[ฟิคแปล] Basilisk-Born แฮร์รี่ พอตเตอร์ HP Harry Potter by Ebendbild

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 25,928 Views

  • 497 Comments

  • 1,000 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    517

    Overall
    25,928

ตอนที่ 15 : Chapter 13: Trial Time - การพิจารณาคดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    4 มิ.ย. 61

ตอนนี้ตัวหนาเอียงยกมาจากเล่ม 5 ภาคีนกฟินิกส์ค่ะ


ขออัพก่อนวันจันทร์แปปนึงแล้วกันค่ะ แฮ่


Chapter 13

Trial Time – การพิจารณาคดี

 

Xxx

 

ช่วงเวลาที่เหลือก่อนถึงการพิจารณาคดี แฮร์รรี่ทำความสะอาดห้องต่างๆไปพร้อมกับคนอื่นๆและสองวันหลังจากนั้นครีเชอร์บอกเขาว่าได้ทำความสะอาดห้องเล็กๆที่ไม่ได้ใช้เรียบร้อย แฮร์รี่ก็เริ่มวาดพวกอักษรรูนส์ วงกลม ห้าเหลี่ยมที่จำเป็นบนพื้นและผนัง สำหรับใช้ในภารกิจแรกของเขา

 

เมื่อถึงวันที่ 12 สิงหาคม เขาก็วาดพวกวงแหวนจนเสร็จสิ้น และแม้ว่าจะง่วงนอนเล็กนอย เขาก็พร้อมแล้วสำหรับการไปรับฟังข้อกล่าวหาที่กระทรวง แน่นอนว่าไม่มีคนอื่นรู้

 

ทุกคนหวังจะพึ่งแต่ดัมเบิลดอร์

 

“ดัมเบิลดอร์มาที่นี่เมื่อคืน เขาจะต้องมาแน่จ้ะ” มอลลี่ วีสลีย์บอกเขา และแฮร์รี่ก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย ไม่ได้แสดงความรู้สึกเกี่ยวกับดัมเบิลดอร์ผู้ยิ่งใหญ่

 

เขาตามอาเธอร์ไปที่กระทรวงแทน และสุดท้ายก็ได้รับแจ้งเรื่องการเลื่อนเวลา – เป็นข้อมูลที่ทำให้แฮร์รี่ลอบยิ้มกริ่ม

 

กระทรวงพยายามจะช่วยเหลือเขาอย่างสุดความสามารถจริงๆเลย...

 

ในที่สุดเขาก็ถูกพาตัวมาในห้องศาล – แฮร์รี่ยิ่งยิ้มกว้างขึ้นในใจเมื่อเขาได้ยินว่าการพิจารณาคดีเป็นแบบศาลเต็ม – และถูกทิ้งให้ยืนอยู่ตรงนั้น

 

เขาก็เลยยืนนิ่งตรงนั้น ตรงหน้าศาล มองไปรอบๆ ห้องพิจารณาคดีมเยอดิน

 

ผนังห้องก่อด้วยก้อนหินสีคล้ำ สว่างสลัวๆด้วยแสงจากคบไฟ ม้านั่งว่างเปล่าเรียงกันสูงขึ้นไปทั้งสองด้านของเขา แต่เบื้องหน้า บนม้านั่งที่สูงที่สุดกว่าม้านั่งตัวอื่นๆ มีร่างเงาดำๆหลายร่างนั่งอยู่ พวกเขาพูดกันด้วยเสียงเบาๆ แต่เมื่อประตูบานหนักนั้นเหวี่ยงปิดตามหลังแฮร์รี่ ความเงียบที่เหมือนบ่งบอกลางร้ายก็ปกคลุมลงมา

 

เสียงเยือกเย็นของผู้ชายคนหนึ่งดังกังวานก้องไปทั้งห้องพิจารณาคดี

 

“เธอมาสาย”

 

แฮร์รี่หันไปมองคนพูด

 

“ผมไม่ได้รับจดหมายแจ้งว่าเวลาถูกเลื่อน” แฮร์รี่ตอบ เอียงคอ “ผมไม่ได้รับจดหมายแจ้งว่าสถานที่เปลี่ยนเช่นกัน”

 

เหล่าพ่อมดแม่มดแห่งวินเซ็นกาม็อตมองหน้ากันแล้วพึมพำ

 

“เราส่งนกฮูกไปหาคุณพร้อมเวลาและสถานที่ใหม่ในวันนี้” ฟัดจ์เอ่ยอย่างเยือกเย็น

 

“คุณอาจจะส่งไป” แฮร์รี่ตอบ “ประเด็นก็คือผมไม่ได้รับมัน – ดังนั้นคุณคิดว่าผมจะมาตรงเวลาได้อย่างไรในเมื่อผมไม่ทราบว่ามีการเปลี่ยนแปลง?

 

“คงไม่สมควรที่จะคุยเรื่องนี้ในตอนนี้นะคะ” แม่มดคนหนึ่งที่นั่งข้างฟัดจ์พูดด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ และแฮร์รี่มีความรู้สึกที่พิสูจน์ไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับการที่เขาไม่ได้รับแจ้ง แต่เขาไม่ได้พูดอะไรและจำไว้ในใจสำหรับทีหลัง นี่จะทำให้มันง่ายขึ้นสำหรับเขา...

 

“เอ้า ดีละ” ฟัดจ์เอ่ยขึ้น “ผู้ต้องหามาถึงแล้ว – ในที่สุด – ขอให้เราเริ่มการพิจารณาเลยนะ เธอพร้อมหรือยัง” เขาถามไปที่ปลายแถว

 

“พร้อมแล้วครับผม” เพอร์ซี่ แฮร์รี่คิด เขาไม่แม้กระทั่งจะหันไปมองวีสลีย์ทรยศคนนั้น

 

“การพิจารณาคดีเรื่องการรักษาวินัย วันที่สิบสองสิงหาคม” ฟัดจ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน เพอร์ซี่เริ่มจดบันทึกทันที “พิจารณาเรื่องการกระทำความผิดภายใต้กฤษฎีกาควบคุมการใช้เวทมนตร์เมื่อยังไม่บรรลุนิติภาวะและกฎหมายปกปิดความลับนานาชาติของนายแฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์ ผู้อาศัยอยู่ที่บ้านเลขที่สี่ ซอยพรีเว็ต ลิตเติลวินจิง เซอร์เรย์

 

“ผู้ไต่สวนมีดังนี้ คอร์นีเลียส ออสวอลด์ ฟัดจ์ รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ อะมีเลีย ซูซาน โบนส์ หัวหน้ากองบังคับควบคุมกฎหมายเวทมนตร์ โดโลเรส เจน อัมบริดจ์ ปลัดกระทรวงอาวุโสขึ้นตรงต่อรัฐมนตรี เสมียนศาล เพอร์ซี่ อิกเนเชียส วีสลีย์ - ”

 

“— พยานฝ่ายจำเล...”

 

“คุณไม่ต้องหรอก อาจารย์ใหญ่” แฮร์รี่แทรกกลางประโยค ไม่ให้ชายแก่เข้ามายุ่งเกี่ยว “ผมสู้คดีเองได้”

 

ดัมเบิลดอร์หยุดเดินกลางคันและจ้องเด็กชายตรงหน้าเขา

 

“แฮร์รี่ ที่รัก นี่คือศาลสูงวินเซ็นกาม็อต...” เขาเริ่ม แต่แฮร์รี่ก็ตัดบทเขาอีกครั้ง

 

“ไม่เป็นไรครับ อาจารย์ใหญ่ ผมรู้ดีว่าผมกำลังอยู่ที่ไหน ผมจัดการเองได้” จากนั้นเขาก็หันไปทางรัฐมนตรีและพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “ เชิญต่อ ท่านรัฐมนตรีฟัดจ์”

 

สมาชิกของศาลสูงวินเซ็นกาม็อตส่งเสียงพึมพำ ตอนนี้ตาทุกคู่จับจ้องอยู่ที่ดัมเบิลดอร์และแฮร์รี่ บางคนทำสีหน้ารำคาญใจ หลายคนดูตระหนกตกใจอยู่บ้าง แต่ส่วนมากช็อกสนิท แฮร์รี่เดาว่าพวกเขาคงคิดว่าเขาจะหลบอยู่หลังเสื้อคลุมของดัมเบิลดอร์ แต่แฮร์รี่ไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว ในขณะที่แฮร์รี่คนเดิมอาจจะให้ดัมเบิลดอร์จัดการเรื่องนี้ให้ แฮร์รี่คนนี้จะไม่ยอมมอบอำนาจใดๆเหนือชีวิตเขาให้แก่ดัมเบิลดอร์

 

“ท่านรัฐมนตรีฟัดจ์? รัฐมนตรีฟัดจ์ ช่วยดำเนินการต่อด้วยครับ”

 

ความเงียบปกคลุมอยู่อีกหนึ่งนาที

 

“ใช่แล้ว” ฟัดจ์เอ่ยออกมาในที่สุด ยังคงจ้องมองแฮร์รี่และดัมเบิลดอร์ที่ไม่รู้จะทำอย่างไร ในท้ายที่สุดก็สะบัดไม้กายสิทธิ์และนั่งลงบนเก้าอี้นุ่มฟูที่โผล่ออกมาจากที่ไหนไม่รู้

 

แฮร์รี่ไม่สนใจเขา

 

“ใช่” ฟัดจ์พูดอีกครั้ง พลิกกระดาษโน้ตต่างๆของเขา “เออ ถ้าอย่างนั้น ดีละ อ้อ ข้อกล่าวหา ใช่แล้ว”

 

เขาดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกองกระดาษตรงหน้า หายใจเข้าลึกๆ แล้วอ่านดังๆ “ผู้ต้องหากระทำผิดตามข้อกล่าวหาดังต่อไปนี้

 

“เขาได้กระทำทั้งที่รู้อย่างจงใจ และทราบดีว่าการกระทำของเขานั้นผิดกฎหมาย โดยเคยได้รับหนังสือเตือนอย่างเป็นทางการจากกระทรวงเวทมนตร์มาแล้วในข้อหาเดียวกันนี้ เขาได้เสกคาถาผู้พิทักษ์ ในเขตที่อยู่อาศัยของมักเกิ้ล และต่อหน้ามักเกิ้ลคนหนึ่ง เมื่อวันที่สองสิงหาคม เวลายี่สิบเอ็ดนาฬิกายี่สิบสามนาที การกระทำดังกล่าวถือว่าเป็นความผิดภายใต้วรรค ข. ของกฤษฎีกาควบคุมการใช้เวทมนตร์เมื่อยังไม่บรรลุนิติภาวะ ค.ศ. 1875 และภายใต้มาตรา 13 ของกฎหมายปกปิดความลับแห่งสมาพันธ์ผู้ใช้เวทมนตร์คาถาทุกประเภทนานาชาติ

 

“เธอคือแฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์ แห่งบ้านเลขที่สี่ ซอยพรีเว็ต ลิตเติลวินจิง เซอร์รี่ย์ ใช่หรือไม่?” ฟัดจ์ถาม จ้องแฮร์รี่ตาเขม็งผ่านตอนบนของกระดาษในมือ

 

“วันนี้ ใช่ครับ” แฮร์รี่ตอบอย่างอารมณ์ดี เขารู้ว่าห้องโถงนี้จะประกาศออกมาถ้าเขาโกหก

 

“วันนี้?” ฟัดจ์ถาม รำคาญใจนิดๆกับคำตอบของแฮร์รี่

 

“ผมอาจจะเปลี่ยนชื่อในวันพรุ่งนี้” เด็กชายตอบ ยักไหล่สบายๆ “หรือผมอาจจะค้นพบว่าพ่อแม่ผมตั้งชื่ออื่นๆให้กับผมก็ได้”

 

ณ จุดนี้ ฟัดจ์มองแฮร์รี่อย่างไม่น่าเชื่อ จากนั้นส่ายหัวและดำเนินการต่อ

 

“เธอได้รับคำเตือนอย่างเป็นทางการจากกระทรวงเรื่องการใช้เวทมนตร์อย่างผิดกฎหมายเมื่อสามปีก่อน ใช่หรือไม่?

 

“ผมอาจจะ” เด็กชายตอบ

 

“นี่เป็นคำถามใช่หรือไม่ใช่! ตอบให้ชัดเจน” ฟัดจ์ถลึงตา

 

“ถ้าอย่างนั้น สำหรับท่าน ใช่ครับ มันคงผ่านมาสามปีแล้ว”

 

“แต่กระนั้นเธอยังเสกคาถาผู้พิทักษ์ในคืนวันที่สองสิงหาคมอีก ใช่หรือไม่?” ฟัดจ์ถาม

 

“ใช่ครับ” เด็กหนุ่มตอบเสียงดังฟังชัด คิ้วข้างหนึ่งเลิกขึ้น

 

“ทั้งๆที่เธอรู้ว่าไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้เวทมนตร์ภายนอกโรงเรียนขณะที่ยังอายุต่ำว่าสิบเจ็ดปี?

 

“ใช่ครับ”

 

“ทั้งๆที่รู้ว่าเธออยู่ในเขตที่เต็มไปด้วยพวกมักเกิ้ล?

 

“แน่นอนว่าผมรู้สิ...”

 

“ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าเธออยู่ใกล้ๆมักเกิ้ลคนหนึ่งในเวลานั้น?

 

“ลูกพี่ลูกน้องของผมเองครับ ท่าน”

 

คราวนี้แม่มดคนหนึ่งที่ใส่แว่นตาข้างเดียวพูดขึ้น

 

“เธอเสกผู้พิทักษ์ออกมาสมบูรณ์แบบเลยหรือ?

 

แฮร์รี่รู้อยู่แล้ว เขารู้ว่าต้องมีคำถามนี้มาแน่ เขาอาจจะไม่ได้อายุสิบห้าปีจริงๆแต่ว่าแฮร์รี่คนเก่าน่ะใช่ ดังนั้นมันก็เป็นเรื่องธรรมชาติที่คนพวกนี้จะสงสัยว่าเขาเสกผู้พิทักษ์ออกมาได้จริงๆหรือเปล่า

 

“ใช่ครับ มีร่างกาย” เขาตอบด้วยความเยือกเย็น “เป็นแบบมีร่างกายตั้งแต่ตอนปีสามแล้ว”

 

“น่าประทับใจมาก” มาดามโบนส์เอ่ย จ้องมองลงมาที่แฮร์รี่ “ได้ผู้พิทักษ์ที่แท้จริงเมื่ออายุเท่านี้...น่าประทับใจมากๆจริงๆ”

 

แฮร์รี่ตัดสินใจเงียบไว้ ไม่มีประโยชน์อะไรที่ต้องบอกพวกเขาว่าผู้พิทักษ์นั่นไม่ได้พิเศษอะไรเลย เขาสามารถฆ่าคนทั้งหมดในนี้ได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดและทำได้โดยพวกเขาไม่แม้แต่จะรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำ – ถึงแม้ว่าพวกเขาเหล่านั้นจะจ้องตาแฮร์รี่ไว้ตลอดเวลาที่ใช้ในการฆ่าพวกเขาทิ้งก็เถอะ – แน่นอนล่ะ

 

“ปัญหาไม่ใช่อยู่ที่ว่าเวทมนตร์นั้นน่าประทับใจแค่ไหน” ฟัดจ์กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “อันที่จริง ยิ่งน่าประทับใจมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเลวร้ายมากขึ้นเท่านั้น ผมกลับคิดอย่างนี้นะ แล้วแถมเด็กคนนี้ยังเสกคาถาต่อหน้ามักเกิ้ลด้วย! พวกท่านลองคิดดูสิ! พวกเราไม่สามารถปล่อยพฤติกรรมแบบไปนี้โดยไม่ลงโทษได้ เขาทำผิดกฎหมาย – โดยไม่แม้แต่จะสำนึกด้วยซ้ำ! ถ้าเราปล่อยให้เขาลอยนวลต่อไป พวกเราไม่รู้หรอกว่าเขาจะทำอะไรต่อไป!

 

พวกคนที่ขมวดคิ้วนิ่วหน้าตอนนี้พากันพึมพำเห็นด้วย แต่เด็กชายตรงหน้าพวกเขาดูไม่หวั่นไหวต่อข้อกล่าวหานี้เลย

 

คราวนี้ดัมเบิลดอร์ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เขายืนขึ้น เตรียมตัวจะสู้เพื่อฝ่ายจำเลยอย่างแฮร์รี่ ไม่สนใจว่าเด็กชายต้องการมันหรือไม่

 

แต่เมื่อเขายืนขึ้น ทันใดนั้นเองเด็กชายก็กล่าวออกมาต่อหน้าศาลสูงวินเซ็นกาม็อตด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นเยียบ

 

“เอาล่ะ ท่านรัฐมนตรี บอกผมที ตอนนี้ท่านกำลังเล่นอะไรอยู่?” เด็กชายเอ่ย ทำให้อาจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ชะงักระหว่างอ้าปากจะพูด

 

“เธอพยายามจะสื่อถึงอะไร ไอ้หนู?!” ฟัดจ์ขู่ฟ่อ แต่น้ำเสียงเขาเผยออกมาว่าเขาอึ้งกับน้ำเสียงไร้อารมณ์ของเด็กหนุ่ม ดวงตาเย็นเยียบสีเดียวกับคำสาปพิฆาตจ้องเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง ตัดสินคุณค่า แล้วได้ผลออกมาว่าเขาไม่คู่ควร

 

“ผมกำลังสื่อถึงการเพิกเฉยต่อกฎหมายที่รุนแรงหลายข้อของพวกท่านเอง” เด็กชายเอ่ยอย่างไร้อารมณ์ จากนั้นเสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นในหมู่คน ฟัดจ์เบนศีรษะไปมองซ้ายขวา พยายามยืนให้มั่นคงและดูน่าเกรงขาม แต่เขาล้มเหลว

 

คำพูดถูกส่งต่อไปในฝูงชน “ผิดกฎหมาย? พวกเราเนี่ยนะ?” เขาได้ยิน “ตอนไหนกัน?

 

Xxx

 

 “เพิกเฉยต่อกฎหมายหรือ คุณพอตเตอร์?” ในที่สุดเลดี้ผู้ดูสูงศักดิ์ท่านหนึ่งก็เอ่ยปากถามเสียงดัง “ช่วยกรุณาชี้แจงด้วยว่าเธอกำลังพูดถึงอะไรกันแน่?

 

“หลายอย่างเลยครับมาดาม ผิดกฎหมายหลายข้อเลยล่ะ” เด็กชายตอบ และเมื่อพ่อมดคนหนึ่งในศาลสูงวินเซ็นกาม็อตเปิดปากจะพูด เขาก็ขัดขึ้นมาอย่างไร้ปรานี

 

“เรามาเริ่มกันที่ตัวอย่างง่ายๆกันดีกว่า ตอนที่ผมเสกคาถาผู้พิทักษ์เพื่อปกป้องลูกพี่ลูกน้องของผม ผมได้รับจดหมายแจ้งว่าผมถูกไล่ออกจากฮอกวอตส์ นั่นคือการกระทำผิดกฎหมายข้อแรก ไม่มีใครนอกจากอาจารย์ใหญ่สามารถไล่เด็กนักเรียนออกจากฮอกวอตส์ได้ การพยายามกระทำโดยไม่ปรึกษาอาจารย์ใหญ่ตั้งแต่แรก ส่งผลให้สูญเสียสิทธิที่มีในโรงเรียน ฮอกวอตส์มีสิทธิในการเรียกกลับผลสอบว.พ.ร.ส. และผลสอบส.พ.ส.บ. ผู้กระทำผิดนั้นได้เมื่อบุคคลดังกล่าวกระทำความผิดนั้น”

 

“อย่างนั้นเหรอ เจ้าหนู?” พ่อมดที่ดูสูงวัยมากแล้วอีกคนถามเสียงเย็น “และช่วยบอกเราหน่อย ว่าเธอไปอ่านข้อความที่ทำลายความสงบสุขอย่างนั้นมาจากไหน?!

 

“ในประมวลกฎหมายของพวกท่านเองครับ ท่านลอร์ด” เด็กชายตอบง่ายๆ “นี่เป็นกฎหมายของพวกท่านเองที่ผมนำมาอ้าง”

 

“งั้นหรือ?!” ลอร์ดอีกคนถามอย่างไม่เชื่อถือ “ฉันไม่คิดว่าจะมีใครในกระทรวงที่เห็นด้วยกับกฎหมายอย่างนั้นนะ”

 

“ใช่ครับ พวกเขาคงไม่” เด็กชายตรงหน้าตอบ สายตามั่นคงกวาดมองผู้คน

 

“นี่เป็นกฎหมายตั้งแต่ปีค.ศ. 978 เมื่อครั้งฮอกวอตส์เริ่มเปิดทำการสำหรับนักเรียนทุกคนในบริเทน ในเวลานั้นกระทรวงยังไม่ได้ถูกก่อตั้งขึ้น เหล่าลอร์ดของตระกูลที่สูงส่งและเก่าแก่ในเวลานั้นต่างหากที่ร่วมกันจัดตั้งกฎหมายนี้ขึ้นมา กฎหมายหลายๆข้อของพวกเขาก็ยังคงมีผลบังคับใช้ในปัจจุบัน – อย่างกฎหมายข้อนี้ที่ผมหยิบยกขึ้นมาก็เช่นกัน”

 

“อย่างนั้นเองหรือ?” ลอร์ดคนแรกถามอย่างสนใจ “ดังนั้นเธอก็สามารถพิสูจน์ได้น่ะสิ”

 

คำตอบของผู้ถูกกล่าวหากลับมิใช่ ใช่หรือ ไม่ใช่กลับกันเขาท่องมันออกมา

 

“โดยสิทธิของลอร์ดสลิธีรินและกริฟฟินดอร์ และเลดี้ฮัฟเฟิลพัฟและเรเวนคลอ โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ ที่รู้จักกันในนามอันทรงเกียรติและสูงส่ง โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกส์วาร์ด[1]  ตั้งอยู่ ณ เขตภูเขาสูงของสก็อตแลนด์ ติดกับแฮมเล็ตแห่งฮอกมีดส์ ขอประกาศตัวเป็นเอกเทศจากอำนาจปกครองของเหล่าลอร์ดและรัฐ เพื่อที่ในยามศึกสงครามจักอยู่ในฐานะเขตเป็นกลาง

 

“บัดนี้จักประกาศให้ทราบทั่วกันว่า โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกส์วาร์ด จะไม่มีวันเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันทางกฎหมายใดๆ สิทธิและกฎของฮอกส์วาร์ดจะถูกตั้งและบังคับใช้โดยอาจารย์ใหญ่ คณาจารย์ ผู้ก่อตั้ง และทายาทที่ได้รับการยอมรับของฮอกส์วาร์ดเท่านั้น การแทรกแซงใดๆจากสถาบันทางกฎหมายอาจถูกลงโทษอย่างร้ายแรง สิทธิในการลงโทษการแทรกแซงนั้นขึ้นกับโรงเรียน โดยการแทรกแซงที่ร้ายแรงอันได้แก่การไล่นักเรียนออก ผู้แทรกแซงจะต้องรับผิดชอบและอาจสูญเสียสิทธิ์ในการครอบครองคทาเพราะถูกถอดถอนยกเลิกผลการสอบของบุคคลนั้น

 

“ในทางตรงกันข้าม โรงเรียนจะรับเอาเด็กทุกชาติพันธุ์ที่สืบเชื้อสายผู้มีเวทมนตร์นับจากอายุถึงสิบเอ็ดปีไปจนถึงอายุสิบเจ็ดปี และสอนให้พวกเขาเป็นพ่อมดและแม่มดที่ทรงเกียรติและสูงศักดิ์ นั่นคือข้อกฎหมายจากปีค.ศ. 978 ระบุในประมวลกฎหมายวรรค 20 เอถึงอี (A-E)

 

ฟัดจ์พรูลมหายใจอย่างไม่เชื่อถือ “บอกฉันที คนที่เป็นแค่เด็กอย่างเธอไปรู้มาจากไหนกัน?

 

“ผมอ่านหนังสือออก ท่านรัฐมนตรี” เด็กชายที่ว่าตอบ และจ้องชายตรงหน้าเขาด้วยสายตาทะลุทะลวง “ลองเปิดดูเองสิครับ ถ้าท่านไม่เชื่อผม”

 

คำตอบคือเสียงพลิกหน้ากระดาษรัวๆของเพอร์ซี่ วีสลีย์ที่พยายามหาข้อมูลดังกล่าวในเล่มประมวลกฎหมายของเขา เมื่อเขาเจอมัน เขาก็ไล้นิ้วหา จนกระทั่งถึงวรรคที่ถูกอ้างและจ้องมันนิ่ง

 

“ว่าไง วีเธอร์บี? ฟัดจ์ถาม อยากให้เด็กชายตรงหน้าผิดอย่างชัดเจน

 

“เขา...เขาพูดถูกครับ ท่านรัฐมนตรี” เพอร์ซี่ตะกุกตะกัก ยังคงจ้องมองไปยังข้อความ – ที่สำหรับเขายอมรับไม่ได้ – ตรงหน้า เด็กชายเริ่มพูดต่อและสายตารุนแรงของเขาเริ่มเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

 

“กฎหมายถัดไปที่ถูกละเมิด คือ การที่ไม่มีใครสักคนเดินทางมาที่ซอยพรีเว็ตเพื่อทำการสืบสวน ตั้งแต่เดือนเมษายนของปีค.ศ. 1146 มีกฎหมายที่บังคับให้ต้องทำการสืบสวนสอบสวนก่อนตั้งข้อกล่าวหา วรรค 38 เอถึงจี (A-G) กฎหมายนี้ถูกตั้งขึ้นหลังจากที่มีเหตุการณ์การจำคุกผิดคนเพราะขาดการไต่สวน ที่ประชุมของเหล่าลอร์ดพบว่านี่เป็นสถานการณ์ที่ไม่อาจยอมรับได้ จึงเริ่มกฎหมายในการจัดการกับการทำผิดกฎหมายปกปิดความลับและใช้เวทมนตร์ต่อหน้าคนธรรมดา กฎหมายข้อนี้ไม่เคยถูกแก้ไขเลยนับแต่นั้นเป็นต้นมา ดังนั้นนี่คือการทำผิดกฎหมายสองข้อติดต่อกัน ส่วนข้อที่สามคือการจงใจไม่ให้จำเลยมีทนายฝ่ายจำเลยสำหรับการขึ้นศาล ผมกำลังยืนอยู่ตรงนี้ต่อหน้าพวกท่านโดยไม่มีใคร” ตอนนี้เหล่าพ่อมดแม่มดแห่งศาลสูงวินเซ็นกาม็อตแลกเปลี่ยนสายตากังวลใจกัน

 

“เธอ...เธอมีดัมเบิลดอร์นี่...แต่เธอไม่ยอมให้เขาทำหน้าที่!” ฟัดจ์ร้องออกมา สายตายังคงจับจ้องเจ้าเด็กประหลาดตรงหน้า

 

“เขาไม่ใช่ และไม่มีวันใช่ทนาย เขาอาจเป็นอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียน แต่ว่าเขาไม่ได้รับการฝึกสอนให้ทราบเรื่องสิทธิและหน้าที่ตามกฎหมาย ดังนั้นถึงเขาจะมาเป็นพยานฝ่ายจำเลยให้ผม ก็เป็นได้แค่พลเรือนทั่วไปที่ไม่รู้เรื่องวรรคกฎหมายใดๆ” เด็กชายตอบอย่างสงบ

 

“แต่เธอสามารถขอให้ใครสักคน...”

 

“เมื่อไหร่ล่ะครับ? พวกท่านเปลี่ยนสถานที่รับฟังข้อกล่าวหาในวันนี้ ตามระเบียบการแล้วมันเป็นแค่การรับฟังข้อกล่าวหาอย่างไม่เป็นทางการ – ที่ผมไม่จำเป็นต้องใช้ทนายฝ่ายจำเลย แต่ว่าตอนนี้มันกลับกลายเป็นการพิจารณาคดี และอย่างไรทนายก็ต้องการเวลาที่จะรับทราบข้อเท็จจริงเสียก่อน – อีกประการ ผมเป็นผู้เยาว์ ผมไม่ได้รับอนุญาตให้ติดต่อทนายโดยปราศจากผู้ปกครอง ป้าของผมเป็นคนธรรมดา – เธอไม่มีทางที่จะติดต่อกับทนายของโลกเวทมนตร์ และผมไม่มีเวลาติดต่อเธอเพื่อขอทนายมาช่วยต่อสู้ในชั้นศาล ในฐานะศาลแล้ว ท่านมีหน้าที่ต้องอำนวยความสะดวกให้ผมเมื่อท่านบีบให้ผมเข้ารับฟังการพิจารณาคดีโดยปราศจากเวลาให้ผมติดต่อทนาย

 

“นี่อาจจะเป็นกฎหมายใหม่หน่อยของคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ว่ามันก็เป็นกฎหมายอยู่ดี ดังที่ได้กล่าวไปในวรรค 95 A ว่า สำหรับจำเลยทุกคนที่ถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดกฎหมายมีสิทธิในการเรียกทนายมาช่วยต่อสู้ในชั้นศาล ทนายอาจเป็นผู้ต้องหานัดแนะมาเองหรือในกรณีที่จำเลยไม่สามารถหาได้ ต้องมีโอกาสให้ผู้ต้องหาร้องขอต่อศาลสูงวินเซ็นกาม็อตให้จัดหาทนายให้ ผมไม่มีเวลาในการชี้แจงข้อเท็จจริงให้ทนายฟังในสถานการณ์นี้ – นับรวมถึงการเปลี่ยนเวลาและสถานที่ซึ่งส่งผลให้ทนายของผมมาไม่ทันเวลา นั่นเป็นในกรณีถ้าหากผมสามารถหาทนายได้ – และกระนั้นเองศาลก็ไม่มีทางเลือกอื่นให้ผมด้วย” เด็กชายร่ายต่อไป

 

“เนื่องจากละเมิดกฎหมายพวกนี้ ผมไม่มีตัวแทนต่อสู้ในชั้นศาล ผมถูกกล่าวหาแต่ไม่สามารถต่อสู้เพื่อปกป้องตนเองในชั้นศาลได้เพราะพวกท่านไม่สามารถทำตามกฎหมายของตัวเองได้ พวกท่านไม่ได้ดำเนินการสืบสวนสอบสวน ไม่มีรายงานบันทึกสถานที่เกิดเหตุ  ไม่มีการเรียกหาพยาน ไม่มีแม้กระทั่งการใช้สัจจะเซรุ่มง่ายๆเพื่อใช้ในการตรวจสอบว่าผมโกหกหรือกำลังพูดความจริง

 

“ดังนั้นศาลที่เคารพ ช่วยชี้แจงให้ผมทราบทีว่าพวกท่านจะสามารถตัดสินผมได้อย่างไร เมื่อพวกท่านไม่มีพยานนอกเหนือไปจากหลักฐานที่ว่าผมใช้เวทมนตร์ต่อหน้าลูกพี่ลูกน้องของผมที่เป็นคนธรรมดา?! พวกท่านจะตัดสินยังไงว่าการใช้เวทมนตร์ของผมมันถูกต้องสมควรไหมถ้าคุณไม่มีหลักฐานอย่างอื่นนอกจากบันทึกที่ว่า?

 

“ไม่มีความจำเป็นสำหรับพยานนอกเหนือไปจากบันทึกของเรา เธอทำผิดกฎหมาย เธอต้องรับโทษ!” ฟัดจ์แทรกขึ้นมาในตอนนั้นเอง

 

“ผมทำผิดกฎหมายสินะ ใช่ไหม? หรือว่ามันมีความเป็นไปได้ว่าผมจะไม่ได้กระทำผิดกฎหมายกันล่ะ?” เด็กชายพูด ดวงตาสีคำสาปพิฆาตของเขาเรืองรอง

 

“เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ! เธอไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้เวทมนตร์ในวันหยุด! และไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ใช้เวทมนตร์ต่อหน้ามักเกิ้ลทั้งนั้น! รัฐมนตรีละล่ำละลัก “ตราบใดที่ฉันยังเป็นรัฐมนตรีอยู่ เธอจะต้องได้รับโทษกับคดีของเธอ! ถึงเธอจะเป็นคนดัง ฉันก็จะไม่ยอมให้มันหยุดไม่ให้ฉันทำตามกฎหมาย!

 

“ทำตามกฎหมาย?” เด็กชายจ้องรัฐมนตรี เหมือนกับว่าเขาพูดอะไรบางอย่างที่โง่เง่าเกินเยียวยาออกมา “กฎหมายข้อไหนกันล่ะ ท่านรัฐมนตรีฟัดจ์? มาตราที่เจ็ดของกฤษฎีกาควบคุมการใช้เวทมนตร์เมื่อยังไม่บรรลุนิติภาวะระบุไว้ว่าเวทมนตร์สามารถใช้ต่อหน้ามักเกิ้ลได้ในกรณียกเว้นต่างๆ หนึ่งในบรรดากรณียกเว้นเหล่านี้รวมถึงสถานการณ์ที่เป็นอันตรายต่อชีวิตของพ่อมดหรือแม่มดผู้นั้นเอง หรือของแม่มด พ่อมด หรือมักเกิ้ลที่ปรากฏอยู่ด้วยในเวลาดังกล่าว -- ”

 

“เราคุ้นเคยกับมาตราที่เจ็ดดี ขอบคุณมาก” ฟัดจ์ตะคอก

 

“แน่นอนท่านคุ้นเคยดี” แฮร์รี่ตอบอย่างสุภาพ “ดังนั้นทำไมท่านถึงไม่คำนึงถึงมาตรานี้ มันอาจจะมีผู้คุมวิญญาณในลิตเติลวินจิงก็ได้ใครจะรู้”

 

“ที่นั่นไม่มีผู้คุมวิญญาณ! ฟัดจ์ละล่ำละลักอีกรอบ

 

“หลักฐานล่ะ ท่านรัฐมนตรี หลักฐาน” เขาเอ่ยเย็นเยือก “ท่านไม่ได้ส่งคนไปสืบสวนที่สถานที่เกิดเหตุ – อย่างที่ควรจะทำ – และตอนนี้ท่านกลับมาพูดว่า ที่นั่นไม่มีผู้คุมวิญญาณแต่ตัวท่านเองกลับไม่สามารถพิสูจน์ได้ แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าท่านพูดถูก?

 

ฟัดจ์มองเด็กชายตรงหน้าด้วยความเกลียดชัง

 

“เธอ...” เขาเริ่ม แต่ว่าโดนขัดจังหวะโดยมาดามโบนส์

 

“จำเลยมีเหตุผล ท่านรัฐมนตรี” เธอกล่าว “เรารู้ได้อย่างไร เขาอาจจะไม่จำเป็นต้องมาสู้ในชั้นศาลเลยก็ได้?

 

“ผู้คุมวิญญาณอยู่ในความควบคุมของกระทรวงเวทมนตร์ ไม่มีทางที่ผู้คุมวิญญาณจะไปโผล่ที่ลิตเติลวินจิง! เด็กคนนี้ก็แค่พยายามจะหนีโทษของเขา ในฐานะผู้ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเขาต้องทำตามกฎหมาย - สถานะคนดังไม่มีผลที่นี่!

 

“ยังไม่บรรลุนิติภาวะ?” เด็กชายถามขึ้นมาในจังหวะนี้ “นั่นก็เป็นอีกอย่างที่ผมกำลังขำ นี่ก็เป็นกฎหมายเหมือนกันนะ ที่พวกท่านกำลังละเมิดกันอยู่”

 

“เธอพูดถึงอะไร ไอ้หนู?” ฟัดจ์ขู่ฟ่อ สูญเสียความเยือกเย็น แต่ว่าความกลัวปรากฏอยู่ในดวงตาของเขา แฮร์รี่รู้ว่ารัฐมนตรีกำลังกลัวอะไร เขากลัวว่าแฮร์รี่จะรู้ถึงอำนาจลอร์ดของเขา – และเสรีภาพที่มากับสถานะนั้นเมื่อเขาอายุครบสิบห้า...

 

แต่แฮร์รี่ไม่พูดอะไร เขาจะไม่หงายไพ่ใบนั้นหรอกถ้าไม่จำเป็น....

 

“คิดดูสิ ผมอายุสิบห้า ท่านรัฐมนตรี อย่างที่ท่านบอกกับศาล – ผมยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่ว่าอะไรก็ตามที่ท่านกำลังบอกกับศาล ท่านเองดูเหมือนจะลืมมันบ่อยเหมือนกันนะ!” แฮร์รี่พูดขึ้นมาแทน

 

“เธอหมายความว่าอย่างไรกันฮะ ในนามของเมอร์ลิน?!” ฟัดจ์คำรามลั่น มองแฮร์รี่เหมือนกับว่าเขาเป็นบ้าไปแล้ว บางทีแฮร์รี่อาจจะ...

 

“ในฐานะผู้เยาว์ ผมไม่ได้มีแค่เพียงหน้าที่ ฟัดจ์ – ผมมีสิทธิ ท่านดูเหมือนจะสบายใจกับการลืมมันไปทุกครั้งที่ผมต้องการใช้สิทธิพวกนั้นเลยนะ”

 

“ฉันรู้ถึงสิทธิของเธอเสมอนั่นแหละ ไอ้หนู!” ฟัดจ์ร้องขึ้น

 

“งั้นหรือ? ต่อหน้าศาลที่เคารพ ท่านบอกว่าท่านรับรู้สิทธิของผมใช่ไหม?

 

“แน่นอนว่าฉันรู้”

 

น่าจะทำได้โดยไม่ต้องใช้มัน...

 

“และอาจารย์ใหญ่ – เขารับรู้ถึงสิทธิของผมใช่ไหม?

 

“มันเกี่ยวอะไรด้วย ไอ้หนู?!” ฟัดจ์คำรามเสียงต่ำ

 

“ให้อาจารย์ใหญ่ตอบคำถามของผมด้วย” แฮร์รี่พูด ไม่ใส่ใจ

 

ดัมเบิลดอร์มองเขาอย่างงุนงง

 

“แน่นอนว่าฉันรับรู้สิทธิของเธอ แฮร์รี่” เขาตอบเบาๆออกมาในที่สุด “เธอรู้ไหมว่าการสนทนานี้มันไม่พาเราไปไหน...”

 

ทำได้โดยไม่ต้องใช้จริงๆด้วยแฮะ...!

 

แฮร์รี่ไม่สนใจเขา กลับกันเขากวาดตามองเหล่าคนที่เหลือในวินเซ็นกาม็อต

 

“แล้วพวกท่านล่ะ ท่านลอร์ดและเลดี้ทั้งหลาย? พวกท่านรับรู้ถึงสิทธิของผู้เยาว์หรือไม่?

 

Xxx

 

อะมีเลีย โบนส์นั่งสังเกตุการณ์อยู่จนถึงตอนนี้ เมื่อถูกกล่าวถึงในฐานะส่วนหนึ่งของวินเซ็นกาม็อตทำให้เธอต้องตอบออกไปว่า “ใช่” แน่นอนเธอรับรู้สถานะของเขา – เธอเป็นหัวหน้ากองบังคับควบคุมกฎหมายเวทมนตร์ เธอต้องรู้สิ เธอแค่ไม่รู้ว่าเด็กชายตรงหน้าจะใช้มันเพื่อทำอะไรกันแน่ถ้าพวกเขารับรู้ถึงสถานะนั้น...

 

เธอมองไปที่เด็กชายตรงหน้า สบมองดวงตาสีเขียวคำสาปพิฆาตคู่นั้นและมองเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเขา

 

ทันใดนั้นเองเธอก็เชื่อมโยงทุกอย่างได้

 

เจ้าเด็กประหลาดจอมเจ้าเล่ห์นี่!

 

โดนเล่นเข้าแล้วไหมล่ะ!

 

 Xxx

 

“ถ้าเช่นนั้น พวกท่านทั้งหลายรับรู้สิทธิของผม หมดทั้งสามสถาบันใช่ไหม รัฐมนตรี อิสรชนสูงสุด พันธรัฐพ่อมดนานาชาติและหัวหน้าหมอผี[2] และศาลสูงวินเซ็นกาม็อต” แฮร์รี่พูดอย่างผู้ชนะ แต่แล้วก็หยุด สีหน้าของผู้ชนะเปลี่ยนไปไม่เหลืออะไรนอกจากสีหน้าใคร่ครวญอย่างเยือกเย็น

 

“ถ้าอย่างนั้นพวกท่านก็รู้ด้วยสินะว่ามีคำพิพากษาจากคดีเก่า[3]จากปีค.ศ. 1753” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเมื่อกี้

 

“โทมัส เอเวอรี่ เป็นเด็กกำพร้าและเป็นคนสุดท้ายของตระกูลเอเวอรี่ในตอนนั้น ได้รับอนุญาตให้บรรลุนิติภาวะหลังจากที่เขาถูกปฏิบัติเสมือนว่าบรรลุนิติภาวะแล้วโดยสถาบันทางกฎหมายมากกว่าหนึ่งสถาบัน ซึ่งในกรณีนั้นก็คือรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ หัวหน้ากองบังคับควบคุมกฎหมายเวทมนตร์ และหัวหน้ามือปราบมาร คำพิพากษาจากคดีเก่านั้นถูกระบุในวรรค 261 C ในประมวลกฎหมาย”

 

ฟัดจ์ชำเลืองตามองเพอร์ซี่ วีสลีย์ เลขาธิการคนดังกล่าวกำลังไล่หาในประมวลกฎหมายตรงหน้าเขากระทั่งเขาเจอวรรคดังกล่าว

 

“มีคำพิพากษาคดีเก่าจากปีค.ศ. 1753 อยู่จริงๆครับ ท่านรัฐมนตรี” เพอร์ซี่ยืนยัน ในขณะเดียวกันก็จ้องมองประมวลกฎหมายตรงหน้าเขาอึ้งๆ

 

“เอาล่ะ ในตอนนี้ที่ท่านมีหลักฐานแล้ว ท่านรัฐมนตรี มาต่อกันเถอะ” เด็กชายตรงหน้าเอ่ย “เมื่อปีที่แล้วผมได้เข้าร่วมการประลองเวทไตรภาคี การแข่งขันสำหรับพ่อมดอายุมากกว่าสิบเจ็ดปีเท่านั้น ผมได้เข้าร่วมและสามารถแข่งขันกับผู้เข้าแข่งขันอื่นๆที่ล้วนแล้วแต่อายุมากกว่าสิบเจ็ดปี

 

“ในเมื่อ การแข่งขันนี้มีไว้เพื่อพ่อมดที่เป็นผู้ใหญ่ ผู้ปกครองจำเป็นต้องอนุญาตให้ผมเข้าร่วมการแข่งขัน ผู้ปกครองของผม ที่ผมรู้ คือป้าของผม เธอไม่ได้ให้ผมเข้าแข่งขันหรืออนุญาตให้ผมเข้าแข่งขัน ในโรงเรียน เป็นอาจารย์ใหญ่ที่เป็นผู้ปกครองของผม – เขาได้อนุญาตให้ผมลงแข่งขัน แต่ว่า การประลองเวทไตรภาคีนั้นจัดขึ้นสำหรับผู้ใหญ่ เขารับรู้และได้ปฏิบัติต่อผมเหมือนกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง

 

“ดังนั้นจึงถือว่าเขาจงใจละเลยสิทธิของผมในฐานะผู้เยาว์และบังคับให้ผมเข้าร่วมในบางสิ่งที่ผู้เยาว์ไม่มีสิทธิเข้าร่วม”

 

“ถึงเขาทำจริง – นี่ก็ไม่เกี่ยวกับคดีของเธอ!” ฟัดจ์ละล่ำละลัก อะมีเลีย โบนส์พ่นลมหายใจออกทางจมูก

 

“แต่มันเกี่ยว ท่านรัฐมนตรี” เด็กชายตอบ “มันเป็นส่วนสำคัญเลยล่ะในการพิจารณาคดีครั้งนี้”

 

“ถ้าอย่างนั้นบอกที การที่เธอเข้าร่วมการประลองเวทไตรภาคีนี่มันเกี่ยวอะไรกับคดีของเธอ?” ฟัดจ์คำราม และอะมีเลีย โบนส์ก็รู้ในทันทีว่าเขาตกอยู่ในกำมือเด็กคนนั้นแล้ว ไม่มีทางหนีพ้นอีกต่อไป

 

“ง่ายมากครับ” เด็กชายตอบ “เขาเริ่มในสิ่งที่ท่านทำให้มันจบลง เขาปฏิบัติต่อผมเหมือนกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง เหมือนกับที่ท่านกำลังทำอยู่ตอนนี้ ผมถามท่านว่าท่านทราบถึงสิทธิของผู้เยาว์ไหม ผมถามอาจารย์ใหญ่และศาลสูงวินเซ็นกาม็อตเช่นเดียวกัน พวกท่านล้วนตอบว่าใช่ – และยังคงละเมิดสิทธินี้กันอย่างต่อเนื่องโดยไม่ลังเลเมื่อเป็นเรื่องของผม

 

ดังนั้นแล้ว พวกท่านทั้งสอง – และรวมถึงพวกท่านศาลสูงวินเซ็นกาม็อตมีความเห็นร่วมกันว่าผมไม่ใช่เด็ก!

 

Xxx

 

“เอาล่ะ พอได้แล้ว ไอ้หนู!” ฟัดจ์พูดอย่างไม่พอใจ “ฉันไม่ได้ทำอย่างที่เธอบอก ไม่มีทาง...”

 

“ท่านไม่ได้ทำหรือ?” เด็กชายขัด “แต่ว่าท่านกำลังทำอยู่นี่”

 

“เธอกล้าดียังไงมาโกหกอย่างนี้!

 

“แต่มันไม่ใช่คำปด ท่านรัฐมนตรี” เด็กชายโต้กลับอย่างไร้อารมณ์ “วรรค 40 E ระบุว่า มีเพียงแค่ผู้ใหญ่เท่านั้นที่จะถูกพิจารณาคดีต่อหน้าศาลสูงวินเซ็นกาม็อตทั้งศาล และวันนี้เราก็มายืนกันที่ตรงนี้ ผมในฐานะผู้ต้องหา และท่าน – ท่านที่กำลังตัดสินคดีของผมต่อหน้าศาลทั้งศาล! คดีเรียบง่ายไม่ซับซ้อนของการใช้เวทมนตร์ของผู้ไม่บรรลุนิติภาวะไม่เคยถูกตัดสินด้วยศาลสูงวินเซ็นกาม็อตทั้งศาล แล้วทำไม ถ้าหากว่าผมยังไม่ใช่ผู้ใหญ่จริง ทำไมคดีของผมมันถึงต่างจากคดีของคนอื่นเล่า?

 

คำถามนี้ทำให้เกิดการเอะอะโวยวายขึ้นมาในหมู่ผู้ชม ฟัดจ์อ้าปากพะงาบๆ ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า

 

แฮร์รี่จ้องกลับ ดวงตาที่ราวกับความตายจ้องมองนิ่ง

 

“ผมยังอยากได้คำตอบของคำถามนั้นอยู่ ท่านรัฐมนตรี” เขาพูดอย่างเยือกเย็น แต่ฟัดจ์ยืนนิ่ง ยังคงจ้องมองแฮร์รี่อย่างกับเพิ่งเคยได้เห็นเขาเป็นครั้งแรก

 

ในที่สุดมาดามโบนส์ก็เลิกใส่ใจชายที่ตอนนี้อึ้งไปแล้วและพูดขึ้นมาด้วยตัวเอง เธอเข้าใจเมื่อไม่นานมานี้ว่าเขาจะเลือกเส้นทางนี้ – แต่เธอยังไม่เข้าใจว่าทำไม...

 

“นั่นเป็นคำถามที่ดีมาก หนุ่มน้อย” เธอกล่าว “อย่างไรก็ตาม ถึงเธอจะโดนปฏิบัติราวกับผู้ใหญ่ต่อหน้าชั้นศาล - มันให้ประโยชน์อะไรกับเธอหรือ? เธอยังคงเสกคาถาผู้พิทักษ์ต่อหน้ามักเกิ้ลอยู่ดี”

 

“เรื่องมันง่ายนิดเดียว มาดามโบนส์” เขาตอบ “เมื่อผมถูกปฏิบัติเหมือนกับผู้ใหญ่ ผมสามารถที่จะให้ดูความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้นได้ และพวกท่านจะได้ทราบถึงเหตุผลของการใช้คาถาของผม ความทรงจำไม่สามารถถูกปลอมแปลงโดยไม่เห็นข้อแตกต่าง และการให้ดูความทรงจำในห้องพิจารณาคดีทำให้ทุกคนได้เห็นโดยทั่วกัน”

 

เมื่อเด็กชายตอบกลับมาอย่างนี้ มาดามโบนส์ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้า

 

“เอาสิ ท่านรัฐมนตรีได้ปฏิบัติต่อเธอเสมือนผู้ใหญ่ แล้วทำไมเราถึงจะไม่ดูความทรงจำของเธอล่ะ เธอรู้วิธีสกัดความทรงจำใช่ไหม?

 

“แน่นอนครับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงมากประสบการณ์ บางอย่างที่อะมีเลีย โบนส์ไม่คาดว่าจะมาจากเด็กอายุสิบห้าปี

 

เขาสกัดความทรงจำออกมาจากสมองและยืนขึ้น โดยไม่มีความลังเลหรือต้องการคำสั่งบอกเขาก็ก้าวไปยังพื้นที่ยุบลงไป ปล่อยเส้นความทรงจำลงไปในนั้น

 

จากนั้นก็พยักหน้าให้มาดามโบนส์และเดินกลับไปนั่งที่

 

“แสดง” มาดามโบนส์ออกคำสั่ง และทันใดนั้นผนังด้านหลังเด็กชายก็สว่างขึ้นและทำให้เห็นฉาก

 

สิ่งแรก ที่พวกเขาเห็น คือความมืดมิด จากนั้นความหนาวเย็นเริ่มคืบคลานเข้ามาในห้องพิจารณาคดีและไม่ใช่แค่พ่อมดแม่มดไม่กี่คนเท่านั้นที่เริ่มสะท้านขึ้นมา

 

ความหนาวเย็นจากผู้คุมวิญญาณ

 

จากนั้นก็ได้ยินเสียงหายใจ เสียงลมหายใจครืดคราดและรัวเร็ว แว่วเสียงร่ำไห้ของมนุษย์ในความมืด ความร้อนรนเจือในน้ำเสียงที่ดังผ่านอากาศ

 

ดัดลีย์ ปิดปากให้แน่น ไม่ว่านายจะทำอะไร ปิดปากให้แน่น!” จากนั้นก็มีเสียงพึมพำและแสงส่องให้เห็นตรงที่ไม้กายสิทธิ์วางอยู่ เด็กชายในความทรงจำคว้าไม้กายสิทธิ์มากุมไว้

 

“เอ็กสเป็กโต พาโตรนุม” ที่มีความตื่นตระหนกเจือ มีเพียงหมอกควันขาวที่สว่างมากพอจะทำให้เห็นผู้คุมวิญญาณที่กำลังลอยเข้าใกล้เด็กชาย มันพุ่งชนผู้คุมวิญญาณและสลายไป “เอ็กสเป็กโต พาโตรนุม” ดังขึ้นอีกครั้งและคราวนี้เป็นแค่กลุ่มควันเหมือนเดิม ตอนนี้ผู้คุมวิญญาณตนนั้นอยู่ห่างเด็กชายแค่ไม่กี่นิ้ว มือของมันเอื้อมมาหาเด็กหนุ่ม ฉากกลายเป็นความมืดมิดอีกครั้ง

 

เสียงสับเท้าวิ่งดังในความมืด

 

จากนั้น “เอ็กสเป็กโต พาโตรนุม” ก็ดังลั่น นกฟินิกส์พุ่งออกมาจากไม้กายสิทธิ์ของเด็กชาย ห่างจากผู้คุมวิญญาณแค่เอื้อม แสงสีทองของนกฟินิกส์สาดเต็มตรอกนั้นและทำให้เห็นผู้คุมวิญญาณอีกตนที่จับข้อมือของเด็กชายอีกคนเอาไว้และสู้กับเขา เด็กชายคนนั้นกำลังพ่ายแพ้ และนกฟินิกส์ก็เข้าไปช่วย ไล่ผู้คุมวิญญาณตนนั้นออกไปด้วยแรงมหาศาลจนดูเหมือนมันจะถูกทำร้ายโดยเจ้านกฟินิกส์

 

ความทรงจำจบลงตรงนั้นและทั้งศาลก็เต็มไปด้วยความเงียบ

 

“ผู้คุมวิญญาณ” มาดามโบนส์เอ่ยในที่สุด “ผู้คุมวิญญาณในเขตเมืองของมักเกิ้ล”

 

“นั่น...นั่นไม่ใช่เรื่องจริง!” ฟัดจ์ร้องขึ้น “นั่นเป็นเรื่องโกหก! คุณพอตเตอร์ปลอมแปลง...”

 

“คุณรู้เหมือนกับที่ฉันรู้ว่าความทรงจำไม่สามารถถูกปลอมแปลงได้โดยที่ทุกคนไม่สังเกตุเห็น รัฐมนตรีฟัดจ์!” มาดามโบนส์ขัดเขา “เด็กหนุ่มพูดความจริงกับศาลสูงมาโดยตลอด! และอย่าลืม ว่าเขาได้แสดงให้เห็นแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาไม่ได้แค่บอกเราเท่านั้น - เขาแสดงให้เราดู! คุณจะโต้แย้งเรื่องนี้อย่างไร?!

 

“แต่...แต่ว่า...” ฟัดจ์ตะกุกตะกัก

 

“ฉันจะเงียบปากเอาไว้ ถ้าฉันเป็นคุณ รัฐมนตรี” มาดามโบนส์ขัดเขาอีกครั้ง “ฉันไม่พอใจมาก! คุณนำเรื่องการใช้เวทมนตร์ของผู้ไม่บรรลุนิติภาวะมาขึ้นศาลต่อหน้าศาลสูงทั้งศาล-“

 

“เขาทำผิดกฎหมายมาสามครั้งแล้ว! เขาทำให้ป้าของเขาพองตัวเมื่อปีก่อนและก่อนหน้านี้อีกเขาใช้คาถายกของ!

 

“เขาทำจริงหรือ?” มาดามโบนส์หันไปหาเด็กหนุ่มตรงหน้าเธอ

 

“ผมทำให้ป้าพองจนลอยจริง” เด็กชายตอบอย่างไม่ลังเล “มันเป็นอุบัติเหตุเวทมนตร์”

 

“อุบัติเหตุ?

 

“ผมไม่ได้ใช้ไม้กายสิทธิ์หรือคาถา ผมแค่...เป่าเธอให้พองขึ้นมา...” เด็กชายบอกวินเซ็นกาม็อต “นี่ไม่สามารถพิจารณาตัดสินได้ครับ วรรค D ของกฤษฎีกาควบคุมการใช้เวทมนตร์เมื่อยังไม่บรรลุนิติภาวะระบุว่าอุบัติเหตุเวทมนตร์ของผู้เยาว์ก่อนบรรลุการพัฒนาทางเวทมนตร์ในครั้งที่สอง กระทำโดยไม่ใช้ไม้กายสิทธิ์และกระทำโดยไม่เจตนา ไม่สามารถลงโทษได้เพราะว่าผู้เยาว์ยังต้องเรียนรู้วิธีการควบคุมเวทมนตร์ของเขาหรือเธอโดยสมบูรณ์”


มาดามโบนส์ยิ้มกับคำพูดนี้ “เธอพูดถูก คุณพอตเตอร์” เธอยืนยัน “แต่ว่ายังมีเหตุเกี่ยวกับคาถายกของ

 

“ผมให้คุณดูเหตุการณ์ครั้งนั้นได้” เด็กชายเอ่ยอย่างไม่ลังเล

 

“ฉันคิดว่า ในครั้งนี้แค่บอกเราก็เพียงพอแล้ว”

 

“อืม...แต่ว่ามันฟังดูไม่...เอ่อ...น่าเชื่อเท่าไหร่”

 

“แค่บอกมา ถ้าพวกเราต้องการข้อพิสูจน์ เธอสามารถให้เราดูได้หลังจากนี้”

 

“ผมเตือนพวกท่านแล้วนะ” เด็กหนุ่มบอก “มันเป็นเอลฟ์ประจำบ้านบ้าบอตนหนึ่ง”

 

“เอลฟ์ประจำบ้าน?!” แม่มดที่นั่งข้างๆฟัดจ์ร้องฮึอย่างไม่เชื่อ “ช่วยบอกทีว่าเอลฟ์ประจำบ้านไป...”

 

ดวงตาของเด็กหนุ่มพลันแข็งกร้าวราวกับความตาย

 

“ผมบอกแล้วว่ามันฟังดูไม่น่าเชื่อ แต่ถ้าหากต้องการพิสูจน์ ผมให้คุณดูเหตุการณ์ได้...”

 

“ฉันไม่คิดว่านั่นจำเป็น” มาดามโบนส์เอ่ยขัดระหว่างจ้องมองรัฐมนตรีและแม่มดข้างๆ - โดโลเรส อัมบริดจ์ – ตาเขม็ง “ฉันเชื่อเธอ - และถึงฉันจะไม่เชื่อ นั่นก็เป็นเพียงครั้งหนึ่ง ไม่มีอะไรให้ต้องลงโทษ”

 

“แต่...” ฟัดจ์เริ่มพูด

 

“คุณ รัฐมนตรี ควรคิดเรื่องที่กำลังพูดอยู่” มาดามโบนส์ขัดเขาอีกครั้ง “แค่คดีนี้คดีเดียวคุณละเลยกฎหมายไปหลายข้อ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นข้อกฎหมายที่มีไว้เพื่อให้ความเป็นธรรมแก่ผู้ต้องหา! ฉันจะจัดการเรื่องนี้เมื่อการพิจารณาคดีนี้จบลง แต่ตอนนี้ จบมันซะ! และฉันเตือนคุณไว้ ถ้าคุณพยายามจะหลีกเลี่ยงแม้แต่นิดล่ะก็ฉันจะย้อนกลับไปดูการกระทำในฐานะรัฐมนตรีตลอดไม่กี่ปีนี้ และถึงแม้ว่าฉันจะไม่พบสิ่งใด - คุณก็จะไม่ได้นั่งในออฟฟิศของคุณไปอีกห้าเดือนเต็มๆ! เอาล่ะ คุณมีอะไรจะพูดอีกไหม?

 

“ไม่แล้ว” รอบนี้ ฟัดจ์ฟังดูขมขื่น

 

“เอาล่ะ ไปต่อที่การตัดสินโทษ” มาดามโบนส์กล่าว “ใครบ้างที่เห็นด้วยว่าผู้ต้องหาไม่มีความผิดตามข้อกล่าวหาทุกประการ?

 

มากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของวินเซ็นกาม็อตยกมือขึ้น

 

“และใครที่เห็นด้วยให้ตัดสินว่าผิด”

 

คราวนี้มีเพียงฟัดจ์ แม่มดข้างๆเขาและคนอื่นเพียงไม่กี่คนเท่านั้น แฮร์รี่จ้องพวกเขาเขม็ง จนกระทั่งส่วนมากเบนสายตาหนี เขาจะจำคนเหล่านี้เอาไว้สำหรับภายหลัง คนเหล่านี้ไม่ฟัดจ์ซื้อตัวไว้ก็เป็นพวกผู้เสพความตาย

 

สรุปง่ายๆ ทั้งสองประเภทนับเป็นศัตรู

 

ฟัดจ์เหลือบตามองทุกๆคน ทำท่าราวกับมีอะไรขนาดใหญ่ติดอยู่ในคอ จากนั้นก็เอามือลง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆสองที และพูดด้วยเสียงที่แปร่งไปเพราะพยายามข่มโทสะ “ดีมาก ดีมาก...พ้นความผิดทุกข้อหา”

 

แฮร์รี่ยิ้มออกมา

 

“ขอบคุณ ท่านรัฐมนตรี” เขาพูดอย่างรื่นหู “จนกว่าจะถึงคราวหน้า ผมแนะนำให้ท่านภาวนาอย่าให้เราได้เจอกันอีก แต่ผมรู้ ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้หรอก เราจะได้เจอกันอีกครั้งอย่างแน่นอน – และในครั้งหน้า มันจะยิ่งน่ายินดีน้อยกว่านี้สำหรับท่าน”

 

และจากนั้นเขาก็ยืนขึ้นและเดินออกมาจากห้อง พยักหน้าให้กับคนที่เหลือในวินเซ็นกาม็อตและอาจารย์ใหญ่ของเขา

 

แต่ใบหน้าของเขายังคงว่างเปล่าอย่างระมัดระวังกระทั่งเขาเดินออกมาเหยียบพื้นด้านนอกห้องพิจารณาคดี จากนั้นรอยยิ้มชวนขนหัวลุกก็คืบคลานมาจนเต็มใบหน้า “แฮร์รี่เจมส์ - หนึ่งแต้ม วินเซ็นกาม็อตและอาจารย์ใหญ่ – ศูนย์แต้ม”

 

 

To Be Continue

 

Upcoming Chapter: Horror-crux Night - ค่ำคืนสยองกับฮอร์ครักส์

 

 

[1] Haugh’s Wards ฮอกส์วาร์ด คือชื่อเก่าของฮอกวอตส์ Hogwarts ก่อนการเพี้ยนมาในเรื่องนี้ค่ะ

 

[2] the Supreme Mugwump of the ICW and Chief Warlock อิสรชนสูงสุด พันธรัฐพ่อมดนานาชาติ และ หัวหน้าหมอผี เป็นตำแหน่งของดัมเบิลดอร์ค่ะ ดัมเบิลดอร์มีตำแหน่งทั้งในพันธรัฐพ่อมดนานาชาติและศาลสูงวินเซ็นกาม็อต โดยที่อิสรชนสูงสุดเป็นตำแหน่งในพันธรัฐพ่อมดนานาชาติหรือ ICW ส่วนหัวหน้าหมอผีคือตำแหน่งประธานศาลวินเซ็นกาม็อตค่ะ

ขอบคุณ http://hogwartsthai.com/forum/index.php?showtopic=16895 สำหรับชื่อแปลตำแหน่งของดัมเบิลดอร์ เราหาชื่อตำแหน่งแปลของดัมเบิลดอร์นานมากค่ะ เกือบแปลเองแล้ว orz

 

[3] Creative Precedent คำพิพากษาจากคดีเก่า อันนี้เนื่องจากว่าเราไม่ใช่บุคลากรทางด้านนี้ค่ะ เมื่อไปลองหามาดูพบว่ามันแปลได้ประมาณนี้ อาจไม่ตรงตามที่วงการกฎหมายใช้นะคะ แต่รู้เรื่องอยู่ อันนี้น่าจะมาจากระบบยุติธรรมของทางฝั่งนั้นที่เมื่อมีการตัดสินคดีใดๆออกมาใหม่แล้วจะนับเป็นกฎหมายค่ะ


คาถายกสิ่งของ ภาษาอังกฤษ คือ Hover Charm ค่ะ จากที่หาดูไม่มีชื่อแปลภาษาไทยไว้ค่ะ แต่ว่าเขียนไว้ว่าทำให้ยกสิ่งของได้ คือคาถาที่ด็อบบี้ใช้เสกให้เค้กลอยในภาค 2 ห้องแห่งความลับค่ะ


เผื่อใครลืม ว.พ.ร.ส. (O.W.L.S.) กับ ส.พ.ส.บ. (N.E.W.T.) ก็คือการสอบวัดระดับความรู้ของพ่อมดแม่มดที่สอบตอนปี 5 และปี 7 นั่นเองค่ะ ปกติเขาก็จะเอาผลสอบพวกนี้มาเป็นใบประกอบการสมัครเข้าทำงานค่ะ ถือเป็นใบยืนยันการศึกษาขั้นพื้นฐานเหมือนปพ.มัธยมค่ะ 

 

พีคค่ะ...ตอนนี้คนเขียนทำดีจริงๆ เงิบกันทั้งศาล แฮร์รี่เหมือนกินประมวลกฎหมายเข้าไปอ่ะค่ะ 55555 แต่ว่าก็สมเหตุสมผลดี เพราะว่าตอนก่อนหน้านี้ก็บอกไปแล้วว่าซัลความจำดีมากค่ะ ไม่แปลก แต่มันก็เจ๋งมากอยู่ดี

 

นี่นั่งแปลพวกข้อกฎหมายสนุกเป็นพิเศษเลยค่ะตอนนี้

 

แล้วเจอกันตอนถัดไปค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #497 FREINFORW (@dokidokiprecure) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:08

    อื้อหือออ เด็ดมากกก

    #497
    0
  2. #459 คนที่เงียบๆ (@bell8888) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:48

    ด-ดีงาม ดีงามจนหาที่ติมิได้ ♪\(*^▽^*)/\(*^▽^*)/

    #459
    0
  3. #400 โยชิน่อน (@hellzen) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 22:07

    เป็นตอนที่สะใจมาก5555555555555+

    #400
    0
  4. #326 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 03:41
    แล้วพวกในกระทรวงเพิ่งมาตระหนกรู้เหรอว่าวิธีการที่ทำมันผิด ต้องให้เด็กมาบอกถึงจะคิดตามได้?;
    #326
    0
  5. #234 J'name Rbt (@pawidporn-name) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 23:19
    นับแต้มด้วย หูย ดูมีความแสบซน

    ใช่ค่ะ ดิฉันลำเอียงใช้คำเอ็นดูเพราะนี่คือแฮร์รี่ เป็นคนอื่นทำก็จะเเปลี่ยนเป็นคำว่าร้ายกาจแทน55555555
    #234
    0
  6. #226 msyokky (@masitorn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 22:07
    พูดเลยว่า แซ่บ โคตรเท่ ซัล นายแน่มาก (อันนี้พูดในฐานะเด็กนิติที่ยังต้องเรียนรู้อีกมากคนนึงนะคะ คุณคนแปลแปลดีมากๆเลยค่ะ ในส่วนการพิจารณาคดีและตัวบทต่างๆ เรียลมากกก สุดยอดด ;_;)
    #226
    2
    • #226-1 msyokky (@masitorn) (จากตอนที่ 15)
      28 กันยายน 2561 / 22:21
      อันนี้มาเพิ่มเติมเรื่องคำพิพากษาคดีเก่านะคะ เราคิดว่าในเรื่องแฮร์รี่น่าจะใช้ระบบกฎหมายแบบคอมมอนลอว์ ซึ่งใช้ในอังกฤษด้วย ซึ่งระบบนี้จะให้ความสำคัญกับคำพิพากษาของศาลที่มีมาก่อนมากกว่าตัวบทกฎหมายค่ะ ซึ่งจะไม่เหมือนระบบซีวิลลอว์ที่ไทยใช้ ที่จะมีบ่อเกิดของกฎหมายลำดับแรกเป็นกฎหมายลายลักษณ์อักษร
      #226-1
    • #226-2 msyokky (@masitorn) (จากตอนที่ 15)
      28 กันยายน 2561 / 22:22
      ขอชมอีกครั้งได้มั้ยคะ คุณคนแปลแปลดีมากๆๆๆๆๆๆๆฮือออ ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านนะคะ ;_;
      #226-2
  7. #209 dracarys (@renessime) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 08:32

    เราชอบบทนี้มากกกกก ด้วยความชอบพวกกฎหมายอยู่แล้วพอมาแบบนี้คือ ดีๆๆๆๆ คนแปลเก่งมากเลยค่ะ บทนี้wordเยอะมากแต่แปลออกมาเข้าใจ อ่านแล้วสนุกไปด้วย ขอบคุณค่า

    #209
    0
  8. #83 nattha_thari (@natthasata) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 20:57
    สะใจมากเลยคุณ 55555 แบบ โอ๊ยยยยยยยย ตอกเข้าไป ใช่ ใส่เข้าไปอีก!! อุทานคำว่าโคตรเท่จนนับครั้งไม่ได้แล้ว!!!
    #83
    0
  9. วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 20:25
    ผมรู้สึกสนุกมากๆ หัวเราะไม่หยุดเลยครับ นานแล้วที่อ่านนิยายแล้วได้หัวเราะหนักขนาดนี้ คุณแปลได้ดีมาก ผมไม่เคยขนาดนิยายแล้วรู้สึกสนุก ตื่นเต้น เสพติดขนาดนี้เลย ขอบคุณมากๆนะครับสำหรับการแปลนิยายดีๆ
    #80
    0
  10. #62 `gam (@fzaz0001) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 15:44
    เรื่องนี้อ่านกี่รอบก็ไม่เบื่อเลย
    #62
    0
  11. #61 BZ_Alone (@zac-0515) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 20:51
    โคตรสนุก รอตอนต่อไปครับ
    #61
    0
  12. #60 Anazegious (@zevalious) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 19:45
    อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกอย่างเดียวเลย มันเจ๋งมาก เจ๋งทั้งคนแต่งและคนแปลเลยทีเดียว สุดติ่งจริงๆแฮร์รี่ฉากนี้ๆ
    #60
    0
  13. #59 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 12:04
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    อ่านตอนนี้แล้วสะใจมากกกก
    ปล.แปลเก่งมากเลยค่ะ เราคิดว่าพวกศัพท์เกี่ยวกับกฎหมายต้องแปลยากมากแน่ๆเลย
    #59
    0
  14. #58 Hebi_black (@Salazar_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 00:42

    ทำไมศาลสูงถึงน่าหมั่นไส้ขนาดนี้คะ

    #58
    0
  15. #57 NanBH'ii (@autumnover) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 00:11
    คนเขียนเขียนดีจริงๆค่ะ แล้วคนแปลก็แปลดีมากๆค่ะ อ่านไม่สะดุดเลย TT อ่านไปสะใจไป5555555 เนื้อเรื่องสอดคล้องกันหมดเลย อ่านแบบไม่รู้สึกเอะใจสักนิด นุ้งแฮร์ของเราเจ้าเล่ห์มากเลย (อยู่มาเป็นพันๆปีจะไม่ให้เล่ห์เหลียมจัดได้ไง) เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้ววววววว อยากรู้แผนการแก้แค้นของนุ้งแฮร์แล้ว > <
    #57
    0
  16. #56 เด็กตกวิทย์ (@taktanza) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:52
    ขอบคุณค่าที่แปลมา แปลดีมากเลย หายากที่จะดขียนเรื่องกฏหมายให้อ่านง่าย ขอบคุณที่ลำบากนะคะะ
    เป๋นตอนที่ทั้งสนุกทั้งสะใจมากๆเลย
    #56
    0
  17. #55 -Cintear- (@jenny-boboo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:47
    รู้สึกทึ่งกับการเขียนกฎหมายได้ดูเป็นกฎหมายมากๆนี่แหละ ชอบบบบ
    #55
    0
  18. #54 `gam (@fzaz0001) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:17
    สะใจมากเลยตอนนี้เงิบกันทั้งศาลเลย 5555+
    #54
    0
  19. #53 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:08
    ขอบคุณค่า แปลดีงามเว่ออออ
    #53
    0
  20. #52 nutsu-n (@katsu1001) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:00
    ขอบคุณค่ะ
    #52
    0