Allchen {โดย เป็ดน้อยสีส้ม}

ตอนที่ 6 : Xiuchen - HAPPY XIUMIN DAY

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 มี.ค. 60

XIUMIN x CHEN HAPPY XIUMIN DAY

 


“สุขสันต์วันเกิดนะครับมินซอกฮยอง”

 

เมมเบอร์ทุกคนต่างพากันอวยพรวันเกิดให้กับเขาพร้อมทั้งยังให้ของขวัญวันเกิด มินซอกได้แต่เอ่ยขอบคุณรุ่นน้องในวงซ้ำไปซ้ำมา มีบ้างที่รุ่นและพี่รุ่นน้องในค่ายก็พากันมาอวยพรให้กับเขา แต่มีคนนึงนี่สิที่ยังไม่ได้อวยพรให้เขาเลย...

“ปีนี้ใครเป็นคนบอกฮยองของเราก่อนน้า ใช่จงแดหรือป่าว” แบคฮยอนถามเขา

“เปล่าหรอก เป็นชานยอลน่ะ”

“อ้าวแต่ฮยองเป็นรูมเมทกับจงแดไม่ใช่หรอครับ”

“”จงแดไม่ได้กลับมาที่ห้องน่ะ น่าจะกลับบ้านมั้ง” เขาตอบแค่นั้นก่อนจะขอตัวออกไปเดินห้างข้างนอกตามประสาคนชอบช็อปปิ้ง แบคฮยอนได้แต่ส่ายหน้าให้กับเพื่อนอีกคนที่ถูกพูดถึงในบทสนทนาเมื่อกี้นี้

จงแดเอ้ย–– แกหายไปไหนของแกเนี้ย


 

(“ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ––”)


เป็นอีกครั้งที่เสียงปลายสายตอบกลับมาด้วยประโยคนี้ เขาพยายามโทร.หาจงแดตั้งแต่ลืมตาตื่นมาเนื่องจากเจ้าตัวไม่ได้อยู่ในห้องในตอนเช้า จงแดบอกเขาเมื่อวานนี้ว่าจะออกไปทำธุระข้างนอกจะกลับมาอีกทีตอนดึกเลยทำให้เมื่อคืนเขาไม่ได้โทร.หาอีกคน

“จงแดอา..นายหายไปไหนเนี่ย” เขาพูดออกมาหลังจากที่กดวางสายไป การเดินห้างวันนี้ไม่ค่อยจะสนุกเท่าไหร่ถึงแม้มันจะเป็นวันเกิดเขาก็เถอะ เพราะฟ้าฝนไม่เป็นใจหลังจากที่เขาก้าวขาเข้ามาในห้างและเพราะจงแดหายไปตั้งแต่เมื่อวานทำให้เขากระวนกระวายใจจนรู้สึกเบื่อที่จะเดินห้างขึ้นมา

“อ้าวฮยองครับ”

“อ้าวจอห์นนี่ มาเดินห้างเหมือนกันหรอ” เขาเอ่ยทักรุ่นน้องตัวสูงที่บังเอิญเจอกัน “มาคนเดียวหรอ?”

“ผมมากับแทยงครับ แทยงเขาเดินเลือกเสื้อผ้าอยู่ส่วนผมก็มาเข้าห้องน้ำกำลังจะไปหาแทยงครับ” จอห์นนี่อธิบายเสียยืดยาวเหมือนรู้ใจว่าประโยคต่อไปเขาจะถามเจ้าตัวว่าแล้วแทยงไปไหนซะล่ะ

“งั้นฮยองไปเดินกับพวกนายด้วยได้มั้ย พวกนายจะอึกอัดหรือเปล่า?”

“ไม่ครับๆ ฮยองมาได้เดี๋ยวหลังจากนี้พวกผมจะไปดูหนังกันครับ”

“งั้นฮยองไปดูด้วยแล้วกัน ไม่มีอะไรทำพอดี”

 


“อ่า..เย็นแล้วใกล้จะได้เวลาไปซ้อมแล้วล่ะแทยง ฮยองจะเข้าบริษัทด้วยกันมั้ยครับ” ประโยคหลังจอห์นนี่หันมาถามเขา เอาจริงๆ ก็อยากเข้าไปซ้อมอยู่หรอกแต่ติดที่ว่าไม่มีอารมณ์เลยนี่สิ

“ไม่ล่ะ พี่ว่าจะกลับหอเลยน่ะเผื่อจงแดกลับหอมาแล้ว”

“เมื่อวานนี้ผมมาห้างกับแจฮยอนผมเจอจงแดฮยองด้วยนะครับ มายืนดูตุ๊กตาสักพักนึงก่อนจะเดินไปโซนเสื้อผ้าน่ะครับ” แทยงพูดขึ้นทำเอามินซอกตาโตแต่ก้ยังไม่คลายความสงสัยอยู่ดีว่าอีกคนหายไปไหนแบบนี้

“ขอบคุณนะแทยง พี่กลับล่ะตั้งใจซ้อมนะ”

 

 

 

HAPPY XIUMIN DAY

 

 

 

เข้ามาในหอก็แอบตกใจนิดหน่อยที่ทั้งหอปิดไฟมืดสงสัยทุกคนคงจะออกไปข้างนอก เดินไปกดสวิทซ์เปิดไฟให้หอสว่างแล้วสาวเท้าเข้าห้องของตัวเองไป เปิดประตูออกด้วยความหวังว่าจะเจอคนที่ตัวเองกำลังห่วงแต่ก็ว่างเปล่า เขาขวมดคิ้วหงุดหงิดนิดหน่อยที่อีกคนเล่นหายไปไม่บอกเขาก่อนจะเปิดไฟให้ห้องตัวเองสว่าง เดินไปทิ้งตัวลงที่เตียงก่อนจะหยิบมือถือออกมากดเบอร์จงแดแล้วโทร.ออก วันนี้เขาไม่ได้ซื้ออะไรติดไม้ติดมือมาเลย ได้แต่ช่วยแทยงเลือกเสื้อผ้าให้ เหตุก็เพราะไม่มีอารมณ์...

(“ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ––”)

“เป็นแบบนี้อีกแล้ว” เขากดวางสายไป “นายจะทำให้ฉันห่วงไปถึงไหนกัน”

 

ปึ่ก ปึ่ก ปึ่ก!

 

มินซอกสะดุ้งตื่นหลังจากที่ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องของเขา เขาไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่แหงนหน้ามองดูนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลาสองทุ่ม ตอนนี้เมมเบอร์คงกลับมากันหมดแล้วและคงเป็นจุนมยอนที่มาเคาะประตูห้องของเขา หรือไม่ก็อาจจะเป็น.... คิดได้แบบนั้นสองขาก็รีบลุกขึ้นไปเปิดประตูทันทีแล้วก็เป็นอย่างที่คิด

 

คิมจงแดกำลังยืนถือเค้กก้อนโตอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมด้วยรอยยิ้ม

 

เขาอยากจะถามคำถามกับคนตรงหน้าเหมือนเกินว่าหายไปไหน ทำไมถึงไม่คิดจะโทร.บอกกัน แต่ยังได้อ้าปากถามก็ถูกอีกคนพูดขึ้นเสียก่อน

“ฮยอง สุขสันต์วันเกิดนะครับ ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกฮยองเป็นคนแรกแต่ผมมาแล้วนะ” คิมจงแดยื่นเค้กก้อนโตที่จุดเทียนตัวเลขเล่มโตว่า ‘28’ มาตรงหน้าเขา “อธิษฐานสิครับพี่มินซอก” เขามองหน้าอีกคนก่อนจะรับเค้กมาถือไว้แล้วอธิษฐานพร้อมเป่าเทียนก่อนจะได้ยินเสียงจุดพลุที่ดังมาจากทางด้านขวาของเขา

ปัง!

“สุขสันต์วันเกิดครับมินซอกฮยอง” เป็นอี้ชิงและจุนมยอนที่ยืนอยู่พร้อมด้วยแบคฮยอนและชานยอลที่จุดพลุประกบอยู่ข้างๆ

“อะไรกันเนี่ย นี่พวกนาย..”

“เป็นแผนของจงแดเองแหละ” จุนมยอนอธิบาย “จงแดน่ะบอกว่าอยากจะทำเค้กให้มินซอกเลยลงทุนไปฝึกทำเค้กอยู่เป็นเดือน ส่วนเรื่องเมื่อวานและวันนี้ก็ถามจงแดเอานะ พวกเราขอตัวไปนอนก่อน” จุนมยอนพูดไว้แค่นั้นก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไปพร้อมด้วยบีเกิ้ลอีกสองคนที่ต่างเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง

“ผมซื้อของขวัญมาให้ฮยองครับ” อี้ชิงที่พึ่งกลับมาจากจีนยื่นกล่องของขวัญขนาดกลางให้ “ผมพึ่งกลับมาจากจีนเลยยังไม่ได้บอก ขอให้ฮยองมีความสุขมากๆ นะครับ” อี้ชิงยิ้มจนเห็นลักยิ้มก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้เขาและจงแดอยู่กันสองคนตรงนั้น

“ฮยองเข้าไปกินเค้กในห้องกันนะ!” จงแดที่ไม่รู้อะไรก็เดินเค้ามาควงแขนลากเขาเข้ามาในห้องพร้อมปิดประตูเสร็จสรรพแล้วหยิบเค้กไปจากมืองของเขาวางลงที่โต๊ะขนาดเล็กตรงกลางห้อง

“ผมหยิบมีดกับส้อมมาแล้ว ฮยองตัดเค้กเลย––” จงแดยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเขาคว้าตัวเข้าไปกอดไว้แน่น จงแดไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้แต่ก็ยกแขนกอดเขาตอบพร้อมลูบหลังเบาๆ

“ผมรู้นะว่าฮยองโกรธที่ผมหายไปอ่ะ”

“ไม่ได้โกรธอย่างเดียว ฮยองเป็นห่วงเราด้วยนะจงแด โทร.ไปหาก็ไม่รับเลย” เขาผละออกมากอดเอวอีกคนไว้หลวมๆ แต่เชื่อเถอะว่าจงแดความรู้สึกช้ายังไม่รู้ตัวเลยว่าถูกเขากอดเอวเจ้าตัวไว้

“อ่า..เรื่องนั้น–– แบตผมหมดแล้วลืมชาร์ตไว้น่ะครับ”

“แล้วเรื่องที่หายไป–– ตั้งแต่เมื่อวานล่ะ” เขายังไม่หยุดถาม

“ผมไปทำเค้กมาเซอร์ไพร์พี่ไงครับ กะว่าจะเอามาให้พี่เมื่อคืนนี้แต่ผมดันซุ่มซ่ามทำมันตก–– ผมเลยต้องทำใหม่ครับ” จงแดว่าพลางเกาท้ายทอยไปด้วย เรื่องซุ่มซ่ามน่ะจงแดที่หนึ่งเลยล่ะ

“ไม่เห็นจำเป็นต้องทำใหม่เลยนี่ แค่นายอวยพรวันเกิดให้ฮยองก็ดีใจแล้ว”

“ก็ผมอยากทำอะไรที่มากกว่าอวยพรให้นี่! อีกอย่างถ้าซื้อของขวัญให้ผมก็กลัวจะซ้ำกับคนอื่นด้วย” อีกคนยู่ปากลงพลางมองต่ำ “แล้วเมื่อวานนี้ที่ไปห้างล่ะ เดินมองตุ๊กตาไปโซนเสื้อผ้า”

“ฮยองรู้ได้ไงน่ะ! ตามผมไปหรอ!!” จงแดตาเบิกกว้าง คิดถูกแล้วจริงๆ ที่ไม่เลือกไปซื้อของขวัญมาเพิ่มเติมด้วย ไม่อย่างงั้นมินซอกฮยอง–– “เปล่า แต่วันนี้ฮยองไปเดินห้างแล้วบังเอิญเจอจอห์นนี่กับแทยงเข้า แล้วแทยงก็บอกมา”

“แล้วไปครับ ตอนแรกผมว่าจะซื้อของขวัญไปด้วยแต่คิดอีกทีก็ไม่ซื้อดีกว่า แค่ผมทำเค้กให้ฮยองก็น่าจะชอบแล้ว”

“ใช่ครับจงแด ฮยองชอบมากเลยครับ” เขาว่าพลางบีบจมูกเล็กของอีกคนแล้วบอกให้อีกคนนั่งลงข้างโต๊ะขนาดเล็ก “เอาล่ะครับจงแด ไหนบริการฮยองหน่อยสิ” เขาว่าขึ้นก่อนจะขำกับท่าทางของจงแดที่ทำท่าเหมือนเวลาทหารเคารพผู้บัญชาการ

“รับทราบครับ!

 

สุดท้ายแล้ววันเกิดปีนี้ก็เป็นปีที่ดีของมินซอกอีกวัน ถึงแม้ว่าจะหงุดหงิดมาทั้งวันก็เถอะนะ

แต่ขอแค่จงแดยังอยู่ตรงนี้เขาก็ดีใจแล้ว

 

“แล้วฮยองอธิษฐานอะไรหรอครับ”

“หืม..ไม่บอกดีกว่า”

 

ก็แค่ขอว่า ขอให้จงแดและเอ็กโซอยู่ด้วยกันไปนานๆก็แค่นั้นเอง J

 

 

–– FIN. ––

มาแบบสั้นมากกกก วันนี้เกิดพี่หมิน เลยอยากแต่งฟิคให้เป็นของขวัญ(?)

สุขสันต์วันเกิดพี่มินซอกของอซอ.ทุกคนนะคะ ขอให้พี่มีความสุขมากๆ อยู่กับพวกเราไปนานๆนะ

รักพี่หมิน

(มุงกลับไปแต่งเรื่องที่คาไว้ให้จบเดี๋ยวนี้เลยนะ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

54 ความคิดเห็น

  1. #28 fujikozung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 11:46
    โถถถถถถถถถถถถถ เราก็ตกอกตกใจไปด้วยนึกว่าจงแดเป็นอะไรไป มันน่าตีจริงๆๆเลย แทนที่วันนี้พี่หมินจะมีความสุขเพราะเป็นวันเกิด ดันต้องมาเป็นห่วงเจ้าเด็กเป็ดที่ซุ่มซ่ามทำเค้กตกแล้วต้องไปทำใหม่ แต่จงแดก็พยายามเพื่อพี่หมินเนอะ
    #28
    0
  2. #27 ArisaraJae (@rerla) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 23:27
    หายไปเพราะเเบบนี้นี่เอง พี่หมินได้ของขวัญดีจังเลยยย จงเเดเเอบไปฝึกมาตั้งเป็นเดือน มาขำเอาตอนบอกว่าเค้กตกนี่เเหละ5555555
    #27
    0