[ฟิคแปล] Basilisk-Born แฮร์รี่ พอตเตอร์ HP Harry Potter by Ebendbild

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 25,964 Views

  • 498 Comments

  • 1,005 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    553

    Overall
    25,964

ตอนที่ 2 : Prologue: Death - ความตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 303 ครั้ง
    30 ส.ค. 61

ก่อนอ่าน: เจ้าของเรื่องคุณ Ebenbild เขียน Disclaimer ไว้ว่าเรื่องนี้เป็นของ J.K. Rowling ทั้งหมด และเราก็จะ Disclaim ตรงนี้ว่าฟิคเรื่องนี้เป็นของคุณ Ebenbild เราแค่แปลเฉยๆ 
ไม่อนุญาตให้เอาที่แปลไปรีโพสค่ะ เราบอกเจ้าของไว้ว่าโพสที่ตรงนี้เท่านั้น

Note: ตัวเอียงหนาอ้างอิงมาจาก 'ดัดลีย์เสียขวัญ' หรือ 'Dudley Demented' ในภาคภาคีนกฟินิกส์นะคะ
ไม่มีตัวละคร OC เป็นตัวละครสำคัญค่ะ จากคนเขียน
---

บทนำ 
Death - ความตาย

               เขายืนนิ่งเหมือนท่อนไม้ เหลือบตาที่มองไม่เห็นไปทางซ้ายและทางขวา ความหนาวนั้นเยือกเย็นเสียดแทงจนเขาสั่นไปทั้งร่าง ขนลุกซู่ขึ้นตามแขน และขนที่คอนั้นตั้งชันขึ้นมา— เขาเปิดตากว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ จ้องมองอย่างงุนงงไปรอบๆ ไม่เห็นอะไร...


               เป็นไปไม่ได้...พวกนั้นมาที่นี่ไม่ได้...ไม่ใช่ที่ลิตเติ้ลวินจิง...เขาเงี่ยหูฟัง...เขาน่าจะได้ยินเสียงพวกนั้นก่อนที่จะเห็นตัว...


               ดัดลีย์กำลังส่งเสียงร้องอย่างหวาดกลัว ดังนั้นแฮร์รี่เลยบอกให้ดัดลีย์หุบปาก เขาต้องฟัง เขาต้องฟังถึงจะรู้...


               มันมีบางสิ่งอยู่ในตรอกนี้ด้วยนอกจากพวกเขาสองคน บางสิ่งที่กำลังสูดหายใจยาว สั่น และ แหบแห้ง


               แต่ดัดลีย์ก็ยังคงหลุดส่งเสียงออกมาอีกครั้ง


               “ดัดลีย์ หุบ-“


               ผัวะ


               กำปั้นของดัดลีย์ทุบเข้าใส่ศีรษะของเขา ทำให้เขามึนหัวจนเสียการทรงตัวและล้มลง ความปวดแผ่ไปทั่วสมองของเขา สายตาของเขาพร่าเลือน


               ดัดลีย์ แก ไอ้ทึ่ม ปัญญาทึบ” เขาตะโกน ระหว่างนั้นก็พยายามทำให้ตัวเองหายมึน เขาได้ยินลูกพี่ลูกน้องของเขากำลังวิ่ง-- วิ่งไปในทางที่ผิด ไปหาอันตราย ไม่ใช่หนีจากมัน แฮร์รี่พยายามจะหยุดดัดลีย์ เขาตะโกนออกมาดังเท่าที่ตัวเองจะทำได้ให้ดัดลีย์หยุด ตะโกนเพื่อที่จะได้บอกดัดลีย์ว่าให้เงียบเอาไว้


               แต่แฮร์รี่รู้ ว่ามันไม่พอ พวกเขาต้องการความช่วยเหลือ มันไม่มีทางที่พวกเขาจะรอดโดยปราศจาก


               มือของแฮร์รี่คลำหาสิ่งหนึ่งท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังล้อมรอบตัวเขา พื้นถนนแข็งๆทำให้มือของเขาถลอกแต่ว่าเขาไม่มีเวลาแล้ว เขาไม่มีเวลา...


               “อยู่ที่ไหน-ไม้กายสิทธ์-เร็วๆเข้า-ลูมอส”


               เขาพูดคาถาออกไปโดยอัตโนมัติ -หวังเป็นอย่างยิ่งให้ได้แสงสว่างมาช่วยในการค้นหา- แล้วเขาก็เกิดความโล่งใจอย่างไม่น่าเป็นไปได้ แสงสว่างวาบขึ้นมาห่างจากมือขวาของเขาเพียงไม่กี่นิ้ว -ปลายไม้กายสิทธ์ติดประกายไฟขึ้นมา แฮร์รี่ฉวยไม้ทันที ตะเกียกตะกายยืนขึ้นแล้วหมุนตัวกลับ

    

               ท้องของเขาปั่นป่วน


               ร่างสูงตระหง่าน มีหมวกคลุมปิดหน้า เลื่อนไหลลื่นพลิ้วมาทางเขา ลอยเฉียดอยู่เหนือพื้น เสื้อคลุมปิดบังเท้าและใบหน้าเอาไว้จนมองไม่เห็น มันดูดกลืนราตรีเข้าไปด้วยระหว่างที่เดินเข้ามา


               ขณะที่เงอะงะถอยหลังนั้น แฮร์รี่ชูไม้กายสิทธ์ขึ้นมา


               “เอกซ์เป็กโต พาโตรนุม!


               ประกายหมอกสีเงินบางๆพุ่งออกมาจากปลายไม้กายสิทธ์ ผู้คุมวิญญาณเคลื่อนไหวช้าลง แต่ว่าคาถาไม่ได้ผลเต็มที่ เพราะแฮร์รี่สะดุดเท้าตัวเอง ทำให้เขาถอยหลังไปอีกหลายก้าว เป็นจังหวะที่ผู้คุมวิญญาณก้มตัวลงเหนือร่างของเขา ความตื่นตระหนกแผ่ปกคลุมทั่วสมอง -มีสมาธิเข้าไว้-


               มือตกสะเก็ดสีเทาลื่นเป็นเมือกสองข้างยื่นออกมาจากด้านในเสื้อคลุมของผู้คุมวิญญาณ เสียงซู่ๆหวือๆดังอื้ออึงอยู่เต็มหูของแฮร์รี่


               อีกครั้งหนึ่ง อาการวิงเวียนกำลังจะทำให้เขาหมดสติ ศีรษะของเขาเต้นตุบด้วยความเจ็บปวด เขาคิดอะไรไม่ออกเลยในสถานการณ์นี้


               “เอกซ์เป็กโต พาโตรนุม!



               เสียงของเขาเองฟังดูแผ่วเบาและเหมือนดังมาจากที่ห่างไกล... ประกายควันสีเงินที่บางลงยิ่งกว่าครั้งก่อน ลอยเลื่อนออกมาจากไม้กายสิทธิ์--- เขาทำไม่ได้อีกแล้ว เขาเสกคาถาไม่ได้--


               เสียงหัวเราะดังขึ้นข้างในหัวของเขา เสียงหัวเราะสูง แหลม...เขาได้กลิ่นลมหายใจบูดเน่าเย็นเยียบอย่างความตายของผู้คุมวิญญาณหลั่งไหลเข้าไปในปอด ทำให้เขาหายใจไม่ออก –คิด...คิดถึงเรื่องที่เป็นความสุขสิ...


               แต่ไม่มีความสุขหลงเหลืออยู่ในตัวเขานิ้วมือทีเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งของผู้คุมวิญญาณใกล้ลำคอของเขาเข้ามาทุกที --- เสียงหัวเราะแหลมสูงดังขึ้นเรื่อยๆและมีเสียงพูดอยู่ข้างในหัวของเขา “ก้มหัวให้ความตาย แฮร์รี่...มันอาจจะไม่เจ็บปวดเลยนะ...ฉันเองไม่อาจรู้ได้หรอก...ฉันไม่เคยตาย...”


               นิ้วมือของเขาพลันอ่อนแรง มือที่กำไม้กายสิทธ์เริ่มคลายออก - ต้องตั้งสมาธิ -


               แต่มันไม่ได้ผล ไม่มีอะไรนอกจากความมืดมิด ความหนาวเหน็บ และความเจ็บปวดที่เขารู้สึกได้ในสมอง มือของเขาชาไปหมด และเหมือนจะว่างเปล่า แต่ว่ามันไม่สำคัญสักนิด โอกาสสุดท้ายที่จะเอาชีวิตรอดนั้นหายไปแล้ว


               คิดถึงเรื่องที่เป็นความสุขไว้- คิดถึงความสุข- ความสุข...


               หัวสมองของเขาพลันว่างเปล่า ไม่มีอะไรทั้งนั้น ไม่มีอะไรสักอย่างที่เขาสามารถทำได้ ไม่มีเรื่องที่เป็นความสุข ไม่มีสิ่งใดนอกจากความตายเท่านั้น


               “ก้มหัวให้กับความตาย แฮร์รี่” เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง หลุมดำมืดไร้จุดสิ้นสุดนั่นคือปากของผู้คุมวิญญาณกำลังเคลื่อนลงมาที่ริมฝีปากของเขา

               

               ผิวหนังที่ร่วงโรยคือจุดที่ดวงตาควรจะอยู่ ร่างกายของเขายอมจำนนต่อความตาย ไม้กายสิทธ์ของเขาหลุดออกจากการเกาะกุม


               มันตกกระทบพื้นไปแล้ว


               หลังจากนั้นก็ไม่มีสิ่งอื่นนอกเหนือไปจากความมืดไร้จุดสิ้นสุดของหลุมดำ ผู้คุมวิญญาณกดริมฝีปากที่ไม่มีอยู่จริงของมันแนบกับริมฝีปากของเขา...


               “เอกซ์เป็กโต พาโตรนุม!


               และในทันทีที่ความมืดเข้ากล้ำกลาย มันก็สูญสลายไปในทันที เขาล้มลงไปนอนกับพื้น ทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นและรอคอยให้ความตายมาหา แขนขาของเขาไม่ยอมขยับ ศีรษะปวดร้าวด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะทานทน


               สายตาของเขาพลันพร่ามัว แต่เขาก็ยังมองเห็นลำตัวที่เต็มไปด้วยเพลิงแผดเผาของนกฟินิกส์ร่อนถลาไปในอากาศ เจิดจ้าราวกับดวงตะวัน สาดแสงสีทองอร่าม เต็มไปด้วยความอบอุ่น แผ่ซ่านไปด้วยเปลวไฟ เปลวชีวิต และความสุข


               ผู้คุมวิญญาณกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อแสงสีทองของนกฟินิกส์สาดส่องไปโดนมันเข้า


               ความมืดหนีหายไปจากจุดที่แสงสว่างส่องถึง


               ความหนาวเย็นล่าถอยไป ทำให้แขนขาของเขานิ่งงันราวไร้ชีวิตแต่อบอุ่นขึ้นมา


               ตรอกนั้นถูกอาบไล้ไปด้วยลำแสง แผดเผาผ้าคลุมสีดำของผู้คุมวิญญาณ เปลี่ยนความหนาวเย็นให้กลายเป็นความอบอุ่น


               เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังออกมาจากปากที่มีลักษณะเป็นหลุมของมัน ในขณะเดียวกันมือที่เต็มไปด้วยกรงเล็บของมันก็สูญสลายกลายเป็นเถ้าธุลี


               แฮร์รี่ใช้เวลานึกครู่หนึ่งถึงได้รู้ว่านกฟินิกส์นั่นแท้จริงคือผู้พิทักษ์


               ดัมเบิ้ลดอร์? ความหวังเริ่มเติมเต็มในจิตใจของเขาเมื่อชื่อนี้โผล่เข้ามาในความคิด ดัมเบิ้ลดอร์?!


               “ดัม...” เขาเริ่มเอ่ย แต่ไม่สามารถพูดออกมาจนจบคำได้ - ไม่ใช่ดัมเบิ้ลดอร์?

     

               แสงสว่างราวกับยามกลางวันที่มาพร้อมกับนกฟินิกส์นั่นไมใช่ของผู้พิทักษ์ ถึงแม้ว่าความสุขที่เขาสัมผัสได้นั้นมาจากผู้พิทักษ์แน่ๆ แต่ว่ามาจากดัมเบิ้ลดอร์แน่หรือ


               คำตอบนั้นมาถึงในอึดใจ เมื่อมีคนหนึ่งๆโผล่มาจากความมืดในตรอก เสื้อคลุมสีดำสะบัดพลิ้วไหวแม้จะไม่มีลมพัด ผ้าคลุมที่ประกอบจากเงามืดและหมอกควัน ดำราวกับหลุมดำไร้จุดสิ้นสุดอย่างปากของผู้คุมวิญญาณ เต็มไปด้วยเงามืดและปริศนาเหมือนกับกริมม์ที่กำลังล่าเหยื่อ


               มันสูงแค่ไม่ถึง 5 ฟุตเท่านั้น แต่เวทมนตร์ที่รายล้อมมันทำให้เกิดภาพที่แฮร์รี่ไม่เคยเห็นมาก่อน


               สายลมพัดไล้เส้นผมสีนิลที่ดูเหมือนจะดูดกลืนแสงสว่าง ตาของมันเรืองรองด้วยความตายในความมืดมิด ราวกับสัญญาถึงคาถาอวาดา เคดาฟราอันไร้ซุ่มสำเนียง สวยงามเกินกว่าที่โวลเดอร์มอร์จะสามารถเสกออกมาได้ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าใด สัญญาถึงสายฟ้าสีเขียวจะพุ่งเข้าใส่ใครก็ตามที่หาญกล้าพอจะขัดขวางมัน


               ไม่ใช่ดัมเบิ้ลดอร์

          

               ไม่ปลอดภัย


               หนี – ต้อง...หนี-


               มือที่เจ็บจากการไถไปกับพื้นถนนควานหาไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง – อย่ายอมแพ้เชียว –


               มันไม่มีอะไรนอกจากพื้นถนน ฝุ่น และความมืด มือของเขาเริ่มควานหาเร็วขึ้นและเร็วขึ้น ลมหายใจของแฮร์รี่ติดขัด เขายอมแพ้ไม่ได้ ไม่ใช่ตอนนี้  ไม่ใช่หลังจากที่เขาสามารถคิดได้ปลอดโปร่งอีกครั้ง


               และในขณะที่มือของเขากำลังควานหาอย่างร้อนรน ดวงตาของแฮร์รี่ไม่เคยละไปจากดวงตาพิฆาตตรงหน้า ท้าทายให้ร่างนั้นออกไปห่างๆ ให้ปล่อยเขาไป แต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะสามารถหนีไปจากนักล่าโดยกำเนิด...


               ความเจ็บปวดจู่โจมสมองของแฮร์รี่ เขารู้สึกวิงเวียนศีรษะ – ยอมแพ้ไมได้ –


               ร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้ ฮูดของมันทำให้มองไม่เห็นใบหน้า มีแค่ดวงตาสีเขียวพิฆาตที่เรืองรองเท่านั้น


               มันก้มลงมาหาเขา ดวงตาของความตายประสานกับดวงตาสีเขียวของคำสาปพิฆาต


               “ก้มหัวให้กับความตาย แฮร์รี่!” น้ำเสียงนั้นอบอุ่นแปลกๆ เหมือนกับสายลมร้อนในฤดูใบไม้ร่วง เคลื่อนผ่านอากาศเหมือนกับน้ำเสียงของเอล์ฟผู้สูงศักดิ์ ราวมิใช่มนุษย์ “มันจะไม่เจ็บปวด ฉันรู้ ฉันเคยผ่านมาแล้ว ก้มหัวให้กับความตายแล้วก้าวต่อไป!

     

               มืออันอ่อนโยนโอบประคองศีรษะของเขาไว้ อีกมือหนึ่งเคลื่อนมาวาดอักษรรูนบนหน้าผากและรอยแผลเป็นของเขา


               “หลับให้สบาย เด็กน้อย ขออย่าให้เธอได้ใช้ชีวิตต่อไปอีกเลย”


               และทันใดนั้นเองก็มีแสงสว่างมาโอบล้อมตัวเขาไว้


               มือของแฮร์รี่บนพื้นถนนที่ยังคงเลือดไหลอยู่ส่องแสงสัญลักษณ์ที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน


               หน้าอกของเขาเจ็บเมื่อมันเริ่มจะเรืองแสงทะลุเสื้อของเขา


               ตาของเขาเจ็บเมื่อใบหน้าของเขาเริ่มเรืองแสงจากข้างใน ราวกับว่ามาจากใต้ผิวหนัง


               หลังจากนั้นนกฟินิกส์ผู้พิทักษ์นั่นก็ย้อนกลับมา มันหยุดอยู่ห่างจากอกของเขาไปไม่กี่นิ้ว น้ำเสียงอันน่าตื่นตะลึงร้องเพลงที่กล่าวถึงความตายและการเกิดใหม่ เพลงของนกฟินิกส์


               แฮร์รี่พยายามที่จะขยับ เขาพยายามจะหนี แต่มือคู่นั้นกุมตัวเขาไว้แน่นหนาเหลือเกิน แขนขาของเขาก็อ่อนแรงเกินไป ถึงเขาพยายาม ก็ไม่สามารถขยับได้...


               หลังจากนั้นนิ้วมือบนหน้าผากของเขาก็หยุดเคลื่อนไหวและมือนั้นก็ละไป


               เขาคงจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกหากนั่นไม่ใช่ตอนที่ผู้พิทักษ์นกฟินิกส์เลือกที่จะขยับ ก่อนที่เขาจะสามารถตอบสนอง นกฟินิกส์ก็เข้าประชิดระยะไม่กี่นิ้วที่เหลือนั่นจากหน้าอกของเขาและแทรกกายเข้าไป


               ร้อน


               เขารู้สึกเหมือนโดนแผดเผา ในจุดที่ผิวหนังของเขาเรืองแสงก่อนหน้านี้กลับกลายเป็นความร้อนแผดเผา


               เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด


               ร่างกายกำลังจะกลายเป็นเถ้าถ่าน


               แฮร์รี่รู้สึกได้


               รู้สึกเหมือนว่าเขากำลังถูกดูดเข้าไปในหลุมขนาดเล็ก และจากนั้นเขาก็หายไป


               ฮร์รี่หมดสติลงในตอนนั้นเอง

 


               TBC.

---

...บทนำยาวมากค่า...

เราจะพยายามอัพสัปดาห์ละตอนค่ะ ถ้าขยันหน่อยก็อาจจะมีเพิ่ม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 303 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #394 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 13:00
    ภาษาแปลสวยมาก ตามค่าา
    #394
    0
  2. #213 msyokky (@masitorn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 17:47
    เรื่องนี้ก็น่าสนใจมากๆเลยค่ะะ ขอบคุณที่แปลนะคะะ
    #213
    0
  3. #212 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 15:54
    ติดตามค่าาา
    #212
    0
  4. #148 pchacha (@praewachanojuti) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 17:09
    ขยันเยอะๆนะค่ะจะได้อัพสัปดาห์ละหลายๆตอน 55555 สู้ๆค่าาา
    #148
    0
  5. #136 BlackyC (@poonyaweepengjan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 00:38
    ขอบคุณค่ะะ
    #136
    0
  6. #116 Patty_11 (@Titty1234) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 21:04
    ภาษาสวยมากเลยค่ะ แปลได้ดีมากๆ
    #116
    0
  7. #95 eunkyminharu (@kaeunrujipha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 21:43
    ใช่ภาษาในการแปลได้ดีมากค่ะ อ่านแล้วไม่ติดขัดเลย
    #95
    0
  8. #71 nattha_thari (@natthasata) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 18:02
    คุณแปลได้เจ๋งมาก อ่านแล้วสมูธ ลื่นมาก โฮวววววว
    #71
    0
  9. #43 Rosemarie (@Ilusionnero) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:32
    งงอ่ะ?
    #43
    0
  10. #17 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 10:13
    ใครอ่ะ
    #17
    0