[ฟิคแปล] Basilisk-Born แฮร์รี่ พอตเตอร์ HP Harry Potter by Ebendbild

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 25,969 Views

  • 498 Comments

  • 1,006 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    558

    Overall
    25,969

ตอนที่ 3 : Chapter 1: Playing Harry - เล่นเป็นแฮร์รี่ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 222 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

ตัวหนาเอียงยังคงอ้างอิงมาจากบทในภาคีนกฟินิกส์เช่นเดิมค่ะ

ไม่อนุญาตให้เอาที่แปลไปรีโพสค่ะ เราบอกเจ้าของไว้ว่าโพสที่ตรงนี้เท่านั้น

---


Chapter 1

Playing Harry - เล่นเป็นแฮร์รี่


เงาร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากความมืดมิดในตรอก เงานั้นถูกห่อหุ้มด้วยผ้าคลุมที่ซ่อนใบหน้าของเขาและทำให้เขาดูเหมือนจะเป็นเพียงแค่เงาเท่านั้น – ถ้าเงาสามารถยืนได้ตรงและมีตาสีเงินเรืองแสงภายใต้ผ้าคลุมนั่นล่ะนะ

 

“คุณรู้ไหม” เงาร่างนั้นเอ่ยช้าๆ “คุณจะต้องเจอปัญหาเพราะว่าคาถาของเด็กคนนั้นแน่ๆ”

 

ส่วนอีกคนหนึ่ง – ชายหนุ่มในช่วงต้น 20 ที่มีผมสีดำยุ่งๆและดวงตาสีเขียวที่อ่อนกว่าของแฮร์รี่เสียอีกยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

 

“ก็อาจจะ” เขาตอบ “แต่ถึงฉันจะมีปัญหา จะจัดการมันก็เป็นเรื่องง่ายๆเหมือนเด็กเล่น”

 

“ซา...”

 

“ตอนนี้คือ แฮร์รี่แล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยแก้และหยิบแว่นตาของเด็กหนุ่มที่หายตัวไปขึ้นมาจากพื้น “นายควรจะทำตัวให้ชินเสีย”

 

จบประโยค  เขาก็หมุนแว่นตาไปมาในมือและมองมันด้วยความดูหมิ่นดูแคลน

 

“เราจะไม่มีทางได้คุยกันในที่สาธารณะ” เงาร่างประท้วงออกมาอย่างไม่เป็นสุขขณะที่จ้องมองชายหนุ่มอีกคนด้วยสายตาแรงกล้า

 

ชายหนุ่มอีกคนกลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรทั้งนั้น

 

เขาแค่ยักไหล่

 

“ถ้างั้นก็ทำมันเพื่อฉันหน่อย” เขาพูด “ฉันต้องเรียนรู้ที่จะตอบสนองต่อชื่อนั้นในตอนนี้”

 

“แน่นอน” คนที่อยู่ในเงาเอ่ยพร้อมถอนหายใจ “แต่ผมไม่เคยเข้าใจว่าทำไมคุณถึงต้องทำให้เด็กคนนั้นหายตัวไปตั้งแต่แรก เขาเป็นแค่เด็กชาย – ดังนั้นทำไมต้องทำให้ตัวเองลำบากเพื่อที่จะกำจัดเขา?

 

แฮร์รี่ถอนหายใจด้วยความไม่สบายใจ

 

“มันต้องเป็นแบบนี้ เร็ก” เขาตอบ “เขาจะไม่รอดไปจากคืนนี้ เขาไม่มีทางรอดอยู่แล้ว”

 

“นั่นเป็นสิ่งที่คุณบอกต่างหาก” เงาร่างที่ถูกเรียกว่าเร็กเอ่ยชี้ประเด็น “คุณเห็นอนาคตเหรอ ถึงได้รู้น่ะ?

 

ชายหนุ่มเลิกคิ้วใส่คำถามนั้น

 

“ไม่” เขาตอบ พลางถอนใจอีกครั้ง “แต่ฉันได้เรียนรู้เมื่อนานมาแล้วว่าบางอย่างก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ฉันลองมาแล้ว เคยลองที่จะช่วยเขามาก่อน – แต่ฉันไม่สามารถทำได้ ฉันหาที่ๆเด็กคนนั้นอยู่ไม่เจอ – แม้ว่าฉันจะรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนก็ตาม ฉันหามันไม่เจอ - และฉันไม่สามารถช่วยคนอื่นๆที่ฉันรู้ว่ากำลังจะตายได้เช่นกัน เชื่อเถอะว่าฉันพยายามแล้ว โธ่ ฉันได้พยายามแล้วจริงๆ”

 

เร็กยืนอยู่เงียบๆหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขามีสีหน้าใคร่ครวญ

 

ชัดเจนว่าเขาไม่คาดว่าจะได้รับคำตอบนี้จาก แฮร์รี่

 

ในขณะเดียวกัน แฮร์รี่หันไปมองที่ๆเด็กหนุ่มที่หายตัวไป – แฮร์รี่ พอตเตอร์คนเก่า – เคยอยู่เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว

 

“ฉันเป็น แฮร์รี่ แล้ว” เขาเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาในที่สุด และฟังดูเศร้าโศกอย่างน่าประหลาดใจ “ฉันต้องเป็นแฮร์รี่แล้ว นี่เป็นแผนของฉันมาตั้งแต่ต้น”

 

เขาไม่ได้ดูเปรมปรีดิ์นักแม้กระทั่งหลังจากที่พูดออกมาว่าเป็นแผนที่เขากำลังทำตาม

 

เร็กขมวดคิ้ว

 

“และคุณจะสามารถทำได้จริงๆน่ะเหรอ?” เขาถามด้วยความสงสัย “มันไม่ง่าย อย่างไรก็ตามแต่ คุณต้องทำตัวให้เหมือนกับเด็กคนนั้น...และ...อ่า...คุณก็อายุมากกว่าเขาตั้งเยอะนี่ คุณรู้ใช่ไหม?

 

“นั่นไม่ใช่ปัญหา” แฮร์รี่’ ตอบและหลับตาลงเพื่อทำสมาธิ ครู่หนึ่ง มันดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หลังจากนั้น ช้าๆแต่ชัวร์ โครงหน้าและรูปร่างของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลง

 

และเมื่อการเปลี่ยนแปลงเสร็จสิ้น เขาก็ดูเด็กลงกว่าห้าปี ซ้ำยังตัวเล็กลงหลายนิ้ว

 

“เท่านี้ก็พร้อมแล้ว” เขาพูด ระหว่างที่หยิบไม้กายสิทธิ์ของเด็กชายขึ้นมา เขาลองสะบัดมันดู ขมวดคิ้วใส่อยู่แปปนึงแล้วยักไหล่

 

“แตกต่างไปจากอันอื่นๆที่ใช้ปกตินิดหน่อย” เขาเอ่ย “แต่ก็นะ ฝีมือช่างไม้กายสิทธิ์น่าจะดีกว่าของฉันนิดหน่อย”

 

หลังจากนั้นเขาก็เชื่อมพลังเวทของเขากับไม้กายสิทธิ์ และแสงสว่างก็ถูกจุดขึ้นมาที่ปลายไม้เมื่อไม้กายสิทธิ์ได้ยอมรับเขาเป็นนายใหม่ของมัน

 

แฮร์รี่ ยักไหล่อีกครั้งก่อนจะซ่อนไม้กายสิทธิ์ในซองเก็บไม้กายสิทธิ์ที่เขาสวมอยู่ จากนั้นก็ใช้ไม้กายสิทธิ์ปลอมตัวเพื่อซ่อนเส้นผมยาวและเสื้อผ้า ก่อนจะเบนสายตาไปมองทางแว่นตา แฮร์รี่ขมวดคิ้วอีกครั้งอย่างรำคาญใจและเปลี่ยนเลนส์แว่นให้กลายเป็นกระจกใส

 

“เรียบร้อย” เขาพูดและสวมแว่นตาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “ฉันดูเป็นยังไง?

 

“เหมือนเด็กคนนั้น” เร็กตอบขณะที่เพ่งมองสำรวจอีกฝ่าย “คุณแน่ใจว่าจะสามารถเล่นเป็นแฮร์รี่ได้?

 

อีกฝ่ายกลอกตา

 

“แน่นอนสิ” เขาพูด

 

“งั้นคุณก็ต้องเปลี่ยนสำเนียง” เร็กสรุป “ไม่มีใครเชื่อว่าคุณคือแฮร์รี่หรอกในเมื่อคุณมีสำเนียงของชาวต่างชาติ”

 

แฮร์รี่ ถอนหายใจ

 

“ฉันจะเปลี่ยนมัน” เขาตอบ ใช้ฝ่ามือลูบไปทั่วใบหน้า – เกือบจะดึงแว่นตาหลุดจากดั้งไปด้วย ทำให้เขาขมวดคิ้วเพราะมันอีกครั้ง สุดจะรำคาญที่ถูกบังคับให้ต้องสวมมันไว้ “ฉันไม่ได้พูดภาษาอังกฤษมานานมาก มันจะใช้เวลาสักพักที่จะคิดในภาษานี้อีกครั้ง...”

 

“คุณ...” แต่อะไรก็ตามที่อีกคนอยากพูด เขาก็ถูกขัดจังหวะด้วย แฮร์รี่ เสียก่อนที่จะได้เอ่ยคำแรก

 

“ไป! มีคนกำลังมา! แฮร์รี่บอก ชัดเจนว่าได้ยินบางอย่างที่เร็กไม่ได้ยิน “ต้องไม่มีใครเห็นนาย!

 

เร็กตอบสนองโดยฉับพลัน  ขณะหนึ่งเขายืนอยู่ตรงนั้น อีกชั่วขณะหนึ่งแมวสีดำตัวเล็กก็หนีหายเข้าไปในความมืดที่รายล้อมพวกเขา

 

ชายหนุ่มอีกคนนั้นหมุนตัวไปอีกทาง ซ่อนไม้กายสิทธิ์ของเขา และดึงไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่ออกมาก่อนจะใช้มันชี้หน้าของผู้มาใหม่

 

เป็นคนที่เลี้ยงแฮร์รี่ในตอนเด็ก มิสซิสฟิก

 

พอเห็นอย่างนั้น แฮร์รี่ ก็เก็บไม้กายสิทธิ์ ของเขาลงไปอีกครั้ง

 

“อย่าเพิ่งเก็บ เด็กโง่! เธอกรีดร้อง “เดี๋ยวถ้าเผื่อมีพวกมันเหลืออยู่แถวนี้อีกล่ะ โธ่เอ๊ย ฉันจะฆ่าเจ้ามันดังกัส เฟล็ทเชอร์ให้ได้เชียว!

 

 อ้อ เธอเองเป็นหนึ่งในพวกนั้นสินะ – คนของดัมเบิ้ลดอร์

 

เร็กและเขาโชคดีที่เธอไม่เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน แฮร์รี่ไม่เคยรู้สึกขอบคุณคาถาปิดบังตัวตนบนเสื้อคลุมของเร็กมากเท่านี้มาก่อน คาถานั่นช่วยให้ชายหนุ่มอีกคนซ่อนอยู่โดยไม่โดนมิสซิสฟิกมองเห็นจนกระทั่งแฮร์รี่สังเกตุเห็นเธอ

 

แฮร์รี่ ไล่ความคิดนั้นออกไปจากหัว

 

เขาไม่มีเวลาที่จะมานั่งคิดถึงเรื่องที่เกือบพลาดตอนนี้หรอก

 

มีอย่างอื่นให้ต้องพิจารณา

 

ตอนนี้เขาคือแฮร์รี่ พอตเตอร์ - อายุ 15 ปี ที่ได้รับการสั่งสอนน้อยกว่าที่ควรเป็น เขามีเวลาที่จะมาคิดเรื่องอื่นๆในภายหลัง ไม่ใช่ตอนนี้ที่เขาจะต้องแสดงเป็นครั้งแรก

 

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกและหลับตาลงชั่วครู่

 

ถึงเวลาแล้ว เข้าต้องทำในส่วนของเขา...

 

“อะไรนะ?เขาถาม พยายามทำให้ดูเหมือนตกใจ

 

“เขาไป...” มิสซิสฟิกตอบ บีบมือตัวเอง “ไปเจอใครคนหนึ่งเรื่องเกี่ยวกับหม้อใหญ่...” เธอบ่นต่อไปอย่างไร้จุดหมาย แต่ แฮร์รี่’ ไม่ได้สนใจฟังเธอ เขาใช้เวลาไปกับการเปลี่ยนนิสัยและบุคลิกให้เป็นแฮร์รี่แทน

 

เขาต้องเป็นแฮร์รี่

 

เขาต้องตอบสนองต่อชื่อ แฮร์รี่

 

เขาต้องคิดถึงตัวเองว่าเป็น แฮร์รี่

 

เขาแค่ต้องเป็น แฮร์รี่ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป!

 

มันจะเป็นเรื่องยาก แต่ว่ามันไม่มีหนทางอื่นถ้าเขาอยากจะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้...

 

ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้เธอบ่นต่อไป บางครั้งก็ถามคำถามที่แฮร์รี่คงจะถาม อย่าง “คนที่ชื่อมันดังกัสนี่คอยตามผมหรือครับ?และ “คุณรู้จักดัมเบิ้ลดอร์ด้วยหรือครับ?

 

เขายืนอยู่โดยไม่ทำอะไรและมองเมื่อเธอเดินไปทางดัดลีย์และพยายามจะยกตัวเขาขึ้น

 

เธอก้มลง คว้าแขนใหญ่เบ้อเริ่มของดัดลีย์ขึ้นมาด้วยมือที่เหี่ยวย่นตกกระ และกระตุก

 

เขามองเห็นความสิ้นหวัง ความหวาดกลัวของเธอเมื่อเธอพยายามจะยกตัวของเด็กหนุ่มตัวหนักขึ้นจากพื้น

 

“ลุกขึ้น แก ไอ้อ้วนไม่เอาไหน ลุกขึ้น!

 

ดัดลีย์นั้นไม่สามารถขยับได้หรือไม่ก็ไม่ยอมขยับ ดังนั้น แฮร์รี่จึงกล่าวออกไปในท้ายที่สุดว่าเขาจะยกตัวดัดลีย์ขึ้นจากจุดที่เขานอนอยู่บนพื้น

 

ตัวของเด็กหนุ่มหนักมาก แต่ไม่หนักเท่าอย่างอื่นที่ แฮร์รี่’ กำลังแบกอยู่

 

แน่นอน เขาไม่สามารถให้ข้อเท็จจริงที่ว่าเขาแข็งแรงกว่าแฮร์รี่คนเก่าแสดงออกมาได้ จึงพยายามทำให้ดูเหมือนว่าเขากำลังตะเกียกตะกายอย่างมาก

 

“เร็วๆเข้า!” มิสซิสฟิกเร่งเสียงหลง

 

เธอกำลังสูญเสียความเยือกเย็นและหวาดกลัวอย่างมากตอนนี้

 

แฮร์รี่ สามารถที่จะพูดให้ความมั่นใจกับเธอได้ แต่ว่าเด็กหนุ่มกำลังทำเหมือนไม่รู้ตัวเลยกับความทุกข์ร้อนของเธอ เพราะฉะนั้น แฮร์รี่ ก็เลยไม่ทำอะไรและยืนดูอย่างเดียว

 

แทนที่จะบอกมิสซิสฟิกว่าอันตรายได้ผ่านพ้นไปแล้ว แฮร์รี่ เล่นตามเกมของเธอ ให้เธอมองไปรอบๆอย่างระแวดระวัง ในขณะเดียวกันก็รับรู้ว่าในความมืดนั้นมีแมวดำตัวหนึ่งหัวเราะเยาะเขาอยู่

 

“เอาไม้กายสิทธิ์ออกมา!

 

เขาทำอย่างที่เธอบอก ไม่สนใจจะบอกว่าพวกผู้คุมวิญญาณจากไปแล้วและคงไม่กล้ากลับมาอีก

 

ผู้คุมวิญญาณอาจเป็นแค่สัตว์ประหลาดที่สนใจเค่เพียงความต้องการของมัน – แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ไม่โง่เง่าถึงขนาดจะลองทำอะไรแบบนั้นอีกครั้งในตอนที่ แฮร์รี่ อยู่แถวนี้

 

มันมีภยันตรายมากมายบนโลกใบนี้ ผู้คุมวิญญาณเองก็นับเป็นหนึ่งในสิ่งที่อันตรายที่สุด – แต่แม้กระทั่งพวกมันยังมีบางอย่างที่มันหวาดกลัวกว่าสิ่งใด

 

แฮร์รี่ คือสิ่งที่พวกมันหวาดกลัวที่สุด


เพราะเขาเป็นดีเมนเทอร์บอร์น [1] – และพวกดีเมนเทอร์บอร์นอย่าง แฮร์รี่ฆ่าพวกมันได้โดยไม่ลำบากเลยสักนิด พวกมันไม่กล้าเสี่ยงที่จะทำให้เขาโกรธหรอกเมื่อพิจารณาถึงพลังที่เขามีเหนือพวกมัน

 

เขาปล่อยให้มิสซิสฟิกพาเขาไปและพยายามทำตัวให้เหมือนเด็กอายุ 15 แม้กระทั่งตอนที่มันดังกัส เฟล็ทเชอร์กลับมา และเขารู้สึกอยากจะสาปไอ้ตัวไร้ค่านั่นเหลือเกินให้มันรู้ว่าเขาคิดอย่างนั้นกับมัน

 

มันไม่ง่าย

 

เขาต้องถามมิสซิสฟิกว่าเธออยากจะใช้เฮ็ดวิกส่งข้อความหาดัมเบิ้ลดอร์ไหม และต้องทำเหมือนว่าเขาไม่ถือสาเมื่อเธอกล่าวว่า “เขาไม่เข้าใจหรอก” ทั้งที่ในความเป็นจริง ดัมเบิ้ลดอร์เข้าใจดีเลยล่ะ

 

กระทรวงเวทมนตร์ต้องการทำให้เขาเสื่อมเสียชื่อเสียง พยายามจะไล่เขาออกจากฮอกวอร์ต – อืม หมายถึงแฮร์รี่ – และพวกมันต้องทำทุกวิถีทางแน่ ไม่ว่าข้อต้องหานั้นจะเล็กน้อยขนาดไหน คาถาผู้พิทักษ์ แม้จะไม่ได้ออกมาเต็มตัว ก็เพียงพอแล้ว – ไม่ใช่ว่าพวกมันจะรู้หรอกว่าไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่ไม่เคยเสกผู้พิทักษ์เต็มตัว...

 

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าประตูของบ้านเลขที่ 4 ซอยพรีเว็ต ทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้เรื่อง เขาถามว่าทำไมถึงโดนตามและตะโกนไล่หลังมิสซิสฟิกให้รอก่อน – เพราะเขามีคำถามเยอะแยะเกี่ยวกับเธอ เกี่ยวกับความเกี่ยวข้องของเธอกับโลกเวทมนตร์และดัมเบิ้ลดอร์...

 

โชคเข้าข้างเขา มิสซิสฟิกแค่เดินต่อไปและไม่ได้หยุด


Xxx

 

เมื่อมิสซิสฟิกหายลับไปแล้ว แฮร์รี่ ลังเลอยู่แปปหนึ่ง จากนั้นก็ปรับท่าดัดลีย์บนไหล่ของเขาและสูดหายใจเข้าลึก

 

มันถึงแล้ว

 

จุดเริ่มต้นของชีวิตเขาในฐานะแฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์แห่งบ้านเลขที่ 4 ซอยพรีเว็ต ลิตเติลวินจิง เซอร์รี่ย์

 

แฮร์รี่ หายใจเข้าลึกอีกครั้ง แล้วเขาก็เก็บไม้กายสิทธิ์ลงไป เตรียมพร้อมที่จะพบกับป้า ของเขา

 

มันต้องอาบเลือดแน่ๆ...

 

เขาถอนหายใจ ส่ายหัวให้กับความคิดนี้และเปิดประตูเดินเข้าไปในท้ายที่สุด

 

ไม่มีความจำเป็นที่ต้องทำให้การพบกันครั้งนี้ช้าลงไปอีก...

 

ป้า ของเขาแน่นอนว่าไม่ได้ดูมีความสุขกับสิ่งที่เกิดขึ้นสักนิด

 

เธอตระหนกตกใจกับสภาพของลูกชาย ร้องซ้ำไปซ้ำมา “ดิ๊ดดี้ ดิ๊ดดี้ ดิ๊ดดี้!แฮร์รี่ ปล่อยให้เธอทำไป ให้เธอวิตกกังวลอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งคำกล่าวหาแรกถูกโยนใส่เขา

 

“แกทำอะไรลูกฉัน? ลุงเวอร์นอนคำราม

 

“ไม่ได้ทำอะไร” แฮร์รี่ ตอบ รู้ดีว่าลุงเวอร์นอนไม่มีวันเชื่อเขา

 

“มันทำอะไรลูก ดิ๊ดดี้” ป้าเพ็ตทูเนียถามเสียงสั่น ตอนนี้ป้ากำลังใช้ฟองน้ำเช็ดเศษอาเจียนออกจากด้านหน้าของเสื้อแจ็กเก็ตหนังของดัดลีย์ “ใช่ — ใช่ที่ – ลูก – รู้ – ว่า – อะไร หรือเปล่าจ๊ะ ลูกรัก เขาใช้ – ไอ้สิ่งนั้น ของเขาหรือเปล่า”

 

ดัดลีย์พยักหน้า ช้าๆสั่นๆ

 

แฮร์รี่ประท้วงเล็กน้อย – อย่างน้อยต้องแสดงให้เหมือนสักหน่อย อย่างไรก็ตาม

 

จริงๆเขาวางแผนไว้ว่าจะใช้การโต้เถียงจนแตกหักเป็นข้ออ้างในการออกจากบ้านพร้อมของของแฮร์รี่ ไปหาที่อื่นอยู่ – แต่ว่านั่นมันก่อนที่นกฮูกตัวแรกจะบินเข้ามาในห้องครัวของบ้านเดอร์สลีย์

 

จดหมายที่มากับมันทำให้ลุง ของเขาโกรธ – และทำให้แฮร์รี่รู้สึกตลกมาก...


Xxx

 

เรียน คุณพอตเตอร์

 

เราได้รับรายงานว่าคุณเสกคาถาผู้พิทักษ์เมื่อเวลาสามทุ่มยี่สิบสามนาทีค่ำวันนี้ในบริเวณที่พวกมักเกิ้ลอาศัยอยู่และต่อหน้ามักเกิ้ลคนหนึ่งด้วย

 

การละเมิดฎีกาควบคุมการใช้เวทมนตร์เมื่อยังไม่บรรลุนิติภาวะนี้ถือว่ารุนแรงมากและมีผลให้คุณถูกไล่ออกจากโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ ผู้แทนจากกระทรวงจะมาพบคุณ ณ บ้านที่พำนักอาศัยในไม่ช้านี้เพื่อทำลายไม้กายสิทธิ์ของคุณ

 

เนื่องจากคุณได้รับคำเตือนอย่างเป็นทางการครั้งหนึ่งมาก่อนแล้วเรื่องการกระทำผิดตามมาตราที่ 13 ของกฎหมายปกปิดความลับแห่งสมาพันธ์ผู้ใช้เวทมนตร์คาถาทุกประเภทนานาชาติ ดังนั้นเรามีความเสียใจที่จะแจ้งว่าคุณต้องไปปรากฏตัวที่การพิจารณาคดีเกี่ยวกับการรักษาวินัย ณ กระทรวงเวทมนตร์ ในวันที่ 12 เดือนสิงหาคม เวลา 9.00 น.

 

หวังว่าคุณคงสบายดี

 

ด้วยความนับถือ

 

มาฟัลด้า ฮอบเคิร์ก

 

กองตรวจสอบการใช้เวทมนตร์ในทางที่ไม่ถูกต้อง

 

กระทรวงเวทมนตร์


Xxx

 

แฮร์รี่อ่านมัน แล้วเขาก็อ่านมันอีกครั้ง

 

เขามั่นใจว่าเขาเข้าใจผิด แต่ว่าเนื้อความไม่ได้เปลี่ยนในการอ่านครั้งที่สองและสาม เขายังคงอ่านประโยค “คุณถูกไล่ออกจากโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์” และ “ผู้แทนจากกระทรวงจะมาพบคุณ....ในไม่ช้านี้เพื่อทำลายไม้กายสิทธิ์ของคุณ” อีกครั้ง ไม่น่า...พวกมันไม่น่า...

 

อีกครั้ง

 

แฮร์รี่อ่านจดหมายเป็นครั้งที่ห้าก่อนที่จะเชื่อมันในที่สุด

 

พวกมันทำไปแล้ว

 

“ถูกไล่ออก” เขาคิด “มาในไม่ช้านี้เพื่อทำลายไม้กายสิทธิ์”

 

และเขาก็หัวเราะออกมาลั่น

 

เขาพยายามจะหยุด ไม่ให้ญาติของเขาเห็น - เขาอยากหยุดนะ เขาโคตรจะอยากเลย

 

แฮร์รี่อยากจะหัวเราะ เขาอยากจะหัวเราะให้น้ำตาไหลไปข้าง

 

กระทรวงเวทมนตร์อยากมาก กระเหี้ยนกระหือรือเหลือเกินที่จะไล่เขาออก ให้เขาเสื่อมเสียชื่อเสียง โอ พวกมันอยากมากจริงๆ จนมันเข้าทางเขาพอดีระหว่างที่อยากจะทำลายเขาจนตัวสั่น!


ถ้าเป็นเด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์อายุ 15 ปีคงคิดอะไรไม่ออกเพราะว่าถูกความกลัวครอบงำ แต่เขาไม่ได้อายุ 15 – และไม่ใช่กริฟฟินดอร์ เขาไม่กลัวสิ่งที่กำลังจะมา – เขาหัวเราะใส่พวกมัน พวกมันกับความกระตือรือร้นเหลือเกินที่จะลงโทษเขาให้สาสมกับคดีความผิดของเขา...

 

และเขาไม่สามารถห้ามตัวเองได้อีกต่อไป

 

บางทีมันอาจเป็นเพราะความกดดันจากการวางแผนทั้งหมดที่เขาได้ทำมาในหลายเดือนที่ผ่านมา บางทีมันอาจะเป็นความโล่งใจหลังจากเผชิญหน้ากับผู้คุมวิญญาณและทำให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาอยากให้เป็น หรือบางทีก็เป็นแค่เหตุผลง่ายๆที่ว่าน้ำหนักใหญ่หลวงในที่สุดก็ถูกยกออกจากบ่าของเขาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเมื่อเด็กชายอีกคนได้หายตัวไปและจะไม่มีใครได้เห็นเขาอีกครั้ง

 

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุผลข้อไหน หรืออาจเป็นทั้งหมดรวมกัน สิ่งเดียวที่เขารู้คือในที่สุดมันก็ระเบิดออกมาในรูปแบบของเสียงหัวเราะ

 

เขาหัวเราะน้อยๆ

 

“ว่าไง?” ลุงเวอร์นอนเอ่ยขึ้น

 

“เขากำลังมาเพื่อทำลายไม้กายสิทธิ์ของผม” เขาตอบ ยังคงหัวเราะ

 

“แล้วแกคิดว่ามันตลกงั้นหรือ?!” ลุงมองเขาอย่างกับเขาเสียสติไปแล้ว – และมันก็คงดูเหมือนเป็นอย่างนั้นจริงๆ

 

“ใช่” เขาตอบ ไม่สนใจว่าสำเนียงแปลกๆของเขากลับมาแล้ว “ผมคิดว่างั้น”

 

“เอิ่ม...ถ้าหักไอ้นั่น...ทิ้ง...ไม่ได้หมายความว่าพวกมันขับไล่ไสส่งแกออกมาหรือ?” ลุงเวอร์นอนถามอย่างข้องใจ

 

“ใช่ ใช่แล้ว” แฮร์รี่ พยายามจะสงบสติอารมณ์ แต่ว่ามันแทบเป็นไปไม่ได้

 

“แล้วแกคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกงั้นหรือ ที่พวกนั้นไล่แกออกมา?

 

แฮร์รี่ ขำอีกครั้ง

 

“ลุงไม่เข้าใจโลกเวทมนตร์” เขาตอบ “และดูเหมือนลุงก็ไม่ใช่คนเดียว พวกเขาไล่ผมออกไม่ได้หรอก – ถึงพวกเขาจะอยากทำก็เถอะ”

 

“งั้นแกก็คิดว่าตัวเองอยู่เหนือแม้กระทั่งพวกเดียวกันเหมือนกันงั้นสิ ฮึ ไอ้หนู” ลุงเวอร์นอนสรุป และแฮร์รี่ก็หัวเราะอีกครั้ง

 

“ไม่หรอก” เขายิ้มกว้างให้ลุง รอยยิ้มที่อันตรายและป่าเถื่อน ประกอบกับดวงตาสีเขียวเรืองรองและฟันที่ขาวสะอาด “แต่พวกเขาต่างหากที่คิดว่าตัวเองอยู่เหนือผู้อื่น” ชั่วขณะหนึ่งเขาชะงักไป แล้วใบหน้าของเขาก็มืดครึ้มลง รอยยิ้มเริ่มปรากฏความชั่วร้าย “พวกมันต้องชดใช้!

 

ลุงเวอร์นอนเปิดปากจะตอบ เมื่อนกฮูกตัวถัดมาชนเข้ากับหน้าต่างห้องครัวที่ถูกปิด

 

“นกฮูก!เขาตะโกนแทนระหว่างที่แฮร์รี่เปิดหน้าต่างและนำจดหมายอีกฉบับที่มันหิ้วมาเปิดดู

Xxx

 

แฮร์รี่ –

 

ดัมเบิลดอร์เพิ่งมาถึงที่กระทรวงและเขาพยายามสะสางเรื่องต่างๆ อย่าออกจากบ้านป้ากับลุงของเธอ อย่าเสกเวทมนตร์อีก อย่ายอมสละไม้กายสิทธิ์

 

อาเธอร์ วีสลีย์


Xxx

 

คราวนี้ แฮร์รี่ไม่แม้แต่จะพยายามกลั้นหัวเราะ

 

ให้ญาติเขาคิดไปเถอะว่าเขาเสียสติ - แฮร์รี่ ขำมากเกินไปและเต็มไปด้วยความรู้สึกอื่นๆอีกเกินกว่าจะแคร์

 

ฟันขาวของเขาสะท้อนแสงไฟในครัวเมื่อเขาหัวเราะอย่างเปิดเผยใส่ผู้ส่งจดหมาย

 

โถ โถ ดัมเบิลดอร์ ตาแก่ที่น่าสงสาร!

 

ดัมเบิลดอร์จะสะสางเรื่องต่างๆ? โอ แน่นอนล่ะ เขาทำแน่!

 

ตาแก่นั่นไม่ยอมเสียตัวหมากของเขาไปหรอก!

 

โอ้! ดัมเบิลดอร์ผู้น่าสงสาร ไม่รู้เลยว่าหมากของเขาถูกกำจัดไปแล้วในค่ำคืนนี้

 

โธ่ ตาแก่ดัมเบิลดอร์ช่างน่าสงสาร!

 

คราวนี้แฮร์รี่หัวเราะอย่างกับคนบ้า

 

เขาไม่เคยชอบอาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์เลย ดังนั้นช่วยไม่ได้ที่เขาจะรู้สึกสะใจในความพ่ายแพ้ของตาแก่ในคืนนี้

 

ใช่ ดัมเบิลดอร์ต้องพยายามจะสะสางเรื่องนี้อยู่แล้ว!

 

ตาแก่โง่เง่าดัมเบิลดอร์ผู้น่าสงสาร! เขาเสียหมากตัวนี้ไปนานแล้ว

 

“มันเขียนว่าอะไร?” ลุงเวอร์นอนตะคอก และ แฮร์รี่ก็บังคับตัวเองให้กลับมาสู่ปัจจุบัน ใบหน้าของเขาว่างเปล่าและเขาจ้องมองลุงของเขาด้วยสายตาที่ไร้ชีวิตอย่างน่าประหลาดทำให้ลุงสั่นสะท้านเพียงแค่ได้สบมอง

 

“เป็นจดหมายบอกให้ผมอยู่ที่นี่” แฮร์รี่ยิ้มหยัน “ดัมเบิลดอร์ผู้ยิ่งใหญ่กำลังพยายามจะ สะสางเรื่องทุกอย่าง

 

“และแกก็ยังดูไม่เป็นกังวล” ลุงเวอร์นอนสังเกตุ แฮร์รี่แค่ยักไหล่และหายใจเข้าลึกขณะที่ใบหน้าของเขายิ่งแปรเปลี่ยนเป็นหน้ากากที่ไม่มีวันปริแตก

 

“ผมไม่มีทางเป็นกังวลหรอก” เขาพูดอย่างสงบยิ่งกว่าเดิม

 

“ทำไมแกถึงไม่กังวล พวกนั้นจะบุกมาทำลายของ – ของของแก?” ลุงถามอย่างไม่สบายใจ เขากำลังถูกสายตาเยือกเย็นของเด็กหนุ่มที่จ้องมองมาขู่ขวัญ “พวกมันถึงกับทำอย่างนี้ แกต้องไปทำอะไรบางอย่างมาสินะ!

 

“โอ้ใช่ ผมทำ” แฮร์รี่สารภาพ ไม่กระวนกระวาย “ผมใช้เวทมนตร์”

 

“อะฮ้า!” ลุงเวอร์นอนคำราม ฟาดกำปั้นลงบนหลังตู้เย็น ประตูตู้กระเด้งเปิดออก อาหารว่างไขมันต่ำของดัดลีย์หลายอย่างล้มคว่ำระเนระนาดแล้วตกผลัวะลงมาที่พื้น “นี่แกยอมรับแล้วสิ แกทำอะไรดัดลีย์?

 

“ไม่ได้ทำอะไร” แต่คำปฏิเสธของแฮร์รี่ไม่ดีพอ - ใช่ว่าเขาต้องการจะให้ลุงป้าเชื่อสักหน่อย ดัดลีย์ที่ตอนนี้รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาแล้ว เพิ่มคำกล่าวหาเรื่องใช้เวทมนตร์ไปอีกขั้น ลุงกับป้าแน่นอนว่าเชื่อลูกชายสุดที่รักอยู่แล้ว ไม่ใช่เขา

 

เขาเลยปล่อยให้ดัดลีย์อธิบายว่าผู้คุมวิญญาณจู่โจมยังไง จ้องมองใบหน้าขาวซีดของป้า - จนกระทั่งดัดลีย์พูดไม่ออกแล้วว่าจะอธิบายความรู้สึกยังไง จึงให้การเพิ่มเข้าไป

 

“เหมือนว่านายจะไม่มีวันมีความสุขอีกต่อไป”

 

“ใช่” ดัดลีย์กระซิบ ตัวยังสั่นเทา

 

และพวกเขาก็เริ่มกล่าวหาแฮร์รี่อีกครั้ง แฮร์รี่เลยพูดอย่างใจเย็นว่า “ไม่ใช่ผม เป็นพวกผู้คุมวิญญาณสองตัวต่างหาก”

 

“อะไรสองตัวนะ – เรื่องไร้สาระอะไรวะ” นี่คือลุงเวอร์นอน ดังนั้นแฮร์รี่จึงกล่าวซ้ำ

 

“ผู้ – คุม – วิญญาณ” แฮร์รี่พูดช้าๆ ชัดเจน “สองตัว”

 

“แล้วไอ้ผู้คุมวิญญาณนี่มันตัวบ้าบอ – อะไรวะ?

 

“พวกมันเป็นยามเฝ้าคุกอัซคาบันของพ่อมดแม่มด” ป้าเพ็ตทูเนียตอบ

 

เกิดความเงียบแผ่อยู่นานสองวินาทีหลังคำพูดเหล่านั้น ป้าเพ็ตทูเนียยกมือข้างหนึ่งขึ้นตบปากราวกับเพิ่งเผลอพูดคำสบถน่ารังเกียจออกมา ลุงเวอร์นอนจ้องป้าตาถลน

 

เอาล่ะ นั่นคือสิ่งที่แฮร์รี่คาดไม่ถึง ป้าของเขารู้จักอัซคาบันด้วย?!

 

“ป้ารู้เรื่องนั้นได้ยังไง” เขาถามเธอ ประหลาดใจมาก

 

ป้าเพ็ตทูเนียดูตกใจกลัวตัวเองอยู่เหมือนกัน เธอชำเลืองมองไปทางลุงเวอร์นอน ส่งสายตาขอโทษอย่างหวาดกลัว แล้วเลื่อนมือลงนิดหน่อยเผยให้เห็นฟันหน้าม้าของเธอ

 

“ฉันได้ยิน – เจ้าเด็กร้ายกาจนั่น – บอกหล่อนเรื่องพวกนั้น – หลายปีมาแล้ว” ป้าพูดตะกุกตะกัก

 

เขารู้ในทันทีว่าเธอรู้มาจากใคร แต่เขาก็ห้ามใจไม่อยู่ที่จะพูดบางอย่างออกไปแม้จะรู้ว่าไม่จริงแค่เพื่อจะได้เห็นปฏิกิริยาจากเธอ

 

“ถ้าป้าหมายถึงแม่กับพ่อของผมล่ะก็ ทำไมป้าไม่พูดชื่อออกมาเลยล่ะฮะ”

 

น่าผิดหวังที่เธอไม่ตอบ เขาต้องทนดูลุงเวอร์นอนถามป้าให้แน่ใจเรื่องผู้คุมวิญญาณแทน – น่าเบื่อชะมัด

 

และนกฮูกตัวใหม่ก็มาถึง ตอนที่ลุงเวอร์นอนกระแทกหน้าต่างปิดอีกครั้ง แฮร์รี่ก็เปิดจดหมายออกอ่าน

Xxx

 

เรียนคุณพอตเตอร์

 

เพิ่มเติมจากจดหมายของเราเมื่อประมาณยี่สิบสองนาทีที่แล้ว กระทรวงเวทมนตร์ได้พิจารณาปรับแก้ไขคำตัดสินที่ให้ทำลายไม้กายสิทธิ์ของคุณโดยทันที คุณมีสิทธิ์ครอบครองไม้กายสิทธิ์ได้จนกว่าจะถึงการพิจารณาคดีเกี่ยวกับการรักษาวินัยที่จะมีขึ้นในวันที่ 12 สิงหาคม ซุ่งในเวลานั้นจะมีการตัดสินอย่างเป็นทางการ

 

ภายหลังการปรึกษาหารือกับอาจารย์ใหญ่โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ กระทรวงตกลงว่าปัญหาเรื่องว่าคุณจะถูกไล่ออกจากโรงเรียนหรือไม่นั้นจะตัดสินกันในเวลาดังกล่าวด้วย ฉะนั้น คุณควรถือว่าตนเองถูกพักการเรียนจนกว่าจะมีการไต่สวนต่อไป

 

ด้วยความปรารถนาดี

 

ขอแสดงความนับถือ

 

มาฟัลด้า ฮอบเคิร์ก

 

กองตรวจสอบการใช้เวทมนตร์ในทางที่ไม่ถูกต้อง

 

กระทรวงเวทมนตร์


Xxx

 

จดหมายนี้เกือบทำให้แฮร์รี่หลุดหัวเราะออกมาอีกรอบใหญ่

 

แสดงว่าไม่มีใครมาสินะ?! และเขายังต้องถือว่าตัวเองถูกพักการเรียน? กระทรวงเวทมนตร์นี่อยากจะช่วยเขาซะเหลือเกิน!

 

และแน่ล่ะ ดัมเบิ้ลดอร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่น่าสงสารก็ต้องรีบมาช่วยเขาอยู่แล้ว

 

ก็นะ ถ้า แฮร์รี่เป็นหมากที่ดีล่ะก็ เขาก็จะต้องรู้สึกซาบซึ้งใจสุดๆไปเลยต่อดัมเบิลดอร์ผู้ยิ่งใหญ่อยู่แล้ว แต่เขาไม่ใช่ เพราะฉะนั้นเขาจึงทำได้แค่พยายามกลั้นหัวเราะอย่างแรงจนลำคอจั๊กจี้ไปหมด

 

ใช่แล้ว ดัมเบิลดอร์ผู้ยิ่งใหญ่หยุดพวกมือปราบมารที่กำลังจะมาทำลายไม้กายสิทธิ์ของเขา! ช่างดีจริงๆเลย! เขารู้สึกตื้นตันใจมากกับการช่วยเหลือที่ไม่จำเป็นนี้!

 

แน่อยู่แล้ว เขาจะต้องเป็นหมากที่ดีที่เชื่อฟัง นั่งรออยู่ที่นี่และรอความช่วยเหลือมาถึง!

 

ดัมเบิลดอร์ผู้ยิ่งใหญ่ – แฮร์รี่ที่น่าสงสารจะต้องคลานต่ำลงแทบเท้าเขาแน่ เชื่อฟังเขาเป็นอย่างดี และพยายามยิ่งที่จะรับใช้เขาจนถึงที่สุด...

 

แฮร์รี่พยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองหัวเราะอีกครั้ง

 

โอ้ เขารักเกมนี้จริงๆ! เขาล่ะอยากจะก้มลงหมอบกับพื้น จากนั้นก็ระเบิดมันทุกอย่างใส่หน้าดัมเบิลดอร์ทีเดียว! หลังจากนั้น ก็จะเป็นตาของกระทรวงเวทมนตร์...

 

“ว่าไง” ลุงเวอร์นอนเอ่ยขึ้น เรียกแฮร์รี่กลับคืนมาสู่สภาพแวดล้อม

 

“ผมต้องไปฟังการพิจารณาคดี” แฮร์รี่ตอบ

 

“แล้วพวกนั้นจะตัดสินแกที่นั่นเหรอ?

 

“ผมคิดว่างั้นล่ะ”

 

“ถ้างั้น ฉันยังไม่หมดหวัง” ลุงเวอร์นอนบอกอย่างร้ายกาจ

 

“เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว” แต่ก็นะมันไม่หมดเพียงเท่านั้น ยังคงมีคำอธิบายอีกชุด จดหมายอีกฉบับจากพ่อทูนหัวของเขาที่แค่บอกให้เขาอยู่บ้านเฉยๆ และจดหมายกัมปนาทอีกฉบับหลังจากที่ลุงพยายามโยนเขาออกจากบ้านแหน่ะ เรื่องถึงได้จบลง


xxx

 

ตอนนี้ แฮร์รี่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียง ถอนหายใจยืดยาว เป็นวันเริ่มต้นในฐานะแฮร์รี่ที่แย่อะไรอย่างนี้ เขาเกิดคิดขึ้นมาว่าเขาไม่น่าทำให้เด็กชายหายไปอย่างนั้นเลย – แต่ก็ใช่ว่ามันจะมีทางเลือกเสียเมื่อไหร่

 

เขาก็เลยมานอนเล่นบนเตียง หลังจากเขียนจดหมายจ่าหน้าไปหารอน เฮอร์ไมโอนี่ และซิเรียส รอเฮ็ดวิก และก็ท่องประโยคหนึ่งในใจซ้ำๆ ประโยคหนึ่งที่ยังความอึดอัดใจให้เขา แต่เขาจำเป็นต้องเชื่อมันให้ได้ – ชีวิตของเขาอาจต้องพึ่งมันในภายหลัง เขาต้องทำมันให้ได้!

 

ดังนั้นเขาเลยนอนนิ่งในความมืด ทวนประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมา...

 

“ฉันคือแฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์ ลูกชายของเจมส์และลิลี่ พอตเตอร์ ฉันคือแฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์ ลูกชายของเจมส์และลิลี่ พอตเตอร์...” มันฟังดูไม่คุ้นหูเขาเลย

 

มันแค่ไม่ใช่ - และมันไม่ใช่!

 

ชื่อของเขาไม่ใช่แฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์ – ไม่เคยใช่ แต่สำหรับตอนนี้มันต้องเป็น เขาได้ทำให้เด็กชายอีกคนหายไปแล้วและได้ตัดสินใจมาแทนที่ – นั่นรวมถึงนามของเขาด้วย...

 

“ฉันคือแฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์ ฉันคือแฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์”

 

ให้ตายเถอะ เขาเกลียดชื่อนี้ชะมัด!

 

แฮร์รี่เป็นชื่อที่แย่มากสำหรับพ่อมด!

 

มันไม่ใช่ชื่อที่ถูกต้องตามธรรมเนียมโลกเวทมนตร์ มันอาจจะเป็นชื่อธรรมดาๆที่ดี แต่สำหรับพ่อมดแล้วบรรพบุรุษคือสิ่งเดียวที่มีความหมาย - และชื่อ แฮร์รี่เองก็ดูไม่น่าเกรงขามพอจะสื่อถึงเหล่าบรรพบุรุษอันเกรียงไกรด้วยซ้ำ ดังนั้นไม่มีทางที่ แฮร์รี่ จะเป็นชื่อที่เหมาะควรสำหรับพ่อมดเลย!

 

และพ่อแม่ของ แฮร์รี่ ก็รู้เรื่องนี้ดี – คนที่ไม่รู้อยู่คนเดียวก็มีแต่แฮร์รี่เองนั่นแหละ...

 

“ฉันคือแฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์ ลูกชายของเจมส์และลิลี่ พอตเตอร์ ฉันคือแฮร์รี่ เจมส์…"

 

“แต่ว่าฉันไม่ใช่!” ครั้งนี้เขาพูดออกมาเสียงดัง เพราะต้องได้ยินความจริง ถึงจะเป็นเพียงแค่ครั้งเดียวก็ตาม

 

“ฉันอาจจะต้องเรียกตัวเองอย่างนั้นไปอีกหลายเดือน แต่ว่าไม่มีทางซะล่ะที่ฉันจะเป็นกริฟฟินดอร์ที่โง่เขลาเหมือนนาย! ฉันไม่ใช่แฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์! และฉันเกลียดที่จะต้องถูกเรียกว่าแฮร์รี่!

 

มันรู้สึกดีที่ได้บ่นออกมา ถึงมันจะไม่ช่วยอะไรเขาเลยก็ตาม เขาต้องชินกับการถูกเรียกว่าแฮร์รี่ – ไม่มีทางได้ย้อนกลับไปใช้นามที่ได้ทิ้งไว้เบื้องหลังในวันนี้

 

“นายวางแผนเรื่องนี้มาเป็นสิบๆปี” เขาบอกตัวเอง “นายจะไม่ถอยหลังตอนนี้ที่นายเดินมาใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว! อีกนิดเดียวเท่านั้นนายก็จะได้ชำระความแค้นที่นายเฝ้าฝันถึงมาเป็นเวลานาน พวกมันจะไม่มายุ่งกับนายอีก! พวกมันจะไม่หลอกใช้นายอีก! และมันจะเป็นการล้างแค้นที่แสนหอมหวานเมื่อหมากของพวกมันเองนั่นแหละเป็นตัวปิดท้าย!

 

และเพราะอย่างนั้นเขาก็ต้องทนเป็นแฮร์รี่จนกว่าจะถึงตอนนั้น

 

มันก็เพื่อส่วนรวมอย่างไรเล่า!

 

เขายิ้มกว้างอย่างกับคนบ้าเมื่อรำลึกได้ถึงประโยคนั้น

 

โอ้ เขาล่ะอยากจะโยนประโยคนี้ใส่หน้าเจ้าของมันเสียเหลือเกิน!

 

และในตอนนั้นเองเฮ็ดวิกก็ร่อนถลาเข้ามา แฮร์รี่เลยหยุดฟุ้งซ่าน

 

“สวัสดี สาวน้อย” เขาเอ่ยขึ้นมาและรอกระทั่งเฮ็ดวิกทักทายเขาราวกับสหายเก่า “ฉันมีจดหมายเล็กน้อยให้เธอ ช่วยนำมันไปส่งให้รอน เฮอร์ไมโอนี่ และซิเรียสทีได้ไหม?

 

หล่อนงับนิ้วมือของเขา และออกบินหลังจากเขาผูกจดหมายเรียบร้อย แฮร์รี่เดินไปที่หน้าต่าง มองตามเฮ็ดวิกไปจนลับสายตา แล้วเบนสายตามามองพื้นที่มีแมวสีดำนั่งอยู่ มองขึ้นมาที่เขา เขาขยิบตาให้มันและมองไปยังค่ำคืนภายนอกอีกครั้ง รอระหว่างที่เจ้าแมวดำปีนขึ้นมา เมื่อมันหยุดนิ่งที่ริมหน้าต่าง แฮร์รี่ก็ลูบไล้ขนของมันเล่น

 

เจ้าแมวปล่อยให้เขาแตะต้องมันอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็พยายามจะกระโดดเข้ามาในห้องของแฮร์รี่ แต่ก็โดนมือของ แฮร์รี่ หยุดเอาไว้เสียก่อน

 

“อย่าหันหลังเร็ก” เขาพูด “ฉันมั่นใจว่ามียามเฝ้าอยู่ในสวน เราไม่อยากให้เขามองเห็นหรอก”

 

เจ้าแมวครางต่ำใต้นิ้วมือของเขา

 

“ไม่ต้องเป็นห่วง พวกเขาจะมาเอาตัวฉันไปแน่” แฮร์รี่ เอ่ยระหว่างที่มองดูดวงดาว “พวกเขาจะมาที่นี่ในอีกไม่กี่คืน จนกว่าจะถึงตอนนั้นเรายังมีเวลา และหลังจากนั้น ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะพาฉันไปที่กริมโมลด์เพลซ นายแค่ต้องซ่อนตัวจนกว่าฉันจะให้นายเข้าไปได้เท่านั้นเอง”

 

แมวตัวนั้นถูไถหัวของมันกับมือของเขา

 

“ฉันต้องเป็นคนพานายเข้าไป เพราะนายแค่คนเดียวหามันไม่เจอหรอก แต่ก็ไม่เป็นไร ฉันจะจัดการทันทีที่ทุกคนหลับในคืนแรกที่เข้าไป คาถารักษาความลับอาจจะทำให้นายหาฉันไม่เจอและทำให้ฉันพูดถึงมันไม่ได้ แต่นายรู้ว่าฉันควรจะอยู่ที่ไหนและฉันไม่จำเป็นต้องพูดถึงมันกับนายเพื่อพานายเข้าไป ให้เตรียมพร้อมเอาไว้ก็พอ ฉันว่านายจะเห็นฉันไปถึงตรงนั้น รอฉันอยู่ตรงนั้นก็แล้วกัน”

 

เจ้าแมวครางต่ำอีกครั้ง จากนั้นก็ลุกขึ้นและจากไปด้วยวิธีเดียวกับที่มันเข้ามา แฮร์รี่ ยิ้มกริ่ม กระทรวงเวทมนตร์ต้องรู้สึกเสียใจเมื่อเขาเสร็จธุระกับพวกมันแล้ว – เสียใจมาก...มาก...

 

                    To Be Continue... 

                    

                    Upcoming Chapter: A Twisted Message - ข้อความที่ถูกบิดเบือน

                    

                   


[1] ดีเมนเทอร์บอร์น Dementor-born เป็นพวกที่กำเนิดจากผู้คุมวิญญาณค่ะ ในฟิคเรื่องนี้จะมีคำศัพท์ประมาณนี้เยอะมาก เช่น Dragon-born ดราก้อนบอร์น เกิดแต่มังกร


คำว่าส่วนรวมที่โดนเน้น ในภาษาอังกฤษคือ for the greater good ค่ะ ถือเป็นประโยคประจำตัวของดัมเบิลดอร์นั่นแล


 ถ้าสงสัยว่าแฮร์รี่ไปไหน มันจะเฉลยประมาณตอนที่ 5 ค่ะ ตอนนี้ก็จะเจอกับ แฮร์รี่คนนี้ไปก่อน


ตอนแรกนี่ยาวมากๆจริงๆค่ะ ตอน 2 ตอน 3 ถัดๆไปนี่ จะไม่ยาวเท่าตอนนี้ แต่พอผ่านไปอีกสักพักตอนหลังๆก็จะกลับมายาวอย่างนี้อีกค่ะ


ตอนแรกบอกว่าจะลงอาทิตย์ละบท นี่ยังไม่ครบวันดีมาลงใหม่แล้ว โอ้ยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 222 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #395 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 13:11
    รู้สึกแปลกๆกับแฮร์รี่ที่ไม่ใช่แฮร์รี่ แล้วสรุปคือแฮร์รี่ตัวจริงจะไม่มีทางได้หวนกลับมาแน่ๆแล้วใช่มั้ยนะ แอบเหงาแปลกๆ
    #395
    0
  2. #214 msyokky (@masitorn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 17:54
    เป็นแฮร์รี่ที่ทำให้ชีวิตน่าเบื่อของแฮร์รี่ดูมีสีสันขึ้นมาเลย555555
    #214
    0
  3. #163 0631122612 (@0631122612) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 18:22
    วายมัยคะ
    #163
    0
  4. #147 I Ange I (@Kettipa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 20:43

    เป็น'แฮร์'ที่ดู...น่าสนุกมาก!!!
    รู้สึกเหมือนตัวเองจิตๆตาม
    แบบ...เขาหัวเราะ เราต้องหัวเราะตาม?
    ฮะฮะฮะฮะหึหึ
    #147
    0
  5. #117 Patty_11 (@Titty1234) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 21:18
    ตลกอ่ะ หัวเราะตาทเลย555555
    #117
    1
    • #117-1 Patty_11 (@Titty1234) (จากตอนที่ 3)
      31 กรกฎาคม 2561 / 21:19
      *ตามสิ
      #117-1
  6. #4 1qwer (@winewis) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 20:34
    คาถาฟิเดลิอัส..อีกชื่อคือคาถารักษาความลับค่ะ
    #4
    1
    • #4-1 VizXia (@VizXia) (จากตอนที่ 3)
      10 เมษายน 2561 / 20:36
      โอ้ ขอบคุณมากๆค่า
      #4-1
  7. #3 sesil (@sesil) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 13:06
    ติดตาม~ น่าสนุกๆ
    #3
    1
  8. #2 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 23:45
    แมวดำนี่เรกูลัส?
    #2
    1