[ฟิคแปล] Basilisk-Born แฮร์รี่ พอตเตอร์ HP Harry Potter by Ebendbild

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 25,936 Views

  • 497 Comments

  • 1,000 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    525

    Overall
    25,936

ตอนที่ 10 : Chapter 8: Grimmauld Place No. 12 - บ้านเลขที่ 12 กริมโมลด์เพลซ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 158 ครั้ง
    14 พ.ค. 61

ตัวเอียงหนาในบทนี้มาจากภาคีนกฟินิกส์ค่ะ

Chapter 8

Grimmauld Place No. 12 – บ้านเลขที่ 12 กริมโมลด์เพลซ


xxx

 

แฮร์รี่คิดถูก ทันทีที่เดอร์สลีย์ออกไปจากบ้านหลังนี้ในคืนที่สี่ตั้งแต่ที่เขามาอาศัยอยู่ เขาก็ได้ยินเสียงในห้องครัวด้านล่าง เวทมนตร์ของเขาบอกข้อมูลที่เหลือ ประสาทสัมผัสทำให้รู้ว่าศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดเป็นผู้ที่อยู่ในห้องครัวขณะนี้ เขายิ้มกว้างและลุกขึ้นยืน เพียงสะบัดมือง่ายๆของที่แฮร์รี่วางกระจายอยู่บนพื้นก็กลับเข้ากระเป๋าไปหมด

 

จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้อง นำไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่ออกมาถือ เดินย่องราวกับกำลังหวาดกลัว

 

ลดไม้ลง เจ้าหนู ก่อนที่เธอจะทิ่มเอาตาใครออกมาเป็นเสียงคำรามต่ำๆ แฮร์รี่ไม่ได้ลดไม้ลงอย่างที่บอก แม้ว่าเขาจะรู้ว่านี่เป็นเสียงของใครก็ตาม กลับกันเขาเลือกเล่นเนเด็กหนุ่มอายุสิบห้าที่หวาดกลัวอย่างที่ตั้งใจไว้

 

ศาสตราจารย์มู้ดดี้หรือครับ” เขาพูด ฟังดูไม่มั่นใจนัก

 

“ฉันไม่รู้หรอกไอ้เรื่อง ศาสตราจารย์ น่ะ” เสียงนั้นคำราม “ไม่เคยได้สอนสักเท่าไรเลย จริงไหม ลงมานี่ เราต้องการเห็นเธอชัดๆ”

 

แฮร์รี่รู้ว่ามู้ดดี้จะมองเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของเขาผ่านเวทย์ปลอมตัวที่ใช้กับทรงผม แต่ว่าตอนนี้เขากำลังสวมเสื้อเก่าของดัดลีย์ทำให้ไม่มีสิ่งใดอื่นที่แปลกไป – และเรื่องทรงผมก็สามารถอธิบายให้ฟังได้อย่างง่ายดาย

 

อย่างที่แฮร์รี่คาดไว้ มู้ดดี้เลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นทรงผมของแฮร์รี่ แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา ตอนนั้นเองรีมัส ลูปินก็เปิดปากเอ่ย

 

ไม่เป็นไรหรอก แฮร์รี่ เรามาพาเธอไป” รู้สึกแปลกมากๆจริงๆที่ต้องถูกเรียกว่า “แฮร์รี่” แต่เขาก็ไม่เอ่ยปากออกไป ยกเว้นแต่

 

“ศะ-ศาสตราจารย์ลูปินหรือฮะ”

 

“ทำไมเราทุกคนต้องยืนอยู่มืดๆล่ะ” เสียงที่สามดังขึ้น เป็นเสียงผู้หญิง “ลูมอส”

 

ตอนนั้นเองแฮร์รี่สามารถมองเห็นกลุ่มคนตรงหน้าเขา ไม่เพียงแค่สัมผัสได้ถึงตัวตน เขารู้จักคนส่วนใหญ่ แม้ว่าในความจริงเขาไม่ควรรู้ก็ตาม ที่ผ่านมาเขาเฝ้ามองกริมโมลด์เพลซบ่อยมากพอให้รู้จักคนเหล่านี้ได้แล้ว มีคิงสลีย์ ชักเคิลโบลต์ มือปราบมาร นิมฟาดอร่า ท็องส์ มือปราบมารอีกหนึ่ง เอลฟายอัส โดจ ดีดาลัส ดิกเกิ้ล เอมเมอลีน แวนซ์ สเตอร์จิส พอดมอร์ และเฮสเทีย โจนส์ ไม่มีใครใหม่ เขาได้ยินคนเหล่านี้พึมพำเรื่องรูปลักษณ์ของเขา

 

เขาเหมือนเจมส์เปี๊ยบเลย” เป็นส่วนที่สองที่คิงสลีย์พูดกับรีมัส “ยกเว้นที่ตา - ตาน่ะเหมือนลิลี่” อีกคนพูด แฮร์รี่เงียบไว้ มันไม่ใช่หน้าที่เขาที่จะบอกว่าเขาไม่เหมือนเจมส์เปี๊ยบๆ – แต่เขาไม่สามารถเถียงได้เรื่องดวงตาของลิลี่ อย่างไรเสียก็เป็นครอบครัวเดียวกัน

 

เขาเลือกที่จะสนใจมู้ดดี้ที่จ้องเขาอย่างไม่ไว้วางใจแทน

 

“ลูปิน แน่ใจหรือว่านี่ใช่เขา” เขาถามเสียงดัง “คงเป็นการระวังชั้นเยี่ยมละนะ ถ้าเราพาเอาผู้เสพความตายที่ปลอมตัวเป็นเขากลับไปน่ะ เราควรถามอะไรเขาบางอย่างที่พอตเตอร์ตัวจริงเท่านั้นที่จะรู้ ยกเว้นแต่ว่ามีคนพกเอาสัจจะเซรุ่มมาด้วย”

 

สัจจะเซรุ่มไม่ใช่อะไรที่แฮร์รี่อยากจะกินเลยสักนิด แต่ว่าสำหรับคำถามนั้นมันง่ายมาก เขามั่นใจว่าเขาจะสามารถตอบทุกคำถามที่พวกเขาโยนมาได้ และมู้ดดี้เองก็พูดถูกแล้ว เขาอาจจะเป็นผู้เสพความตายที่ปลอมตัวเป็นแฮร์รี่ก็ได้ ใช่ว่าเขาเป็นนะ – ผู้เสพความตายน่ะ บอกไว้ก่อน แต่ปลอมตัวเป็นแฮร์รี่คือสิ่งที่เขาทำไปแล้วล่ะ

 

“ถ้ามันมีแฮร์รี่ตัวจริงล่ะก็นะ” เขาคิด แต่ไม่พูดอะไรและรอคำถามแทน

 

“แฮร์รี่ ผู้พิทักษ์ของเธอมีรูปลักษณ์อะไร” ลูปินถาม

 

“กวางตัวผู้” แฮร์รี่โกหก มันไม่ใช่กวางตัวผู้ ที่จริงเขาก็สามารถเปลี่ยนมันเป็นกวางตัวผู้ได้ – แต่เมื่อไม่ได้เปลี่ยนมันคือนกฟินิกส์ต่างหาก เป็นนกฟินิกส์มานานแล้ว

 

“ใช่เขาแน่ แม้ด-อาย” ลูปินบอก และแฮร์รี่เกือบจะพรูลมหายใจออกมาทางจมูก คำถามเดียวง่ายๆเนี่ยนะแล้วพวกเขาก็เชื่อ?! แต่ว่านั่นก็เป็นคำถามเกี่ยวกับบางอบ่างที่ใครสักคนสามารถเห็นได้ง่ายๆกับตาถ้าเกิดว่าอยู่ใกล้แฮร์รี่มากพอตอนที่เขาร่ายคาถา ระดับคำถามไม่ปลอดภัยนัก - แต่ก็นะ...

 

เขาเก็บไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่ไว้ที่กระเป๋ากางเกงด้านหลังระหว่างที่เดินลงบันไดมา

 

อย่าเอาไม้ไว้ตรงนั้น เจ้าหนู! มู้ดดี้คำรามเสียงดังถ้ามันเกิดจุดไฟปะทุขึ้นมาล่ะ พ่อมดที่เก่งๆกว่าเธอน่ะก้นแหว่งไปแล้วหลายคนนะ รู้ไหม!

 

ระหว่างที่ท็องส์ถามมู้ดดี้เรื่องใครกันที่ก้นแหว่งไปแล้วและมู้ดดี้ก็กระฟัดกระเฟียดเรื่องความปลอดภัยของไม้กายสิทธิ์ แฮร์รี่ลอบดึงไม้ออกมาอีกรอบและเก็บมันเข้าซองเก็บไม้กายสิทธิ์ของเขาที่เก็บอีกอันเอาไว้ เขาต้องทำซองเก็บอีกซองให้เสร็จสำหรับไม้ของแฮร์รี่ แต่นี่ก็ใช้ได้ไปจนกว่าเขาจะทำให้เสร็จสับนั่นแหละ เขาแค่ต้องรอจนกว่ามันจะปลอดภัยเท่ากับอีกซอง – ปลอดภัยมากจนแม้กระทั่งมู้ดดี้ยังไม่สามารถระบุตำแหน่งของมันได้ และมันก็ดีกว่าเช่นนั้น มันจะแย่ถ้าเขาต้องอธิบายเรื่องไม้กายสิทธิ์อีกอันและแน่นอนรวมถึงอาวุธที่เหลือที่เขาพกด้วย

 

เขาก็เลยถามรีมัสแทนว่าพวกเขาจะไปจากที่นี่หรือและไปตอนไหน

 

“เราจะไปไหนครับ? เขาถาม พยายามทำให้น้ำเสียงมีความหวังทั้งที่ในใจภาวนาให้คิดผิด “บ้านโพรงกระต่ายหรือครับ?

 

ไม่ใช่บ้านโพรงกระต่าย ไม่ใช่แน่นอน” รีมัสตอบ สมใจแฮร์รี่ “เสี่ยงเกินไป เราจัดตั้งกองบัญชาการใหญ่ไว้ที่แห่งหนึ่งซึ่งตรวจจับไม่ได้ ต้องใช้เวลาอยู่พักใหญ่ทีเดียว...

 

แสดงว่าพวกเขากำลังจะไปที่กริมโมลด์เพลซสินะ! แฮร์รี่ดีใจมาก จนไม่สนใจอย่างอื่นในคืนนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาปล่อยให้พวกสมาชิกอื่นๆแนะนำตัวและเมื่อถูกส่งไปเก็บข้าวของก็ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น

 

และแล้วพวกเขาเดินทางไป บินผ่านท้องฟ้ายามค่ำไปยังลอนดอนจนกระทั่งถึงที่กริมโมลด์ ที่นั่นแฮร์รี่ได้อ่านกระดาษเล็กๆที่ถูกเขียนด้วยลายมือของดัมเบิลดอร์และพวกเขาก็ได้เข้าไปในตึกที่แฮร์รี่อยากจะเข้ามาเป็นเวลาหลายเดือนแล้วสักที – บ้านเลขที่ 12 กริมโมลด์เพลซ

 

แต่ก่อนที่แฮร์รี่จะได้ก้าวไปจากโถงต้อนรับ มู้ดดี้ก็หยุดเขาไว้ ด้วยเสียงกระซิบ “ที่นี่” และเขาก็ปลดคาถาพรางตา แต่ก็ยังดึงตัวเขาไว้อีกครั้งระหว่างที่ทุกคนเดินเข้าไปในครัว

 

“ทำไมถึงปลอมตัว?” เขากระซิบถามเสียงกรรโชก

 

“ป้าของผมไม่ชอบผมยาวฮะ” แฮร์รี่ตอบ “ผมก็เลยลองหาคาถาปลอมแปลงตัวและก็ใช้ตอนอยู่โรงเรียนเมื่ออยากไว้ผมยาว ป้าผมมองไม่เห็นมัน ซึ่งนั่นทำให้เธอมีความสุข และผมเองก็ไม่มีปัญหากับผมยาวเท่ากับผมสั้น ซึ่งทำให้ผมมีความสุขดี”

 

เขาหยุด แล้วถามอย่างลังเล “คุณจะปลดมันหรือเปล่าครับ?

 

มู้ดดี้หัวเราะหึ

 

“คาถาปลอมแปลงผมเธอน่ะนะ? ไม่หรอก ถ้าเธออยากทำ ก็ทำไป ตราบใดที่มันเล็กน้อยเท่านั้น จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ – แค่ไปทำที่โรงเรียนแต่ไม่ต้องทำอยู่บ้านก็พอ”

 

“ครับผม” และเท่านั้น มู้ดดี้ก็ปล่อยเขาไป แฮร์รี่รู้ว่ายังไงมู้ดดี้ก็มองเห็นผ่านคาถาปลอมแปลงได้ แต่ว่านั่นเป็นสิ่งที่ได้วางแผนไว้แล้ว มันจะยากกว่าถ้ามู้ดดี้มองผ่านมันไม่ได้แต่รู้ว่ามันมีอยู่ ถ้าเป็นอย่างนั้นเข้าต้องอธิบายให้คนกลุ่มใหญ่ๆฟังว่าทำไมต้องปลอมแปลงผมของเขาด้วย และถ้ามันฟังดูไม่ดีเขาอาจต้องดื่มสัจจะเซรุ่ม – และนั่นคือสิ่งที่แฮร์รี่ต้องการหลีกเลี่ยง แน่นอนว่าเขาแค่ตัดผมเอาก็ได้ แต่ว่าเขาไม่อยากทำเช่นนั้น เขาเกลียดผมสั้น และเขาจะไม่สามารถร่ายคาถาปกปิดอื่นที่จับได้ยากกว่าตรงหน้าผากได้ – รอยแผลเป็นที่ต้องทำให้เหมือนแฮร์รี่คนเก่า แต่ว่านั่นก็ไม่ใช่ทั้งหมด

 

คนในตำแหน่งหน้าที่เดียวกับเขาไม่ไว้ผมสั้น – ถึงแม้จะไม่มีใครบอกแฮร์รี่คนเดิมเรื่องนี้เลยก็เถอะ...

 

แต่ก็นะ ไม่มีใครคิดจะบอกแฮร์รี่คนเดิมให้รับรู้ถึงตำแหน่งหน้าที่ของเขาเลยนี่นา...แต่แฮร์รี่จะเปลี่ยนมัน เขาจะเล่นไปตามน้ำจนกว่าเขาจะพร้อมและจากนั้นก็จะแสดงให้พวกเขาเหล่านั้นเห็น ว่าตัวเขานั้นไม่ใช่แฮร์รี่ พอตเตอร์

 

มันแค่ต้องใช้เวลาสักหน่อย

 

แฮร์รี่เดินตามแม้ด-อายเข้าไปในครัว แต่ว่าถูกกันไม่ให้เข้าไปโดยคุณนายวีสลีย์ที่ส่งเขาขึ้นไปหาเด็กคนอื่นๆ แฮร์รี่เฉยๆกับเรื่องนั้น เขาไม่สนใจหรอกว่าพวกภาคีมีแผนอย่างไร – จริงๆก็สนใจนั่นแหละ แต่ว่าเขาให้ด็อบบี้จัดการให้แล้ว ดังนั้นแทนที่จะพยายามไปดักฟัง เขาก็เดินขึ้นบันไดไปเปิดห้องหนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็โดนโจมตีด้วยก้อนผมหยุกหยุยสีน้ำตาล ในนาทีสุดท้ายเขาก็จำผู้โจมตีได้และยกเลิกคาถากลางคัน ซึ่งก็ไม่มีใครสังเกตุเห็นเขาร่ายคาถาหรอก...

 

แฮร์รี่! รอน เขามาแล้ว แฮร์รี่มานี่แล้ว เราไม่ได้ยินเสียงตอนเธอมาถึงเลย โอ๊ย เธอเป็นยังไงบ้าง สบายดีหรือเปล่า เธอคงโกรธพวกเราสองคนมากเลยใช่ไหม พนันได้เลยว่าเธอต้องโกรธ ฉันรู้ว่าจดหมายของพวกเราน่ะไม่ได้เรื่องเลย - แต่เราบอกอะไรเธอไม่ได้สักอย่าง ดัมเบิลดอร์ให้เราสาบานว่าจะไม่บอก โอ๊ย เรามีเรื่องจะเล่าให้เธอฟังตั้งเยอะตั้งแยะแน่ะ แล้วเธอก็ต้องเล่าให้เราฟังด้วย - พวกผู้คุมวิญญาณน่ะ! ตอนที่เราได้ยินนะ – และก็เรื่องพิจารณาคดีของกระทรวงนั่นด้วย - ร้ายกาจจริงๆเลย ฉันตรวจดูหมดแล้วละ พวกเขาไมม่มีวันไล่เธออกได้หรอก ทำไม่ได้แน่ๆ มีบทบัญญัติไว้ในกฤษฎีกาควบคุมการใช้เวทมนตร์เมื่อยังไม่บรรลุนิตาภาวะว่าให้ใช้เวทมนตร์ได้ในสถานการณ์ที่อาจเป็นอันตรายต่อชีวิต...

 

ให้เขาหายใจหน่อย เฮอร์ไมโอนี่รอนพูด ยิ้มกว้างขณะปิดประตูข้างหลังแฮร์รี่

 

เฮอร์ไมโอนี่ทำตามที่รอนบอก และให้เฮ็ดวิกที่ซึ่งเขาไม่ได้เจอมาตั้งแต่เขาให้ส่งจดหมายมาหาเพื่อนๆได้ทักทายเขา เขาปล่อยให้เธอขบหูของเขาระหว่างที่เขามองไปยังเพื่อนๆ เพื่อนที่เขาไม่ได้คุยด้วยเลย – เพื่อนที่รู้จักแค่เพียงแฮร์รี่คนเดิมเท่านั้น กลับกันเขาคือคนแปลกหน้าไปแล้ว แค่ดูเหมือนแฮร์รี่เท่านั้น แต่ไม่ใช่เขา เขาไม่มีไอเดียเลยว่าแฮร์รี่คนเก่าจะทักทายคนเหล่านี้อย่างไร...

 

“เราขอโทษนายจริงๆนะ” เด็กชายเอ่ยขึ้นมาในตอนนั้น - รอน แฮร์รี่เตือนตัวเอง ชื่อของเด็กหนุ่มคนนี้คือรอน  “ฉันรู้ว่านายอยากได้คำตอบมาตลอดหน้าร้อนเลย แต่ว่าเราพูดไม่ได้จริงๆ เฮอร์ไมโอนี่น่ะหัวเสียมากรู้ไหม เขาพูดอยู่นั่นแหละว่านายต้องทำอะไรโง่ๆแน่ ถ้าต้องติดแหง็กอยู่คนเดียวแล้วไม่ได้ข่าวอะไรเลย แต่ดัมเบิลดอร์ให้เรา –

 

- สาบานว่าจะไม่บอกอะไรฉันแฮร์รี่ต่อ ในหัวคิดไปถึงปฏิกิริยาที่แฮร์รี่คนเก่าจะแสดงออกมากับข่าวนี้ “ใช่ เฮอร์ไมโอนี่บอกแล้ว

 

ดูเหมือนเขาคิดว่านั่นน่ะดีที่สุดแล้วเฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นอย่างแทบไม่หายใจฉันหมายถึงดัมเบิลดอร์น่ะ

 

ก็แน่ล่ะสิ

 

ดัมเบิลดอร์อย่างนั้น ดัมเบิลดอร์อย่างนี้ แฮร์รี่รู้ว่าเพื่อนของเขาเคยชินกับการเดินไปตามทางที่ดัมเบิลดอร์นำไป แต่เขาไม่เคยรู้ว่าตาแก่นั่นมีอิทธิพลต่อจิตใจมากมายขนาดไหน นั่นทำให้เขาถอนหายใจออกมา

 

“ฉันว่าเขาคิดแล้วว่านายจะปลอดภัยที่สุดเมื่ออยู่กับพวกมักเกิ้ล – “ รอนเริ่มพูด

 

“งั้นเหรอ” แฮร์รี่ย้อน พลางเลิกคิ้ว “แล้วนายสองคนถูกผู้คุมวิญญาณโจมตีหรือเปล่าล่ะหน้าร้อนนี้”

 

“เอ่อ...ไม่ – แต่นั่นแหละเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงให้คนจากภาคีนกฟีนิกส์คอยติดตามนายตลอดเวลา...”

 

คราวนี้แฮร์รี่เกือบจะหลุดยิ้มออกมา

 

“แต่มันก็ไม่ได้ผลนักไม่ใช่หรือ” แฮร์รี่ถาม พยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาเสียงให้ราบเรียบ “ฉันต้องดูแลตัวเองในที่สุด ไม่ใช่หรือ”

 

“เขาโกรธมากเลยนะ” เฮอร์ไมโอนี่ตอบด้วยน้ำเสียงค่อนข้างประหม่า “ดัมเบิลดอร์น่ะ เราเห็นเขา ตอนที่รู้ว่ามันดังกัสทิ้งไปก่อนหมดกะของตัวเอง เขาน่ากลัวมาก”

 

รอบนี้แฮร์รี่ไม่ได้ตอบโต้ เขาได้ยินมาเกินพอแล้ว เฮอร์ไมโอนี่ผู้บูชาดัมเบิลดอร์อย่างวีรบุรุษ รอนเองก็ไม่ได้ดีกว่ากันเลย เขาถอนหายใจออกมาในใจ แน่นอนว่าดัมเบิลดอร์ต้องถูกเคารพบูชาอยู่แล้วแหละ พวกเขาเป็นเพียงเด็กน้อย หากแต่แฮร์รี่ไม่ใช่ – และแฮร์รี่ก็มั่นใจว่าเขาจะน่ากลัวยิ่งกว่าเสียอีกถ้าเขาอยากจะทำ ดัมเบิลดอร์น่ะเป็นแค่ผู้ชักใยเท่านั้น เขาไม่สามารถโยงใยไปถึงคนที่สามารถโจมตีในเงามืดได้...

 

แต่คนส่วนมากที่เป็นพวกเขาล้วนเป็นกริฟฟินดอร์ – มองไม่เห็นถึงข้อเสียที่เขามีและก็เชื่อคำพูดของเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตา แต่แฮร์รี่ตอนนี้ไม่ใช่กริฟฟินดอร์นี่นะ เขาน่ะคือสลิธีรินโดยแท้ - และเขาจะโจมตีก็ต่อเมื่อเขาต้อนดัมเบิลดอร์เสียจนมุมแล้ว ตาแก่จะไม่รู้ตัวเลย...

 

แต่ก่อนอื่น แฮร์รี่มีสิ่งอื่นที่ต้องทำ...

 

นั่นคือตอนที่เขาสังเกตุเห็นว่าเพื่อนของเขากำลังจ้องเขม็งมาที่เขาราวกับรอให้ระเบิดตู้ม

 

“ไม่ต้องกังวลไป ฉันไม่โกรธหรอก” เขาว่า

 

“นายไม่โกรธ?” เขาได้ยินน้ำเสียงว่ารอนไม่เชื่อเขาเลยแม้แต่นิด

 

เขายักไหล่

 

“ฉันรู้ตั้งแต่แรกว่ามีคนตามมา และฉันรู้ว่าดัมเบิลดอร์จะไม่ปล่อยให้ฉันหนีมาจากญาติๆหรอกถ้าไม่มีผู้คุมวิญญาณโผล่มา – แต่นั่นก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันรู้ว่าเขาจะพาฉันไปให้ไกลจากที่นั่นทันทีที่พวกผู้คุมวิญญาณจากไป ฉันไม่ชอบจมอยู่กับเรื่องเก่า เรื่องที่เกิดไปแล้ว ก็คือเกิดไปแล้ว”

 

“แต่...แต่นายพยายามจะถามข้อมูลจากเรามาตลอดหน้าร้อนเลยนะ” รอนพูดอย่างอึ้งๆ “ทำไมอยู่ๆถึงได้ยอมแพ้อย่างนี้ล่ะ?

 

“อ๋อ ฉันไม่ได้ยอมแพ้สักหน่อย ไม่เลย” แฮร์รี่ตอบพร้อมรอยยิ้ม “แต่ฉันไม่ถามเอาจากพวกนายหรอก พวกนายสาบานว่าจะไม่บอกแล้วนี่ ฉันจะไปถามเอาจากคนอื่น...”

 

“ซิเรียสหรือ?” เฮอร์ไมโอนี่ถามด้วยสายตารู้ทันและแฮร์รี่ก็แค่ยิ้มรับ ไม่มีความจำเป็นต้องบอกเธอเลยว่าเขาไม่ต้องการข้อมูลส่วนมากแล้ว – ไม่จำเป็นต้องบอกเธอว่าเขาได้รู้ข้อมูลพวกนี้มาตั้งหลายอาทิตย์แล้วหรือตั้งแต่เมื่อเดือนที่แล้วโน่น...บางอย่างก็รู้มาหลายปีแล้ว...

 

เขาเห็นว่าพวกเพื่อนๆเริ่มวางใจกันแล้ว ในตอนหลังเมื่อเฟร็ดกับจอร์จพยายามจะสืบข้อมูลโดยใช้หูยืดยาวเขาก็แค่นั่งอยู่อย่างนั้น ฟังผ่านๆอย่างไม่สนใจ

 

มันเป็นอย่างนั้นกระทั่งการประชุมจบลงและพวกผู้ใหญ่กลับไปแล้ว ตอนที่คุณนายวีสลีย์มาตามให้พวกเขาไปกินข้าวในครัว เธอเพิ่งจะแนะนำให้แฮร์รี่ย่องตอนลงบันได เมื่อ...

 

โครม

 

ท็องส์ลงไปนอนกองกับพื้น และระหว่างที่คุณนายวีสลีย์ร้องดุชื่อของเธอและท็องส์ก็ขอโทษขอโพยแล้ว ผ้าม่านในโถงก็เปิดออกมาและเสียงกรีดร้องของผู้หญิงแก่ก็ดังขึ้นว่า

 

“อีโสมม ไอ้กากเดนมนุษย์ ไอ้พวกผลิตผลจากคนสกปรกถ่อยสถุล ไอ้พวกครึ่งพันธุ์ อีพวกพัฒนาผิดเพศ ไอ้พวกประหลาดวิตถาร ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ กล้าดียังไงถึงมาทำแปดเปื้อนในบ้านบรรพบุรุษของฉัน – “

 

แฮร์รี่จ้องมองภาพวาดที่กรีดร้องอยู่และเมื่อดวงตาของทั้งคู่สบกัน เขาก็ยิ้มให้หล่อน – รอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว ดวงตาของเขาเย็นเยียบราวกับความตาย จากนั้นก็ท้าทายให้หล่อนมองตามสายตาของเขาไปยังมือขวา ที่ที่มีแหวนวงหนึ่งอยู่ ล่องหนกับคนที่เขาไม่อยากให้เห็นและมองลึกเข้าไปในดวงตาของหล่อน

 

ดวงตาของหล่อนเบิกกว้าง หล่อนรู้ หล่อนรู้ว่าเขาเป็นใคร – และเขารู้ว่าหล่อนไม่กล้าทำให้ชื่อของเขาต้องแปดเปื้อน มันมีอยู่เพียงไม่กี่ตระกูลหรอกที่สมาชิกของตระกูลเก่าแก่หวาดกลัว ทว่าตระกูลของเขาเป็นหนึ่งในนั้น – ถึงมันจะเป็นแค่เพราะเส้นสายที่ตระกูลนี้มีก็ตาม ดังนั้นถึงหล่อนจะกล้าว่าร้ายคนอื่นๆ – หล่อนก็จะไม่กล้าพูดอะไรใส่เขาอีกเป็นอันขาด...

 

ในตอนนั้นเองซิเรียสเดินตึงตังเข้ามาในโถงและดึงผ้าม่านของเธอปิด ไม่มีใครเห็นการสื่อสารที่แสนสั้นของแฮร์รี่ ไม่มีใครเห็นหญิงสาวหยุดกรีดร้องก่อนที่ซิเรียสจะไปถึงหล่อน

 

“สวัสดีแฮร์รี่” เขาพูดเสียงเครียด “เธอได้เจอแม่ของฉันแล้วสิ”

 

แฮร์รี่ได้พบกับหล่อนแล้ว และเขาก็ทำให้หล่อนหุบปากได้ในวินาทีที่พวกเขาสบตากันด้วย



To Be Continue


Upcoming Chapter: The Noble And Most Ancient House of Black - ตระกูลแบล็กที่สูงส่งและเก่าแก่ที่สุด

 


 

 

ตอนนี้สั้นนิดเดียวค่ะ เลยแปลเสร็จได้ไว


รอนกับเฮอร์ไมโอนี่เรื่องนี้ไม่มีแบชนะคะ สองคนนี้เป็นแค่เด็กน้อยเท่านั้นเอง แต่เฮอร์ไมโอนี่อาจจะแอบน่ารำคาญหน่อย ส่วนรอนนี่ดีเลยค่ะ ตอนอ่านรู้สึกโอเคมากเพราะว่าปกติคนเขียนฟิคชอบทำให้รอนร้ายอ่ะ ฮือออ ตอนแรกก็ดี เจอไปเจอมาเริ่มสงสารรอน


แล้วเจอกันตอนถัดไปค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 158 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #249 Tsol_F13 (@Flost00) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 17:15
    แฮร์รี่โซฟัคกิ้งแดมฮอตกับสายตาและรอยยิ้มน่ากลัวๆมากกกกกกกกดดดดดด
    #249
    0
  2. #221 msyokky (@masitorn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 19:16
    เราดีใจที่ในที่สุดก็มีคนปราบแม่ซีเรียสได้5555555
    #221
    0
  3. #196 หนิงเฟิ่ง [宁凤] (@poppik) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 01:21
    ว่าแล้วว่าแฮร์รี่ต้องเป็นซัลลาซาร์ สลิธีริน
    #196
    1
    • #196-1 โยชิน่อน (@hellzen) (จากตอนที่ 10)
      26 ธันวาคม 2561 / 20:15
      แฮรี่ไม่ใช่ ซัลลาซาร์ สลิธีริน แค่มีชื่อตอนย้อนอดีตไปกว่าพันที่คล้ายกันตั้งหาก ชื่อ ซัลวาซาฮาร์
      #196-1
  4. #77 nattha_thari (@natthasata) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 19:55
    สนุกมากกกกกเลยค่ะ ฮือออออ ชอบความเป็นต่อของแฮร์รี่ต้องจ้องตากับแม่ของซีเรียส 5555
    #77
    0
  5. วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 01:57
    ชอบค่ะ สนับสนุนและรอค่ะ ชอบความที่มีคำศัพท์ท้ายบทมากๆเลย
    #25
    0
  6. #24 NanBH'ii (@autumnover) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 19:38
    ดูเหมือนแฮร์รี่จะแค้นอะไรบางอย่าง แฮร์รี่ต้องรู้อะไรแน่ๆถึงทำแบบนี้ แล้วทำไมแฮร์รี่ถึงบอกตัวเองเป็นสลิธีรินอ่ะ แฮร์รี่เคยเข้าเรียนฮอกวอส์ตมาแล้วหรอ? คือมีอะไรให้สงสัยมากเลย รอนะคะ
    #24
    0
  7. วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 11:08
    ค้างค่ะ รอนะคะ
    #23
    0