พ ร้ อ ม ชี วั น | [ omegaverse ]

ตอนที่ 3 : พบพร้อม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,038
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 701 ครั้ง
    30 ส.ค. 62


พบพร้อม

02


“พี่พลอย่าบีบแก้มพร้อมแรง พร้อมเจ็บ”

“ไม่เจอกันไม่กี่เดือนไหนเลยไปเที่ยวซนจนเจอคู่แท้ได้”

“คู่แท้งั้นหรือครับ”

“ก็ใช่น่ะสิ คนที่เราเจอที่ห้างเมื่อกลางวันเป็นคู่แห่งโชคชะตาของเราไม่รู้หรือ”



ประโยคที่พี่ชายคนรองเอ่ยออกมาเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ คนตัวเล็กก็เอาแต่นั่งนิ่งเหมือนตุ๊กตาล้มลุกไม่หือไม่อือมัวแต่ก้มหน้าแล้วคุยงุบงิบอยู่คนเดียวตั้งแต่เมื่อหลายนาทีก่อน

 

“ลูกพร้อมคะ”

 

 

“เป็นอะไรไปคะ จะไม่ดีใจหน่อยหรือนั่นคู่แห่งโชคชะตาของหนูเชียวนะ” ผู้เป็นนายหญิงของบ้านเห็นลูกชายคนเล็กนั่งนิ่งจึงพยายามพูดคุยเพื่อให้อีกฝ่ายพูดในสิ่งที่เจ้าตัวคิดออกมา

 

“นั้นสิ ไยทำหน้าเคร่งเครียดอย่างนี้ ถ้าเป็นพี่คงดีใจที่ได้พบคู่แท้ของตนเอง” พี่ชายคนโตพูดเพื่อให้น้องชายคนเล็กของเขารู้สึกดีขึ้น แต่เปล่าเลยกลับทำให้อีกฝ่ายหน้าหงิกหนักกว่าเดิมเสียอีก

 

“พร้อมไม่ได้อยากเจอแม้แต่น้อย ไฉนเลยพร้อมต้องรู้สึกดีใจ” คุณหนูตัวเล็กเอ่ยออกพร้อมกับการส่ายหัวไปมา ไหนเลยธูปหอมที่เขาตามหาอุตส่าห์หลงดีใจนึกว่าจะได้ซื้อมาไว้ในครอบครองกลับกลายมาเป็นผู้ชายตัวสูงชะลูดเหมือนต้นตาลโตนดไปเสียได้

 

“นั่นคู่แห่งโชคชะตา ถ้าเลือกพบหรือไม่พบได้มันจะเรียกว่าโชคชะตาได้อย่างไรกัน”

 

“แต่...” คนตัวเล็กพยายามโต้เถียงแต่ที่สุดแล้วสิ่งที่พี่ชายคนรองเอ่ยออกมานั้นคือความจริง คู่แห่งโชคชะตาถ้าเลือกได้ดังสมใจปรารถนาก็คงไม่มีความหมายอะไรในพรหมลิขิตที่สร้างไว้

 

“คนบางคนอยากพบคู่แท้ขนาดถึงกับออกตามหา แล้วไหนเลยคู่น้องอยู่ตรงหน้าถึงได้จ้องจะวิ่งหนี ถ้าเขารู้จะไม่เสียใจแย่หรือ”

 

“แต่พร้อมสัมผัสได้ว่าเขาก็ไม่ได้อยากเจอพร้อม”

 

“ยังไม่ทันได้พูดคุยก็ไหววูบ น้องจะหยั่งรู้ได้อย่างไรว่าเขาก็คิดอะไร”

 

ทุกคนพยายามพูดปลอบลูกชายคนเล็กของบ้านให้ยอมรับความจริง ถึงเจ้าตัวจะยังไม่พร้อมที่จะเข้าใจในตอนนี้ แต่สุดท้ายคนเราก็หนีสิ่งที่ฟ้าลิขิตไว้ให้ไม่ได้

 

“น้องต้องเปิดใจให้กับอัลตกาคนอื่นบ้างมิใช่ทุกคนเขาจะหยามเหยียดเมตกาเสียทีเดียวนะพร้อม”

 

“แต่นอกจากคนในบ้านพร้อมก็ยังไม่เคยเจออัลตกาคนใดที่ไม่หยามเหยียดชนชั้นที่ต่ำกว่าตนเอง”

 

“โลกภายนอกยังมีผู้คนอีกหลากหลายสารพัดแบบที่ลูกยังไม่เคยเจอ คนทุกคนจะนิสัยเหมือนกันไปเสียหมดไม่ได้หรอก ไม่เช่นนั้นพ่อกับแม่จะรักกันได้อย่างไร” คนที่นั่งเงียบมองหน้าลูกชายคนเล็กเพื่อตกตะกอนความคิด

 

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้สนิทกับลูกชายคนสุดท้องเท่าที่ควรนักเพราะส่วนมากภรรยาเขาจะเป็นคนดูแลและคอยให้คำปรึกษาอีกฝ่ายในทุกๆ เรื่องแทน แต่กระนั้นเลยคนที่เขาหวงที่สุดในบ้านก็คงไม่พ้นเด็กคนนี้

 

“คุณพ่อแต่พร้อมไม่อยากเจอเขาอีกแล้ว”

 

“เขาจะเป็นคนที่ลูกรัก แล้วเขาก็จะรักลูก”

 

“ไม่มีทาง คุณพ่อพูดอะไรกัน พร้อมว่าไม่มีทางที่เราจะรักกันได้ นิสัยใจคอก็ไม่รู้ แถมเขายังดูใจร้ายนัก”

 

คนตัวเล็กนึกไปยังเมื่อตอนเจอกันที่ลาดจอดรถ เสียงของเมตกาคนนั้นที่เอ่ยคำขอโทษอีกฝ่ายอย่างน่าสงสารยังคงติดหูเขามาถึงตอนนี้

 

“ยังไงลูกก็ไม่มีทางหนีเขาพ้น จนแล้วจนรอดก็ต้องลงเอ่ยกันอยู่ดี”

 

เขาอาจจะเข้มงวดกับเจ้าตัวไปบ้างจนทำให้ดูเจ้ากี้เจ้าการกับชีวิตของลูกคนเล็กมากเกินไป แต่ถ้ามองจากในมุมมองของคนเป็นพ่อเขาก็ไม่คิดเสียใจที่ทำแบบนี้

 

“ไม่เอานะคุณพ่ออย่าพูดแบบนี้สิครับ พ่อพูดเหมือนจะยกพร้อมให้เขา”

 

“ก็ชะตาของลูกถูกกำหนดไว้แบบนี้แล้วจะให้พ่อทำอย่างไร ถ้ากีดกันใครๆ ก็คงหาว่าพ่อบ้าเป็นแน่ที่ไม่ยอมให้ลูกลงเอยกับคู่แท้”

 

“งั้นพร้อมจะอยู่แต่เพียงในบ้าน ถ้าพร้อมไม่ออกไปพร้อมก็จะไม่ได้เจอเขาอีก” คนที่กำลังหาทางออกของปัญหาชีวิตครั้งใหญ่เอื้อนเอ่ยออกมาด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง ถ้าเขาอยู่แต่ในบ้านเท่านี้อีกฝ่ายก็ไม่สามารถตามหาเขาได้

 

“แล้วถ้าเขาเข้ามาหาถึงที่บ้านละคะ”

 

“ไม่มีทางครับ เขาจะไม่มีวันรู้ว่าพร้อมอยู่ที่ใดในพระนคร”

 

หลังจากที่ชัยบอกเหตุการณ์คร่าวๆ คนเป็นแม่ก็รู้ได้ทันทีว่าทำไมลูกชายคนเล็กถึงได้สลบไสลเพียงเพราะเข้าใกล้ชายคนนั้น

 

กลิ่นหอมของอัลตกาคู่แท้มักรุนแรงเมื่อเจอกันในคราแรก เฉียกเช่นกลิ่นของเมตกาที่ออกมาล่อลวงให้อีกฝ่ายได้สัมผัสเช่นกัน แต่ด้วยความต้านทานที่ไม่เหมือนจึงทำให้เมตกาที่ร่างกายอ่อนแอกว่ารับกลิ่นมัวเมาจนทนไม่ไหว ที่เขารู้ได้ก็เพราะเขาเคยผ่านเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนเมื่อหลายสิบปีที่แล้ว ...

 

“ไม่ทันแล้วค่ะ พี่เขารู้แล้ว ...”

 

“มะ...หมายความว่าอย่างไรครับ”

 

“แม่เจอเขาเลยบอกทางมาบ้านให้พี่เขาไปแล้วค่ะ เผื่อเขาอยากจะมาพบหน้าลูก”

 

“ขะ..เขารู้ทางมาบ้านแล้วด้วยหรือครับ” คนตัวเล็กเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ทำไมใครๆ ก็ไม่เข้าข้างเขาเหมือนดั่งแต่ก่อน มีแต่โน้มน้าวอยากให้เขาน้อมรับในโชคชะตากันขนาดนี้เชียวหรือ

 

“แถมเย็นนี้แม่ยังบอกให้เขาแวะมาหาลูกด้วยนะคะ บอกให้พาคุณพ่อคุณแม่ของเขามาคุยกันเรื่องสินสอดไปเลย”

 

“คุณแม่!”

 

“แม่ล้อเล่นค่ะ ยังไม่ทันได้เจอเขาก็ไปเสียก่อนแล้ว ” คนเป็นแม่หัวเราะรวนออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของลูกชายคนเล็กที่ดูตกใจสุดขีดเหมือนหนูเห็นแมว

 

“คุณแม่แกล้งพร้อมหรือครับ” ใบหน้าบึ้งตึงบ่งบอกว่าเจ้าตัวไม่สบอารมณ์นักแต่ก็โล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

 

“ไว้ถึงตอนนั้นยังไงพ่อกับแม่จะช่วยดูเขาเองว่าเขาเหมาะสมกับลูกหรือไม่ ไม่มีใครยอมยกลูกให้ใครก็ไม่รู้ง่ายๆ หรอกเจ้าพร้อม ออกไปกันก่อนไปพ่อกับแม่มีเรื่องต้องคุยกัน”

 

 





“คุณหนูทำไมหน้ามุ่ยเช่นนี้ล่ะคะ เดี๋ยวขนมก็ออกมาไม่อร่อยหรอกค่ะ”

 

หลังจากที่ผู้ใหญ่ของบ้านให้ออกมาด้านนอก คนตัวเล็กก็เดินไปยังห้องครัวที่ขณะนี้เต็มไปด้วยความโกลาหลเพราะเพียงอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาตั้งสำรับสำหรับมื้อเย็น

 

“เพราะเรื่องคู่แห่งโชคชะตาหรือคะที่ทำให้คุณหนูของป้าวิตกถึงเพียงนี้”

 

คุณหนูตัวเล็กไม่ยอมเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา ใช้เพียงมือเรียวค่อยๆ รินน้ำดอกอัญชันสีสวยลงผสมกับแป้งข้าวเจ้าสีขาวนวลเพื่อทำเป็นตัวเมฆก้อนน้อย

 

“มาค่ะเดี๋ยวป้านำไปใส่ตะไลลงซึ้งนึ่งให้”

 

“ทำไมทุกคนต้องดีใจกันถึงเพียงนี้ รวมถึงป้านวลด้วย”

 

“โถ่คุณหนู โกรธป้าไปด้วยหรือคะ” หญิงสูงวัยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงโล่งอกเพราะดูท่าเจ้าตัวแค่น้อยใจเพียงเล็กน้อย ขนาดโกรธยังอุตส่าห์เข้ามาช่วยในครัวตามที่สัญญาไว้ คุณหนูก็ยังคงเป็นคุณหนูใจดีกับเสียทุกคน

 

“พร้อมไม่ได้โกรธเสียหน่อย แค่พร้อมไม่เข้าใจ”

 

“ป้าก็ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกป้าให้คุณหนูเข้าใจได้อย่างไร เอาเป็นว่าเพราะทุกคนรักคุณหนูมากๆ ต่างหากล่ะคะจึงดีใจกันถึงเพียงนี้”

 

“แล้วถ้าเขาเป็นคนไม่ดีขึ้นมาละครับ”

 

“ป้าจะเป็นคนรูดก้านมะยมไปไล่ตีเองค่ะ ใจชื้นขึ้นมาหรือยังคะ”

 

คนเยาว์วัยพยายามทำหน้านิ่งในสิ่งที่ได้ยิน แต่สุดท้ายใบหน้าหวานก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มเพียงเพราะทนเห็นสีหน้าที่จริงจังของหญิงสูงวัยไม่ไหว

 

“เขาตัวสูงเท่าต้นตาล ป้าไม่กลัวเขาหรือครับ”

 

“ว๊ายคุณหนูทำไมเปรียบคู่แท้กับต้นตาลเล่าคะ โบราณเขาถือไว้เทียบผีสางไม่เอาไม่ดีค่ะ”

 

“ก็มันจริงนี่ครับป้านวล ชายคนนั้นสูงกว่าพร้อมมากโขห่างกันเกือบคืบ” เจ้าตัวพยายามกะความสูง ถึงแม้จะเจอกันเพียงครู่เดียวแต่เขากลับจำรายละเอียดของชายผู้นั้นได้อย่างแม่นยำ ดวงตาต้องมนต์นั่นครั้นนึกถึงเขาก็ยังรู้สึกร้อนวูบวาบ

 

ถึงแม้ปากจะปฏิเสธว่าไม่อยากพบเพียงใด แต่ก้นลึกของจิตใจกลับโหยหาเพียงเพราะคะนึงถึง ...

 

 





“มะลิ มาหาพร้อมเร็ว”

 

“ยิ้มออกแล้วนี่”

 

“พร้อมไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย ว่าแต่พี่พลมาอยู่บ้านกี่วันหรือครับ”

 

หลังจากที่ปรับทุกข์จนเจ้าตัวเริ่มปล่อยวางได้ คุณหนูเล็กของบ้านก็เริ่มกลับมาร่าเริงอีกครั้งโดยหาเหตุผลหลอกตัวเองง่ายๆ ว่าคงไม่ได้เจอกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่แท้ในเร็ววันนี้

 

“ทานข้าวเสร็จก็กลับ ทิ้งให้คำหลวงอยู่คนเดียวเดี๋ยวบ้านจะวอดวายเอา” พี่ชายคนรองยิ้ม ชายรูปร่างสมส่วนก้าวเดินไปหาน้องชายตนเองพร้อมกับสุนัขตัวโปรดที่เดินตามต้อยๆ เพราะคิดถึงเจ้าของตัวจริงที่หายหน้าหายตาไปนานแรมปี

 

“คุณพ่อเข้าใจพี่แล้วใช่ไหมครับ”

 

“ท่านก็ดูไม่ได้โกรธเคืองอะไรแล้ว อย่างน้อยก็เป็นคนโทรเรียกพี่มา”

 

ตั้งแต่ที่พี่ชายเขาย้ายไปอยู่กับคู่ครองที่เป็นอัลตกาเหมือนกันเขานั้นก็เหลือแค่มะลิที่ค่อยอยู่เล่นด้วย มันช่างเหงาเสียจริง...

 

“พี่พลแวะมาที่บ้านบ่อยๆ สิครับมะลิคิดถึง รอพี่กลับมาหาทุกวันเลย”

 

“จริงหรือเปล่ามะลิ”

 

เจ้าของชื่อระริกระรี้เหมือนฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง ห่างสวยที่ปัดป่ายไปมาอยู่กับพื้นหญ้าสีเขียวในสวนหย่อม โดยมีเสียงร้องหงิงๆ ออดอ้อนเป็นภาษาทางกายให้เจ้าของได้รับรู้

 

“ตอนนั้นพี่จะพามะลิไปด้วยน้องก็ไม่ยอม”

 

“ที่จริงไม่ใช่น้องคนเดียวหรอกครับ คุณพ่อต่างหากที่ไม่ยอมให้มะลิไปกับพี่”

 

สุดท้ายความลับที่เจ้าตัวเก็บมาหลายเดือนก็ได้เอื้อนเอ่ยออกมา วันที่พี่พลย้ายออกไปคุณพ่อท่านไม่ยอมปรายตามองเลยด้วยซ้ำ ได้แต่กระซิบบอกเขาว่าห้ามให้พี่พลเอามะลิไป มะลิต้องอยู่ที่บ้านหลังนี้

 

“งั้นหรือ”

 

“เวลาพร้อมบอกว่าคิดถึงพี่พลคุณพ่อก็ชอบบอกให้น้องไปเล่นกับมะลิ แถมยังชอบไล่พร้อมไปนอนกับมะลิทั้งที่บ้านก็มีอยู่หลังกระจ้อยร่อย”

 

ลูกชายคนรองได้แต่ยกยิ้ม ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านิสัยของพ่อเป็นเช่นไร ถึงแม้จะรู้สึกผิดที่เหมือนหักหลังบริษัทครอบครัวตัวเอง แต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่ออีกคนก็เป็นคนที่เขารัก แต่นี่เล่นให้มะลิมาเป็นตัวแทนเขามันจะแปลกไปหน่อยกระมัง

 

“แล้วคุณพ่อมาเล่นกับมะลิบ้างไหม”

 

“ช่วงแรกๆ ที่พี่พลย้ายออกไปพร้อมเคยเห็นคุณพ่อแอบเข้าไปกอดมะลิแล้วก็รีบเดินหนี สงสัยจะอดใจกับความน่ารักของน้องมะลิไม่ไหว”

 

“คุณพ่อทำแบบนั้นจริงหรือ?”

 

“จริงสิ พร้อมจะโกหกพี่พลทำไม แต่ช่วงหลังๆ มานี้คุณพ่อชอบดุมะลิบอกว่ามะลิดื้อเหมือนเจ้าของ ไม่รู้ว่าเหมือนพร้อมหรือเหมือนพี่พลกันแน่”

 

เจ้าของเสียงเจื้อยแจ้วยังคงเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นภายในบ้านหลังจากที่อีกฝ่ายไม่อยู่ให้เจ้าตัวฟัง โดยไม่รู้เลยว่าเสียงใสนั้นดังไปเข้าหูของผู้มาใหม่ที่ยืนคุยอยู่กับคนที่ถูกอ้างในบทสนทนา

 

“นั่นหรือลูกชายคนเล็กของเจ้าสัว”

 

“ใช่ แต่เจ้าพร้อมไม่ค่อยถูกกับอัลตกาเสียเท่าไหร่ อย่างไรก็ลองดูแล้วกัน”

 

 





“มองหน้าอามีอะไรหรือหลานพร้อม”

 

“ปะ...เปล่าครับ”

 

เป็นอย่างที่ผู้เป็นพ่อว่าไม่มีผิดเพี้ยน เพียงแค่เจ้าตัวหันมาสบตากับชายรูปร่างสูงที่ยืนเคียงข้างคุณพ่อใบหน้าที่ยิ้มแย้มก็หุบลงอย่างฉับพลัน

 

“อาหล่อล่ะสิ ลูกชายอานะหล่อไม่ได้ครึ่งของอาด้วยซ้ำ แถมยังชอบทำหน้าเหมือนปวดหนักตลอดเวลา”

 

“หน้าปวดหนักงั้นหรือครับ”

 

“ก็ชอบทำหน้านิ่งแบบนี้”

 

แต่เพียงไม่นานเสียงหัวเราะต่อกระซิกจากสองอาหลานทำให้ทุกคนในบ้านวัฒนาชัยถึงกับแปลกใจ จากที่ดูเกร็งเพราะแขกที่มาเยี่ยมเยียนเป็นอัลตกาทั้งครอบครัวกลับยอมสนิทอย่างรวดเร็วเหมือนรู้จักกันมานานเพียงเพราะชายสูงวัยพยายามบอกเล่าเกี่ยวกับครอบครัวตนเองให้อีกฝ่ายฟังเหมือนเป็นการพูดเปิดใจ

 

“ไม่รู้หน้านิ่งๆ ของมันมีอะไรดีถึงได้มีแต่คนมาติดพันเยอะนัก เปลี่ยนลูกไหมเจ้าสัวฉันอยากมีลูกน่ารักๆ แบบหลานพร้อม”

 

ผู้เป็นพ่อของคนตัวเล็กได้แต่ส่ายหัว เพื่อนเขาหว่านล้อมคนเก่งเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร ที่เจ้าตัวกำลังเล่าถึงนิสัยลูกชายตนเองแท้จริงแล้วก็ถอดแบบมาจากเจ้าตัวสมัยก่อนทั้งนั้นแหละหนา

 

“พี่เขาหน้านิ่งมากเลยหรือครับคุณอา”

 

“ก็ใช่น่ะสิ เสียดายเจ้าตัวติดธุระไม่งั้นหลานคงได้พบหน้า”

 

รอยยิ้มที่เอ็นดูส่งผ่านออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน ไม่เพียงช่างพูดช่างจาแต่ยังอ่อนน้อมถ่อมตนสมแล้วที่อัศวินห่วงลูกคนนี้อย่างกับไข่ในหิน

 

บนโต๊ะรับประทานอาหารของคาวหวานถูกจัดเตรียมด้วยฝีมือแม่บ้านมือหนึ่ง ครั้นถึงเวลาทุกคนก็ต่างมานั่งอย่างพร้อมเพรียง

 

“เสียดายนะคะที่ลูกชายดิฉันไม่ได้มา น่าจะได้ทำความรู้จักกันไว้ภายภาคหน้าเผื่อมีปัญหาจะได้เกื้อกูลกัน”

 

“เคยบังคับอะไรได้ที่ไหน ดีที่ยังเอาการเอางานดูแลกิจการต่อได้ไม่เช่นนั้นก็ว่าจะตัดหางทิ้งอยู่เหมือนกัน”

 

จริงหรือครับ

 

เสียงทุ้มที่ไม่คุ้นชินเอ่ยตอบโต้เสียงพร่ำบ่นของผู้ใหญ่ด้านฝั่งแขกทำให้ทุกคนถึงกับฉงนใจไปเล็กน้อย โฉมหน้าของผู้มาใหม่ปรากฏตัวขึ้นโดยที่ไม่ได้บอกกล่าวใครไว้ล่วงหน้า

 

ชายรูปร่างสูงโปร่งสวมเสื้อเชิ้ตสีเปลือกมังคุดตัวเดิม ผิดตรงที่ทรงผมที่ถูกเซตขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าคมชัดเจนก้าวเท้าเข้ามาเปิดเผยตนให้ทุกคนคลายความสงสัย

 

“นินทาผมระยะเผาขนเลยนะครับคุณพ่อ”

 

“ว่ะไอลูกคนนี้ คิดจะมาก็มานี่ฉันก็โล่บอกคนอื่นว่าแกติดธุระไปแล้ว”

 

“ธุระเสร็จทันพอดีครับ เลยเร่งตามมา” น้ำเสียงต่ำที่มีความนุ่มนวลไม่แข็งกร้าวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มผิดกับที่ผู้เป็นพ่อได้เปรยไว้ในช่วงต้น ก็เจอหน้าพ่อแต่ละทีมีแต่ปัญหามาให้เขาแก้ไม่หวั่นไม่ไหว จะให้ยิ้มรับก็เกรงว่าจะสติเฟื่องไปเสียก่อน

 

“เอาเถอะๆ มาได้ก็ดี นี่ภาคภพลูกชายฉันเอง” ผู้เป็นพ่อแนะนำตัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนให้เจ้าของบ้านได้รู้จัก 

 

ทันทีที่คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นไปมองตามต้นเสียงหัวใจของเจ้าตัวก็เต้นระรัวอย่างฉับพลัน ดวงตาสีนิลสนิทเหมือนท้องฟ้ายามราตรีคู่นั้นเขาจำได้ขึ้นใจ

 

ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ รูป กลิ่น เสียงหาข้อแก้ต่างใดๆ ไม่ได้เลยว่าคนที่ก้าวเดินเข้ามาอย่างมาดมั่นคือคนที่เขาไม่ต้องการพบหน้ามากที่สุด!

 

“สวัสดีครับคุณอา”

 

“นี่หรือภาคภพ ถอดแบบมาจากพ่อชัดๆ ไหนเลยจึงบอกว่าไม่เหมือนพ่อ”

 

เสียงของคุณพ่อทำให้เขาตาสว่างทันที ว่าแล้วกระไรทำไมเขาถึงคุ้นหน้าคุณลุงนักเพราะไม่เพียงแต่โครงหน้าที่เหมือน ส่วนสูง ยั้นลักษณะการมองก็คล้ายกันอย่างกับแกะ มีเพียงรอยเหี่ยวย่นตามกาลเวลาที่ทำให้ทั้งคู่แตกต่างกัน

 

“ไม่เห็นจะเหมือน ฉันหล่อกว่าตั้งเยอะสายตาไม่ดีแล้วกระมัง” เสียงหัวเราะครื้นเครงของคนที่ได้ยินดังก้องทั่วห้องอาหาร มีเพียงคนบนเก้าอี้ตัวริมสุดที่นั่งหรี่ตามองโดยไม่มีอาการเกรงกลัวใดๆ เพราะตอนนี้กำลังชั่งใจว่าตนเองฝันไปหรือไม่

 

คนทั้งสองได้สบตากันอีกครั้ง ถึงแม้ว่าคนพึ่งมาใหม่จะแปลกใจอยู่ไม่ใช่น้อยที่เห็นอีกฝ่ายนั่งร่วมอยู่บนโต๊ะอาหาร แต่รอบนี้อัลตกาหนุ่มก็ต้องยอมละสายตาจากคนตัวเล็กเพียงเพราะเกรงว่าจะหลุดขำออกมาจากสายตาที่น่าแกล้งนัก

 

ภาคภพก้าวเดินไปนั่งตรงที่ว่างซึ่งอยู่ด้านหน้าเก้าอี้ที่คนตัวเล็กนั่งอย่างพอดิบพอดี ตาคู่เล็กจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ แต่เมื่อโดนจ้องกลับก็ยอมเปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นอาหารตรงหน้าแทน

 

“ไฉนมองหน้าลูกชายลุงแบบนั้นล่ะหลานพร้อม ลุงหล่อกว่ามากโขใช่ไหมล่ะ” คุณอาใจดีที่มีศักดิ์เป็นเพื่อนบิดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงแล้วส่งสายตาไปหาเจ้าลูกชายที่ทำหน้าไม่ยินดียินร้าย

 

“เป็นอะไรไป ทำไมมือน้องเย็นนัก”

 

พี่ชายคนโตกระซิบถามน้องชายคนเล็กที่เอื้อมมือมาจับแขนเขาไว้เหมือนต้องการจะบอกอะไรบางอย่าง ภาพที่ดูสนิทสนมทำให้คนที่มองอยู่ชั่งใจในสิ่งที่จะพูด

 

สายตานิ่งเรียบมองการกระทำของทั้งคู่โดยไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ได้แต่คิดไตร่ตรองว่าหรือที่จริงแล้วเมตกาก็คือเมตกา

 

“งั้นไหนๆ ก็มากันพร้อมเพรียงเป็นโอกาสอันดีที่จะทำความรู้จักกันไว้ จอมทัพเราน่าจะเคยเห็นหน้าคร่าตากันมาแล้วที่บริษัท นี่จอมพลลูกชายคนรอง ส่วนคนที่นั่งตรงหน้าภพ ...”

 

ชื่อพร้อมชีวันเป็นลูกชายคนเล็กของฉันเอง

 

เรื่องที่ทำให้เขากำลังสับสนถูกคลี่คลายอย่างรวดเร็วเหมือนถูกอ่านใจ ใบหน้าหวานเมื่อถูกเรียกชื่อก็เงยขึ้นพลางเหลือบมองคนตัวสูงแล้วเบนหนีไปมองสิ่งอื่น

 

“สวัสดีพี่เขาสิเจ้าพร้อม”

 

 

“สวัสดีครับ” คนตัวเล็กประนมมือไหว้อย่างนอบน้อมยอมทำตามที่ผู้เป็นพ่อสั่ง แต่ท่าทางที่ดูไม่เต็มใจนักทำให้คนที่ยกมือรับไหว้นึกตลกในความน่าเอ็นดูนี้

 

“เมื่อกลางวันที่ล้มพับ อาการดีขึ้นแล้วหรือ”

 

...

 

“ไม่ได้เป็นอะไรแล้วครับ”

 

...

 

คนที่ร่วมโต๊ะทานอาหารต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกแปลกใจ ยกเว้นผู้เป็นบิดาของทั้งสองคนเอาแต่นั่งพูดคุยไม่ได้สนใจบรรยากาศของคนรอบข้างเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น

 

“รู้จักพี่เขามาก่อนแล้วหรือคะ ” นายหญิงของบ้านเอ่ยถามลูกชายคนสุดท้องที่นั่งเม้มปาก

 

“เปล่า ...”

 

พร้อมเป็นคู่แห่งโชคชะตาของผมครับ

 

นัยน์ตาคมจ้องไปที่คนตัวเล็กพร้อมกับยกยิ้มบางๆ หลังจากที่เจอกันเมื่อเที่ยงสิ่งที่เขาตั้งใจว่าจะทำในวันนี้ก็มีอันต้องเก็บพับจนสุดท้ายจู่ๆก็คิดตามมาที่นี่เพียงเพราะสิ่งที่พ่อพูดก่อนจะออกจากบ้านนั้นดังเข้ามาในหัว

 

“ ไม่ได้บังคับแต่ถ้าไม่มาแล้วจะเสียใจ ”

 

แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเรื่องนี้ ...

 

ทั้งห้องอาหารตกอยู่ในความเงียบเมื่อประโยคที่แสนธรรมดาถูกเอ่ยออกไป ประโยคที่ทำเอาทุกคนนิ่งค้างในความบังเอิญ

 

“จริงหรือตัวเล็ก” พี่ชายคนโตเอ่ยถามในสิ่งที่ไม่อยากจะเชื่อเพราะเขานั้นเคยได้ยินชื่อของภาคภพอยู่ไม่มากก็น้อย หนึ่งในผู้บริหารของบริษัทจักวรรษที่เรียกได้ว่าฝีมือบริหารเก่งกาจอยู่พอตัวแถมยังพ่วงความเจ้าชู้อยู่ใช่ย่อย

 

“พร้อมไม่รู้”

 

“กลิ่นการเวกหอมฟุ้งเพียงนี้ นี่ไม่ใช่กลิ่นหอมจากตัวเราหรอกหรือ” รอยยิ้มมุมปากทำให้คนตัวเล็กกำมือเข้าหากันแน่น นี่คนตรงหน้ากะจะต้อนให้เขาจนมุมให้ได้เลยหรืออย่างไรกัน!

 

หลักฐานมัดตัวจนดิ้นไม่หลุด สุดท้ายเจ้าของกลิ่นหอมก็ต้องยอมจำนนต่อหลักฐานที่คนทั้งบ้านต่างก็รู้ดี ...

 

“ ว่าอย่างไรเจ้าพร้อม ที่พี่เขาเอ่ยออกมาความจริงหรือพูดปดกัน ”

 

ถึงเขาจะแน่ใจอยู่แล้วว่าทั้งคู่จะต้องเป็นคู่แท้ แต่กระนั้นเลยเขาก็อยากรับฟังจากปากของลูกชายตนเองเพื่อให้มั่นใจว่าเขาจะไม่ฟังความข้างเดียว...

 

...

 

“ ครับ เขาเป็นคู่แห่งโชคชะตาของพร้อมเอง”

 

 


________________________________________


 



สวัสดีค่าก่อนอื่นต้องขอบคุณทุกคนเลยที่ให้กำลังใจกันมาอย่างล้นหลาม เราดีใจมากๆที่ทุกคนชอบ วันนี้เราจะมาพูดเรื่องภาษาที่ใช้ จะเห็นได้ว่าถ้าคนที่เคยอ่านพีเรียดไทยจ๋ามาจะรู้สึกว่าอ่านเรื่องนี้อ่านแล้วไม่เห็นจะไปทางภาษาพีเรียดเท่าไหร่เลย ซึ่งเราจะบอกว่าเราจงใจค่ะ เพราะเราเป็นคนอ่านภาษาไทยที่เป็นคำศัพท์ยากๆไม่ได้ ;-;  ไม่ได้ในที่นี้คืออ่านแล้วแบบมันไม่เข้าใจ555555 หรือไม่ใช้แล้วเราอ่านสะดุด เราจึงพยายามปรับภาษาให้ง่ายต่อการอ่านเรียกได้ว่าเป็นการเก็บเกี่ยวกลิ่นอายน่าจะดีกว่า แต่ถ้าเจอคำผิดนี่ไม่ได้จงใจนะคะบางทีอ่านซ้ำๆหลายๆรอบแล้วมันเบลอแหะๆ


ไรท์อยากอ่านข้อความจากทุกคนเลย อ่านแล้วมีความสุขมากๆเลยค่ะ  ♡ 

 


T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 701 ครั้ง

1,210 ความคิดเห็น

  1. #1152 Movaana (@cjpoo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 21:29
    ตาพี่เเกล้งน้องงง เขินอ่าาา เหมือนทุกคนรุมน้องเลย

    กอดน้าพร้อมน้า
    #1152
    0
  2. #1143 brunette_ (@brunette_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 05:15
    น้องน่ารักมากกกกกก
    #1143
    0
  3. #1139 นัทมิมิ (@nutpeeraya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 00:47
    ฮื่ออ เขินอ่ะ ขนาดมาแค่นี้นะ
    #1139
    0
  4. #1069 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 23:51
    ทุกคนรุมน้องอ่ะ
    #1069
    0
  5. #1012 chompoo--- (@chompoo---) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 19:33
    ไรท์สู้ๆน้าาาา
    #1012
    0
  6. #1003 saragrace096 (@saragrace096) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 23:05
    เอาแล้ว
    #1003
    0
  7. #1000 PCY__61 (@PCY__61) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 15:41
    แกล้งน้องงงงง
    #1000
    0
  8. #997 Kewalin Wongkraphan (@mildkwln88) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 13:54
    กี้ดดดพี่ภพต้อนน้องพร้อมจนมุมเลย ยังยืนยันคำเดิมนะคะว่าชอบภาษาของไรท์มากๆไม่ได้รู้สึกขัดเลย เยิ้ฟฟฟ
    #997
    0
  9. #993 Pupuuu_pt (@Pupuuu_pt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 00:01
    แค่นี้ก็เขินแร้วกรี๊ดดดดด​ ปล.ภาษาดีมากๆๆๆค่า
    #993
    0
  10. #975 dewwiizodiac (@dewwiizodiac) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 10:54
    น้องไม่อยากได้อ่ะ เข้าใจมั้ย 5555555
    #975
    0
  11. #896 rchnn (@rchnn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 20:03
    ดือมาก
    #896
    0
  12. #894 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 17:09

    อ๊ากก เจอกันแล้วว แต่เจ้าชู้อ่ะ ไม่ไหวๆ
    #894
    0
  13. #828 mykray (@chaengkray) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 09:24
    อิพี่แกล้งน้องงงงง

    พร้อมลูกหนูจะเปรียบพี่เขากับต้นตาลไม่ได้นะคะ
    #828
    0
  14. #785 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 00:46
    พี่เขาเจ้าชู้อ่ะ น้องคนดีเกินนนน อย่ายอมยกให้ง่ายๆนะคะ
    #785
    0
  15. #614 little daffodil (@wannyrenesmee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 07:12
    ได้เจอกันจนได้
    #614
    0
  16. #558 Allypreeze (@allypreeze) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 01:10
    กรี๊ด​ ตาพี่แรงมาก​ ร้ายสุดๆ
    #558
    0
  17. #492 promlikit (@promlikit13) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 16:22
    เจอกันแล้วววว ต่อไปจะทำยังไงล่ะเนี่ย
    #492
    0
  18. #476 JaedoThebest (@TTHHMB) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 11:30
    น้องได้เจอแน้วๆๆๆ
    #476
    0
  19. #412 WilawanTatee (@WilawanTatee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 00:19
    พี่มันร้าย!
    #412
    0
  20. วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 23:10
    กรี๊ดดดดดดดดดดด ตาพี่คือพูดออกมาเลยอ่ะ แอร๊ยยยยยยย ชอบที่พูดกลางโต๊ะอาหาร ทุกคนนิ่งค้าง555555555555
    #395
    0
  21. #372 Poppiesvanillie (@wholese) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 22:54
    ไม่อยากเจอก็ต้องเจอค่ะลูกพร้อมม
    #372
    0
  22. #355 sher_n (@parkchanyeol1998) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 21:22
    คุณพี่! มาแรงแซงโค้งไปเลยค่ะ น้องพร้อมคงทั้งเขินทั้งอายยย น่ารักมากก ชอบมากๆค่ะ
    #355
    0
  23. #303 thepikka (@namnart) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 09:27
    คุณพี่รุกแรงมากค่ะ ฮืออออ น้องทำตัวไม่ถูก
    #303
    0
  24. #301 punnada400 (@punnada400) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 22:02

    ชอบมากค่าาาา><

    #301
    0
  25. #300 TheHobbit (@TheHobbit) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 00:53
    เจ้าดอกการเวกและธูปหอมของแม่ ฮือ ภาษาดีเหลือเกินนั่งอ่านและเห็นภาพเลยค่ะ ถ้าเหนื่อยก็พักนะคะอย่าหักโหมเน้อ
    #300
    0