พลังสุดโกงกับเด็กหนุ่มหลงโลก

ตอนที่ 46 : สาวหูสัตว์สุดยอด!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    5 มิ.ย. 61

      ณ ที่ป่าแห่งนึง อยู่ในบริเวณแถบนั้นได้เกิดรอยแยกของมิติขึ้นมา พร้อมกับมีชายหนุ่มคนนึงที่เดินจูงหมาออกมาด้วย และคนๆนั้นก็คือคิริวนั้นเอง 

"นี้มาโผ่ลป่าอีกแล้วหรอเซบาสเตียน พร็อตเดิมมันจะน่าเบื่อนะ"คิริวได้กล่างในใจ 

เซบาสเตียน:แหม่นายท่าน จะให้ท่านไปโผล่ออกไปกลางแจ้งก็ซวยสิครับ 
คิริว:ก็ถูกของนายเซบาสเตียน  แล้วทีนี้จะไปยังไงต่อดีละนี้ 
เซบาสเตียน:ผมมีข้อเสนอให้นายท่าน 2 ข้อ คือ 
1.นายท่านก็ทำเหมือนตอนอยู่ทวีปมนุษย์
2.นายท่านก็ทำตามต้องการตนเองไปเลย
คิริว:จริงๆฉันอยากจะอยู่นานๆนะ แต่อีกใจก็อยากจะกลับไปที่โทเทล... เอาเถอะเดี่ยวฉันจัดการเองละกัน5555
เซบาสเตียน:ยุ่งยากแน่ๆ 
คิริว:ห่ะะ เมื่อกี้ว่าไงนะ
เซบาสเตียน:ไม่มีอะไรครับนายท่าน 

       เมื่อคิริวได้จัดแจงเป้าหมายของตนเรียบร้อยแล้ว เขาก็ออกเดินทางต่อทันที แต่คิริวเขาไม่เดินนะเขาได้สั่งให้เจ้าชิงิกลายร่างเป็นตัวใหญ่ขนาด 4 เมตร และขึ้นไปนั้งๆนอนบนหลังเอา 

       หลังจากผ่านไป 1 ชั่วโมง ชิงิและคิริวขณะนี้พวกเขาทั้งคู่กำลังตกอยู่ในสถานะการที่คับขัน เพราะดูเหมือนในตอนนี้ได้มีกลุ่มมนุษย์อะไม่สิ เรียกว่าครึ่งมนุษย์จะดีกว่ายืนล้อมพวกเขาอยู่ และดูเหมือนอาวุธจะครบมือซะด้วย 

"จงหยุดซะอสูรร้าย แล้วเจ้าจงรีบกลับไปในที่ของเจ้าซ่ะ" ชายที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่มได้กล่าวกับชิงิ

"เอาไงเจ้านายเขาคุยกับผมละ" ชิงิได้พูดกับคิริวทางจิต
"แกก็ตอบกลับไปสิ" คิริวพูดปัด

"เอ่ออ ข้าแค่ผ่านทางมานะ พอดีหลงอยู่ไม่ได้มีเจตนาทำร้ายพวกเจ้านะ " ชิงิได้กล่าวออกไป 

        เหล่ามนุษย์บีสทั้งหลายตอนนี้ต่างตัวสั่นเทิ่มและบางส่วนก็ยืนแข็งข้างไปแล้ว เดิมทีพวกเขาเข้าใจว่าชิงิอาจเป็นสัตว์ระดับ A-D ที่จะมีสติปัญญาและฟังรู้เรื่อง แต่มันกลับผิดคาดทั้งหมด 

"ส.. ส. สัตว์ระดับ S+ ขึ้นไปอย่างงั้นหรอ" เสียงสั่นของชายคนเดิมพูดขึ้น

        เมื่อชายคนดั่งกล่าวได้พูดออกไปแล้ว เขาได้หยิบนำของสิ่งนึงออกมา ซึ่งคิริวเองก็มองดูอยู่แต่พอเมื่อเขาได้เห็นของสิ่งนั้นแล้ว กลับทำให้เขาตกใจและพุ่งตัวไปข้างล่างทันที 

"หัวหน้าระวังง!!!" เสียงของเหล่าลูกน้องมนุษย์บีส 

       แต่อนิจามันช้าไปคิริวได้พุ่งเข้าหาตัวเขาแล้วพร้อมกับจับของบนมือออกมาดูใกล้ๆ 

"จริงๆด้วย ไม่ผิดแน่ๆ Gphone 7 นี้มันโทรศัพท์รุ่นล่าสุดเมื่อปีที่แล้วของ Banana นิ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้" คิริวได้กล่าวกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับหันไปหาคนที่เข้าพุ่งใส่ 

คิริว:อะะ ขอโทดครับ พอดีผมลืมตัวไปหน่อย 

        คิริวพูดพร้อมกับยืนมือไปหาชายคนนั้นเพื่อที่จะได้ดึงเขาขึ้นมา ซึ่งชายคนนั้นก็ไม่คือโทษอะไรกับคิริว แถมยังแนะนำตัวเองอีกต่างหาก 

"สวัสดี ข้าแฮร์ธา เป็นหัวหน้าหมู่บ้านของที่แห่งนี้ เจ้าเก่งมากที่ล้มข้าได้ รู้มั้ยอดีตข้านี้เป็นถึงนักผจญภัยระดับ S เลยนะ แต่เจ้ากับล้มข้าได้เพียงแค่พุ่งมา 
นี้ๆ บลาๆๆๆๆ " ชายคนนั้นกล่าวขึ้น 

ลูกน้อง1:น้านไง หัวหน้าเอาอีกแล้ว
ลูกน้อง2:ไอหนุ่มนั้นไม่น่าไปล้มหัวหน้าได้เลย หูชาแน่ๆ 

         คิริวที่หลังจากดึงตัวแฮร์ธาขึ้นมาแล้ว เขากับต้องมานั่งฟังสิ่งที่แฮร์ธาพูดและดูท่าทีว่าขะไม่หยุดด้วย คิริวจึงตัดสินใจพูดแทรกไป 

คิริว:คุณไปได้สิ่งๆนี้มาจากไหนหรอ 
แฮร์ธา:อ่อ ไอโทรศัพท์นี้นะหรอ จริงๆมันเป็นความลับละ แต่ข้าจะเว้นไว้ให้กับเจ้าคนนึงละกัน  
คิริว: ? 
แฮร์ธา:คืองี้ หมู่บ้านของพวกเรา จริงๆแล้วมีมนุษย์อยู่ด้วยคนนึงนะ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากๆเลย แต่เธอก็แข็งแกร่งมากๆเช่นกัน แล้วรู้มั้ยข้าในตอนนี้ รู้สึกว่าเจ้านั้นคล้ายกับเธอ เพราะที่เธอมาที่แห่งนี้ เธอมาพร้อมกับสัตว์ชนิดนึงที่ตัวเล๋กมากๆ แถมหัวนี้กลมเชียว(น่าตบซักที) 
คิริว:เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ผมขอเรื่องโทรศัพท์นี้ก่อน 
แฮร์ธา:อะโอเคๆ คือตอนเธอมาที่แห่งนี้ เธอเป็นคนดีมากๆ เธอช่วยพัฒนาหมู่บ้านแห่งนี้จนดีขึ้นอย่างมาก และเธอยังช่วยนั้นนี้อีกมากมาย ทั้งๆทีข้าก็สงสัยนะ ว่าเธอไปเอาพืชบางอย่างมาจากไหน ทั้งๆที่ไม่ออกไปไหนเลย และไอเจ้าโทรศัพท์เนี่ย เหมือนเธอจะสร้างขึ้นมานะ 
คิริว:งั้นหรอ แล้วเธอชื่ออะไร และยังอยู่มั้ย 
แฮร์ธา: เธอชื่ออบีเกล ไม่ต้องห่วง เธอมาอยู่นี้ได้เกือบจะ 3 ปีละ 
คิริว:ของผมไปพบเธอหน่อยได้มั้ย ส่วนไอเจ้านั้นสัตว์เลี้ยงผมเอง ไม่มีอันตรายอะไรหรอก 
แฮร์ธา:ได้ เห็นแก่เจ้าชนะข้า ป่ะ พวกเราไปกันเลย ใกล้ๆนี้เอง 

         จากนั้นคิริวและกลุ่มคนกันหมู่บ้านก็เดินทางกลับไปที่หมู่บ้านทันที และระหว่างทางคิริวก็นั้งคิดสิ่งๆนึงอยู่ 

"อืมม อบิเกลหรอ เธอจะเป็น 1ในพวกที่พระเจ้าส่งมามั้ยเนี่ย" คิริวคิด

"ดูท่านายท่านจะเดาถูกนะครับ เพราะว่าเธอเป็น 1ในพวกที่พระเจ้าส่งมานะละ นายท่านจำตอนที่เจอกับแจ็งครั้งแรกได้มั้ย ไอพวกสิ่งของที่ท่านเห็นๆ ดูเหมือนมันจะเป็นของๆเธอ ครับ" เซบาสเตียนกล่าว 

คิริว:เอาจริงดิ งี้เธอก็แก่แล้วดิ มาอยู่ตั้งหลายปี 
เซบาสเตียน:เรื่องนั้นกระผมก็ไม่รู้ 
คิริว:ว่าแต่นายรู้ได้ไง 
เซบาสเตียน:คือผมจับลายนิ้วมือที่ตรงกันได้นะครับ ทั้งโทรศัพท์อันที่กิลแจ็คและโทรศัพท์อันนี้ ซึ่งแสดงว่าเจ้าของคือคน คนเดียวกัน 
คิริว: โห่ นายนี้แม่งตัวโกงของจริงเลยนีหว่า 

        หลังจากที่เดินไปซักพักพวกเขาก็มาถึงที่หมู่บ้าน ซึ่งเมื่อคิริวได้เห็นหมู่บ้านเพียงแวบแรกเท่านั้น เขากลับยืนอึ่งอยู่บนหลังเจ้าชิงิ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา 

"มันช่าง งดงาม งดงามจริงๆ นี้มันสรวงสวรรค์ชัดๆ " คิริวได้เพ้อออกมา 

         เพราะภาพที่คิริวเห็นนั้นก็คือ เหล่าสาวสวยหูหมา หูเเมว หูสัตว์ชนิดต่างๆมากมาย ไหนจะความยิ่งใหญ่ของหมู่บ้านที่ดูยังไงก็เมืองชัดๆ เหล่าร้านอาหารที่คล้ายคลึงกับโลกเก่าเขาและประเด็นมีเมดคาเฟ่ด้วย 

        คิริวในตอนนี้เขามองภาพเบื่องหน้าด้วยความตื้นตันใจและอยากที่จะพบกับอบิเกลให้ไวที่สุด เพื่อที่จะขอบคุณเธอที่พัฒนาที่แห่งนี้ 

"แหม่นายท่านของเราต่อให้เก่งมากมายขนาดไหน สุดท้ายความเป็นเด็กอายุ 17 ก็คงยังไม่เปลี่ยนไปและคงจะเป็นแบบนี้ตลอดไปนั้นละ " เซบาสเตียนได้มองดูและคิดกับตัวเอง   

จบจ้า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

340 ความคิดเห็น

  1. #130 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 16:59

    สวรรค์ชัดๆๆ

    #130
    0
  2. #129 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 07:10
    ขอบคุณครับ
    #129
    0