เซียนจอมเวทย์ Deva Wizard

  • 96% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 3,915,943 Views

  • 27,144 Comments

  • 28,074 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    62,212

    Overall
    3,915,943

ตอนที่ 66 : พ่อบ้านตระกูลเซอร์เตส (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1011 ครั้ง
    21 ธ.ค. 60

เมอร์ลินออกเดินทางมุ่งตรงไปยังเมืองมิเคอเบิร์กซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของปราสาทตระกูลเซอร์เตส ครั้งนี้เขาไม่มีการแวะระหว่างทางใดๆ ร่างของเมอร์ลินพุ่งตรงไปราวกับลูกศรลูกหนึ่งกลางอากาศ

 

การเดินทางของเขานั้นรวดเร็วกว่าการใช้รถม้า มันสามารถร่นระยะเวลาการเดินทางได้ถึงหนึ่งในสี่เลยทีเดียว

 

ผ่านไปสองวันในที่สุดเมอร์ลินก็ถึงเมืองมิเคอเบิร์กที่เป็นเป้าหมาย

 

เมืองมิเคอเบิร์กนั้นเป็นเมืองระดับกลาง ถูกปกครองโดยเอิร์ลเซอร์เตส โรเซ่ ผู้เป็นปู่ของเมอร์ลิน

 

เมืองนี้แน่นอนว่าถูกปกป้องด้วยม่านพลังของผู้ใช้อักขระขั้นสีฟ้า หากไม่ใช่เมืองหลวงหรือเมืองสำคัญแล้วมันจะไม่มีทางที่ผู้ใช้อักขระขั้นสีเขียวจะมากางม่านพลังให้

 

ด้วยม่านพลังขั้นสีฟ้าเมอร์ลินสามารถทำลายหรือแทรกซึมเข้าไปอย่างง่ายดาย หากเขาเปิดใช้พลังของอักขระขั้นสีเขียวแบบไม่สมบูรณ์ของเขา แต่เขาไม่ได้เลือกที่จะทำมัน

 

ครั้งนี้เมอร์ลินไม่ได้ปกปิดตัวตน เขาสวมใส่ชุดของนักเรียนโรงเรียนเวทย์อารากอนที่มีสัญลักษณ์ของเหยี่ยว

 

ชุดคลุมของโรงเรียนเวทย์อารากอนนั้นไม่ใช่สิ่งที่แปลกตา เหล่าประชาชนและทหารต่างรู้จักดีเมืองมีนักเรียนถูกส่งออกมาให้ทำภารกิจนอกโรงเรียน

 

นักเรียนชั้นปีที่ 5-6 ถูกส่งออกมาทำภารกิจเป็นประจำอยู่แล้ว

 

ทหารระดับล่างอย่างผู้เฝ้าประตูเมืองต่างคุ้นเคยดี

 

เมื่ออยู่ในอาณาจักรแห่งนี้มันจะไม่มีทางที่พวกเขาจะไม่เคารพผู้ที่สวมใส่ชุดคลุมนี้

 

นักเรียนชั้นปีที่ 5-6 ส่วนใหญ่เป็นนักเวทย์ขั้นปลายหรือไม่ก็นักรบเวทย์ ทันทีที่จบการศึกษาออกมาพวกเขาอาจได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายกองหรือบารอนผู้ครองเมืองแห่งใดแห่งหนึ่งก็เป็นได้

 

เหล่าทหารจึงไม่กล้าที่จะไม่เคารพบุคคลเหล่านี้

 

เมอร์ลินจึงผ่านประตูเมืองได้อย่างง่ายดาย

 

เขาเข้าเมืองมาในยามพลบค่ำ ก่อนหน้านี้เขามีโอกาสได้พักบ้างแล้ว ด้วยการฟื้นตัวของผู้ก่อลำต้นผู้หนึ่งบวกกับประสิทธิภาพของน้ำยาที่เขาดื่มเข้าไป ความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางจึงเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา

 

เมอร์ลินมุ่งตรงไปที่ปราสาทตระกูลเซอร์เตสทันที

 

เด็กน้อยค่อยๆ ก้าวเดินไปอย่างใจเย็น ใบหน้าของเขาแสดงออกซึ่งความเรียบเฉย

 

จุดประสงค์ในการมาครั้งนี้คือการทวงคืนแหวนของเมย์

 

แม้รู้ว่านี่อาจเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก มันไม่ง่ายที่เขาจะได้แหวนคืนมาโดยปราศจากการปะทะกับคนของตระกูลเซอร์เตส

 

จากข้อมูลพื้นฐานที่เมอร์ลินได้รับมา ตระกูลเซอร์เตสนั้นเป็นตระกูลขุนนางระดับกลาง ภายในตระกูลนั้นผู้ที่มีพลังสูงสุดคือเอิร์ลเซอร์เตส โรเซ่ เขานั้นเป็นนักรบเวทย์ 5 วงเวทย์ผู้หนึ่ง

 

หากเป็นผู้ที่ยังไม่ถึงขั้นจอมเวทย์ ภายใต้พลังของเมอร์ลินในตอนนี้ เขานั้นสามารถจัดการได้ และเขาเองก็ยังมีไพ่ตายอยู่สองอย่างคืออาวุธวิญญาณลองกินุสและพลังอักขระขั้นสีเขียวแบบไม่สมบูรณ์

 

เขาจึงมีความมั่นใจในการรับมือกับผู้ที่อยู่ภายในขอบเขตนักรบเวทย์ แม้จะเป็น 5 วงเวทย์เขาก็ไม่เกรงกลัว

 

ภายใต้พลังของนักเวทย์ 5 วงเวทย์และพลังอื่นๆ ของเมอร์ลิน เขามั่นใจว่าการรับมือนักรบเวทย์จำนวนมากนั้นไม่เกินความสามารถของเขา กระทั่งตัวตนพิเศษอย่างเอิร์ลเซอร์เตสก็ไม่เว้น

 

สายลมยามค่ำคืนปะทะกับใบหน้าของเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน เมอร์ลินค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าวอย่างใจเย็น จิตใจของเขาในตอนนี้สงบนิ่งเป็นอย่างมาก อารมณ์ขุ่นเคืองของเขานั้นถูกสยบด้วยความสงบนิ่งของเขา

 

แม้จะรู้ว่าเหตุการณ์ข้างหน้าจะพบกับความวุ่นวายและหลีกเลี่ยงการปะทะกันไม่ได้ แต่เขาก็ยังคงใจเย็น

 

ไม่นานนักเมอร์ลินก็ได้มาถึงจุดหมายของเขา

 

เบื้องหน้าเขานั้นคือปราสาทที่เขาคุ้นเคย ในเวลาราตรีนี้บริเวณโดยรอบของปราสาทนั้นถูกประดับด้วยโคมไฟส่องแสงสว่างไสวทั่วทั้งปราสาท

 

จากคำพูดของยามเฝ้าประตูเมืองเมื่อครู่ เมอร์ลินได้ทราบว่าในคืนนี้ปราสาทมีการจัดงานเลี้ยงเพื่อตอนรับแขกที่เป็นบุคคลสำคัญ

 

แขกคนนั้นนับว่าเป็นแขกคนพิเศษที่แม้แต่เหล่าทหารเองก็ยังไม่ทราบว่าคนคนนั้นเป็นใคร

 

ถนนที่เป็นเส้นทางตรงไปสู่ปราสาทบนเนินสูงนั้น มีรถม้าวิ่งควบผ่านเมอร์ลินไปไม่รู้กี่คันต่อกี่คัน

 

เมอร์ลินยังคงก้าวเท้าเล็กๆ ของเขาไปเรื่อยๆ อย่างไม่ใส่ใจ

 

ใบหน้าของเด็กน้อยนั้นเรียบเฉยและเย็นชา

 

แววตาของเขานั้นเหมือนกับวังวนแม่น้ำสีฟ้าที่ไร้ก้นบึ้งแสดงออกซึ่งอารมณ์ซับซ้อน

 

“หยุด!” ทหารยามกล่าวด้วยท่าทีที่ขึงขัง ด้ามหอกถูกประสานกันเป็นรูปกากบาทไม่อนุญาตให้ผู้ใดผ่านเข้าไปได้

 

ด้านหน้าของพวกเขาคือเด็กน้อยที่ไม่รู้ที่มา แม้จะรู้สึกคุ้นหน้าบ้างแต่พวกเขาก็จำไม่ได้ การแต่งตัวของเด็กน้อยนั้นเหมือนผู้ใช้เวทมนต์ผู้หนึ่ง

 

“ที่นี่เป็นปราสาทเซอร์เตส ห้ามคนที่ไม่มีบัตรเชิญผ่านเข้าไป” ทหารยามคนหนึ่งที่รับหน้าที่เป็นหัวหน้าเดินออกไปเผชิญหน้ากับเมอร์ลิน

 

“ท่านมีบัตรเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงหรือไม่?” หัวหน้าทหารยามลดน้ำเสียงของเขาลงเมื่อเห็นด้านหน้าของชุดคลุมของเด็กน้อย เด็กคนนี้แต่งตัวเหมือนผู้ใช้เวทมนต์ แน่นอนว่าต้องไม่ใช่คนธรรมดา เด็กคนนี้อาจเป็นหนึ่งในแขกของงานเลี้ยงนี้ก็เป็นได้

 

หัวหน้าทหารยามจึงไม่กล้าที่จะบุ่มบ่ามวางกล้ามต่อเด็กน้อย

 

เมอร์ลินเงยหน้าและส่ายศีรษะไปมาอย่างเชื่องช้า เขาอมยิ้มและไม่พูดคำใดออกมา

 

“หากไม่มีบัตรเชิญเข้าร่วมเลี้ยงก็กลับไปซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนทั่วไปจะเข้าได้” หัวหน้าทหารยามกลับมากล่าวด้วยถ้อยคำที่ขึงขังอีกครั้ง เมื่อไม่มีบัตรเชิญก็ไม่ใช่แขก เขาจึงไม่จำเป็นต้องมีมารยาทอีกต่อไป

 

เมอร์ลินยิ้มและเอ่ยว่า "นี่เจ้าไม่รู้จักข้าอย่างนั้นหรือ?"

 

ใบหน้าของเมอร์ลินถูกแสงไฟส่องให้เห็นอย่างชัดเจน แม้ว่าจะผ่านไปหลายปีแต่ร่างกายของเมอร์ลินก็เปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทหารเหล่านี้เป็นคนเก่าแก่ของปราสาท แน่นอนว่ามันไม่มีทางที่จะไม่รู้จักเมอร์ลิน

 

สายลมหอบหนึ่งพัดแรงยิ่งขึ้น มันพัดจนชายผ้าคลุมของเมอร์ลินสะบัดไปมา แต่นั่นก็ทำให้ทหารยามทุกคนได้เห็นสัญลักษณ์ที่อยู่ด้านหนึ่งของผ้าคลุมนั้น

 

สัญลักษณ์ของเหยี่ยว!

 

เหล่าทหารยามผงะและเต็มไปด้วยเหยื่อเย็นไหลออกมา

 

ข่าวที่เด็กน้อยคนหนึ่งจากตระกูลเซอร์เตสได้เป็นหนึ่งในสมาชิกกิลด์ 11 ดวงตาเหยี่ยวนั้นโด่งดังเป็นอย่างมาก มันไม่มีทางเลยที่พวกเขาจะไม่รับรู้ข่าวนี้

 

"เจ้า ... เจ้าคือเมอร์ลิน"  ทหารยามคนหนึ่งพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก ใบหน้าของเขานั้นแสดงออกซึ่งความตกใจเป็นอย่างมาก

 

“เมื่อรู้แล้วว่าข้าคือใคร เช่นนั้นก็ปล่อยให้ข้าผ่านเข้าไปได้แล้ว” เมอร์ลินเอ่ยและมองอย่างเย็นชา

 

เหล่าทหารนั้นมีท่าทีที่รนราน แน่นอนว่าคนของกลุ่มเหยี่ยวนั้นเป็นบุคคลที่มีอำนาจ ดวงตาที่เย็นชาของเด็กน้อยนั้นได้แช่แข็งพวกเขาจนรนราน

 

"ไม่ได้ ... มีคำสั่งจากท่านโรเซ่ว่าเจ้าไม่ใช่คนของตระกูลเซอร์เตสอีกต่อไป แม่ของเจ้าเป็นบุคคลที่ถูกขับออกจากปราสาท ปราสาทแห่งนี้จึงไม่ยินดีที่จะต้อนรับพวกเจ้าสองแม่ลูก" หัวหน้าทหารยามนั้นรวบรวมความกล้าและตะโกนออกมาอย่างรุนแรง

 

เขารู้ว่าสมาชิกของกลุ่มเหยี่ยวนั้นไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขานั้นไม่ใช่ชนชั้นที่มีฝีมืออ่อนด้อย แต่เป็นเพราะมีคำสั่งจากโรเซ่โดยตรงสั่งลงมา พวกเขาจึงไม่กล้าที่จะขัดขืน

 

เมอร์ลินยืนด้วยท่าทางที่สบายก่อนที่จะหัวเราะออกมา

 

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

 

เสียงหัวเราะของเด็กน้อยนั้นทำให้ทหารยามถึงกับสั่นสะท้าน กลิ่นอายพลังเวทย์ของเด็กน้อยนั้นแผ่ออกมากดดันพวกเขา กลิ่นอายจำนวนมากทำให้พวกเขาถึงกับหายใจไม่สะดวก

 

ยิ่งได้เห็นสัญลักษณ์ของกิลด์ 11 ดวงตาเหยี่ยวอย่างชัดเจน นั่นก็ยิ่งทำให้พวกเขาถึงกับเข่าอ่อน

 

เมอร์ลินสะบัดมือผ่านอากาศแล้วเล็งไปที่หอกที่ถืออย่างไม่มั่นคงที่กั้นเขาไว้

 

ปัง!

 

คลื่นกระแทกซัดเอาหอกเหล่านั้นหลุดออกจากมือของทหารยามทั้งสองทันที

 

พวกเขานั้นเป็นผู้ใช้เวทย์ไม่กี่วงเวทย์ แม้เป็นการลงมือที่ไม่จริงจังแต่พวกเขาก็ไม่อาจจะต้านทานพลังของเมอร์ลินได้

 

"เมอร์ลิน ... นี่เจ้า!"  ทหารทั้งสองทั้งตกใจและหวาดกลัว

 

เมอร์ลินที่พวกเขารู้จักในอดีตนั้นไม่ได้องอาจและเก่งกาจขนาดนี้

 

 ในอดีตเมอร์ลินนั้นเป็นคุณหนูผู้ตกต่ำ ฐานะของเขาในปราสาทนั้นเทียบเท่าได้กับคนรับใช้

 

เป็นที่แน่นอนว่าพวกเขานั้นไม่ได้ให้ความเคารพต่อคุณหนูที่ตกต่ำผู้นี้

 

แต่ในตอนนี้สถานะของเมอร์ลินเปลี่ยนไป เขาไม่ใช่เด็กน้อยที่พวกเขาสามารถรังแกได้อีกแล้ว

 

เพียงหนึ่งการลงมือเมื่อครู่ก็ทำให้ทหารที่อยู่ตรงนี้ทั้งหมดแตกตื่นและหวาดกลัวได้แล้ว

 

"รีบไปแจ้งพ่อบ้านเร็วเข้า" หัวหน้าทหารยามเอ่ยปากสั่งการ

 

ทหารนายหนึ่งรับคำและรีบวิ่งกลับเข้าไปในปราสาททันที

 

เมอร์ลินมองอย่างเฉยเมย เขานั้นไม่แยแสต่อการกระทำของพวกทหาร

 

ด้วยพลังของเขาในตอนนี้หากไม่มีจอมเวทย์โผล่ออกมา พวกเขาเหล่านั่นก็ล้วนไม่อยู่ในสายตาของเขา

 

ทหารยามที่เหลือรวบรวมความกล้าชักดาบและระเบิดพลังเวทย์ออกมา

 

แสงหลากสีนั้นเคลือบร่างกายของพวกเขา แสงเหล่านั้นคือเวทย์ที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการต่อสู้ของพวกเขา

 

เมอร์ลินมองไปที่ทหารเหล่านั้นด้วยสายตาที่เรียบเฉย เขาเห็นวงเวทย์สีแดงของทหารเหล่านั้นปรากฏออกมา ทหารเหล่านี้มีพลังเวทย์อยู่ในขอบเขตของผู้ใช้เวทย์เท่านั้น

 

ผู้ที่มีพลังสูงกว่านั้นสามารถมองเห็นวงเวทย์ของผู้ที่มีพลังต่ำกว่าได้อย่างง่ายดาย

 

ทหารเหล่านี้ไม่มีค่าพอที่เมอร์ลินจะใส่ใจ พวกเขานั้นเป็นได้แค่เพียงมดที่อยู่บนฝ่ามือของเขาเท่านั้น

 

สีหน้าและแววตาของเหล่าทหารนั้นเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น พวกเขานั้นไม่กล้าที่จะบุ่มบ่ามโจมตีเด็กน้อย

 

สัญลักษณ์รูปเหยี่ยวภายใต้ผ้าคลุมนั้นมีอิทธิพลต่อพวกเขาเป็นอย่างมาก

 

ไม่นานกำลังเสริมของพวกเขาก็มาถึง ทหารที่มานั้นมีจำนวนไม่น้อย แต่พวกเขาบางคนก็มีพลังไม่ถึงขอบเขตผู้ใช้เวทย์ด้วยซ้ำ

 

เมอร์ลินยืนและยิ้มอย่างใจเย็น แม้ว่าเขาจะไม่ได้ปลดปล่อยพลังเวทย์ออกมา แต่กลิ่นอายของเขานั้นก็สร้างแรงกดดันให้กับเหล่าทหารได้เป็นอย่างมาก

 

ภาพลักษณ์ของเมอร์ลินที่ส่งกลิ่นอายนี้ออกมาในสายตาของเหล่าทหารนั้นยิ่งกว่าสัตว์อสูรตนหนึ่งด้วยซ้ำ

 

พวกเขาทั้งสองฝ่ายนั้นดูเชิงอยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่ง

 

จนในที่สุดเมอร์ลินก็เริ่มเคลื่อนไหว เขานั้นก้าวเดินออกไปอย่างธรรมดา ย่างเท้าไปข้างหน้าทีละก้าวๆ

 

แต่ละการก้าวของเขานั้นสร้างแรงกดดันต่อเหล่าทหารเป็นอย่างมาก พวกเขานั้นถึงกับต้องถอยหลังตามอย่างหวาดหวั่น

 

"หยุดอยู่ตรงนั้นนะเมอร์ลิน ไม่เช่นนั้นแล้วอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ" หัวหน้าทหารยามตะโกนออกมาอย่างรุนแรง

 

"หากพวกเจ้ามีความกล้าก็เข้ามา" เมอร์ลินอมยิ้ม เขาเอ่ยออกมาด้วยถ้อยคำที่เชื่องช้าและท้าทาย

 

"อย่างนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ ทหารจัดการมัน"

 

จบคำทหารกลุ่มนั้นก็ปลดปล่อยพลังเวทย์ออกมาและพุ่งโจมตีเมอร์ลินในทันที

 

พวกเขาต่างหันคมดาบและคมหอกเข้าจู่โจมเมอร์ลิน

 

เมอร์ลินมองด้วยสายตาที่เย็นชา วูบหนึ่งพลังปราณเซียนก็ระเบิดออกมากลายเป็นแรงกดดันมหาศาลสร้างคลื่นกระแทกออกมา

 

ปัง!

 

ร่างของทหารเหล่านั้นถูกคลื่นพลังกระแทกจนปลิวกระเด็นลอยขึ้นไปกลางอากาศ

 

พลังที่ต่ำกว่านักเวทย์นั้นไม่สามารถเข้าใกล้เมอร์ลินได้

 

การโจมตีที่ไร้รูปรอยนั้นสร้างความหวาดหวั่นกับเหล่าทหารที่เหลือเป็นอย่างมาก ขวัญกำลังใจของพวกเขานั้นลดฮวบลง พวกเขานั้นทำได้เพียงอ้าปากค้าง

 

เพียงหนึ่งการโจมตีนั้นทำให้พวกเขาไม่แม้แต่จะเข้าใกล้ตัวของเด็กน้อยได้

 

ความร้ายกาจของกลุ่มเหยี่ยวนั้นไม่ใช่เรื่องที่เอ่ยเกินจริง

 

เมอร์ลินเหลือบตามองร่างที่ตกลงมานั้นอย่างไม่แยแส อารมณ์ของเขานั้นเยือกเย็นเป็นที่สุด

 

เท้าของเขาก้าวไปยังเบื้องหน้าอีกครั้ง ในครั้งนี้ไม่มีกล้าที่จะขัดขวางเขา

 

ทหารทั้งหมดถูกแหวกออกไปแนวยาวไม่กล้าที่จะจู่โจมเด็กน้อย

 

แต่ในทันใดนั้นเองห่าฝนลูกธนูก็พุ่งผ่านอากาศเข้าโจมตีเมอร์ลินอย่างไม่ได้ตั้งตัว

 

หัวหน้าทหารยามให้สัญญาณในการยิงธนูอย่างหวาดหวั่น เขานั้นรู้ตัวดีว่าการต่อสู้โดยตรงนั้นย่อมไม่สามารถหยุดเด็กคนนี้ได้ แม้การลอบจู่โจมจะเป็นการกระทำที่ขลาดเขลาแต่ด้วยคำสั่งของทหาร เขาจึงจำเป็นต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

 

เพี้ยว!  เพี้ยว!  เพี้ยว!

 

เมอร์ลินมองการโจมตีนี้อย่างเย็นชา เขาไม่ได้ใช้พลังใดๆ ปัดป้องหรือต้านทานลูกธนู

 

ด้วยสายตาของดวงตาเลเมเกทันนั้นทำให้เมอร์มีความแม่นยำเป็นอย่างมาก เพียงการขยับร่างกายไม่กี่ครั้งเขาก็สามารถหลบหลีกลูกธนูเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

 

ความเร็วของเมอร์ลินนั้นเหมือนดั่งภูติผี ความเร็วของผู้ก่อลำต้นผู้หนึ่งนั้นย่อมรวดเร็วกว่ามนุษย์ธรรมดาทั่วไป

 

ลูกธนูเหล่านี้มีความเร็วที่น้อยกว่าสถานที่ลับที่เมอร์ลินพบที่หลังโรงเรียนเวทย์วอเดอร์เซี่ยน มันจึงไม่ใช่เรื่องที่ยากที่เขาจะหลบหลีกมัน

 

"บ้าจริง! ธนูต้านมันไว้ไม่ได้ ทหารทั้งหมดจัดการมัน"  หัวหน้าทหารยามตะโกนอย่างรุนแรง

 

เขานั้นไม่มีทางเลือกแล้ว หากเขาไม่ทำนั่นคือผิดต่อหน้าที่

 

ชายชาติทหารนั้นถือเรื่องคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาเป็นที่สุดของชีวิต แต่ผู้บังคับบัญชาสั่งพวกเขาให้ตาย พวกเขาก็ยินดีที่จะทำมัน

 

พลหอกและพลดาบปฏิบัติตามคำสั่งของหัวหน้าของพวกเขาด้วยจิตใจที่หวาดหวั่น พวกเขามุ่งหน้าเข้าจู่โจมเมอร์ลินตามคำสั่งทันที

 

ปัง! ปัง! ปัง!

 

เมอร์ลินกวาดมือผ่านอากาศไปมา พลังที่ร้ายกาจกระแทกทหารเหล่านั้นจนกระจัดกระจายออกไปอย่างไม่เป็นท่า

 

ทหารทั้งหมดถูกทำให้กระเด็นออกไปโดยเมอร์ลิน

 

เมอร์ลินนั้นไม่ต้องการที่จะฆ่าใคร คนเหล่านี้เป็นเพียงผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์เท่านั้น พวกเขานั้นปฏิบัติตามคำสั่งที่ได้รับมาจึงไม่ถือเป็นความผิด

 

เหตุผลที่เมอร์ลินมาในวันนี้เพียงต้องการแหวนของเมย์คืนเท่านั้น อย่างไรซะครึ่งหนึ่งของเลือดที่หมุนเวียนในร่างนี้ก็เป็นของตระกูลเซอร์เตส เขาไม่ต้องการที่จะทำลายครึ่งหนึ่งของสายเลือดนี้

 

การที่เมอร์ลินต้องเปิดตัวอย่างเอิกเกริกเช่นนี้เป็นเพราะเขาต้องการทวงศักดิ์ศรีของเมย์คืนมา เขาสามารถลอบเข้าไปขโมยแหวนออกมาได้ แต่มันจะมีประโยชน์อะไรเมื่อเมย์ผู้เป็นมารดาของเขานั้นยังมีมลทิน

 

เมอร์ลินยังคงก้าวเดินต่อไป การเดินแต่ละก้าวของเขานั้นแผ่กลิ่นอายที่ทรงอำนาจออกมา

 

วงเวทย์บ่มเบาะทั้ง 5 นั้นระเบิดพลังออกมาอย่างน่าเกรงขาม

 

ทหารทั้งหมดถูกเมอร์ลินกวาดผ่านได้อย่างง่ายดาย

 

พรึ่บ!  พรึ่บ!  พรึ่บ!  พรึ่บ!  

 

แต่ทันใดนั้นเองเบื้องหน้าของเมอร์ลินก็ปรากฏร่างเงาของชายชราทั้งสี่คนอย่างรวดเร็ว

 

หนึ่งในนั้นคือคนที่เมอร์ลินคุ้นเคยเป็นอย่างดี

 

ถูกต้องแล้ว! หนึ่งในกลุ่มชายชราเหล่านั้นคือเมอร์เร่

 

พ่อบ้านเมอร์เร่ผู้ที่คอยช่วยเหลือเมอร์ลินและเมย์ในตลอดเวลาที่ผ่านมา

 

ชายชราทั้งสี่นี้เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะของหัวหน้าพ่อบ้านตระกูลเซอร์เตส

 

หนึ่งในชายชรานั้นก้่าวออกมาข้างหน้าและตวาดถ้อยคำออกมาอย่างรุนแรง

 

"เจ้าเด็กโอหัง! หยุดอยู่ตรงนั้นแล้วเตรียมรับโทษซะ" ชายชราที่มีรูปร่างกำยำและหัวล้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ เขาคือหนึ่งในสี่ของหัวหน้าพ่อบ้านตระกูลเซอร์เตส

 

เมอร์ลินนั้นไม่รู้สึกสะทกสะท้านใดๆ ต่อคำกล่าวของชายชรา เขาใช้ดวงตาเลเมเกทันจ้องไปที่จักรวาลหัวใจของชายชราคนนั้น

 

เมอร์ลินเห็น 5 วงเวทย์สีเทาที่เก่าแก่โคจรอย่างทรงพลัง

 

ชายชราคนนี้คือนักเวทย์ระดับ 5 ที่ยังไม่สามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนักรบเวทย์ได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.011K ครั้ง

239 ความคิดเห็น

  1. #26433 khajeepan06 (@khajeepan06) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 03:52
    ของรักของข้าา
    #26433
    0
  2. #24647 DDGanesh (@DDGanesh) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 02:12

    Thank you

    #24647
    0
  3. #24218 Smile_D.O (@smile_noii) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 16:46
    แหวนของข้าาาา แค่กๆ ผิดเรื่อง 555
    #24218
    0
  4. #23243 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 16:47
    แหวน(แม่)ข้าอยู่ไหน
    #23243
    0
  5. #21810 Conflagration (@leafre-algorithm) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 01:12
    รู้สึกขัดเล็กน้อย แต่ก็ช่างมันเถอะ
    #21810
    0
  6. #21368 AmbusH08 (@AmbusH08) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 14:29
    งานเลี้ยงต้อนรับเมอร์ลินใช่ไหม 555
    #21368
    0
  7. #21002 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 13:39
    ไม่น่าเลือกบุกในวันที่มีงานเลี้ยงเลยน้อ ขนาดเซอร์เตสจัดงานเลี้ยงต้อนรับก็น่าจะเก่งระดับหนึ่งแล้ว
    #21002
    0
  8. #21000 Worada Ray (@wai69770689) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 21:13
    ขอบคุณค๊า
    #21000
    0
  9. #20999 love-novel-pp (@love-novel-pp) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 20:43
    ค้าง มากมาย
    #20999
    0
  10. #20996 เหวินหนีว์ (@Parallel_Hero) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 19:04
    อ่านแล้วก็ยังตามอ่านใหม่ ลุ้นมากกก
    #20996
    0
  11. #20995 noomnim66 (@noomnim66) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 18:44
    ตัดตอนแบบฆ่าคนอ่านเลยทีเดียว
    #20995
    0
  12. #20994 CADERNO (@0294) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 18:06
    ต่อๆๆๆๆๆๆเถอะ!ได้โปรด
    #20994
    0
  13. #20993 tarogogo (@tarogogo) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 17:39
    อ้ากกกกกกกกกกกก รอนานนนอีกแล้ววว
    #20993
    0
  14. #20992 tarogogo (@tarogogo) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 17:39
    อ้ากกกกกกกกกกกก รอนานนนอีกแล้วววส
    #20992
    0
  15. #20990 Panyapong2234 (@Panyapong2234) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 17:20
    รออ่านมานาน ขอวันละ 3-4 ตอนเลยนะ
    #20990
    0
  16. #20989 cloudy_sky2 (@Cloudy_sky) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 17:09
    งือออออ ขออีกๆๆ
    #20989
    0
  17. #20988 คุโรซากิโมโตริ (@queendark) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 17:08
    สนุกค่ะ
    #20988
    0
  18. #20986 utsanee6844 (@utsanee6844) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 15:11
    คือพอจำเรื่องได้แต่ก็รออ่านอยู่ดี55555
    #20986
    0
  19. วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 13:27
    เจอแม่ละ แม่จะพอรู้เรื่องสายเลือดปะหว่า
    #19970
    0
  20. #19253 SKNdragon (@skndragon) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 23:30
    ขุ่นแม่คร๊าบบบบ~
    #19253
    0
  21. #17967 ทามามะ (@memi1234) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 23:05
    ว้าวในที่สุดก้อเจอดีใจที่ไรท์ยังไม่ทอดทิ้งเมย์หุหุ
    #17967
    0
  22. #14848 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 15:53
    เจอแลเววววว
    #14848
    0
  23. #14185 ThanongNakniyom (@ThanongNakniyom) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 12:57
    มันพะยะคะ 555!
    #14185
    0
  24. #9871 SacredLight (@somefriend) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 10:12
    เย้ เฟรย่าไม่ตาย
    #9871
    0
  25. #9247 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 13:49
    ขอบคุณครับ
    #9247
    0