเลือดที่ไหลออกมาบรรจุลงขวดเปล่าที่เตรียมไว้ จนได้เลือดหลายขวดเรียงกันอย่างมีระเบียบและจำแนกหมวดหมู่อย่างเรียบร้อย

 

เมื่อเก็บตัวอย่างเลือดได้หมดแล้ว เมอร์ลินจึงกลับเข้าบ้านพักของเขาอีกครั้ง

 

การกระทำของเมอร์ลินนั้นสร้างความสงสัยให้กับคนในหมู่บ้าน แต่ไม่มีใครสักคนที่เอ่ยความสงสัยเหล่านั้นออกมา

 

ยามนี้คนในหมู่บ้านทุกคนล้วนเชื่อใจในเมอร์ลินทั้งสิ้น

 

เมื่อได้ตัวอย่างเลือดมาแล้วเมอร์ลินจึงเริ่มทำการสังเคราะห์อีกครั้ง วงเวทย์จำนวนมากถูกสร้างขึ้น

 

วงเวทย์เหล่านั้นเปล่งแสงและกระจายคลื่นพลังเวทย์ออกมา

 

ลำแสงเหล่านั้นเคลื่อนผ่านหยดเลือดของแต่ละขวดซ้ำไปซ้ำมา

 

ผ่านไปเกือบค่อนวันเมอร์ลินก็ได้พบว่าเลือดเหล่านี้นั้นเต็มไปด้วยเชื้อโรคไข้ผลึก แม้เขาจะเจอรูปร่างของเชื้อโรคแต่เขาก็ยังต้องการเชื้อโรคที่เป็นต้นตอจากลำธารมากกว่า

 

เชื้อโรคไข้ผลึกนี้ได้กัดกินพลังชีวิตมาแล้วทั้งสิ้น สำหรับเชื้อโรคที่มีสิ่งเจือปนเมอร์ลินนั้นไม่มั่นใจว่ามันจะสามารถใช้งานได้หรือไม่ 

 

วิญญาณชีพของเชื้อโรคไข้ผลึกนั้นได้เข้าไปกัดกินพลังชีวิตที่อยู่ในเลือดของมนุษย์ให้แปรสภาพกลายเป็นผลึก และมันจะกัดกินไปเรื่อยๆ จนลุกลามไปทั่วทั้งร่างและกลั่นตัวกลายเป็นผลึกวิญญาณชีพที่มีขนาดเพียงเสี้ยวหยด

 

ซึ่งการจะผลิตผลึกวิญญาณชีพที่ทรงพลังนั้นจะต้องสังเวยชีวิตของมนุษย์เป็นจำนวนมากกว่าจะผลิตมันขึ้นมาได้

 

เมอร์ลินได้ทำการทดลองโดยใช้ธาตุต่างๆ ผสานกันเพื่อทำลายเชื้อโรคของโรคไข้ผลึกไปเรื่อยๆ การทดลองนี้ถูกดำเนินการซ้ำไปซ้ำมาจนเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งอาทิตย์

 

เมอร์ลินมีความตั้งใจเป็นอย่างมากที่จะปราบปรามโรคชนิดนี้ เขาทุ่มทั้งพลังและเวลาไปกับการทดลองอย่างมากมาย จนละทิ้งแผนการต่างๆ ไว้เบื้องหลัง

 

แต่แล้ววันหนึ่งการทดลองหนึ่งของเมอร์ลินก็ประสบความสำเร็จ

 

วงเวทย์ธาตุน้ำ 36 วง ถูกนำไปใช้โจมตีเชื้อโรคจนวิญญาณชีพนั้นค่อยๆ แยกตัวกระจายออกไป

 

เมื่อทดลองใส่อีก 9 วงเวทย์ธาตุแสงเพิ่มลงไป ปรากฏว่าวิญญาณชีพนั้นค่อยๆ สลายหายไป 

 

ผลึกที่จับเป็นก้อนนั้นก็เริ่มแตกกระจายไปด้วยเช่นกัน แม้มันไม่อาจทำลายให้สิ้นซาก แต่เพียงแค่นี้วิญญาณชีพที่แตกสลายมันก็ไม่สามารถทำอันตรายใดๆ ต่อร่างกายของมนุษย์ได้แล้ว

 

เมอร์ลินคิดถึงตอนที่เขาไปเยือนปลายสุดของลำธาร

 

ณ ทะเลสาบแห่งนั้น จุดที่เชื้อโรคไข้ผลึกอาศัยอยู่นั้นปรากฏหญ้าน้ำชนิดหนึ่งเป็นจำนวนมาก หญ้าชนิดนั้นแตกต่างจากหน้าธรรมดาทั่วไปเพราะมันเติบโตอยู่ในน้ำ ใบและลำต้นของมันนั้นโปร่งแสง และเมื่อสังเกตให้ดีก็จะพบว่ามันสามารถเรืองแสงได้

 

ตัวอย่างน้ำที่เมอร์ลินเก็บออกมาจากที่แห่งนั้น

 

เชื้อโรคนั้นได้ถูกทำลายและมีการเจือจางเป็นอย่างมาก

 

เมอร์ลินเปิดใช้ความสามารถของสารานุกรมเลเมเกทัน ไม่นานเขาก็พบว่าหญ้าชนิดนี้มีชื่อว่า “หญ้าน้ำแสงดาว” เมื่ออ่านคุณสมบัติของหญ้าชนิดนี้บวกกับการทดลองของเขา มันมีความเป็นไปได้สูงที่หญ้าชนิดนี้จะสามารถผลิตเป็นยารักษาโรคนี้ให้หายได้

 

ปัง!

 

ประตูของบ้านพักถูกเปิดออก ร่างสีขาวนั้นทะยานพุ่งขึ้นสู่ฟ้า

 

ในหลายวันมานี้ชาวบ้านต่างแวะเวียนมารวมตัวในบริเวณนี้กันอย่างมากมาย พวกเขาทั้งหมดต่างฝากความหวังไว้กับผู้ใช้อักขระคนนี้

 

เมื่อประตูถูกเปิดออกพวกเขานั้นหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะได้ยินข่าวดี แต่น่าเสียดายที่ในเวลาไม่กี่วินาทีคนที่อยู่ในบ้านก็พุ่งทะยานตัวออกไปและหายลับไปสุดขอบฟ้า

 

“นั่นเขากำลังจะไปไหนกัน” ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้น

 

“ไม่ใช่ว่าเขานั้นล้มเหลว และหนีได้หนีไปแล้ว” ชายคนหนึ่งพูดออกมาด้วยความสิ้นหวัง

 

“หากเจ้าไม่ป่วยข้าจะทุบตีเจ้า ท่านผู้ใช้อักขระไม่ใช่คนอย่างนั้น เจ้าไม่เห็นรึไงว่าหลายวันที่ผ่านมาเขานั้นไม่ได้หลับได้นอน ไม่แม้ที่จะแตะต้องอาหารและน้ำดื่มสักหยด เจ้าคิดว่าคนอย่างเขาเป็นอย่างที่เจ้าพูดหรือ” ชายอีกคนแสดงอาการที่เกรี้ยวกราดตอบโต้ เขานั้นเชื่อใจในเมอร์ลินเป็นอย่างมาก จนชายอีกคนนั้นรู้สึกผิดกับการพ่นคำพูดที่ไม่น่าฟังนั้นออกมา

 

ด้วยการเคลื่อนไหวอันน่าสะพรึงของเมอร์ลินจึงทำให้เขาไปถึงทะเลสาบอย่างรวดเร็ว

 

หญ้าน้ำแสงดาวนั้นถูกเมอร์ลินเก็บเกี่ยวเป็นจำนวนมาก ด้วยพลังปราณเซียนที่เยี่ยมยอดนั้นไม่ใช่เรื่องที่ยุ่งยากที่จะเก็บเกี่ยวพวกมัน

 

เมอร์ลินไม่ได้เก็บเกี่ยวหญ้าน้ำแสงดาวทั้งหมด เขานั้นยังหลงเหลือไว้เพื่อให้มันเติบโต และอีกส่วนหนึ่งเขาได้ขุดมันขึ้นมาพร้อมกับดินและใส่มันลงไปในอำนาจรูปแบบกักขัง ด้วยอำนาจรูปแบบนี้ทำให้หญ้าน้ำแสงดาวส่วนหนึ่งสามารถเติบโตได้

 

เมอร์ลินนำของทั้งหมดใส่ลงไปแหวนเวทย์ เขาพกแหวนเวทย์เอาไว้หลายสิบวง และด้วยสถานะของเขาในตอนนี้มันย่อมไม่มีปัญหาถ้าหากเขาต้องการจะผลิตมันเพิ่ม

 

หลังจากที่เสร็จภารกิจการเก็บเกี่ยวเสร็จสิ้น เมอร์ลินก็มุ่งหน้ากลับหมู่บ้านในทันที

 

ชาวบ้านเมื่อเห็นเมอร์ลินกลับมาพวกเขาก็ดีใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้พวกเขาจะไม่เชื่อคำพูดของชายคนนั้น แต่ก็ยังมีส่วนลึกในจิตใจที่หวั่นไหวไปกับความคิดแบบนั้น

 

เมื่อเมอร์ลินกลับมา ความกลัวของพวกเขาก็ถูกขจัดออกไป

 

ยิ่งผ่านเหตุการณ์นี้ไปก็ยิ่งทำให้พวกเขานั้นเชื่อมั่นในตัวของเมอร์ลินมากยิ่งขึ้น

 

เมอร์ลินเข้าสู่ช่วงของการเก็บตัวอีกครั้งหนึ่ง กระบวนการปรุงยาถูกเริ่มหลังจากนั้น จนในที่สุดเวลาก็ผ่านไปถึงสามวัน เสียงของเมอร์ลินก็ดังกังวานออกมาจากตัวบ้าน

 

"นำคนที่ติดโรคเข้ามาหาข้าหนึ่งคน"

 

เสียงนี้เต็มไปด้วยพลัง มันดังกึกก้องไปทั้งหมู่บ้าน ทุกคนที่อยู่ในหมู่บ้านล้วนได้ยินเสียงนี้

 

ชาวบ้านที่เฝ้ารอด้วยความหวังนั้นยินดีเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินเสียงของเมอร์ลิน พวกเขาหลายคนนั้นถึงกับปักหลักอยู่บริเวณรอบๆ บ้านพักเพื่อเฝ้ารอ

 

หัวหน้าหมู่บ้านรีบจัดแจงปฏิบัติตามคำสั่งของเมอร์ลินในทันที ชายหนุ่มคนหนึ่งผู้ติดโรคไข้ผลึกอาสาเข้าไปอย่างมีความหวัง เขานั้นไม่มีความกลัวใดๆ เลยแม้แต่น้อยกับการเป็นหนูลองยาคนแรก เพื่อครอบครัว เพื่อหมู่บ้านของเขา เขานั้นยินดีที่เสี่ยงชีวิต อย่างไรเสียการติดโรคไข้ผลึกนั้นก็เหมือนกับตายไปครึ่งหนึ่งอยู่แล้ว

 

ชายหนุ่มนั้นเป็นผู้ติดโรคที่อยู่ในขั้นรุนแรง หินผลึกนั้นกัดกินขาซ้ายของเขาไปทั้งข้าง การเคลื่อนไหวของเขาจึงต้องใช้ไม้เท้าเพื่อช่วยในการพยุงตัว

 

ในการปรุงยาในครั้งนี้เมอร์ลินได้ใช้ธาตุน้ำและธาตุแสงที่มีอยู่ในหญ้าน้ำแสงดาวเป็นตัวยาหลัก ส่วนตัวยารองที่มีสี่ถึงห้าตัวนั้นเขาใช้ผงเรืองแสง, ขี้ผึงแสงอาทิตย์, ว่านทะเล และน้ำตาหิงห้อย มาเป็นส่วนผสม 

 

วัตถุดิบเหล่านี้เขานำติดตัวมาจากร้านเสื้อคลุมสีฟ้าแทบทั้งสิ้น 

 

ส่วนผสมทั้งหมดถูกกลั่นโดยวงเวทย์นับร้อยๆ จนกลายเป็นของเหลว

 

เมอร์ลินได้บรรจุพวกมันทั้งหมดไว้ในขวดเปล่าที่เขาเตรียมมา

 

เมื่อชายหนุ่มคนนั้นเข้ามายังตัวบ้าน เมอร์ลินก็ยื่นน้ำยาสีขาวบริสุทธิ์ขวดหนึ่งให้กับชายหนุ่มทันที

 

“ดื่มมัน” เมอร์ลินมองไปยังชายหนุ่มและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

 

ชายหนุ่มไม่มีแม้แต่จะมีความลังเล เขาปฏิบัติตามคำสั่งของเมอร์ลินอย่างรวดเร็วและยินดี

 

เมื่อรับขวดน้ำยามาจากมือของเมอร์ลิน เขาก็ได้กระดกกลืนมันเข้าไป

 

ทันใดนั้นเองเมื่อตัวยาเข้าสู่ร่างกาย บริเวณรอบๆ ร่างกายของเขาก็ปรากฏระอองสีทองและสีฟ้าลอยฟุ้งออกมา นับได้สามสิบลมหายใจ ผลึกที่กัดกินร่างกายก็เริ่มเกิดการแตกร้าว จนในที่สุดมันก็ค่อยๆ แตกสลายและหายไป

 

ขาของชายหนุ่มดังงูที่ลอกคราบ ทุกส่วนในร่างกายของเขาค่อยๆ กลับมาเป็นดังเดิม

 

“มันได้ผล!” ชายหนุ่มกล่าวออกมาอย่างไม่มีสติ

 

ใบหน้าของชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยน้ำตา ความยินดีนั้นเอ่อล้นออกมาจากแววตาของเขา โรคอันทุกข์ทรมานของเขาได้ถูกขจัดไปโดยสมบูรณ์ 

 

ชายหนุ่มฟุบลงและหมอบเมอร์ลิน

 

"ขอบคุณ …ขอบคุณท่านมากท่านผู้ใช้อักขระ ขอบคุณ ... บุญคุณของท่าน  ฮือ .. ข้า ... ข้าจะไม่มีวันลืม ... ขอบคุณ"

 

ชายหนุ่มก้มหมอบแสดงความเคารพทั้งน้ำตา เขากล่าวขอบคุณเมอร์ลินซ้ำไปซ้ำมาอย่างคนไม่มีสติ ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าเขานั้นต้องตายแน่ๆ เพราะคนที่ป่วยเป็นโรคนี้ล้วนไม่มีทางรอด ปลายทางของพวกเขานั้นมีแต่ความตายเท่านั้น

 

เด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้านี้เป็นดั่งนักบุญ เขาเป็นดั่งเทพใน

 

จนทำให้ชายหนุ่มอดที่จะแสดงความเคารพบูชาออกมาไม่ได้

 

เมอร์ลินสองมือไพล่หลังยืนตัวตรงอย่างสง่า เขามองชายหนุ่มด้วยท่าทีที่พึงพอใจ

 

"ออกไปได้แล้ว แล้วเรียกหัวหน้าหมู่บ้านให้เข้ามาพบข้า"

 

เสียงของเมอร์ลินดึงสติของชายหนุ่มให้กลับมา

 

ชายหนุ่มกล่าวคำขอบคุณซ้ำอีกครั้งและเดินออกไป

 

ทันทีที่ชายหนุ่มเปิดประตู เมอร์ลินก็ได้ยินเสียงโห่ร้องดีใจของคนจำนวนมาก เสียงเหล่านั้นสร้างความรู้สึกที่ดีแก่เขาไม่น้อย

 

มุมปากทั้งสองข้างของเด็กน้อยถูกยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.051K ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #25742 Peerada1648 (@Peerada1648) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 16:21
    ดีใจแทนเลย รู้สึกมีความสุขไปด้วย แล้วก็ ในที่สุดพระเอกเราก็ยิ้มซะที
    #25742
    0
  2. #25465 ZenesziaZilvalia (@ZenesziaZilvalia) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 14:09
    นี่ละนะความรู้สึกคนเป็นหมอ
    #25465
    0
  3. #24595 DDGanesh (@DDGanesh) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 01:25

    Thank you

    #24595
    0
  4. #23589 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 22:52
    ดราม่าน้ำตาไหล ดีใจที่ช่วยชาวบ้านได้แล้ว
    #23589
    0
  5. #23225 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 02:46
    ช่วยคนมันรู้สึกดีใช่มั้ยคะเมอร์ลิน ยิ้มแย้มเชียว
    #23225
    0
  6. #22829 smathi_gap (@smathi_gap) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 10:53
    ตั้งแต่อ่านมา ตอนนี้แหบ่ะ ที่น้ำตาแทบพรั่งพรู รักษาจนได้
    #22829
    0
  7. #21335 AmbusH08 (@AmbusH08) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:33
    น้ำตาจะไหล
    #21335
    0
  8. #20782 FoxxBlacke (@FoxxBlacke) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 21:05
    น้ำตาตะไหล ยินดีด้วยจริงๆค่ะรักษาได้แล้ว
    #20782
    0
  9. #20632 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 20:25
    ดีใจจังเลย รักษาได้แล้ว
    #20632
    0
  10. #20616 forluhanhh (@forluhanhh) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 04:15
    แงงงงเมอร์ลินน่ารักนะเราอะ อยากอ่านต่อแล้วค่ะ
    #20616
    0
  11. #20615 จอมมารสีชาด (@care20040521) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 23:11
    สนุกมากค่ะนิยายเรื่องนี้ไม่เหมือนเรื่องอื่นๆที่อ่านมาเลยเรื่องอืนตรวจโรคแป็ปเดียวก็เสร็จมันดูเหมือนไม่เคยพยายามเลยแต่เรื่องนี้มีความสมจริงมากค่ะชอบๆ>^<
    #20615
    0
  12. #20614 Wfast (@Wfast) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 19:30
    ขนลุกเลยตอนกินยา!!
    #20614
    0
  13. #20613 cloudy_sky2 (@Cloudy_sky) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 16:34
    เมอร์ลินน้าร้ากกกกกกกก ><
    #20613
    0
  14. #20612 _Late_ (@Nutjung1414) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 16:28
    ขอบคุณค่ะ
    #20612
    0
  15. #20611 The-Miracle (@The-Miracle) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 15:27
    หวังว่า รีไรต์แล้วหมู่บ้านนี้คงไม่ถูกทำลายนะ//ชอบมากครับติดตามอยู่เสมอ
    #20611
    0
  16. #20610 Worada Ray (@wai69770689) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 14:01
    ขอบคุณมากกกก
    #20610
    0
  17. #20609 minkc (@minkc) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 12:20
    สนุกมาก แสดงให้เห็นถึงความพยายาม และอดทนของเมอร์ลิน
    ไม่ใช่แค่เก่งมาจากของเก่า หรือโชค
    #20609
    0
  18. #20608 Axtom (@Axtom) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 11:32
    ขอวันละ 2ตอนได้ไม้ครับ สนุกมาก
    #20608
    0
  19. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 10:19
    สำเร็จแล้วสินะ
    #20607
    0
  20. #20605 คุโรซากิโมโตริ (@queendark) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 10:05
    รอตอนต่อไปค่ะ สนุกมาก
    #20605
    0
  21. #19234 SKNdragon (@skndragon) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 16:30
    มีปม ล่ะ
    #19234
    0
  22. #14782 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 04:07
    ยังไงงงงงง
    #14782
    0
  23. #7915 slzyzero (@sliiz) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 03:21
    ติดตามครับ
    #7915
    0
  24. #6318 ปอมเป (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 07:09
    ขอบคุณมากจ้า
    #6318
    0
  25. #6286 sivakornza (@sivakornza) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 04:19
    ขอบคุณคับ
    #6286
    0