[Mpreg] Arranged Marriage : [Chanbaek] - END

ตอนที่ 17 : Arranged Marriage : 17 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 572 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

บทที่ 17









ยิ้มสวยของแบคฮยอนเป็นอันต้องถูกพับเก็บไว้ เมื่อได้ยินประโยคนั้นจากคนตัวสูงที่นั่งอยู่บนเตียง 



คุณชานยอล ล้อผมเล่นใช่ไหมครับ”



“...”



คุณชานยอล...ผมไม่เล่นนะครับ ฮึก จำผมไม่ได้จริงๆเหรอครับ” แบคฮยอนเดินไปกุมมือคนตัวสูงแต่ก็ถูกสะบัดออก 



ตกลงว่าคุณเป็นใคร คุณรู้จักผมด้วยเหรอ แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” 



คุณชานยอล” 



ผมถาม ช่วยตอบผมด้วยครับ ตกลงว่าคุณเป็นใคร” สิ้นคำถามที่เสียดแทง



คุณจำชื่อตัวเองได้มั้ยครับ” แบคฮยอนถามเสียงสั่น



ปาร์ค ชานยอล คือชื่อของผมครับ” 



คุณทราบไหมครับ ว่าวันนี้วันอะไร วันที่เท่าไหร่ จำได้มั้ยครับว่าครั้งสุดท้ายที่มีสติอยู่ คุณทำอะไรอยู่” แบคฮยอนที่ตั้งสติได้ ก็ถามคำถามเพื่อประเมินอาการทางสมองของชานยอล 



ผม.....ผม จิ๊!” ชานยอลพยายามคั้นเอาความทรงจำของตัวเองกลับคืนมา แต่ก็ดูเหมือนว่าจะทำให้เขาปวดหัวมากกว่าเดิม



ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องคิดแล้ว เดี๋ยวผมไปตามหมอมาให้นะครับ” แบคฮยอนว่า ก่อนจะหันหลังกลับเพื่อจะออกไปตามหมอ แต่ข้อแขนขวากลับถูกคนที่นั่งอยู่คว้าจับไว้



เดี๋ยว คุณยังไม่ได้บอกเลยว่าคุณเป็นใคร เราเคยรู้จักกันใช่มั้ย” ชานยอลเอ่ยถามคนตรงหน้า เขารู้สึกคุ้นหน้าตาของอีกคน



ยิ่งกว่ารู้จักเสียอีกครับคุณชานยอล ก็ในเมื่อแบคฮยอนเป็นภรรยาของคุณนี่ครับ” เป็นอี้ชิงที่เปิดประตูห้องเข้ามาเพื่อตอบคำถามของชานยอล



พี่อี้ชิง!” แบคฮยอนตกใจกับคำตอบของพี่ชายจนเผลอเรียกชื่ออีกคนขึ้นมาเสียงดัง


ภรรยา? ผมแต่งงานแล้วเหรอครับ?” ชานยอลคลายมือที่จับข้อมือบางของอีกคนไว้ ความประหลาดใจกับความรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งหัวใจ เมื่อได้พบหน้าของแบคฮยอน


“ใช่แล้วครับ แบคฮยอนเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณครับ...แบคฮยอน เดี๋ยวพี่ไปตามหมอมาให้แล้วกัน พี่ว่าคุณชานยอลคงถูกกระทบกระเทือนอะไรซักอย่างนี่แหละ” อี้ชิงว่า ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ห้องทั้งห้อง ตกอยู่ในความเงียบสงัดอีกครั้ง


“คุณเป็นภรรยาผมจริงๆหรือครับ” ชานยอลเลิกคิ้วถาม สายตาก็ยังคงไม่หยุดจดจ้องรายละเอียดของแบคฮยอน


“...คุณชานยอลหิวน้ำมั้ยครับ  เดี๋ยวผมรินน้ำให้” แบคฮยอนเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง เดินเลี่ยงไปรินน้ำส่งให้คนตัวสูง


     หลังจากนั้นไม่นาน แพทย์เจ้าของไข้ ก็เข้ามาตรวจร่างกายและส่งชานยอลไปทำการเอ็กซเรย์สมองอีกครั้ง แต่ผลปรากฏว่าทุกอย่างปกติดี แพทย์จึงลงความเห็นว่าชานยอลน่าจะสูญเสียความทรงจำไปในระยะสั้น แต่ความสามารถในการทำงานหรือการใช้ชีวิตของชานยอลยังคงเหมือนเดิม ถ้าหมั่นกระตุ้นความทรงจำบ่อยๆ คนตัวสูงจะกลับมาจำเรื่องราวในอดีตได้แน่นอน


“แบคฮยอน พี่ขอคุยด้วยหน่อย” อี้ชิงที่โผล่พรวดพราดเข้ามาหลังจากที่แพทย์ออกไปส่วนชานยอลก็หลับไปแล้วด้วยฤทธิ์ยา แบคฮยอนจึงตามอี้ชิงที่กึ่งลากกึ่งจูงเขาออกมาที่ริมระเบียง


“คุณชานยอลไม่ได้ประสบอุบัติเหตุธรรมดา มีคนจงใจทำร้ายเขา”


“พี่อี้ชิงรู้ได้ยังไงครับ”


“ตำรวจเพิ่งโทรมาบอกเมื่อกี้ หลังจากตรวจสอบดูแล้ว รถคุณชานยอลถูกตัดสายเบรก มีคนตั้งใจทำให้เขาเกิดอุบัติเหตุ”


“...” แบคฮยอนถึงกับเข่าอ่อนด้วยความตกใจ จากที่เคยฟังป้าจินอาและแชยอนพูดเรื่องราวของอีกคนให้ฟัง ดูเหมือนว่าชานยอลจะเป็นที่รักและเคารพของพวกพนักงาน


“แบคฮยอน เรื่องนี้ต้องบอกผู้ใหญ่ ถ้านายไม่อยากให้คุณชานยอลเป็นอะไรไปอีกที ก็ต้องบอกผู้ใหญ่ เขาจะได้ช่วยเหลือ ลำพังนายตัวเล็กๆแค่นี้ทำอะไรไม่ได้หรอก” อี้ชิงเตือนสติน้องชายตัวเล็ก


“ครับ ผมจะบอกคุณยาย กับคุณลุงคุณป้า  จะได้ส่งเขากลับไปโซลด้วย ที่นู่นการแพทย์อะไรน่าจะก้าวหน้ากว่าที่นี่ จะได้เป็นผลดีกับเขาด้วย” แบคฮยอนบอก ก่อนจะต่อสายหาคุณหญิงซอนมี


“สวัสดีครับคุณยาย” แบคฮยอนเอ่ยทักทายและพยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมา ความรู้สึกผิดจากการหนีมา ทำให้แบคฮยอนเกือบร้องไห้ออกมา


“แบคฮยอนของยาย เป็นยังไงบ้าง สบายดีมั้ยลูก ไม่โทรหายายนานเลยนะ”


“ผมสบายดีครับ แต่ผมมีเรื่องจะเรียนคุณยาย คุณยายทำใจดีๆนะครับ คุณชานยอลถูกตัดสายเบรก ตอนนี้ปลอดภัยแล้วครับ”


“ตายแล้ว...ทำไม...ใครทำกับตาชานแบบนี้ แล้วหนูอยู่ที่ไหน”


“โรงพยาบาลในซอกวีโพครับ” แบคฮยอนเลี่ยงที่จะไม่บอกว่าชานยอลความจำเสื่อม


“หนูไปทำอะไรที่นั่นกันลูก”


“ผม...คือ ผมมาแลกเปลี่ยนกับทางโรงพยาบาลครับ เป็นโครงการของโรงพยาบาล”


“แล้วตาชานก็คงไปเยี่ยมหนูสินะ”


“อ้อ ครับ” แบคฮยอนจำเป็นต้องตามน้ำไปอย่างเสียไม่ได้


“แบคฮยอน ยายฝากดูแลตาชานหน่อยนะ เดี๋ยวยายจัดการคนที่ทำชานยอลได้ค่อยให้เขากลับมา ที่บริษัทไม่ปลอดภัย เราไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ ถือว่าให้ตาชานได้พักร้อนยาวๆไปซักเดือนสองเดือนนะ” คุณหญิงซอนมีบอกกับแบคฮยอนหลังจากเงียบไปซักพักเพื่อใช้ความคิด เธอไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นนอกจากแบคฮยอน


“แต่คุณยายครับ แล้วคุณลู่หานล่ะครับ ผมว่าให้คุณชานยอลกลับไปอยู่ที่โซล เค้าจะได้มีคนดูแล แล้วการแพทย์ก็น่าจะโอเคกว่านะครับ”


“ไม่ลูก ให้ตาชานพักอยู่กับหนูไปก่อน จนกว่ายายจะแน่ใจว่าอะไรเป็นอะไร แล้วค่อยให้ตาชานกลับมา ยายไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น ส่วนเรื่องลู่หาน หนูไม่ต้องกังวลนะ ยายจะจัดการให้”


“แต่...”


“ไม่มีแต่ แบคฮยอน ถือว่าเห็นแก่ความปลอดภัยของชานยอลนะลูกนะ ยายของร้อง” คุณหญิงซอนมีอ้อนวอนต่อหลานสะใภ้ตัวเล็ก


“ได้ครับ ผมจะช่วยดูแลคุณชานยอลให้ระหว่างนี้นะครับ” แบคฮยอนพูดคุยกับคุณหญิงซอนมีอยู่ไม่นานก็วางสาย เมื่อรู้สึกผะอืดผะอมขึ้นมาอีกครั้ง จนต้องวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำ


“สงสัยโรคกระเพาะจะกำเริบอีกแล้วสินะแบคฮยอน” แบคฮยอนบ่นกับตัวเองเบาๆ


 

-----------------------------------

 


            ชานยอลได้นอนพักที่โรงพยาบาลราวๆสามวันก็ได้ออกจากโรงพยาบาล ชายหนุ่มร่างสูงที่มีรอยฟกช้ำที่ใบหน้า มีเฟือกอยู่ที่แขนและขาซ้าย กำลังนั่งมองออกไปด้านนอกรถอย่างเหม่อลอย ไม่นานรถยนต์คันเล็กก็แล่นมาจอดที่หน้าบ้านหลังเล็กริมทะเล


“ถึงแล้วครับ” อี้ชิงบอก ก่อนจะลงจากรถและช่วยแบคฮยอนยกรถเข็นลงมาเพื่อให้ชานยอลได้นั่ง


“ขอบคุณครับ”


“คุณนอนห้องเดียวกับแบคฮยอนแล้วกันนะครับ บ้านผมมีแค่สองห้อง ห้องแบคฮยอนอยู่ชั้นล่าง จะได้ไม่ลำบากเวลาขึ้นลงบันได”   อี้ชิงว่า ขณะที่ช่วยขนของลงจากรถและปล่อยให้แบคฮยอนเข็นรถเข้าบ้าน โดยไม่สนใจสายตาที่มองค้อนของแบคฮยอนที่ส่งมาให้


“ได้ครับ คนเป็นสามีภรรยานอนห้องเดียวกันก็ถูกต้องแล้วนี่ครับ” ชานยอลบอก ก่อนจะมองไปรอบๆบ้าน


“บ้านสวยดีนะครับ” ชานยอลเอ่ยชม


“เดี๋ยวผมต้องไปทำงานแล้ว แบคฮยอนก็ดูแลคุณชานยอลไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปบอกที่คลินิกให้ว่าวันนี้นายคงเข้าไปไม่ทันแล้ว”  อี้ชิงเอ่ยบอกชานยอลก่อนจะหันไปพูดกับแบคฮยอนอีกที


“ไม่เป็นไรครับพี่อี้ชิง เดี๋ยวผมโทรไปบอกเยอึนเองก็ได้ครับ” แบคฮยอนปฏิเสธ ก่อนจะเดินออกไปโทรศัพท์ด้านนอก


“คุณอี้ชิงครับ ผมกับแบคฮยอนแต่งงานกันแล้วจริงๆหรือครับ ทำไมเขาเย็นชากับผมจัง หรือเพราะว่าผมจำอะไรไม่ได้ครับ” ชานยอลเริ่มปรับทุกข์กับอี้ชิงที่เก็บของลงกระเป๋า เตรียมตัวไปทำงาน


“จะว่ายังไงดีล่ะครับ ก่อนที่คุณจะความจำเสื่อม คุณทำเรื่องร้ายกาจไว้กับแบคฮยอนเยอะมากเลยนะครับ” อี้ชิงว่า ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป แบคฮยอนที่โทรศัพท์เสร็จแล้วก็เดินกลับเข้ามา


“หิวไหมครับ? ให้ผมทำอะไรให้ทานไหมครับ” แบคฮยอนเอ่ยถามอีกคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา แต่สายตากลับจดจ้องอยู่ที่เขา


“ผมต้องเคยร้ายกาจกับคุณมากๆแบบที่คุณอี้ชิงบอกแน่ๆ คุณถึงมองผมด้วยสายตาว่างเปล่าขนาดนั้น”


“คุณ...”


“เอาเถอะ ไม่ว่าผมจะเคยร้ายกาจกับคุณมามากแค่ไหน แต่ตอนนี้ คุณพอจะให้โอกาสผมได้เริ่มแก้ตัวได้มั้ย”


“...”


“ผมรู้สึกไม่ดีทุกครั้งที่คุณเย็นชากับผม เวลาผมเห็นสายตาที่ว่างเปล่าที่คุณมองมาที่ผม ไม่รู้ทำไม ผมรู้สึกเจ็บ เจ็บตรงนี้ ” ชานยอลว่า ก่อนจะยกมือเรียวของอีกคนขึ้นมาทาบทับบนหน้าอกด้านซ้ายของเขา


“...”


“ผมอาจจะเห็นแก่ตัว แต่ตอนนี้ ผมจำอะไรไม่ได้เลย ผมจำใครไม่ได้ แม้กระทั่งตัวเอง แต่เวลาที่มองเห็นคุณอยู่ใกล้ๆ ผมก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้โดดเดี่ยว ผมยังมีคุณอยู่ข้างๆ คอยดูแลผม มันทำให้ผมมีกำลังใจ อยากจะจำเรื่องราวระหว่างเราให้ได้ ถ้าผมจำเรื่องราวที่เคยทำแย่ๆกับคุณได้ อย่างน้อยก็ให้ผมได้ชดใช้ ยังไงก็ได้ ผมยินดี”


“คุณชานยอล” แบคฮยอนเอ่ยชื่ออีกคนออกมา เมื่อเห็นน้ำสีใส ที่ไหลลงมาจากดวงตาคม


“แต่ระหว่างนี้ ผมขอร้อง ให้ผมได้ชดเชยคืนวันแย่ๆที่ผ่านมา ด้วยการสร้างความทรงจำดีๆระหว่างเรานะครับ”


“แต่คุณมีคนรักอยู่ก่อนที่เราจะแต่งงานกันอยู่แล้วนะครับ” แบคฮยอนเอ่ยบอกพร้อมน้ำตา


“แล้วเขาอยู่ไหนล่ะครับ ทำไมเขาไม่เห็นมาหาผม” ชานยอลพูดออกมาหลังจากนิ่งไปซักพัก


“...”


“ตอนนี้ จนกว่าผมจะจำได้ ให้มีแค่เราไม่ได้หรือครับ” ชานยอลเอ่ยถามอย่างเห็นแก่ตัว


     ชานยอลช้อนสายตาอ้อนวอนต่ออีกคน สายตา ที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหน บยอน แบคฮยอนก็ไม่เคยเอาชนะได้ซักครั้ง ความคิดอยากจะลองเห็นแก่ตัวดูซักครั้งในชีวิตลอยมา หัวกลมพยักหน้ารับหลังจากคิดอยู่นาน มือนิ่มในมือของชานยอลถูกยกขึ้นจูบอย่างรักใคร่

 

 

-----------------------------------



            แบคฮยอนนอนลืมตาในอ้อมกอดของชานยอลที่หลับไปได้ซักพักแล้ว ตารีมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีดาวดวงเล็กดวงน้อยส่องแสง ผลตรวจการตั้งครรภ์ของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวคิดไม่ตกว่าเขาควรจะทำอย่างไรดี ทุกอย่างในตอนนี้ถลำลึกลงไปกว่าเดิม เพราะมีพันธะชีวิตที่เข้ามาเกี่ยวข้อง


“ถ้าคุณจำได้แล้ว ผมจะทำยังดี” แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นก่อนจะกดจูบไปที่คางสาก น้ำตาไหลจากตาเรียวเล็กอย่างไร้เสียงสะอื้น


“ผมรักคุณนะครับ คุณชานยอล” แบคฮยอนรำพึงรำพันอยู่ในใจ ก่อนจะพยายามข่มตาให้หลับลงอีกครั้ง

 

            ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา  ทั้งแบคฮยอนและชานยอลตระเวนเที่ยวไปทั่วเกาะเชจู ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีจากสีเขียวเป็นสีส้ม สีแดง และน้ำตาล อากาศเริ่มเย็นขึ้นเมื่อพวกเขาเริ่มจับมือกันครั้งแรก และจูบกันครั้งแรกหลังจากเกิดเรื่องเมื่อหิมะแรกมาเยือน


แบคฮยอนพบว่าชานยอลเป็นคนรักที่ดูแลอีกฝ่ายเป็นอย่างดี ทำให้เขารู้สึกอิจฉาอยู่ลึกๆ และรู้สึกผิดไปพร้อมๆกัน แต่เมื่อมองเห็นรอยยิ้มไร้พิษภัยที่ถูกส่งมาอย่างจริงใจ ก็ทำให้เขาเลือกที่จะทำตามใจตนเองต่อไป


พวกเขาใช้เวลาร่วมกัน ไม่ว่าจะนอนเตียงเดียวกัน มอบมอร์นิ่งคิสทุกเช้าหลังจากตื่นนอน และก่อนที่แบคฮยอนจะออกไปทำงาน หลังจากที่แบคฮยอนเลิกงานทั้งคู่ก็จะไปซุปเปอร์มาเก็ตด้วยกันเพื่อเลือกซื้อวัตถดิบมาทำอาหารเย็นร่วมกัน ปฏิเสธไม่ได้ว่า ช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา แบคฮยอนรู้สึกดีกับมันจริงๆ  


            แบคฮยอนพบว่าตัวเองผิดปกติ มีอาการคลื่นไส้ อาเจียนแทบจะทุกเช้า วิงเวียนศีรษะตลอดเวลา อีกทั้งรู้สึกว่าตัวเองหิวและง่วงอยู่ตลอดเวลา ความผิดปกติดังกล่าวถูกสะกิดต่อมสงสัยของเขาว่าตั้งครรภ์หรือไม่โดยอี้ชิง ทำให้เขาตัดสินใจไปซื้อที่ตรวจการตั้งครรภ์มาตรวจในวันที่ชานยอลถูกส่งให้ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลโดยอี้ชิง ส่วนเขาอ้างว่าไปทำงาน


            เขาพยายามหลอกตัวเองว่าอาจจะเป็นอาการโรคกระเพาะอาหารอักเสบที่กำเริบ แต่อีกใจหนึ่งเขาก็กลัว แต่เมื่อผลการตรวจออกมา ทำเอาเขาแทบจะเป็นลม เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี จึงร้องไห้เสียงดังจนอี้ชิงได้ยิน

 

เมื่อยามเช้ามาถึง ข้างกายของชานยอลว่างเปล่า เขาได้ยินเสียงคนอาเจียนอยู่ในห้องน้ำ คิดว่าเป็นแบคฮยอนจึงรีบวิ่งไปดู


“แบคฮยอน เป็นอะไรไปน่ะ” ชานยอลพยุงแบคฮยอนที่ทรุดตัวลงข้างโถสุขภัณฑ์


“ผมไม่เป็นไรครับ สงสัยช่วงนี้เครียด เดี๋ยวผมลงไปทำอาหารให้นะครับ” แบคฮยอนเอ่ยออกมา ก่อนจะขอตัวไปที่ครัวเพื่อเลี่ยงการตอบคำถาม


“ไม่ต้องทำแล้ว แบบนี้ต้องไปหาหมอ” ชานยอลว่า


“ไม่เป็นไรครับ ผมไหว เดี๋ยวคุณไปอาบน้ำอาบท่าแล้วตามลงไปนะครับ” แบคฮยอนที่ก้าวขาออกไปหลังพูดจบ กลับรู้สึกวิงเวียนจนเกือบล้มไป แต่ก่อนที่จะได้เจ็บตัวก็ได้แขนแกร่งของใครอีกคนเข้ามาช่วยประคอง


“เลิกดื้อซักทีแบคฮยอน ทำไมนายมันดื้อตาใสไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ” ชานยอลว่า


“...”


“ห่วงแต่คนอื่นแต่ไม่เคยห่วงตัวเอง ฉันจะทำยังไงกับนายดี” ตาคมฉายแววจริงจังออกมาเมื่อสบตาเรียวรีของคนตัวเล็ก


“คุณ...” ตารีเบิกกว้างขึ้น จ้องมองคนตรงหน้าที่ประคองร่างตัวเองอยู่


“ใช่ฉันจำนายได้แล้ว บยอนแบคฮยอน นายหนีฉันไม่พ้นแล้ว”


----------------------------------
#ฟิคคลุมถุงชนCB


ดราม่าไม่เก่ง แต่รักหมดใจ อิอิ
พรุ่งนี้หยุด อาจจะได้เจอกันอีกตอน
ต่อจากบทนี้ไป จะเลิกดราม่าละค่ะ สัญญาเลย
แต่แต่งหวานๆก็ค่อยถนัดอีกนั่นแหละค่ะ ๕๕๕

เหมือนเดิมจ้า ฝากบอกต่อ เป็นกำลังใจ 
คอมเม้นติชม ติดแท็ก หรือพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์
เจอกันตอนต่อไปนะคะ
-คุณนายปาร์ค

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 572 ครั้ง

766 ความคิดเห็น

  1. #757 loeyloxepcy61 (@loeyloxepcy61) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 04:09
    เร็วไปหมดดกด
    #757
    0
  2. #727 ChAoChAos (@ChAoChAos) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:28
    เนื้อเรื่องดีนะคะ

    นิดนึงคือเราสับสนตรงกลับไปกลับมาว่ารู้ว่าท้องตอนไหนกันแน่ค่ะ ถ้าปรับแก้นิดนึงน่าจะดีมากๆ เลยค่ะ
    #727
    0
  3. #689 postme661 (@postme661) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 20:40
    คืออ เข้าใจน่ะว่า ชานยอลอ่ะ แกล้งทำเปนจำแบคใม่ได้
    #689
    0
  4. #679 Area6104 (@Area6104) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 10:30
    555555 เอาไงดี
    #679
    0
  5. #648 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 22:12
    ละก็จบแบบเดิมๆเข้าข้างพระเอกหมดคือนายเอกรักก็เลยใจง่าย จบบบบ
    #648
    0
  6. #638 verynan (@verynan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 18:32
    จำไวดีนะ555555555
    #638
    0
  7. #615 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 22:55
    ชานยอลหลอกน้อง
    #615
    0
  8. #584 paphapin_09 (@paphapin_09) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 21:32
    ฉันก็แค่ยิ้มกรุ้มกริ่ม
    #584
    0
  9. #568 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 02:08
    จำได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนนนนนน
    #568
    0
  10. #380 numnimpcy (@numnimpcy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 23:53
    อิพี่ แกล้งน้องใช่มั้ย!!
    #380
    0
  11. #379 sirinthipYY (@sirinthipYY) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 23:33
    เดี๋ยววววว แกล้งกันปะเนี่ยยยยยย จำได้ง่ายแท้
    #379
    0
  12. #344 jokerBHPcy (@jokerBHPcy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 18:36

    คุณชานยอลแกล้งความจำเสื่อมป้ะคะ ?

    #344
    0
  13. #328 tuntiiz (@tuntiiz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 10:53
    อิพี่ ไม่ต้องเลย หนีไปลูก ให้มันเจ็บกว่านี้ 5555
    #328
    0
  14. #323 yamakawaii (@yamakawaii) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 02:10
    พี่ชานนน ไม่ใช่ว่าแกล้งความจำเสื่อมแต่แรกช่ะ 55
    #323
    0
  15. #319 @_@ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 17:30

    เอาละเว้ยยยยยยย แบคก็ท้องแล้ววววว

    อิพี่ก็จำได้แล้ววววววว นี่พลังรักช่วยรักษาปะค้าาาาาา อิอิ

    #319
    0
  16. #316 Nutsudanaka (@Nutsudanaka) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 14:26
    จำได้แล้วววววว
    #316
    0
  17. #314 CBSEB0461 (@patita4282369) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 13:55

    ดีคะมันดีมากๆ
    #314
    0
  18. #313 oohse_karn (@karn_lucky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 13:49
    พี่จำได้เร็วมาก 55555 ดีๆๆๆ
    #313
    0
  19. #312 KangFRung (@kamol-ang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 13:37
    เออ จำได้จริง รึแกล้งความจำเสื่อมแต่แรกคะ
    #312
    0
  20. #311 Eve Sunita (@evewepg1109) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 13:12
    ดีค่ะ มันดีมากกๆๆๆ 55555
    #311
    0
  21. #310 gam_pngt (@gammiie_parkbyun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 09:47
    อ่าาาาา มาต่อไวๆนะคะ ฮืออออทำไมมันดีต่อใจ5555555
    #310
    0
  22. #309 HYUNWITHPH.C (@baekzee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 09:37
    สักที!!5555
    #309
    0
  23. #308 khunyi (@hickey) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 08:52
    โอ้ย ซักที555555
    #308
    0
  24. #306 woraanch (@woraanch) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 06:47
    กี้ดๆๆๆๆๆๆ มาต่อไวๆนะค้าาา
    #306
    0
  25. #305 ambeer2 (@Ambeer) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 03:29
    จะมีตัวเล็กแล้วววววว ชานยอบต้องเปนคุณพ่ออบอุ่นแน่ๆเลย 😍
    #305
    0