ยอดมงกุฎหงส์ (Rewrite)

ตอนที่ 32 : ล่วงรู้ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,982
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 287 ครั้ง
    24 ม.ค. 63

ตอนที่ 32

ล่วงรู้ความจริง

 

ฉู่หนิงอวี้เดินไปจนสุดทางเดิน เบื้องหน้าเป็นห้องบรรทมของฮ่องเต้ซึ่งนางไม่เคยเหยียบย่างเข้ามานอกจากห้องทรงอักษร ร่างบางยืนนิ่งไม่ไหวติง กลิ่นฉุนของยาและสมุนไพรคละคลุ้งจนเวียนหัว

"ฮองเฮา...กระหม่อมมีบางอย่างจะกราบทูลพะย่ะค่ะ" เสียงของล่วนกงกงรั้งให้ดวงตากลมโตหันกลับมามอง "...แต่เชิญฮองเฮาเข้าไปข้างในก่อนพะย่ะค่ะ" เขาผายมือไปเบื้องหน้า 

ฉู่หนิงอวี้เดินเข้ามาด้านใน สองปลายเท้าชะงักเมื่อสายตาเหลือบเห็นร่างสูงนอนแน่นิ่งอยู่บนแท่นบรรทม ใบหน้าหล่อเหลาซีดขาวไร้สีเลือด ลมหายใจแผ่วเบาจนไม่เห็นอกกระเพือมเป็นภาพที่เห็นแล้วใจของนางวาบหวิว สองมือเย็นเฉียบลงรวมทั้งหัวใจสั่นรัวรู้สึกหวาดกลัวอย่างไรสาเหตุ

"ฝ่าบาท..." ริมฝีปากบางเอ่ยเสียงบางเบาก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหาร่างนิ่งที่หลับใหล นางมองดูเหงื่อที่ซึมออกมาแล้วหันกลับมามองขันทีคนสนิท

"ล่วนกงกง...เมื่อครู่เจ้าบอกว่าฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ข้าเข้าเฝ้ามิใช่หรือ แต่ที่เห็น...ฝ่าบาทยังไม่ได้สติ" ดวงตากลมโตหันกลับมามองผู้ที่หลับใหลอีกครั้ง ดวงตากลมโตกะพริบถี่ ดวงตาสีน้ำตาลวูบไหว

"กราบทูลฮองเฮากระหม่อมบังอาจโกหกเรื่องราชโองการพะย่ะคะ...อีกทั้งฝ่าบาทยังไม่ได้สติ เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องใหญ่ องครักษ์อี้กำชับว่าไม่ให้แจ้งเรื่องนี้กับผู้ใด หากแต่กระหม่อมก็คิดเองว่าควรแจ้งฮองเฮา" ล่วนกงกงคุกเขาโขกศีรษะลงกับพื้น 

ล่วนกงกงเห็นบาดแผลของฝ่าบาทแล้วช่างน่าเป็นห่วงเขากลัวว่าผู้ไม่หวังดีจะชิงลงมือในตอนนี้ และเขาก็มั่นใจว่าความทรงจำบางส่วนของฮองเฮาอาจจะกลับมาแล้ว ตอนนี้มีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่จะช่วยฝ่าบาทได้

"แล้วหมอหลวงที่ดูแล เขาอยู่ที่ไหน" คิ้วเรียวขมวดเมื่อได้ฟังรายงาน 

"เขาพักอยู่ในห้องรับรองพะย่ะค่ะ กระหม่อมยังไม่ให้เขาออกไปเพราะเกรงว่าเรื่องที่ฝ่าบาททรงได้รับบาดเจ็บจะแพร่ออกไป จึงได้แต่ปล่อยข่าวลวงว่าทรงป่วยด้วยไข้ผื่น"

"เจ้าตัดสินใจได้ถูกต้องแล้ว...ไปตามหมอหลวงผู้นั้นมาพบข้า" ดวงตากลมโตหันกลับมามองคนที่นอนแน่นิ่งด้วยแววตาที่อ่อนแสงลง

นางเหลือบมองแผลที่หัวไหล่ที่แดงช้ำ มีเลือดไหลออกมาไม่หยุดแม้จะถูกพันไว้ด้วยผ้าหลายชั้น มือเล็กเอื้อมหยิบผ้าขาวไปจุ่มน้ำและบิดหมาดจากนั้นก็ซับตามหน้าผากกว้างเบาๆ นางชะงักมือเมื่อซับผ่านสันจมูก ริมฝีปาก ดวงตากลมโต้จ้องพินิจมองใบหน้าหล่อเหลา

"ฝ่าบาท...หม่อมฉันเคยบอกแล้วว่าพระองค์ไม่ต้องเสียสละเพื่อหม่อมฉันเพียงนี้" นางเอ่ยเสียงเบาหวิว มือเล็กยกแขนแกร่งขึ้นมาเช็ดก่อนจะเปิดผ้าห่มออก ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นรอยเลือดที่ซึมออกมา ไม่ว่าจะมองไปที่ใดบนพระวรกายก็มีแต่บาดแผล 

ฉู่หนิงอวี้ใช้ผ้าซับเลือดออกครั้งแล้วครั้งเล่าจนน้ำในอ่างกลายเป็นสีแดงฉาน ทันใดนั้นหมอหลวงก็เข้ามาพอดีพร้อมกับล่วนกงกง

"ถวายพระพรฮองเฮา" หมอหลวงเฒ่าค้อมหัว

"อย่าได้มากพิธี...ตอนนี้พระโลหิตทรงไหลไม่หยุด เจ้าปรุงยาห้ามเร็วเข้า" นานๆ ทีจะเห็นฮองเฮาทรงมีสีพระพักตร์ร้อนใจหมอหลวงเฒ่าจึงเหม่อลอย "...เร็วเข้า" นางเร่ง

"พะ...พะย่ะค่ะ" 

"ฝ่าบาทมีบาดแผลเต็มพระวรกายเช่นนี้ ท่านหมอคงทราบอยู่แล้ว...ใช่หรือไม่" นางเอ่ยเสียงเบา และยิ่งหมอหลวงมีสีหน้าลำบากใจและลังเลชั่วครู่ยิ่งทำให้นางมั่นใจ

"กราบทูลฮองเฮา ฝ่าบาทได้รับบาดเจ็บจนข้างในบอบช้ำมาเมื่อหลายปีก่อน ที่จริงแล้วฝ่าบาทไม่ควรได้รับบาดเจ็บเช่นนี้อีกเพราะจะทำให้อวัยวะข้างในยิ่งกระทบกระเทือนโชคยังดีที่ฝ่าบาททรงได้สติบ้าง แต่ตอนนี้ทรงบรรทมสนิทเพราะกระหม่อมฝังเข็มเพื่อไม่ให้ทรงขยับพระวรกาย...อีกครึ่งชั่วยามจะทรงตื่นพะย่ะค่ะ" หมอหลวงเฒ่าค้อมหัว

"แล้วแผลจากเกาทัณฑ์...เหตุใดเลือดจึงไหลไม่หยุด" นางเหลือบมองแผลที่มีเลือดซึม

"จุดที่ถูกลูกเกาทัณฑ์นั้นตรงเส้นเลือดพอดี กระหม่อมจะเปลี่ยนผ้าแล้วใส่ยาใหม่" เขาค้อมหัวแล้วรีบบดยาต่อ ก่อนที่ร่างบางจะเอ่ยห้าม

"ข้าจะทำเอง...ท่านหมอไปเตรียมยาเถิด เมื่อใกล้ครบครึ่งชั่วยามที่ก็นำยามา ข้าจะทำแผลให้ฝ่าบาทเอง...และท่านเองก็ต้องอยู่ในตำหนักเทียนกงสักพัก...ท่านเข้าใจในสิ่งที่ข้าพูดใช่หรือไม่" ดวงตากลมโตตวัดมองหมอหลวงที่ลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอเพราะเกร็ง

"พะย่ะค่ะ"

          “ฮองเฮาพะย่ะค่ะ...กระหม่อมขอบังอาจถาม” ล่วนกงกงจ้องมองหน้านางด้วยแววตาจริงจังทว่านอบน้อม

“ถามอะไรหรือ”

“กระหม่อมคิดว่าฮองเฮาทรงต้องทราบแน่ว่าผู้ใดทำเช่นนี้กับฝ่าบาท...และความจำของฮองเฮากลับคืนมาแล้วใช่หรือไม่พะย่ะค่ะ” คำถามของล่วนกงกงทำให้ฉู่หนิงอวี้ชะงัก

“...”

“ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังตกอยู่ในอันตราย...”

“เพราะข้า...” ใบหน้างามหันไปมองร่างสูงที่นอนนิ่ง

“ไม่ใช่พะย่ะค่ะ...เป็นเพราะคนเหล่านั้นต้องการบัลลังก์ตั้งแต่แรก และฮองเฮาเองก็เป็นเพียงผู้เคราะห์ร้ายเท่านั้น ขอให้ทรงรู้ว่าฝ่าบาท...ทำทุกอย่างเพื่อฮองเฮา...กระหม่อมมีเรื่องที่จะพูดเพียงเท่านี้” ล่วนกงกงค้อมหัวเดินออกไปทิ้งให้ร่างบางครุ่นคิดอยู่เงียบๆ สองมือกุมมือใหญ่เอาไว้แนบแก้ม

เมื่อล่วนกงกงกับหมอหลวงออกไปฉู่หนิงอวี้ก็จับมือใหญ่ที่แนบแก้มหงานขึ้นมา ฝ่ามือของเขามีร่องรอยคล้ายกับว่ากำบางอย่างเอาไว้แน่นจนเกิดเป็นรอยช้ำสีม่วง นางเดินไปหยิบกระปุกยาก่อนจะเปิดแล้วป้ายลงบนฝ่ามือแผ่วเบา นางนวดให้ยาซึมลงไปกลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรนี้รั้งให้ดวงตากลมหันไปมองใบหน้าซีดขาว ครั้งหนึ่งเขาก็เคยทำให้นางเช่นนี้

 

"ฝ่าบาท..." เสียงหวานเอ่ยเบาๆ "...หม่อมฉัยเคยบอกแล้วว่าจะแก็แค้นเอง" นางตัดพ้อเขา น้ำตาอุ่นๆ ที่เคลือบม่านตาหยดลงกลางฝ่ามือ ทำให้ใบหน้างามรีบเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำตาไหล

"เสี่ยว...อวี้" เสียงแหบห้าวรั้งให้ใบหน้างามรับหันกลับไปมอง ดวงตากลงโตแดงก่ำ น้ำตาที่เอ่อล้นไหลออกมา ขนตาหนางอนชื้นด้วยหยาดน้ำตา

"ฝ่าบาท"

"น้ำ...ข้าหิวน้ำ" ริมฝีปากแห้งผากเอ่ยเบาๆ ลมหายใจแผ่วเบาๆ ยิ่งทำให้นางใจหาย เขาเพ้อเพราะพิษไข้ มือเล็กค่อยๆ หยุดน้ำลงที่ริมฝีปากแห้ง ก่อนจะเร่งใช้ผ้าเช็ดตัวให้ความร้อนลดลง ฉู่หนิงอวี้สั่นไหวไม่ใช่เพราะสิ่งใดหากแต่ตอนนี้นางกำลังสะอื้นร้องไห้ แก้มนวลเปื้อนคราบน้ำตาจมูกแดงจัด

ฟึบ!

เงาดำปรากฏตัวกลางห้องรั้งให้สายตาของนางละจากใบหน้าซีดเซียวหันกลับไปมอง ปรากฏเป็นบุรุษร่างสูงใบหน้าดุดัน เขาคุกเข่าต่อหน้านาง คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ องครักษ์ผู้นี้เป็นเงาแล้วเหตุใดจึงปรากฏตัว

"ท่านคือองครักษ์เงาอี้หยางใช่หรือไม่" นางเอ่ยถาม ครั้งหนึ่งนางเคยเห็นเขาในเงามืดแม้ไม่เคยพบหน้า ทว่าจดจำกลิ่นอายของเขาได้

 

"พะย่ะค่ะ กระหม่อมคืออี้หยาง" เสียงห้าวดุดันเอ่ย ดวงตาคมวางอยู่ที่พื้นกระนั้นนางก็สัมผัสถึงความไม่พอใจที่เขามีต่อนางได้ เพราะเหตุใดองครักษ์ผู้นี้จึงที่ทางทางเช่นนี้

"ท่านเป็นเงาเหตุใดจึงปรากฏตัว" นางเอ่ยถาม

"เพราะมีเหตุไม่คาดคิดเกิดขึ้นกระหม่อมจำเป็นต้องปรากฏตัว และไม่สามารถเป็นเงาได้อีก ต้องขออภัยที่กระหม่อมเข้ามาผิดเวลา" เขาลุกขึ้นแล้วกำลังจะเดินออกไป แต่เมื่อได้ยินเสียงหวานเรียกจึงรั้งร่างสูงให้หันกลับมา

"ท่านมีเรื่องด่วนจะต้องรายงานต่อฝ่าบาทหรือ"

"พะย่ะค่ะ เป็นเรื่องสำคัญ แต่ตอนนี้ฝ่าบาททรงบรรทมอยู่กระหม่อมจะเข้ามาในภายหลัง" เขาตอบเสียงเบา ทั้งยังปลายสายตามองผู้เป็นนาย ดวงตาดุดันอ่อนแสงลง

"เป็นเรื่องของสุ่ยหม่าอี้ใช่หรือไม่" ร่างสูงชะงักนิ่งก่อนจะหันสายตากลับมาที่ร่างบาง คิ้วเข้มเลิกสูงขึ้นอย่างไม่มั่นใจในสิ่งที่ได้ยิน

"เหตุใดฮองเฮาจึงคิดว่ากระหม่อมจะกราบทูลเรื่องของเขาหรือพะย่ะค่ะ" เสียงห้วนของอี้หยางทำให้ฉู่หนิงอวี้ต้องรั้งสายตามองใบหน้าขององครักษ์ชัดๆ 

"เพราะข้ามั่นใจว่าเขาเป็นคนอยู่เบื้องหลัง ท่านองครักษ์ไม่พอใจข้าด้วยเรื่องใด โปรดบอกข้าเถิด" อี้หยางชะงักนิ่งก่อนจะถอนหายใจ เขาจะพูดสิ่งใดได้ในเมื่อผู้เป็นนายตัดสินใจอยู่ข้างสตรีตรงหน้าแล้วไม่ว่านางจะมีหัวใจเพื่อผู้ใด...

"ท่านก็รู้ว่าฝ่าบาททรงคิดเช่นไรกับท่านแต่ท่านกลับมอบ..."

 

"อี้...หยาง!" เสียงแหบห้วนเอ่ยขึ้นจากร่างที่นอนนิ่งบัดนี้เขาลืมตาและจ้องมององครักษ์เป็นเชิงห้ามปราม แววตาของมังกรหนุ่มที่มองมาเจือปนไปด้วยอ่อนล้าและเจ็บปวด 

"ฝ่าบาท" ฉู่หนิงอวี้ละสายตาสงสัยจากอี้หยางและเดินไปที่แท่นบรรทม

"อี้หยาง...อย่าได้พูดจาเหลวไหล" เมื่อผู้เป็นนายเอ่ยเช่นนั้นอี้ หยางจึงได้แต่ก็มหน้า 

ฉู่หนิงอวี้นั่งลงข้างๆ แทนบรรทม นางยกมือขึ้นแตะหน้าผากเพื่อวัดไข้ จากนั้นก็ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตามกรอบหน้าของเทียนหลงจื้อแผ่วเบา

"ฝ่าบาททรงรู้สึกอย่างไรบ้างเพคะ เจ็บแผลหรือไม่" แววตาห่วงใยของร่างบางตรงหน้าทำให้เขาจำต้องส่ายหน้าเพราะไม่อยากให้นางเป็นห่วง "...หมอหลวงบอกให้ท่านนอนนิ่งๆ อย่าขยับเพคะ"

"เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ" เสียงแหบห้าวที่เอ่ยถามออกมาทำให้มือเล็กชะงัก และรั้งสายตากลับมาสบดวงตาสีเข้ม 

"เพคะ...หม่อมฉันเป็นห่วงฝ่าบาท" 

"เสี่ยวอวี้"

เสียงทุ้มห้าวที่เรียกชื่อของนางทำให้ฉู่หนิงอวี้ขนลุก ใจเต้นรัว  ร่างทั้งร่างราวกับถูกแช่แข็งไม่อาจขยับ รู้สึกถึงความร้อนจับทั่วกระบอกตา หยาดน้ำตาไหลหลั่งบีบรัดหัวใจจนเกินจะเอ่ย 'เขายังคงเป็นเช่นเดิม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 287 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #91 SroysudaMeesut (@SroysudaMeesut) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 16:44
    ฮื่อๆๆๆๆๆ ค้างอะไรท์ ต่อให้อีกสักเยอะๆๆหน่อยก่อนปีใหม่เถอะนะไรท์ใจดี
    #91
    0
  2. #90 kittysmall (@lekwasanaDek-D) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 21:13
    อะไรกันเนี่ย
    #90
    0
  3. #88 Manyrat (@Manyrat) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 20:05

    เฮ้อ เรื่องมันเศร้า เสี่ยวอวี้ว่าไงจะรับรักพี่จื้อเมื่อไรเนี่ย

    #88
    0
  4. #87 mewmew8361 (@mewmew8361) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 15:29
    สงสารใครดี T^T
    #87
    0