ยอดมงกุฎหงส์ (Rewrite)

ตอนที่ 7 : หมากเดิมพัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,022
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 357 ครั้ง
    24 ม.ค. 63

ตอนที่ 7

หมากเดิมพัน

 

แสงแดดในยามบ่ายที่ค่อนข้างร้อน ยังไม่เทียบเท่าความร้อนระอุภายในเก๋งริมสระเหลียนฮวา[1]ภาพงดงามของมังกรหงส์ที่นั่งหยอกล้อเคียงคู่ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก แม้มองจากภายนอกจะเห็นว่าทั้งคู่กำลังหยอกล้อกันหากแต่ในความเป็นจริงแล้วยิ่งกว่าสนามรบก็มิปาน

กระดานหมากล้อมอย่างดีถูกจัดวางลงตรงกลาง ตัวหมากเนื้อเย็นทำจากหยกล้ำค่าควรเมือง บรรยากาศโดยรอบสงบนิ่งผ่อนคลายแล้วเหตุใดในใจของนางถึงได้ร้อนลุ่มนักราวกับว่าความหวังทั้งหมดของนางถูกวางไว้ตรงหน้าและต้องคว้าเอาไว้ให้ได้ จะให้นางใจเย็นได้อย่างไร ในเมื่อสิ่งที่มังกรหนุ่มเรียกร้องเป็นรางวัลนั่นก็คือ...

'หากข้าชนะ...ข้าจะค้างที่ตำหนักของเจ้าสามคืน และในตอนกลางวันเจ้าต้องมาที่ตำหนักของข้าสามวันเช่นกัน

ให้ตายเถิด....แล้วนางต้องทำเช่นไรดี น่าตายยิ่งนัก!

'หากหม่อมฉันชนะ...หม่อมฉันขอไปบำเพ็ญศีลที่อารามหลวงเขาไท่ซานจ็ดวันนะเพคะ' แม้ไม่ได้ถอดมงกุฏหงส์ อย่างน้อยนางก็ได้ออกไปนอกวังตั้งเจ็ดวัน

"ฮองเฮา...กลัวจะแพ้ข้าเพียงนั้นหรือ" มังกรหนุ่มกระตุกยิ้มเมื่อสังเกตเห็นเม็ดเหงื่อเล็กๆ ผุดขึ้นตามกรอบหน้าผากนูน ทั้งที่อากาศโดยรอบเย็นสบาย หงส์ที่คิดจะบินหนีอยู่ทุกขณะเขาต้องเด็ดปีกหางนางและเก็บไว้ใกล้ตัวที่สุด...

"ฝ่าบาท...เริ่มกันเถิดเพคะ" ฉู่หนิงอวี้ตัดบทไม่อยากสนทนาให้ยืดยาวเสียเวลา นางอยากจบหมากกระดานนี้แล้วรีบไปเก็บของเดินทางไปเขาไท่ซาน "เชิญฝ่าบาทเริ่มก่อนเพคะ"นางเอ่ยอย่างใจดีแต่แท้จริงแล้วนางไม่ปรารถนาที่จะเริ่มก่อนต่างหาก

ทั้งนี้ก็เพื่อหยั่งทิศทางของคู่ต่อสู้ว่านางควรจะเป็นฝ่ายรุกหรือตั้งรับ มังกรหนุ่มกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะวางหมากในมือลง หลังจากนั้นฉู่หนิงอวี้ก็วางหมากลงตามหลัง คาดว่าไม่เกินหนึ่งเค่อ[2] คงจะรู้ผล

มังกรหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นหลังจากที่มือเล็กวางหมากลง นางจงใจเปิดทางเพื่อให้หมากเขาได้รุกเข้าไป แต่หารู้ไม่ว่าทางที่เปิดนั้นคือหลุมกับดัก ซึ่งหากเขาพลาดท่าตกลงไปในกับดักนั่นฉู่หนิงอวี้คงจะไม่มีการปรานีใดๆ ทั้งสิ้น อีกทั้งเพราะความปรารถนาออกนอกวังของนางยังเป็นแรงผลักให้นางแพ้ไม่ได้ หมากกระดานนี้จึงดุเดือดและตื่นเต้นกว่าทุกกระดานที่ผ่านมา

นอกจากมังกรจะไม่หลงทางในกับดักที่นางวางไว้แล้วเขายังตลบหลังนางได้อย่างน่าเจ็บใจ ฉู่หนิงอวี้รู้ดีว่าตอนนี้แต้มของนางเป็นรองเขา แต่เพื่อชัยชนะนางต้องถอยร่นกลับไปตั้งหลัก นางแสร้งถอยลงมาเพื่อให้เขาได้ใจและรุกเข้ามา

 

มังกรหนุ่มละสายตาจากกระดานหมากขึ้นมาจับจ้องใบหน้างามด้วยความชื่นชม เขาไม่คิดว่านางจะมีกลยุทธ์พลิกแพลงได้มากเช่นนี้หมากกระดานนี้เขาเป็นต่อด็จริงหากแต่ถ้าบุ่มบ่ามหลงระเริงคงไม่แคล้วตกลงหลุมบ่วงกับดักของนางหงส์

สตรีตรงหน้าความคิดลึกล้ำมากกว่าที่เขาคิดทั้งความคิดอ่านยังน่าสนใจมากพอที่เขาจะไม่ปล่อยนางไป ถ้าหากเขายอมเดินตามหมากของนางจะเป็นเช่นไรหนอ...เขาจะได้เห็นรอยยิ้มสดใสจากนางสักครั้งหรือไม่มังกรหนุ่มคิดไปไกล

เมื่อฉู่หนิงอวี้เห็นคนตรงหน้าวางหมากคืบเข้ามาในหลุมกับดักของนางริมฝีปากบางก็ขยับเล็กน้อยอย่างสาสมใจ ทว่าก่อนที่นางจะปิดฉากไม้ตายเขากลับตลบหลังนางอีกครั้งด้วยหมากที่อยู่ห่างออกไป หมากที่นางไม่ใส่ใจว่าจะมีบทบาทสำคัญ ทำให้นางแพ้ไปเพียงครึ่งแต้มเท่านั้น ถึงแม้จะเจ็บใจที่เสียรู้...ยังไม่เทียบเท่ากับเดิมพันอันแสนหนักหน่วงต่อจากนี้

"ฮองเฮาคงไม่ลืมในสิ่งที่ตกลงใช่หรือไม่" เขาทวงหนี้จากนางอย่างน่าตาเฉย

"เพคะ" ให้ตายเถิดนี่นางต้องนอนกับเขาสามคืนเลยหรือ ใช่แล้ว!..ฉู่หนิงอวี้นึกบางอย่างขึ้นมาได้

"ฝ่าบาท...หม่อมฉันได้ยินมาว่ายังไม่มีฤกษ์ถวายตัวหากฝ่าบาท.." นางยกเรื่องนี้ขึ้นมาอ้างทว่ายังอ้างสิ่งที่คิดไว้ไม่ครบเขาก็เอ่ยแทรกขึ้นมา

 

"ฮองเฮามิต้องเป็นกังวล...เคยได้ยินหรือไม่ว่าฮ่องเต้คือบุตรแห่งมังกรและเป็นดั่งโอรสสวรรค์ หากฮ่องเต้จะกำหนดชะตาเองสวรรค์คงไม่คัดค้านผู้เป็นบุตรอย่างแน่นอน"

สวรรค์! นี่เขาไม่สนใจชะตาบ้านเมืองแล้วหรือ....เหตุใดจึงเอาแต่ใจเช่นนี้ แล้วห้าปีที่ยึดถือลิขิตแห่งสวรรค์ไม่เท่ากับสูญเปล่าหรอกหรือ ช่างเป็นบุรุษที่เข้าใจยากเสียจริงแล้วเหตุผลที่ว่าฮ่องเต้เป็นบุตรของสวรรค์นั้นคือสิ่งใด

"แล้วเหล่าขุนนาง..."นางอ้างไปถึงขุนนาง

"คงไม่มีผู้ใดคัดค้าน...เรื่องที่น่ากลัวมิใช่การเข้าหอกับฮองเฮาโดยปราศจากฤกษ์ยาม หากแต่เป็นทายาทมังกร!...มิใช่หรือ"

"...." 

ฉู่หนิงอวี้ชะงักค้างไม่คิดว่าเขาจะเอ่ยเรื่องทายาทกับนาง ยิ่งสบเข้ากับดวงตาคมกริบของมังกรหนุ่มฉายแววขบขันที่จู่ๆ ใบหน้าเนียนใสเปลี่ยนเป็นชมพูระเรื่อเพราะความร้อน กลับซีดขาวลง ดวงตาพยัคฆ์จับจ้องใบหน้างามไม่วางตา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

"ข้าไม่ทำสิ่งใดให้ฮองเฮาตกใจแน่นอน ข้าจะรอจนเจ้าพร้อมและเต็มใจวางใจได้...คืนนี้ข้าจะไปค้างตำหนักของเจ้าโปรดเตรียมตัว"

"เพคะ" ฉู่หนิงอวี้ลุกขึ้นน้อมรับพระบัญชาอย่างเสียไม่ได้ สามวันต่อจากนี้คงยาวนานมากนักสำหรับนางอาจจะมากกว่าการอยู่ในวังห้าปีกระมัง เมื่อลับร่างสูงศักดิ์ของผู้เป็นฮ่องเต้ ฉู่หนิงอวี้ก็ยังไม่ลุกออกจากเก๋งในทันที นางทอดสายตาไกลออกไปในสระบัวอย่างใช้ความคิด 


 



[1]เหลียนฮวา หมายถึง ดอกบัว

[2]1 เค่อ เท่ากับ 15 นาทีในปัจจุบัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 357 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #70 Ma-i (@vryinsoul) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 21:49
    ร้อนลุ่ม-ร้อนรุ่ม
    #70
    1
  2. #18 Pacharaporn_ (@Pacharaporn_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 16:58
    ชอบที่สุดดด
    #18
    0
  3. #6 Saminmime (@Saminmime) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 09:21

    รอนะค่ะ
    #6
    0