คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [ShotFic]ٺ(͡) [ShotFic]อารมณ์ชั่ววูบ(เอกเบส) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
คำเตือน(สำคัญมากโปรดอ่าน)
เรื่องนี้เป็นเพียงแค่เรื่องที่แต่ขึ้นเพราะจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับพี่ๆทั้งสองคน เพราะฉนั้นห้ามเอาเรื่องนี้ไประรานพี่ๆทั้งสองคนโดยเด็จขาดไม่ว่ากรณีใดๆก็ตาม แม้ว่าจะขออนุญาติแล้วก็ตาม(ไม่อนุญาติโดยเด็จขาด)


ขี้เกียจหาปกละครับ...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ม.ค. 61 / 20:25


แอดด ปึง

 

เสียงเปิดปิดประตูเป็นสัญญาณว่าคนที่เขากำลังรอกลับมาแล้ว

เบสสสสสส ลงไปหาไรแดกกันนน

กูไม่ลงอ่ะเอก มึงลงไปคนเดียวเหอะ

เป็นไร

กูไม่ได้เป็นไร

 

มันตอบปฎิเสธผมเสียงแข็งแต่ยังไงผมก็รู้อยู่ดีว่ามันเป็นอะไร เรื่องมีอยู่ว่ากลุ่มเพื่อนมันเริ่มจะแตกคอกัน เมื่อกลางวันผมยังเห็นไอเบสไปห้ามเพื่อนมันอยู่หมาดๆ ในใจมันคงคิดมากเรื่องนี้

กูรู้มึงเป็นแน่ๆ ปล่อยวางหน่อยก็ดีเบส

อย่างมึงจะไปรู้ไรว๊ะ

กลุ่มมึงทะเลาะกัน

เออ...

เมื่อกลางวันเห็นมึงห้ามเพื่อนอยู่ ทะเลาะกันเรื่องไรว๊ะ

งานกลุ่ม

มึงใจเย็นๆนะเว้ยค่อยๆเคลียกันนะ

กูอ่ะพอเย็นได้ แต่เพื่อนกูอ่ะ แม่ งจะไม่เย็นละ

ให้กูช่วยเคลียป่าว

ผมถามออกไปด้วยความหวังดี

 

ไม่ต้องหรอก ยุ่งมึงเปล่าๆ

เอาเหอะ กูแค่ไม่อยากให้เพื่อนแตกคอกันเว้ย

อย่าเลยมึงเรื่องของกลุ่มกูมึงอย่ายุ่ง

แต่กูอยากช่วยจริงๆนะเว้ย

ไอ่ห่าอย่าเสื อกเรื่องกลุ่มกูดี้ กลุ่มกูพวกกูเคลียกันเองได้ พวกกูจัดการกันเองได้ มึงอย่าเสื อก

ผมถามออกไปด้วยความอยากช่วยเหลือ แต่พอโดนด่าสวนกลับแบบไม่เห็นความหวังดีอะไรใดๆทั้งสิ้น  ผมก็เริ่มฟิวขาด

ที่กูถามเพราะกูหวังดีนะเว้ย จะเข้าไปช่วยคุยเฉยๆ ทำไมมึงทำกับกูแบบนี้ว๊ะ

มึงเซ้าซี้กูหลายรอบเหลือจังเลยว๊ะ กูบอกว่ากลุ่มกูเคลียได้คือกลุ่มก็เคลียกันเองได้ มันไม่ต้องมาเสื อก

สัส กูถามมึงด้วยความหวังดี มึงเห็นความหวังดีของเพื่อนหน่อยดิว๊ะ

หวังดีเหี้ยไร กูบอกไม่ต้องยุ่งมึงก็จะช่วยเคลียให้ได้มึงจะเอายังไง หวังดีดูหน้าคนรับหน่อยเหอะว่าอยากได้รึเปล่า ไอ่สัส

พอมันตะคอกใส่ผมผมก็ตะคอกกลับไปแบบไม่ลืมหูลืมตา

อ้าวมึง มึงจะเอายังไงกูแค่พยายามจะช่วยกลุ่มพวกมึงนะเว้ย

แต่มึงแม่ งเกินไปแล้วนะเว้ย มึงพยายามเสื อกกลุ่มกูอยู่นั้นแหละ ปากอ้างหวังดีๆ ใจมึงคิดไรอยู่

ก็กูหวังดีจริงๆ กูไม่ชอบให้เพื่อนแตกคอกัน

หวังดีเหี้ยไร มันก็แค่คำสวยๆพูดไว้หลอกตาเท่านั้นแหละมึง

มึงเห็นความหวังดีที่เพื่อนคนหนึ่งให้ไปหน่อยดิว๊ะ เพื่อนเหี้ยไร กูอุสาหวังดี แม่ งปฎิเสธกู

ก็เพื่อนเหี้ยๆอย่างกูไง

กูไม่เคยมีคนเหี้ยๆอย่างมึงเป็นเพื่อน

ได้ งั้นกูกับมึงขาดกันตรงนี้

.

.

.

.

.

ติ้ก ติ้ก ติ้ก ติ้ก

เสียงนาฬิกาเดิน เป็นเพียงเสียงเดียวเท่านั้นในขณะนี้ ในห้องเดิมๆที่เคยเต็มไปด้วยความสุข บัดนี้ ไม่มีอีกแล้ว มีเพียงห้องที่เต็มไปด้วยบรรยากาศที่อึมครึม แม้ว่าอีกฝ่ายจะออกไปแล้ว แต่บรรยากาศอึมครึมตั้งแต่เมื่อกี้ยังคงอยู่ ในสมองก็มีแต่เสียงทะเลาะเดิมๆที่วนไปวนมาเหมือนเทปที่เล่นวนไปมาอยู่อย่างนั้น

.

.

.

.

 

 

 

ถูก หรือ ผิด

ผมเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบของห้องที่มีแค่ผมคนเดียวเท่านั้น พร้อมกับสมองที่คิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้.... ทำให้ผมไม่อยากนับมันเป็นเพื่อนอีกต่อไป.... ความหวังดีที่ให้ไป แต่กลับโดนตอบแทนมาด้วยคำด่าสารพัดที่หาว่าความหวังดีที่มาจากใจผมเป็นสิ่งไม่จริงใจ....

 

 

ผมทำถูกแล้วสินะ....

 

 

 

 

 

<><><><><><><><><><><><><><><>3ปี ผ่านไป<><><><><><><><><><><><><><>

มีคนเคยบอกว่า...

.

.

.

.

.

เพื่อนหนะ ตัดยังไงก็ตัดไม่ขาด

 

 

ก่อนหน้านี้ผมว่าผมตัดมันออกไปจากชีวิตผมแล้วนะ

แต่ว่า..

 

 

สุดท้ายความทรงจำดีๆตอนที่อยู่ด้วยกันก็วนกลับมาให้ติดถึง..

 

จนความเกลียดเริ่มหายไปเรื่อยๆกลายเป็นความคิดถึง....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“จะทักไปดีป่าวว๊ะ”

ผมลังเลอยู่ในใจว่าจะส่งไปดีรึเปล่า... ข้อความที่พิมพ์บอกเกล่าถึงเรื่องในอดีต บอกถึงความรู้สึกผิดที่ค่อยๆสะสมมาตลอด3ปี

แต่ว่าผมก็เคยคิดไว้แล้วนะ... ไม่ว่ายังไงผมก็จะไม่ไปขอโทษมันก่อน

 

เพราะผมไม่ผิด...

 

รึเปล่าว๊ะ...

 

กรดเบส

เบส เรื่องเมื่อ3ปีก่อนกูขอโทษนะฮรก.

กรดเบส :คนอย่างมึงขอโทษคนเป็นด้วยเหรอว๊ะ

ถ้าไม่อยากคืนดี กูคงไม่มาขอโทษมึงฮรก.

กรดเบส :กูสิต้องสมควรขอโทษมึง

กรดเบส :ขอโทษที่วันนั้นกูปฏิเสธความหวังดีมึงไป

กรดเบส :วันนั้นกูอารมณ์ไม่ค่อยดี เลยพูดกับมึงไปแบบนั้น

กรดเบส :กูขอโทษนะเอก

กรดเบส :กูหาโอกาสขอโทษมึงมานานละ

กรดเบส :ขอบคุณที่ทักกูมาก่อน กูถึงได้กล้าขอโทษมึง

      จริงๆกูก็แทบไม่กล้าทักมึงด้วยซ่ำฮรก.

กลัวทักไปแล้วมึงจะเมินกู กูเล่นด่ามึงไว้ซะเยอะฮรก.

กูขอโทษนะเว้ย วันนั้นกูก็ตื้อมึงเกิน: ฮรก.

แถมไปด่ามึงอีกสารพัด: ฮรก.

กรดเบส :กูขอโทษมึงแล้ว มึงขอโทษกูแล้ว กูหายเคืองมึงแล้ว

กรดเบส :แต่มึงหายเคืองกูยัง

กรดเบส :กูอยากกลับไปเป็นเพื่อนกับมึง

กูไม่เคืองมึงแล้ว: ฮรก.

มึงกลับมาเป็นเพื่อนกับกูนะJ: ฮรก.

กรดเบส :ได้เว้ยเพื่อน

 

พอเบสตอบผม ยอมกลับมาเป็นเพื่อนกับผม

เหมือนใจผมล่องลอยไปในอากาศ ดีใจจนแทบอยากจะกระโดดกอดมันเหมือนเมื่อก่อน

.

.

.

.

.

แต่สุดท้าย ฉันเองนั้นแหละที่ทำไม่ได้

พูดอย่างไม่คิดให้เธอไปจากชีวิต

กลับมาได้รึเปล่ากลับมาได้รึเปล่า

ได้เรียนรู้ถึงความเงียบเหงาเมื่อขาดเธอวันนี้

Oh baby baby ฉันคิดถึงเธอ

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“เอาไอ่เบสมาด้วยอ่อ”

ผมทักเพื่อนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่

“เออ นานๆมาทีงานเยอชิบ”

“นั่งเลยมึง”

“โอโหคุณเบสเสด็จมาครับ ไม่น่าเชื่อ”

เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างติดตลก

“เยดเด่วันนี้ต้องจัดแล้วหละ”

เพื่อนอีกคนพูดมาด้วยความแปลกใจ เพราะปกติไอ่เบสไม่โพล่มาในวงเหล้าง่ายๆ

“อ้วกไม่นับหลับเป็นหมาเว้ย”

“จัดไปดิโตๆกันแล้ว5555”

.

.

.

.

.

.

.

---[End]---

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ _White Rose จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 กันยายน 2561 / 21:39

    ชอบมากเลนค่าาาาาาาาา ^ ^

    #1
    2