พ ร้ อ ม ชี วั น | [ omegaverse ]

ตอนที่ 8 : ชอบธรรม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,022 ครั้ง
    13 ต.ค. 62



ชอบธรรม

07


หลังจากที่ภารกิจลุล่วงเป็นที่เรียบร้อย คนอายุน้อยแห่งบ้านวัฒนาชัยก็เอาแต่ทำหน้าตาสดใสตั้งแต่เช้าจรดเย็น แถมยังใจดีจับองครักษ์อาบน้ำแปรงขนซะเอี่ยมอ่องราวกับว่าส่วนที่เป็นเคยสังกะตังนั้นไม่มีอยู่จริง


“มะลิ มะลิ มะลิ” ลูบขนไปก็พลางเรียกชื่อเจ้าสัตว์สี่ขาที่ยอมนอนนิ่งไม่กระดุกกระดิกเพราะถูกฝึกฝนมาอย่างดี หนำซ้ำยังต้องมาเป็นหมอนหนุนให้กับเจ้านายตัวจ้อยได้ซบอิงอยู่ที่สวนหลังบ้าน


“กลับมาเป็นมะลิหอมแล้ว อย่าลงไปเล่นกับปลาคาร์ปในบ่อของคุณพ่ออีกเข้าใจไหม ไม้เรียวในมือป้านวลสั่นไปหมดตอนเดินมาฟ้อง”


ขณะที่เจ้าตัวกำลังนั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับการจัดดอกไม้ จู่ๆ แม่บ้านคนสนิทก็เดินมาหาพร้อมบอกว่าลูกสมุนตัวโปรดนั้นได้กระทำการอุกอาจกระโจนลงบ่อลงไปทักทายปลาคาร์ปชุดใหม่ที่พึ่งลงไว้เมื่อวานซืน ส่งผลให้สิ่งมีชีวิตในบ่อนั้นกระโดดขึ้นมาหายใจพะงาบๆ อยู่บนบกด้วยความตกใจ


“ปลาคาร์ปหนึ่งตัวค่าขนมทั้งปีเชียวนะ”


ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมอนหนุนทำให้มือเล็กได้แต่ตีเบาๆ ไปที่กลุ่มขนนุ่มเป็นการลงโทษที่เมินเฉยใส่ มะลินั้นเป็นหมาฉลาดถ้ารับรู้แต่ไม่เห็นด้วยก็จะทำเป็นหูทวนลมเหมือนสับสนว่าไม่รู้ความใดๆ


“คราวหน้าได้อดข้าวเย็นแน่ๆ”

“หงิง”

“ทีเรื่องปากท้องนี่รีบทักท้วง”

“หงิง”


สายลมพัดพายอดกิ่งไม้โอนเอนไปมาตามกระแส ก้อนเมฆลอยล่องชวนพาให้จินตนาการเป็นรูปร่างนานาสายตาของคนตัวเล็กก็เริ่มเลือนรางเพราะเปลือกตาที่คล้อยลง


‘ป่านนี้เรือจะล่องไปถึงไหนแล้ว’


หลังจากที่สั่งสอนลูกสมุนได้ไม่นานตาที่ปรือก็ปิดสนิทพร้อมกับลมหายใจสม่ำเสมออาจเพราะเมื่อคืนนั้นพักผ่อนไม่เพียงพอจึงทำให้เข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างง่ายดายโดยมีร่มคันเล็กกำบังแดดไว้ไม่ให้ไล่เลียบนผิวบาง


“คุณน้าไม่อยู่หรือครับ”

“วันนี้คุณผู้หญิงออกไปข้างนอกค่ะ เหลือแต่คุณหนูเล็กที่อยู่บ้าน”


เสียงพูดคุยบ่งบอกว่าตอนนี้ภายในบ้านนั้นมีแขกคนสำคัญที่หอบหิ้วของฝากจากแดนไกลมาเต็มสองไม้สองมือ ชายหนุ่มในมาดเนียบทุกกระเบียดนิ้วจัดแจงแยกสิ่งของเพื่อให้คนในบ้านนำไปเก็บไว้ในที่ทางเหมาะสม


“นี่ของป้านวลครับ ผมหวังว่าป้าจะชอบ”


กล่องน้ำหอมในถุงสุดหรูถูกหยิบยื่นไปให้กับคนเก่าแก่พร้อมกับขนมสไตล์ยุโรปอีกสองสามอย่างที่เจ้าตัวคัดสรรมาเป็นอย่างดีว่าเหมาะกับคนสูงอายุตรงหน้า


“โถ่คุณหมอป้าเป็นแค่คนรับใช้ไม่ต้องซื้อมาเผื่อแผ่คนแก่คนนี้หรอกค่ะ ขนมเก็บไว้ให้คุณหนูเล็กดีกว่ามังคะดูท่าราคาจะมากโข”


“ไม่ได้แพงมากมายอะไรหรอกครับ ผมเลือกให้ป้าอยู่นานสองนาน ส่วนขนมของพร้อมนั้นกินพื้นที่ไปเกือบครึ่ง ป้ารับไว้เถอะครับไม่เช่นนั้นผมคงเสียใจแย่”


ฝ่ามือเหี่ยวย่นรับถุงกระดาษตรงหน้ามาเปิดดูก่อนส่งยิ้มเป็นการขอบคุณ ถึงแม้จะไม่ได้พบเจอกันมานานแต่หลายๆ อย่างนั้นก็ยังคงชัดเจนว่าคนตรงหน้าช่างแสนดีราวกับเทพบุตรจุติลงมาเกิดเช่นเคย


“กลับมาคราวนี้จะอยู่ที่พระนครนานแค่ไหนกันคะ”

“คงจะตลอดไปถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงครับ แล้วนี่พร้อมอยู่บนห้องหรือปกติเห็นชอบนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น”


แขกผู้มาเยือนเอ่ยถามหญิงชราด้วยความแปลกใจเพราะทุกครั้งที่มาหามักจะเจออีกฝ่ายนั่งอ่านหนังสือหรือไม่ก็นั่งปักผ้าอยู่บนโซฟาเป็นภาพชนชินตา แต่วันนี้กลับไม่เจอเจ้าของร่างเล็กอยู่ในที่ที่คุ้นเคย


“อยู่ที่สวนหลังบ้านกับมะลิค่ะ ให้ป้าไปตามคุณหนูให้ไหมคะ”

“เช่นนั้นไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเดินไปหาเจ้าตัวเอง”

“แล้วนี่คุณหมอจะอยู่ทานข้าวเย็นด้วยเลยไหมคะ ป้าจะได้จัดเตรียมไว้อีกที่”

“ครับ พอดีผมมีเรื่องจะคุยกับคุณลุง ยังไงก็ขอรบกวนป้านวลด้วย”

“รบกวนอะไรกันละคะไปหาคุณหนูเถอะค่ะ แกคงดีใจน่าดูที่เจอคุณหมอ”


หญิงชรายิ้มจางๆ ก่อนเดินจากไปเพื่อเตรียมน้ำท่า ปล่อยให้ช่วงขายาวก้าวเดินไปหลังบ้านด้วยความคุ้นเคยเพราะเข้าออกที่นี่มาตั้งแต่ครั้นยังเป็นแพทย์ฝึกหัด ถึงแม้ไม่ได้มาเหยียบนานนับปีแต่กระนั้นทุกสิ่งอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง


“มานอนตากแดดเช่นนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายเอา”


พ้นหลังบ้านไม่กี่ก้าวชายหนุ่มก็ต้องโคลงศีรษะเมื่อพบเจอกับสิ่งที่ตนตามหา ทั้งคนทั้งหมาต่างหลับใหลไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ไม่นานพอที่จะได้เข้าไปใกล้ๆ เจ้าสัตว์สี่ขาก็ลืมตาตื่นเพราะหูไวก่อนลุกไปหาคนย่องเบาพานทำให้เจ้านายตัวเล็กรู้สึกตัวตื่นตามไปด้วย


“ไงมะลิไม่เจอกันแป๊บเดียวโตไวกว่าคนเลี้ยงเสียแล้วสิ”


ดวงตาเรียวหรี่มองตามต้นเสียงก่อนลุกพรวดขึ้นมานั่งขยี้ตาราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่พบเห็น ...


“พี่ธรรม”


เพราะอีกฝ่ายนั้นอยู่ห่างไกลลับฟ้าทำไมจึงมายืนยิ้มร่าอยู่ที่หลังบ้านของเขาได้ทั้งที่ยังไม่ถึงกำหนดกลับ …


“ครับ”

“พี่ธรรมจริงๆ หรือ”


น้ำเสียงใสเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยความฉงนใจ ช่วงขายาวจึงก้าวเดินเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับส่งมืออุ่นไปให้คนถามจับเพื่อพิสูจน์ว่าที่เห็นนั้นไม่ใช่ความฝันแต่อย่างใด


...


“พี่ธรรมจริงๆ ด้วย” เมื่อพิสูจน์แล้วว่าไม่ใช่เพียงความฝันเจ้าตัวนั้นก็โผลเข้าหาคนคุ้นเคยด้วยความดีใจเพราะหลังจากที่อีกฝ่ายนั้นมาล่ำลาบอกว่าถูกส่งตัวไปดูงานในที่แสนไกลถึงเมืองน้ำหอม การไปที่โรงพยาบาลนั้นก็เป็นเรื่องยากสำหรับคนกลัวเข็ม


“กลับมาจากฝรั่งเศสตั้งแต่เมื่อใด ไหนพี่ทัพบอกว่าพี่ธรรมจะกลับอีกสองเดือนหน้ามิใช่หรือ”

“งานเสร็จก่อนกำหนด พี่เลยกลับมาไทยก่อนคณะ”


คนที่ได้ฟังพยักหน้ายิ้มตาหยีบ่งบอกถึงความดีใจที่ได้พบเจอ ก่อนแบ่งพื้นที่ให้อีกฝ่ายได้ทิ้งตัวลงข้างๆ แล้วเหลือบมองสอดส่องดูว่าใบหน้านั้น…ยังคงดูดีเช่นเดิมอยู่หรือไม่


“ระหว่างที่พี่ไม่อยู่มีอะไรจะเล่าให้ฟังไหม”

“มากมายจนไม่รู้จะว่าเรื่องใดก่อนดี”

“เยอะขนาดนั้นเชียว”

“อื้อฮึ ก็พี่ธรรมหายไปนาน”

“น้อยใจหรือพี่ขอโทษนะ”


คำพูดออกแนวตัดพ้อกับใบหน้าหงอยทำให้คนหามาได้แต่กล่าวคำขอโทษออกมาด้วยใจจริง เพราะเคยบอกไว้ว่าจะกลับมาให้พบหน้าบ่อยๆ แต่ทางไกลนั้นยากจะทำตามที่ได้ลั่นวาจาออกไป


“พร้อมรู้อยู่แล้วว่าพี่ธรรมไม่ว่างกลับมาหาหรอก เป็นคุณหมอนั้นแสนเหนื่อย”

“แต่ถ้าเจอคนไข้น่ารักแบบเราพี่คงไม่เหนื่อยเท่าไหร่”


คนถูกชมย่นจมูกให้กับคำหวานของคุณหมอประจำตัว ปากก็หวานมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแต่โดนชมกี่ครั้งก็ไม่เคยชินเสียที


“ได้ข่าวว่ามีฮีทแรกแล้วหรือ”

“พี่ธรรมรู้ได้อย่างไร”

“มีอะไรเกี่ยวกับเราที่พี่ไม่รู้ แถมยังมีสร้อยแทนใจสวมใส่อยู่เสียด้วยสิ”


เพราะถูกทักเรื่องสร้อยคอเจ้าตัวจึงถึงบ้างอ้อ ใบหน้าเนียนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเก็บสร้อยที่โชว์หราออกมาด้านนอกกลับเข้าไปในเสื้อดังเดิมเหมือนไม่อยากให้อีกฝ่ายจ้องมองกันนานเกินไป


“ใครกันผู้โชคดีคนนั้น”


คุณหมอยกยิ้ม แววตานั้นแสดงออกมาถึงความยินดีที่อีกฝ่ายได้พบคู่แท้ แต่กลับเป็นด้านของคนตัวเล็กที่ก้มหน้าก้มตาเด็ดดึงใบหญ้าในสวนจนแหว่งเป็นหย่อมเพราะกำลังคิดบางสิ่ง


“อยากจะเล่าอะไรเกี่ยวกับเขาให้พี่ฟังไหม”

“พี่ธรรมอยากฟังหรือ”

“ก็เก็บไว้พิจารณา ถ้าผ่านก็จะได้ทำความรู้จักเอาไว้เสียหน่อย”


น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่เคยมีความลับระหว่างคุณหมอกับคนไข้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรเพราะเคยรักษาอาการผวาครั้นเยาว์วัยของคนตัวจ้อยจึงพูดเปิดใจกันเป็นกิจวัตร



“เขาบุคลิกสง่าไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูดีไปเสียหมด”


หลังจากนิ่งคิดไปหลายนาทีเพราะไม่รู้จะเริ่มต้นเช่นไร แต่พอนึกถึงอีกฝ่ายขึ้นมาก็พลันให้คิดถึงกลิ่นหอม ขนตางอนจึงกะพริบใช้ความคิดก่อนค่อยๆ เอื้อนเอ่ยสิ่งที่อยากพูดออกไป


“แต่สายตาเขาเจ้าเล่ห์นัก แถมยังชอบพูดให้พร้อมต้องใช้สมองไตร่ตรองอยู่เรื่อย พร้อมคิดตามไม่ทัน ...”


“พร้อมไม่รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วเขาเป็นคนเช่นไร บางทีเขาก็ดูไม่น่าคบค้า แต่บางคราเขาก็ดูเหมือนคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ...”


เสียงพูดคุยของคนทั้งสองทำให้นายหญิงของบ้านที่พึ่งกลับมาจากธุระหันไปถามหญิงชราที่เดินถือแก้วน้ำสองใบกับขนมผ่านหน้าไปด้วยความแปลกใจ


“พร้อมอยู่กับใครหรือคะป้า”

“คุณหมอชอบธรรมค่ะ”

“ชอบธรรมกลับมาแล้วหรือคะ”

“ค่ะ หอบหิ้วของฝากมาเต็มสองไม้สองมือ”


นายหญิงของบ้านพยักหน้ารับรู้ก่อนปล่อยให้หญิงสูงวัยยกน้ำไปให้คนทั้งคู่ด้านนอก คล้อยถึงบ้านได้ไม่นานผู้เป็นสามีกับลูกชายคนโตก็กลับตามมากันติดๆ


“รถของเจ้าธรรม?”

“ค่ะ ตัวอยู่ที่สวนหลังบ้าน...”

“กับเจ้าพร้อม”


รอยยิ้มของภรรยาบ่งบอกว่าเป็นคำตอบที่ถูกต้อง ผู้เป็นสามีไม่ได้มีสีหน้าผิดคาดแต่อย่างใดเพราะรู้อยู่แล้วว่าสองคนนั้นสนิทสนมกันจนเคยคิดว่าในภายภาคหน้าอาจจะมีลูกเขยเป็นหมอ …


“กลับมาถูกเวลาเสียด้วย”


เสียงของจอมทัพซึ่งเป็นเพื่อนสนิทคนที่ตกอยู่ในบทสนทนาเอ่ยขึ้นพร้อมกับโคลงหัวไปมาเพราะความเหนื่อยล้า จู่ๆ ก็โผล่มาทั้งที่พึ่งคุยกันไปว่าอีกสองเดือนกว่าจะเคลียร์งานเสร็จไหนเลยตัวถึงมาโผล่ที่นี่ได้ ...


“คนปลื้มกลับมาเช่นนี้เห็นทีคนไกลจะตกที่นั่งลำบากเสียแล้วกระมัง”


พอได้เห็นรอยยิ้มแป้นบนใบหน้าลูกชายคนเล็กผู้เป็นพ่อก็กลับหนักใจขึ้นมาเสียดื้อๆ ในเรื่องที่ตัดสินใจลงไป


“ชีวิตความรักก็ต้องมีอุปสรรคกันบ้างสิคะ ไม่ดีหรืออย่างน้อยก็ทำให้ฝ่ายนั้นรู้ว่ามีคนที่พร้อมจะดูแลลูกของเรา มิใช่จะมาขอกันง่ายๆ แล้วเห็นเป็นของตายไร้ราคา”


คำพูดปลอบก่อนเดินเยื้องก้าวเข้าไปในครัวทำให้สองพ่อลูกต้องขนลุกซู่เพราะรอยยิ้มมุมปากอย่างผู้อยู่เหนือสิ่งอื่นใด


“ผมว่าเมตกานั้นความคิดความอ่านไม่ได้ด้อยไปกว่าชนชั้นอื่นเหมือนที่ใครๆ ได้ว่าไว้”


“พึ่งคิดได้หรือ ฉันคิดได้ก่อนตั้งแต่เมื่อสามสิบปีที่แล้วตอนแต่งงานกับแม่ของแกนั้นแหละ...”














ผ่านพ้นหลายวันจวบจนมาถึงที่หมายภาคภพพร้อมกับลูกน้องคนสนิทมุ่งตรงมายังสถานที่คุ้นเคยทันทีหลังจากเรือจอดเทียบท่าเพราะมีธุระที่สำคัญต้องรีบจัดการก่อนสิ่งใดทั้งปวง …


“จะไม่กลับไปบ้านใหญ่ก่อนหรือครับ”

“ไปบ้านอาชา”


น้ำเสียงขรึมสั่งสารถีให้พาไปยังคฤหาสน์หรูของผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ ขณะที่สมองก็กำลังคิดไตร่ตรองหาทางก็ไขปัญหา แต่สุดท้ายก็คงไม่พ้นต้องให้คนที่อยู่ทางนี้เป็นคนอธิบายเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น


“สวัสดีครับคุณภพ”


เสียงลูกน้องคนคุ้นเคยของเจ้าบ้านออกมาต้อนรับพร้อมพาเดินเข้ามายังห้องรับรอง ก่อนจะขึ้นไปตามนายใหญ่ที่เข้าห้องนอนแต่หัวค่ำมาสามสี่วันติด ผิดนิสัยคนชอบนอนเช้าหลังจากที่ได้เด็กผู้ชายตัวขาวสติฝันเฟื่องมาไว้ในครอบครองชั่วคราว ...


“อาชาอยู่ไหน ทำไมช้านัก”


เพราะมาถึงได้พักใหญ่แต่เจ้าของบ้านยังไม่โผล่หัวออกมาดูดำดูดี แขกผู้มาเยือนจึงต้องออกปากถามไถ่ว่าเหตุใดจึงชักช้าหาใช่เรื่อง


“คุณอาชาบอกว่าเชิญคุณภพนั่งดื่มน้ำใบบัวบกให้ชื่นใจก่อนครับ ไว้เสร็จกิจกับคุณกันตาแล้วจะรีบลงมาหาโดยไว”


ไม่ใช่การพูดเล่นเพราะหลังจากพูดจบน้ำใบบัวบกเหยือกใหญ่ถูกจัดวางไว้บนโต๊ะพร้อมกับแก้วทรงหรูให้แขกผู้มาเยือนได้ไว้ดื่มดับกระหายระหว่างการรอ...


ประโยคคำสั่งที่ถูกส่งผ่านมายังลูกน้องคนสำคัญทำให้ชายร่างสูงเปรยตานิ่งจ้องมองรูปเพื่อนสนิทในห้องรับแขกพร้อมกับชูนิ้วกลางเป็นเครื่องหมายแสดงความนับถือ


“รู้ว่าดูอยู่ไม่มีใครเล่นด้วยรึไงถึงได้ทำตัวเป็นเด็กขาดความอบอุ่น”


เสียงหัวเราะในลำคอก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาแบบชายไทย สายตายียวนกับท่าทางกวนเบื้องล่างนั้นไม่ต้องถามไถ่ว่าทำไมไปโผล่ที่ใดก็มีแต่คนจะหวังลอบสังหารชายตรงหน้าให้สิ้นชีพ ...


“เหงาสิ มัวแต่เลี้ยงเด็กให้คุณภพจนไม่มีเวลาออกไปหาเรื่องจรรโลงใจทำของขาดมาหลายวันไม่มีคนมาเติมเต็ม”


ช่วงขายาวย่างกายเข้ามาในบริเวณโปรดของห้องนั่งเล่นก่อนทิ้งตัวลงนั่งอย่างสบายใจ พร้อมผายมือเชื้อเชิญแขกคนสำคัญให้นั่งลงฝั่งตรงข้าม


“เห็นหายไปหลายวันนึกว่านอนตายอยู่ใต้ก้นแม่น้ำไปเสียแล้ว อุตส่าห์ดีใจนึกว่าไม่ต้องคืนคนที่รับมาดูแล”

“ขนาดคนที่สมควรตายอย่างแกยังลอยหน้าลอยตามาได้จนถึงป่านนี้ เห็นทีฉันคงไม่ตายง่ายๆ ”


เจ้าของบ้านเดาะลิ้นแล้วพยักหน้ารับอย่างพอใจในคำที่ภาคภพโต้ตอบ ใบหน้าคมยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มเหมือนไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดใดๆ ที่ผ่านเข้ามาในโสตประสาทแม้แต่น้อย


“มาดึกดื่นเช่นนี้คงไม่ได้จะมาเพื่ออวยพรกัน”

“ฉันมารับกันตา”


ไม่ต้องต่อความยาวสาวความยืดสาเหตุที่แท้จริงก็ได้ลั่นวาจาออกมาจากปากแขกผู้มาเยือนที่นั่งหน้านิ่งผิดกับเจ้าของบ้านอารมณ์ดีผิดปกติ...


“ก็ไม่ได้อยากขัดความประสงค์ แต่คุณลุงสั่งให้ฉันดูแลเด็กคนนี้ไว้จนกว่าเรื่องทุกอย่างจะเรียบร้อย”

“แกก็รู้ว่าพ่อไม่มีสิทธิ์สั่งเพราะกันตาจดทะเบียนเป็นเมตกาในปกครองของฉัน ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับคนในตระกูล อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้นจะดีกว่า...”


คนฟังพยักหน้าเข้าใจในทุกสิ่งที่อีกฝ่ายกล่าวออกมาแต่สีหน้าก็ยังคงไม่ทิ้งลายความกวนบาทาที่สั่งสมมานานอยู่ในสายเลือด


“แต่คุณภพก็รู้มิใช่หรือว่าการจดทะเบียนไม่สามารถทำอะไรให้คนที่อยู่เหนือกฎหมายอย่างผมหวาดกลัวได้”

...

“ไออาชา”

“ไม่เอาน่า อย่าพึ่งขึ้นไอ้อีเดี๋ยวจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้ลูกน้องฉันเห็น”


พูดจบก็ปัดมือไล่ชายชุดดำที่ยืนทำหน้าแหยงในคำพูดเจ้านายให้ออกไปจากบริเวณเหลือเพียงคนสนิทส่วนตัวที่รู้จักมักจี่กับทั้งสองมาเนิ่นนาน


“ชา กาแฟ หรือเหล้าดี? นี่ฉันพึ่งได้บรั่นดีมาจากเมืองนอกสนใจสักแก้วหรือไม่”

“เมื่อไหร่จะเลิกยิ้มแบบนี้”

“ก็ยิ้มแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร มึงนี่ยังไงมาบอกให้หยุดรอยยิ้มมหาเสน่ห์”


พอไม่มีบุคคลที่สี่ห้าการพูดคุยแบบเพื่อนสนิทจึงเริ่มต้นขึ้น เพราะรู้จักกันมานานนมจนเรียกได้ว่าต่างฝ่ายต่างก็รู้อุปนิสัยกันเป็นอย่างดี ดังนั้นการส่งผ้าขาวให้อยู่กับนักแต่งแต้มสีจึงเป็นสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงให้ห่างไกล


“ไปตามกันตาลงมา”

“เมียก็ไม่ใช่จะหวงทำไมนักหนา”

“ไปตามกันตาลงมา”

...

“ขึ้นไปตามสิ แต่ถ้าเจ้าตัวไม่กลับก็อย่ามาโกรธเคืองเสียแล้วกัน”


คำพูดที่ดูมั่นใจเกิดเหตุของเจ้าของบ้านท้าทายช่วงขายาวให้ก้าวตามกันมาด้านบนคฤหาสน์หรู ประตูห้องริมสุดถูกเคาะเป็นสัญญาณเรียกว่ามีคนต้องการพบเจอตัวคนด้านใน


“กันตา”

...

“พี่ภพ”


น้ำเสียงทุ้มคุ้นเคยทำให้บุคคลภายในห้องที่นอนกอดตุ๊กตาหมีลุกขึ้นมาเคาะประตูกลับคืนมาตามจำนวนที่ได้ยินแล้วเงี่ยหูรอฟังเสียงตอบรับจากภายนอก


“ฉันมารับกลับบ้าน”

“กันตาไปเฝ้าพระอินทร์แล้ว ไว้พรุ่งนี้พี่ภพค่อยมาใหม่นะ”

...


น้ำเสียงครุ่นคิดก่อนเงียบหายไปชั่วคราวทำให้ภาคภพขมวดคิ้วกับคำพูดที่ผิดแปลก ปกติแล้วแค่เห็นรถมาจอดที่หน้าบ้านเจ้าตัวก็รีบวิ่งปรี่เข้ามาหา แต่ไหนเลยวันนี้กลับทำเฉไฉเสแสร้งว่าหลับใหลไม่อยากพบหน้า


“ไม่คิดถึงกันหรือ ฉันอุตส่าห์รีบมาหา”

“คิดถึงซี่ กันตาคิดถึงพี่ภพ เอ๊ะ...กันตานอนแล้วตอบไม่ได้นะ ใช่ๆ ตอบไม่ได้”


แต่แล้วคนซื่อก็ยังเป็นคนซื่อจึงเผยสาเหตุที่ทำให้แปรเปลี่ยนไป เพราะถูกโน้มน้าวใจจากการติดสินบนโดยคนเจ้าเล่ห์ว่าอยากได้สิ่งใดขอให้บอกแค่ทำแสร้งแกล้งหลับไม่ให้ภาคภพพาตัวกลับไปได้ก็พอ


“อาชากันตาเผลอตอบพี่ภพไปเช่นนั้น กันตายังจะขอพรวิเศษได้อยู่ไหม...”


คำถามอู้อี้หลังประตูทวงถึงสิทธิ์ที่จะได้รับไว้วันพรุ่ง เพราะทำสัญญาด้วยปากเปล่ากับคนดูแลชั่วคราวว่าถ้าแกล้งหลับไม่กลับไปจะได้พรวิเศษขออะไรก็ได้หนึ่งข้อ แต่ดูเหมือนคนสติฝันเฟื่องจะไม่เข้าใจความหมายของการเสแสร้งแกล้งทำผลจึงออกมาดังที่เห็น ...


“ได้สิ ปิดไฟนอนแล้วพรุ่งนี้อยากได้สิ่งใดค่อยมาบอกฉัน”

“กันตาอยากได้ลูกแก้ว”

“จะให้จ้านไปเหมามาให้ทั้งตลาดถ้าเชื่อฟังกัน”

“ปิดไฟแล้ว กันตาปิดไฟแล้วนอนหลับฝันดีคืนนี้อย่ามาเคาะเรียกกันตาอีกนะพี่ภพ แต่ถ้าเป็นพรุ่งนี้กันตาก็ยังคิดถึง พี่ภพค่อยมาเคาะเรียกใหม่แล้วกันตาจะออกไปหา”


ประโยคขับไล่ทำให้ภาคภพยิ่งขมวดคิ้วเข้าหากันหนักใจคิดอยากจะพังประตูเข้าไปเอาตัวคนในปกครองออกมาให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะเสียงทักของตัวบงการสิ่งที่คิดไว้จึงต้องหายไปในชั่วพริบตากลับมามองคนที่ก้มเก็บบางสิ่งขึ้นมาไว้ในกำมือ …


“ผ้าเช็ดหน้าลายพิกลนี่ของผู้ใด”


ชายผิวเข้มหยิบผ้าผืนบางสีขาวขึ้นมาจากพื้นจับพลิกซ้ายขวาก่อนจดจ้องตัวหนังสือขยุกขยิกแล้วอ่านออกเสียงลายที่ปักไว้บนผืนผ้า…


“พร้อมชีวัน”


“ไปจับพลัดจับผลูหยิบติดมือมาจากไหนเล่าคุณภพหรือใครให้มาเป็นของแทนใจ...”


พอประติบประต่อเรื่องด้วยสมองอันชาญฉลาดอาชาก็ไขข้อข้องใจได้ไม่ยาก เมื่อเพื่อนรักที่นัยน์ตาอ่อนยวบลงชั่วครู่นั้นชักสีหน้าเคร่งขรึมผิดปกติเกินความจำเป็น…


ด้านภาคภพแค่ได้ยินชื่อก็พลันให้คิดถึงใบหน้าพะง้ำพะงอกับดวงตาพระจันทร์เสี้ยววงน้อยๆ แต่พอสบตาเข้ากับเจ้าของบ้านทุกสิ่งอย่างก็อันตรธานหายไป…


“กลิ่นเมตการุ่นๆ ให้ทายอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ด”


เผลอคิดเลื่อนลอยเพียงอึดใจไม่ทันได้คว้าเก็บของสำคัญ คนจัญไรก็ยกผ้าขึ้นดอมดมราวกับว่าตนเองเป็นเจ้าของโดยไม่ถามไถ่ตัวจริงที่ยืนนิ่งค้าง



“บ๊ะ หอมชื่นใจ! ผ้าเช็ดหน้ายังหอมถึงเพียงนี้ ตัวจริงเล่ากลิ่นคงหอมฟุ้งไปทั่วน่าดูตอนถูกกลั่นแกล้ง”



เพราะรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นสิ่งของสำคัญไม่เช่นนั้นคนอย่างภาคภพคงไม่คิดวิปลาสพกอะไรเช่นนี้ไว้ติดตัว แต่ด้วยอุปนิสัยส่วนตัวก็ยากนักที่จะไม่หยิบยกสิ่งผิดแปลกขึ้นมาเป็นประเด็นแหย่เล่นให้เพื่อนรักนั้นกระชุมกระชวย ... 


“ไออาชา”


ใบหน้าหื่นกระหายอย่างไม่ปกปิดทำให้ภาคภพต้องขบกรามแน่นแถมนัยน์ตายังเปลี่ยนเป็นสีเทานักล่าประกาศกร้าวว่าเล่นเกินขอบเขตไปไกล ไม่ใช่ไม่เคยได้ยินคำพูดหรือการกระทำแบบนี้เพราะกับอีกฝ่ายถือว่าทำเรื่องจัญไรเป็นอาจิณ แต่กับผ้าสีขาวที่เจ้าตัวยังไม่ได้แตะต้องเลยแม้น้อย …


“หื้ม”


“ไอเวรตะไล อยากตายนักรึไง”








[ปล. นัยน์ตาเปลี่ยนสีจะเกิดเฉพาะในอัลตกาเพื่อข่มผู้อื่น เวลาโกธร โมโห และร่วมรัก … ]











     โกรธแล้วนะ คุณใหญ่โกรธแล้วอาชามาตัดหน้าคุณใหญ่แบบนี้ได้ยังไง 555555 ใครเป็นห่วงเรื่องกันตา … ไม่ต้องห่วงแล้วนะคะกันตาต้องการแค่ของเล่น กิน แล้วก็นอนไม่มีพิษภัยใดๆ แต่คนเลี้ยงดูจะทำให้เกิดปัญหาไหมนั่นอีกเรื่องนึง ;-; ส่วนคุณหมอนั้น ... รออ่านกันต่อไปค่ะ อิอิ


     จะบอกว่า #พร้อมชีวัน มีแพลนรวมเล่มนะคะถึงจะพึ่งมี 8 ตอนก็ตาม (คิดการใหญ่จะได้มีแรงเร่งตัวเอง ) กะคร่าวๆ น่าจะมีทั้งหมด 20-25 ตอน + ตอนพิเศษอีก 5 ตอน (อันนี้ยังไม่แน่ใจแต่จะรวมให้ได้ 1 เล่ม) จึงมาเรียนเพื่อทราบเผื่อมีคนสนใจแล้วต้องหยอดกระปุกหมู



แอบรอคอมเมนต์กับหัวใจดวงน้อยๆ หลังห้องของกันตา เจอกันตอนหน้าจ้า ♡




T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.022K ครั้ง

1,205 ความคิดเห็น

  1. #1161 Maybyunbyun (@Maybyunbyun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 18:27
    กันตาอย่ามาทำให้พร้อมเข้าใจผิดนะ รู้ว่ากันตาไม่ผิด ผิดที่คุณใหญ่เป็นห่วงมากไป
    #1161
    0
  2. #1160 little daffodil (@wannyrenesmee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 21:50
    กันตาเป็นใคร สำคัญยังไงกับคุณภพ
    #1160
    0
  3. #1159 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 16:17

    ทำไมชั้นรู้สึกเอ็นดูกันตาขึ้นมาแล้วล่ะ คุณใหญ่อย่าให้วุ่นวายเลยนะ ขอร้องงง คุณหมอคือใคร เค้าเป็นใครหนออ เค้ามาจากไหนน~~ มาแค่นี้เราก็รู้สึกถึงความอบอุ่นแล้วค่ะ ชอบจังงง /// รอนะคะไรท์ มาเร็วๆน้าา สู้ๆนะ
    #1159
    0
  4. #1158 แพะบยอน❤ (@zpen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 14:00
    เนี่ยคุณใหญ่ช้าปัยหม่ดดดดดดด
    #1158
    0
  5. #1157 Movaana (@cjpoo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 21:57
    ถ้าคุณใหญ่เกเร เราจะเอาลูกเขยหมอนะ
    #1157
    0
  6. #1151 feiliya123 (@feiliya123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 13:59
    น่ารักกกกกกกก
    #1151
    0
  7. #1147 sthinteresting (@sthinteresting) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 19:57
    สู้สู้ค้าไรท์
    #1147
    0
  8. #1145 brunette_ (@brunette_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 11:06
    น่ารักมากกกกกกกกกพึ่งเจอวันนี้ ภาษาดีมากๆๆๆๆๆนี่คือโอเมก้าเวิสำีเรียดที่ตามหาเลย เเงงชอบมากๆค่ะ รอเลยยยยยยยย
    #1145
    0
  9. #1137 TheHobbit (@TheHobbit) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 00:26
    หวงเขาเสียจนเสียอาการเลยนะคุณภาคภพพพพ อาขานี่ก็นะแหม่5555 ต้องยอมเขาแหละนึกอิมเมตเป็นเจ้าหมีเฉยเลย
    #1137
    0
  10. #1136 i-squid (@i-squid) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 00:19
    อันดับแรก ขออนุญาตชมไรต์ที่ใช้คำว่าจุติได้อย่างถูกต้องตามหลักภาษาไทย วู้ววู้วววว~ นานนานทีจะเห็นคนใช้ถูกเลยดีใจ 5555 อยากรู้ว่าถ้าพี่ภพเห็นน้องพร้อมกับคุณหมออยู่ด้วยกันจะเป็นยังไง รีบกลับมาหาน้องพร้อมนะคะพี่ภพ มิเช่นนั้นจะยกให้คุณหมอเล้ยยยย 5555 ล้อเล่นๆๆๆ // สู้สู้นะคะไรต์ ^^
    #1136
    0
  11. #1135 ฺBraaaaaa.- (@Bewerebean_s) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 23:11
    ไรท์บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องกันตา ใจอิชั้นนี่โล่งมากกกกกกก มีกังวลนิดนึงแต่เบาใจขึ้นแล้ว แพ้จริงๆนะบุคคลที่สามที่แสนดีขนาดนี้อะㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #1135
    0
  12. #1134 moonoi_loveairi (@moonoi_loveairi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 12:41
    เคลียร์ตัวเองไม่ได้ ก็เชียร์พร้อมกับชอบธรรมแค่นั้นไม่เห็นจะยาก เหอะ
    #1134
    0
  13. #1133 aumnimnew (@aumnimnew) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 10:38

    มีตัวแปรเพิ่มแล้ว ชอบอาชา สามารถทำให้คนขรึมแบบภาคภพเสียอาการ 5555 อยากให้ไรเตอร์บอกคาร์แรคเตอร์ตัวละครสำคัญๆตัวอื่นด้วยค่ะ เดาว่าอาชาคือจงอิน กันตาคือคยองซู ชอบธรรมคือเซฮุน รึเปล่า

    #1133
    0
  14. #1131 Poppiesvanillie (@wholese) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 07:32
    น้องพร้อมอาจจะเข้าใจผิด แต่กันตาไม่ได้อันตรายอะไรหรือเปล่า5555
    #1131
    0
  15. #1128 จีวอนชิ':) (@view1410) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 01:55
    เด็กในปกครองน่าจะอารมณ์สงสารเลยรับไว้หรือเปล่า แต่เคลียร์ตัวเองดีๆ นะคะคุณ จะไม่ยกลูกให้
    #1128
    0
  16. #1127 Kneazle LoveKyu (@thing2hp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 01:25
    กันตาเป็นเด็กน้อยอะ แต่คุณใหญ่ดูหวงกันตา แล้วก็หึงน้องพร้อม รออ่านเรื่องหมอชอบธรรมต่อจ้า และก็ถ้ารวมเล่ม ขอแบบ e book ได้ไหมคะ
    #1127
    0
  17. #1126 marshmallow_2 (@marshmallow_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 01:18
    สนใจเล่มค้าบ ฮือติดตามตั้งแต่ตอนแรกๆ ชอบมากค่ะ ไม่เปลี่ยนใจ แต่กลัวน้องเสียใจ ไม่อยากม่ามาก;-;
    #1126
    0
  18. วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 01:07
    พี่มีเด็กในปกครองอยู่แล้ว แล้วน้องพร้อมล่ะ ToT
    #1125
    0
  19. #1124 Saku Tipsakul Kerdpoka (@sakukuly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 00:57
    เห้อมมมม นี่แค่ต้นเรื่องพี่พระเอกยังจัดการได้ไม่ดีเลย กลางเรื่องต้องหน่วงแหละ กว่าจะได้รักกันดี
    #1124
    0
  20. #1123 notisez (@JesscxCha) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 00:13
    กันตาคือใครนะ
    #1123
    0
  21. #1122 Pupuuu_pt (@Pupuuu_pt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 00:13
    เง้ออผ้าเช็ดหน้ายังเก็บไม่ดีเลย​ น้องพร้อมสำคัญมั้ยอ่ะ​ แล้วถ้าห่วงมากนี่ก็แต่งงานกับกันตาเลยค่ะ​ ไม่ชัดเจนอย่ามายุ่งกับลูกดิชั้น​ #เปลี่ยนพระเอก​ #ทีมคุณหมออ!
    #1122
    0
  22. #1121 PookieChan (@PookieChan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 00:06
    กันตาคือใครคะน้องคุณภพเหรอ
    #1121
    0
  23. #1120 fernarc (@fernarc) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 23:41
    เอ๊ะ มันยังไงนะคุณใหญ่ พอไปถึงก็ไปหากันตาก่อนเลย ดูเป็นห่วงมากเลยเนอะ ชั้นเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่านะว่าคนที่คุณใหญ่เพิ่งจะบอกชอบไปและกำลังจะแต่งงานกันคือน้องพร้อมอะ ทั้งๆที่ตัวเองก็มีเด็กในปกครองอยู่แล้วเนี่ยนะ ทำไมถึงไม่ทำอะไรให้มันชัดเจน ก็ใช่ที่อาชาน่ากลัว ไม่น่าให้กันตาอยู่ด้วยเลย แต่มันก็มีวิธีอื่นปะ เธอจะกลับไปหาน้องพร้อม พร้อมเด็กในปกครองหรอ เธอจะจัดการเรื่องนี้ยังไงอะคุณใหญ่ เธอจะบอกน้องยังไง เนี่ย โกรธอะ เราจะไม่มูฟออนจากประเด็นนี้แน่ และเราว่าถ้าคุณใหญ่ไม่เคลียร์น้องก็คงไม่แต่งงานด้วยหรอกนะ เหอๆ
    #1120
    0
  24. #1119 l-Nona (@l-Nona) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 23:39
    น้องพร้อมของแม่~~~
    #1119
    0
  25. #1118 Ch65P10 (@Ch65P10) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 23:22
    ก็แปลกนะของสำคัญอย่างผ้าเช็ดหน้าที่ควรถูกเก็บอย่างมิดชิดทำไมทำตกหล่น ส่อให้คน ทราม ๆ ใช้มาเป็นของเล่นคุณพระเอกกากไปไหม หรือแค่โง่กับโง่

    เฮ้อ.....
    #1118
    0