คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ShotFic]ก็แค่ความฝันที่อยากให้เป็นจริง(เอกเบส)

โดย _White Rose

ตี้ด ติ้ด ตี้ด ตี้ด เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นห้อง เป็นสันญาณว่าถึงเวลาที่ต้องตื่นแล้ว “อืออ” “เบสสสสสส ปิดนาฬิกาปลุกให้หน่อยยยยยย"

ยอดวิวรวม

757

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


757

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 ธ.ค. 60 / 00:38 น.
นิยาย [ShotFic]ѹҡ繨ԧ(͡) [ShotFic]ก็แค่ความฝันที่อยากให้เป็นจริง(เอกเบส) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
คำเตือน(สำคัญมากโปรดอ่าน)
เรื่องนี้เป็นเพียงแค่เรื่องที่แต่ขึ้นเพราะจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับพี่ๆทั้งสองคน เพราะฉนั้นห้ามเอาเรื่องนี้ไประรานพี่ๆทั้งสองคนโดยเด็จขาดไม่ว่ากรณีใดๆก็ตาม แม้ว่าจะขออนุญาติแล้วก็ตาม(ไม่อนุญาติโดยเด็จขาด)

จริงๆก็งานส่งครูนั้นแหละ ก็ลงไว้งั้นๆอ่าครับ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 ธ.ค. 60 / 00:38



ตี้ด ติ้ด ตี้ด ตี้ด

เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นห้อง เป็นสันญาณว่าถึงเวลาที่ต้องตื่นแล้ว
“อืออ”
แต่ว่าเจ้ากรรมบนเตียงไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมาเลยสักนิด
“เบสสสสสส ปิดนาฬิกาปลุกให้หน่อยยยยย”
“...”
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆทั้งสิ้น จนสุดท้ายเจ้าตัวก็ต้องลุกขึ้นมาปิดเอง
“จริงสิ มันไม่อยู่แล้วนี้หว่า”
เอกเอ่ยขึ้นอย่าเศร้าๆ เมื่อไหรเขาจะทำใจได้นะ ว่าเขาไม่ได้มีเบสเพื่อนร่วมห้องอยู่ด้วยแล้ว เพราะเขาทำตัวเขาเองทั้งนั้น เขาดันไปยุ่งเรื่องที่ไม่เข้าเรื่องทำให้เพื่อนสนิทของเขาตัดสินใจจากไปเมื่อเดือนก่อน
“ไปเรียนดีกว่า”

ชีวิตผมยังคงเป็นเหมือนเดิมเหมือนทุกๆวัน ยังเรียนเล่นเกมดูหนังเหมือนเดิม เพียงแค่เมือ่กลับหอแล้วไม่ได้มีเพื่อนตัวแสบนอนเล่นเกมอยู่บนเตียงพร้อมกับหันมาพูดกับผมว่าลงไปกินข้าวกกันเหมือนวันก่อนๆ

กึก!

ผมเดินเหมอมาจนถึงสวนที่ผมมานั่งเล่นบ่อยๆโดยไม่รู้ตัว
ไหนๆมาแล้วมาเดินเล่นหน่อยละกัน
ผมคิดแล้วก็เดินไปรอบๆสวนอย่างช้าๆเพื่อปลดปล่อยความเครียดที่สะสม จน...

ตุบ!

ผมเพลอเดินไปชนกับใครก็ไม่รู้... ความรู้สึกที่คุ้นเคยแบบนี้มัน...เหมือนเบสมากเลย..

ควับ!

แต่พอผมหันกลับมาดู...มันใช่ซะที่ไหนละ เอกคิดอะไรของมึงว๊ะ เหมือนผมจะคิดถึงเบสเกินไปซะแล้ว
“ขอโทษนะครับ”
ผมเป็นฝ่ายเอ่ยขอโทษก่อน แล้วผมก็เดินหนีออกมานั่งม้านั่งแถวนั้น
มึงอยู่ที่ไหนว๊ะเบส อยากขอโทษใจจะขาด
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูกดไปที่เบอร์เบส แล้วลังเลอยู่นานว่าจะโทรไปขอโทษดีรึเปล่า เพราะผมคงไม่กล้าสู้หน้ามันไปอีกนาน แต่ผมก็คิดมากจนเพลอหลับไปตรงม้านั่งนั้นแหละ

“เอกๆ ตื่นได้แล้วเดี๋ยวก็โดนยุงห่ามตายหรอก”
เสียงที่คุนเคยปลุกผมขึ้นจากนิทรา
“เห้ยไอ่เบส”
ผมเพลอเรียกชื่อคนตรงหน้าไป พอเห็นมันแล้วผมก็พูดคำที่อัดอันมานานไปที่สุด
“กูขอโทษ
!”/“ขอโทษนะ!
“มึงพูดตามกู/มึงพูดตามกูหเรอ”
“55555”
เราสองคนเอ่ยพร้อมกับหัวเราะขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง เหมือนเมื่อก่อนมากเลย...
“นี้ยกโทษให้แล้วใช่มะ”
ผมหันไปถามเขา
“อืม มึงก็ไม่ผิดอยู่คนเดียวกูก็ผิดเหมือนกัน ที่ไปตะคอกใส่แบบนั้น”
“เออ ขอโทษเหมือนกันที่เข้าไปยุ่งเรื่องไม่เข้าเรื่องอะ”
“ช่างมันเหอะ เรื่องมันแล้วก็ปล่อยให้แล้วไป”
“อืม”

ฝึบ!

แต่แล้วสติของผมก็ดับวูบลง
“เห้ยคุณครับ”
“เอ๊ะ ครับ”
อ้าวเรื่องเมื่อกี้....แค่ฝันไปหรอ...
หลังจากนั้นผมก็ค่อยเดินกลับไปที่หอ.. ได้แต่หวังว่าเปิดประตูออกมาแล้วจะเจอคนในฝันนั้นจริงๆ

แอด!

ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิมในห้องไม่มีใคร สุดท้ายมันก็เป็นได้แค่ฝัน เราคงไม่ได้เจอกันแล้วสินะ..เบส

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ _White Rose จากทั้งหมด 14 บทความ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 22:26
    จบทีนี่อึ้งเลย อ้อลืมไปชื่อเรื่องมันก็งี้หนิ//ฮืออออ ไว้อาลัยตัวเองแปป(คือมโนไปแล้วไงว่าเจอกันจริงๆT^T
    #4
    1
  2. วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 18:59
    โอ้โห จบบับ... =_= /นั่งไว้อาลัยแปป 555
    #3
    1
  3. วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 05:55
    ร้องไห้ไม่นะพี่เบสสสส~~อยากจากเราไปปป~  //ยังไม่ตาย
    #2
    1
  4. วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 21:43
    ทุกคนเข้าคงได้มโนกันไปไกลอ๊ะคะ
    #1
    1