[Fanfiction Harry Potter] What If...? (OC)

ตอนที่ 13 : [New Route] Chapter 9 || Red Rose

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 228 ครั้ง
    23 ก.พ. 62





Chapter 9
Red Rose





' When you arise in the morning ; 
Think of what a precious privilege it is to be alive...
to breathe... to think... to enjoy... to love... '

- Marcus Aurelius -


✿.。.:* *.:。.✿



Harry Part

   

   แฮร์รี่ พอตเตอร์เป็นเด็กกำพร้า เขาถูกเลี้ยงดูโดยครอบครัวเดอร์สลีย์ตั้งแต่อายุยังไม่สองขวบพ่อกับแม่เสียชีวิตไปทั้งคู่ก่อนจะจำความได้ เขาจึงจำหน้าพ่อกับแม่ตัวเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย 

   ป้าเพ็ตทูเนียเป็นพี่สาวของแม่เธอตัวสูง ผอมแห้ง มีลำคอยาว -- ป้ามักทำหน้าบึ้งตึงเวลาเขาถามถึงพ่อแม่หรือรอยแผลเป็นที่หน้าผาก เธอมักจะตอบเขาว่า ‘ พ่อแม่แกตายเพราะถูกรถชน  และมันก็มักจะตามมาด้วยเสียงที่โกรธเกรี้ยวอย่าง ‘ อย่ามาถามเรื่องไร้สาระ! ’ หรือ ‘ แกควรจะไปทำงานที่ฉันสั่งสักทีถ้าไม่อยากอดข้าวเย็น  

   ส่วนลุงเวอร์นอนเป็นคนตัวใหญ่ ลำคอสั้น ชอบที่จะทำเสียงฮึดฮัดในลำคอไม่พอใจเวลาที่แฮร์รี่ถามถึงพ่อแม่ตัวเอง -- หนักหน่อยคือถ้าเขาทำให้ลุงโมโหเขาจะโดนลงโทษ หรือที่ลุงบอกว่าเป็นการดัดนิสัย ในแบบต่างๆ เพื่อป้องกันไม่ให้แฮร์รี่ออกนอกลู่นอกทางในความคิดของลุง

   และอีกคนที่แฮร์รี่เบื่อจะมีปัญหาด้วยก็คือดัดลีย์ แฮร์รี่คิดว่าดัดลีย์เหมือนกับบอลลูน หรือลูกบอลที่สูบลมจนเกือบแตกออก เขาอ้วนกลมตุ๊ต๊ะและเอาแต่ใจเป็นที่สุด สิ่งที่ดัดลีย์ชอบนอกจากของกินหรือเกม ก็คงเป็นการไล่อัดแฮร์รี่ 


   การอยู่อย่างเงียบๆ คือกฎข้อแรกในการใช้ชีวิตอยู่กับพวกเดอร์สลีย์ แฮร์รี่เรียนรู้ที่จะไม่ถาม ต่อให้เขาถามลุงกับป้ามักจะไม่พอใจและใช้งานหนักกว่าเดิม 

   ไม่ควรร้องไห้ต่อให้เสียงจะเบาแค่ไหนก็ตาม มันเป็นสิ่งที่ผิด มันจะทำให้เขาถูกทุบตีที่หัวและโดนขังอยู่ในห้องใต้บันได้อีกเป็นอาทิตย์โดยที่ไม่มีอะไรให้กินแม้แต่น้อย 

   แฮร์รี่แค่ต้องทำตามคำสั่งไม่ว่ากับอะไรก็ตาม และมันคงเป็นอย่างนี้ไปตลอดไม่เปลี่ยนแปลง



✿.。.:* *.:。.✿



   แฮร์รี่อายุได้เจ็ดขวบแล้ว เขาอาศัยอยู่ในห้องใต้บันไดที่มืดและอับมาตลอด ต้องใช้ของและเสื้อผ้าเก่าๆต่อจากดัดลีย์ นั่นจึงยิ่งทำให้แฮร์รี่ดูตัวเล็กกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ว่องไวอยู่พอตัว จึงเอาตัวรอดจากการโดนอัดน่วมได้แทบทุกครั้ง มือและเท้าด้าน หัวเข่ากับข้อศอกของเขาปูดโปนและแห้งสาก จากที่ต้องทำงานในสวนให้ป้าเพ็ตทูเนีย ขัดห้องน้ำหรืออะไรก็ตามที่ป้าสั่ง 

   แฮร์รี่มีใบหน้าผอม ผมสีดำสนิท ตาสีเขียวมรกตสดใสภายใต้แว่นตาเก่าที่มีเทปใสปะเต็มไปหมด ก็ดัดลีย์อีกนั่นล่ะชื่นชอบเหลือเกินที่จะปล่อยหมัดบวมๆให้กระแทกจมูกและแว่นตา ด้วยความรำคาญป้าเพ็ตทูเนียจึงซื้อเทปใสมาให้เขาซ่อมแว่นตาเอาเอง ป้าไม่ได้ใจดี เธอไม่อยากเสียเงินซื้อแว่นตาใหม่ให้ การซื้อของอะไรสักอย่างให้แฮร์รี่ลุงกับป้ามักมองว่ามันสิ้นเปลือง 



   เด็กชายมักจะฝันแปลกประหลาดอยู่เสมอ ในความฝันของเขานั้นมักจะฝันถึงมอเตอร์ไซค์ที่บินได้กับผู้ชายตัวใหญ่ยักษ์ไว้หนวดเฟิ้ม เขารู้ดีว่ามอเตอร์ไซค์มันบินไม่ได้แต่มันเป็นอะไรที่เจ๋งมาก -- บางทีเขาก็ฝันว่าได้ยินเสียงผู้หญิงร้องอ้อนวอนพร้อมกับแสงสีเขียวบาดตา และจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดแสบปวดร้อนที่หน้าผาก

   แต่ก็มีความฝันอยู่เรื่องหนึ่งที่มักจะฝันเห็นเป็นประจำ 

   แฮร์รี่รอคอยเพื่อที่จะได้นอนหลับและฝันเห็นผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่มีดวงตาสีเขียวอมฟ้าเหมือนน้ำทะเลสวย ผมสีน้ำตาลที่เป็นประกายเวลากระทบแสงไฟ และกลิ่นจากตัวเธอหอมเหมือนชาสมุนไพรอ่อนๆให้ความรู้สดชื่น -- เขาจำหน้าเธอไม่ได้ เวลาที่เขาพยายามจะนึกหน้าเธอมันก็กลับเลือนลางเหมือนมีหมอกปกคลุมอยู่เสมอ เขาเริ่มฝันถึงเธอตั้งแต่จำความได้และก็เห็นเธอมาตลอด 

   ในความฝันเธอมักจะหาอะไรมาให้เขากิน กล่อมให้เขานอนหลับ รักษาแผลที่บวมช้ำจากการถูกทุบตี หรือกอดเขาเอาไว้ -- เมื่อตื่นขึ้น แฮร์รี่ก็พบว่าของกินในความฝันเหล่านั้นมันอยู่ในห้องเขาจริงๆ บาดแผลร่างกายก็หายสนิทเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น กลิ่นสมุนไพรหอมกรุ่นและความรู้สึกอบอุ่นจางๆเหมือนได้กอดแม่ก็ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัว




   เช้านี้แฮร์รี่ยังคงนอนหลับอยู่ในห้องใต้บันไดอย่างมีความสุข 

   เมื่อคืนผู้หญิงคนนั้นมาหาเขา เธอมักจะมาแทบทุกวัน เธอเป็นคนสอนให้เขาเดิน สอนพูด สอนอ่านเขียน และอีกหลายอย่างมากมาย เมื่อคืนเธอก็เอาขนมปังสมุนไพรอบร้อนๆ ซุปครีมมันฝรั่งและน้ำผลไม้รวมชุ่มฉ่ำมาให้เขากิน 

   เธอพูดคุย ฟังเขาเล่าเรื่องต่างๆที่เจอแต่ละวันและเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน

   เธอมักชอบเล่าเกี่ยวกับเทพนิยายเจ้าหญิงเจ้าชาย นิทานพื้นบ้าน ไปจนไปถึงนิทานแปลกๆอย่างตอไม้หัวเราะได้ พ่อมดกับหม้อกระโดด หรือเรื่องเล่าสัตว์ที่เขาไม่รู้จักอย่าง แฟรี่ ไฟร์เบิร์ด
และไคริน แต่เรื่องที่แฮร์รี่ชอบสุดคงจะเป็นซินแบดและเมอร์ลิน 

   ช่วงแรกเขาไม่กล้าขอให้เธอเล่าซ้ำ เขากลัวว่าถ้าเขาเอาแต่ใจหรือเป็นเด็กไม่ดี เธออาจจะเกลียดเขาและหายไปเหมือนที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน 

 

   แรกๆเธอแค่พูดคุยอยู่ฝ่ายเดียวเพราะเขาไม่กล้าจะโต้ตอบ 

   ลุงกับป้ามักมีความสุขเวลาเขาอยู่เงียบๆแบบไร้ตัวตน จนนานวันเข้าเธอเป็นฝ่ายเริ่มซักถามและมักพูดด้วยเสียงที่อ่อนโยนตรงข้ามกับป้าที่มักจะไม่พอใจอยู่เสมอ 


   ‘ เธอชอบนิทานที่ฉันเล่าไหม มีเรื่องไหนที่เธอรู้สึกพิเศษกับมันบ้าง 


   แฮร์รี่อึกอัก เขาไม่กล้าแสดงความเห็น ถ้าเขาพูดสิ่งที่ตัวเองคิด เขามักถูกปฏิเสธและมองว่าเป็นเด็กไร้มารยาท ลุงกับป้าบอกแบบนั้นเสมอ -- สุดท้ายแฮร์รี่ก็เงียบก้มหน้าและไม่ตอบ ผู้หญิงคนนั้นเธอแค่หัวเราะและคุยกับเขาต่อ 


   ‘ ถ้าเธอไม่บอก ฉันก็ไม่รู้นะ เธอควรบอกฉันว่าเธอชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ไม่เป็นอะไรหรอก  เธอพูดและลูบหัวแฮร์รี่ เขาชอบและรู้สึกดีเสมอเวลาเธอลูบหัวหรือกอดเขาเอาไว้


   นานพอสมควร กว่าแฮร์รี่จะเอ่ยปากคุยกับเธอ และบอกว่าเขาชอบซินแบดกับเมอร์ลิน 


   ใบหน้าที่พร่าเลือนดูเหมือนจะส่งยิ้มมาให้เขา ‘ ฉันคิดอยู่แล้วเชียว เธอมักชอบเรื่องเวทมนตร์ หรือการผจญภัยหน่อยๆอย่างที่เด็กผู้ชายชอบกัน เธอชอบทำหน้าผะอืดผะอมเวลาฉันเล่าเกี่ยวกับเจ้าหญิงนิทราหรือเงือกน้อยน่ะสิ หึหึๆ 


   เธอยังถามความชอบเขาอีกหลายเรื่อง เขาชอบกินอะไร ชอบสีอะไร ชอบสัตว์ชนิดไหนบ้าง เหมือนกับว่าเวลาแฮร์รี่อยู่กับเธอ เขาจะสามารถทำในสิ่งที่เขาอยากทำได้ บอกสิ่งที่เขาคิดได้ 

   แฮร์รี่รู้สึกเหมือนเธอเป็นแม่ เป็นพี่สาว เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขามีตัวตนแม้จะเป็นแค่ความฝันก็ตาม เขาอยากให้เธอมีตัวตนจริงและอยากอยู่กับเธอเหลือเกิน



   เด็กชายฝันหวานได้เพียงไม่นาน เขาก็ต้องตื่นเพราะเสียงแหลมสูงจนปวดหูของป้าเพ็ตทูเนีย ดังเรียกอยู่หน้าประตู


   “ ตื่นได้แล้วฉันไม่ได้เลี้ยงแกให้เป็นเด็กขี้เกียจนะ แฮร์รี่สะดุ้งจนแทบไม่รู้สึกว่าตัวเองเพิ่งตื่นนอนเลยสักนิด ป้าของเขาทุบประตูดังจนเขากลัวว่ามันจะทะลุเป็นรู

   “ ลุกเดี๋ยวนี้! -- ไงจ๊ะดัดลีย์ทูนหัว เช้านี้แม่ทำของที่ลูกอยากกินไว้เยอะแยะเลยนะจ๊ะ...  จากเสียงที่ตะคอกใส่ประตู เปลี่ยนเป็นเสียงที่หวานจนเลี่ยนเมื่อเจอกับลูกชายคนโปรด 


   แฮร์รี่ได้แต่ลุกจากเตียงขึ้นอย่างช้าๆ เมื่อเขาแต่งตัวเสร็จจึงเดินไปที่ห้องครัว -- วันนี้เขาตื่นสายป้าเลยให้เขากินเบคอนที่แห้งและไหม้เพียงสามชิ้น กับขนมปังแห้งกรอบแค่ชิ้นเดียว 


   “ มาก็ดี กินเสร็จแล้วล้างจานและรดน้ำต้นไม้ซะ อย่าทำดอกกุหลาบของฉันช้ำอีกล่ะ จากนั้นแกจะไปทำอะไรก็ไป...” ป้าเพ็ตทูเนียพูดขึ้นเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา

   “ ฮะ  แฮร์รี่ตอบรับ ‘ ไม่เป็นไรน่ะ ยังมีของกินที่พี่สาวให้มาเหลืออยู่ใต้เตียง  เขาคิดและรีบไปทำงานที่สั่งให้เสร็จก่อนที่เขาจะหิวจนเป็นลม 



   แฮร์รี่ต้องเอากินพวกนั้นไว้ใต้เตียง วันดีคืนดีดัดลีย์เคยเปิดประตูห้องใต้บันไดมาแล้วเจอเขากำลังกินโดนัทอย่างเอร็ดอร่อย นอกจากนั้นยังมีช็อคโกแลตและคัพเค้กอีกหลายชิ้น เขาเลยโดนตีจนตัวลายเพราะขโมยของมากิน  

   ตอนนั้นแฮร์รี่โกรธลุงกับป้ามาก

   เขาเถียงกลับว่ามีพี่สาวให้มาและมันเป็นของเขา นอกจากแฮร์รี่จะโดนขังเป็นสัปดาห์ ให้อดข้าวอดน้ำ เขายังโดนตีจนช้ำไปทั้งตัว 

   แต่ถึงอย่างนั้นพี่สาวก็จะเอาอาหารมาให้อีกและทำแผลให้ แฮร์รี่จึงเรียนรู้ที่จะระมัดระวังและซ่อนเอาไว้อย่างดีจะได้ไม่ต้องเจอแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง



   “ ผมว่าคุณควรตัดผมให้มันได้แล้ว ยาวยิ่งกว่าพวกจรจัดซะอีก ” เสียงลุงเวอร์นอนคุยกับป้า
เพ็ตทูเนียเรื่องทรงผมของแฮร์รี่ หลังจากเขาล้างจานเสร็จและออกมารดน้ำต้นไม้

   “ เอาไว้ฉันจะจับแกกล้อนผมวันพรุ่งนี้  


   ไม่นะ...เขาเกลียดการโดนกล้อนผม ป้าเขามักใช้กรรไกรกล้อนผมเขาติดหนังหัวจนได้แผลและปล่อยผมหน้าม้าเอาไว้เพื่อ ‘ ปกปิดรอยแผลที่น่าเกลียดนั่น ’ ตามความคิดเธอ 

   แฮร์รี่ก็อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมเพียงแค่เช้าวันต่อมาผมเขาก็มักจะยาวกลับมาเหมือนเดิม ลุงกับป้าหัวเสียมากแต่ดูท่าจะไม่ยอมแพ้กับเรื่องที่จะกล้อนผมเขาและมักลงโทษเขาซ้ำเพราะเขาเป็นต้นเหตุทำให้ผมยาวเร็ว


   แฮร์รี่กลับมายังห้องใต้บันไดเช่นเคย กินอาหารที่มีอยู่อย่างกระหายด้วยความหิว เขาอ่านหนังสือเรื่อง โรงงานช็อคโกแลตมหัศจรรย์ มันเป็นเรื่องที่เขาชอบ เป็นหนึ่งในหนังสือหลายสิบเล่มที่พี่สาวมักจะเอามาฝากเป็นประจำ อ่านมันด้วยหลอดไฟดวงน้อยที่มีเพียงดวงเดียวในห้อง หนังสือส่วนใหญ่มันยับและเปื่อยมากแล้ว เวลาเขาไม่มีอะไรทำจึงมักหยิบเอามาอ่านบ่อยๆพวกมันเป็นเหมือนเพื่อนเขาที่ช่วยให้ชีวิตไม่น่าเบื่อและจินตนาการได้อย่างอิสระ



✿.。.:* *.:。.✿



   “ ผมออกไปที่สนามเด็กเล่นได้ไหมฮะ 

   “ อย่าไปทำเรื่องขายหน้าล่ะ เดี๋ยวฉันก็จะพาดัดลีย์ไปเหมือนกัน ” ป้าตอบรับ


   มันเป็นเวลาสี่โมงเย็นและแฮร์รี่ก็ไม่มีอะไรทำแล้ว จึงขออนุญาตป้าออกไปข้างนอก 

   อย่างน้อยครั้งนี้ป้าก็ให้เขาได้ออกไปไหนบ้างนอกจากโรงเรียน ห้องใต้บันไดหรือบ้านของคุณฟิก -- คุณฟิกเธอเป็นหญิงชราสติไม่ค่อยดี เลี้ยงแมวไว้เยอะแยะกับกลิ่นกะหล่ำปลีที่คลุ้งเต็มบ้าน แฮร์รี่ไม่ชอบเวลาเธอยัดเยียดภาพแมวแสนน่ารักให้เขาดูแม้เขาจะชอบแมวเหมือนกันก็ตาม แต่นอกเหนือจากนั้นมันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่

 


  

   แฮร์รี่เดินมาที่สนามเด็กเล่นที่ห่างออกจากบ้านเดอร์สลีย์มาแค่สี่หลัง เขานั่งเล่นชิงช้าอยู่สักพักก่อนจะเปลี่ยนเป็นนั่งปั้นทรายเล่น 

   สักพักใหญ่เริ่มมีเด็กๆจากบ้านหลังอื่นทยอยกันมาเล่นในสนาม ไม่มีเด็กสักคนมาเล่นกับแฮร์รี่ ผู้คนละแวกนี้รู้ว่าแฮร์รี่เป็นเด็กที่ครอบครัวเดอร์สลีย์รับมาเลี้ยง และค่อนข้างประหลาด พ่อแม่คนอื่นจึงไม่อยากให้ลูกๆมาเล่นกับเขานัก

   เด็กชายตัวน้อยชินแล้ว เขานั่งเล่นเงียบๆคนเดียวไม่เข้าไปผูกมิตรกับคนอื่นอย่างเมื่อก่อน -- เขานั่งปั้นทรายเล่นและจินตนาการถึงเรื่องต่างๆอย่างมังกร ยูนิคอร์น สัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่พี่สาวชอบเล่าให้ฟัง -- เขายังไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าเธอชื่ออะไรและเธอก็ไม่เคยบอก แต่เขาก็คิดกับตัวเองลึกๆว่าเธออาจเป็นนางฟ้าก็ได้ 

   นางฟ้าแม่ทูนหัวอย่างที่ซินเดอเรลล่ามี 

   แฮร์รี่เคยเอาฟันที่หักซี่แรกวางไว้ใต้หมอนอย่างที่เคยได้ยินเด็กคนอื่นคุยกันว่าจะมีนางฟ้าเอาเงินมาให้แลกกับฟัน 

   วันแรกเขาเปิดดูและผิดหวังที่ยังเห็นฟันซี่เดิมวางนิ่งอยู่ใต้หมอน แต่พอวันต่อมาฟันซี่นั้นก็หายไปและมีแบงค์หนึ่งปอนด์แทน -- เขาดีใจมากวิ่งเอาไปให้ลุงกับป้าดู สุดท้ายเขาโดนลงโทษด้วยการทุบตีเพราะขโมยเงิน มันทำให้เขาเชื่ออยู่ลึกๆว่าเธอต้องเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัวของเขาแน่



   ร่างตุ้ยนุ้ยเหมือนลูกโป่งพองลมเดินเข้ามาในสวนเดินเข้ามาในสนามเด็กเล่น ตรงมายังบ่อทรายที่แฮร์รี่เล่นอยู่คนเดียว “ ไงตัวประหลาด ไม่มีใครเล่นด้วยหรือไง ”

   “ อย่ายุ่งน่าดัดลีย์  

   “ อย่ายุ่งน่าดัดลีย์ ดูที่หมอนี่พูดกับนายสิ ”  เพื่อนอีกคนคนของดัดลีย์ชื่อเพียร์ส ตัวเล็ก ผอมแห้งพอๆกับเขา มักชอบอยู่กับดัดลีย์และช่วยกันแกล้งเด็กคนอื่นโดยเฉพาะกับแฮร์รี่

   “ ช่ายยย รู้ไหมเพียร์สฉันว่าเราเล่นเกมไล่จับแฮร์รี่กันดีกว่าา ” ไม่ว่าเปล่าดัดลีย์ก็จัดการพังกองทรายกับปราสาทที่แฮร์รี่ปั้นขึ้นอยู่นานสองนานด้วยการแตะและเหยียบในเวลาแค่ไม่กี่วินาที 


    แฮร์รี่ทำได้แค่วิ่งหนีเขาไม่อยากโดนจับแล้วถูกอัดจนแว่นหักอย่างที่แล้วๆมา 

    แฮร์รี่หลบซ้ายทีขวาที วิ่งหนีไปรอบๆอย่างรวดเร็วจนอีกสองคนเริ่มเหนื่อยหอบจนตามมาไม่ทัน สุดท้ายเขาก็กระโดดหลบไปยังพุ่มไม้ทรงสูงพุ่มหนึ่งที่อยู่ใกล้กับบริเวณนั้น -- เมื่อดัดลีย์กับเพียร์สเริ่มเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม จากที่เขาเคยหลบอยู่ในพุ่มไม้นั้นกลายเป็นตัวเขาลอยขึ้นไปอยู่บนต้นไม้สูงทำให้อีกสองคนหาไม่เจอ 

   ที่แปลกกว่านั้นคือเหมือนมีลมหรืออะไรสักอย่างที่มองไม่เห็นผลักดัดลีย์กระแทกพื้นก้นจ้ำเบ้า แฮร์รี่นั่งหัวเราะคิกคักอยู่บนต้นไม้กับท่าล้มของดัดลีย์



   แฮร์รี่เดินกลับมาบ้านเมื่อเวลาล่วงเลยจนใกล้มืดค่ำอย่างมีความสุข พอเขาเปิดประตูเข้ามาก็เจอกับลุงเวอร์นอนที่ดูโมโหกับอะไรสักอย่างและป้าเพ็ตทูเนียที่ดูโกรธเกรี้ยว 


   “ แกหายไปไหนมา! ” ลุงเวอร์นอนตะคอกใส่เมื่อเห็นหน้าเขา “ แกใช่ไหมที่เป็นคนทำ!!! ”

   “ ผม? ” แฮร์รี่ถามอย่างสงสัย นี่เขาทำอะไรผิดอีก “ ผมทำอะไรฮะ 

   “ โอ้ย...แกทำแน่ แกเป็นคนผลักดัดลีย์ใช่ไหม ” 

   “ ผมไม่ได้ทำ ผมไม่รู้ว่าป้ากับลุ... ”

   “ ผมว่ามันทำแน่เพ็ตทูเนีย นี่ไอ้หนู...ฉันไม่เคยสอนแกให้เป็นนักเลงหัวไม้แบบนี้พอกันทีกับนิสัยแย่ๆแกจะเข้าไปนอนในห้องใต้บันไดอับๆนั่น ก่อนที่ฉันจะเลิกส่งเสียแกเรียนหนังสือ ”

   “ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยผม-ผมไม่รู้ มันเหมือนมีลมกระแทกเขาให้ล้มลงไป ” แฮร์รี่พยายามอธิบาย เขาสาบานได้จริงๆว่าเห็นแบบนั้น

   “ เขาทำฮะพ่อ  ดัดลีย์โพล่งขึ้นหลังจากแสร้งเบะปากร้องไห้กอดป้าเพ็ตทูเนียอยู่  เขา-เขารู้ เขาเป็นคนทำเขาถึงรู้ 

   “ ฮ้า.... ” เสียงลุงเวอร์นอนดังขึ้นเหมือนจับเอาผิดแฮร์รี่ได้ ลุงจ้องเขาเขม็งอย่างชั่วร้าย ใบหน้าของป้าเพ็ตทูเนียบิดเบี้ยวจนแทบจะรวมกันเป็นกระจุก ลุงเดินย่างเข้ามาและกระชากแขนเขาอย่างรุนแรงจนแทบจะหลุดออกจากกัน ตัวเขาลอยปลิวไปกระแทกกับผนังด้านข้างก่อนจะตามมาด้วยกำปั้นลุ่นๆกระแทกเข้าที่หัว “ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ดูท่าเรียนไปความรู้ก็ไม่เข้าหัวแกเปลืองเงินเปล่าๆ นอนอยู่ห้องใต้บันไดไปและไม่ต้องกินข้าว! ”


   ลุงเวอร์นอนลากร่างของแฮร์รี่ยัดใส่เข้ากับห้องใต้บันได ล็อคกลอนขังเขาไว้ภายในนั้น  

   แฮร์รี่รู้สึกเหมือนมีอะไรสักอย่างหลุดออกจากร่างกาย อาจเป็นแขนที่ถูกลุงกระชากเมื่อครู่ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่แม้แต่จะปกป้องตัวเองได้สักนิดเดียว 

 


✿.。.:* *.:。.✿



   แกร๊ก....ครืด....

   เสียงเปิดล็อคกลอนและมีคนเปิดประตูเข้ามา แฮร์รี่สะดุ้งตื่น เขาปวดร้าวไปทั้งตัวโดยเฉพาะกับตรงไหล่ที่เจ็บจนแทบขยับไม่ได้ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเปิด ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน 

   เขาหวาดระแวงกลัวลุงจะมาทุบตีเขาซ้ำอีก


   “ เฮ้...ฉันเองแฮร์รี่  เสียงผู้หญิง...


   เสียงนี้เขาจำได้ เขารู้จักเธอ...นางฟ้าแม่ทูนหัวของเขา


   “ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? ” เธอถามเขาอย่างอบอุ่นดูร้อนรนและห่วงเขา 


   แฮร์รี่ร้องไห้ เขารู้ว่าตัวเองไม่ควรร้องไห้ แต่พอเขาดียินพี่สาวถามเขาก็น้ำตาซึมแล้วมันก็เริ่มไหลออกไม่หยุด เด็กชายเริ่มสะอึกสะอื้นเขาเสียใจและเจ็บไปทั่วทั้งตัว เธอเดินเข้ามาใกล้ๆ ดึงร่างเด็กชายไปกอดแผ่วเบาและลูบหัวเพื่อปลอบโยน

   เมื่อแฮร์รี่หยุดร้อง เธอก็จัดแจงหยิบขวดยาออกมาสองขวดและให้เขาดื่ม -- แค่ไม่นาน ไหล่ของเขาก็เชื่อมต่อกันจนรู้สึกเหมือนได้ไหล่ใหม่ที่ดีกว่าเดิม ยาที่กินทั้งคู่มีรสเย็นและหวานอ่อนๆ มันทำให้ร่างกายเขามีแรงและความเจ็บปวดก็ค่อยๆลดลง 

   นอกจากนั้นเธอยังมีอาหารมาให้เขาตะกร้าใหญ่ มันเต็มไปด้วยผลไม้ นม ไก่ทอดหอมน่ากิน 
เฟรนช์ฟราย สปาเกตตี้ สลัดกุ้งที่มีสีสันน่ากิน ขนมฟัดจ์ หนังสือการ์ตูนฮีโร่ต่างประเทศอย่าง
สไปเดอร์แมน และ กัปตันอเมริกาอีกหลายเล่ม


   แฮร์รี่เลือกที่จะกินสปาเก็ตตี้ก่อน เขากลัวมันจะเสียแม้เธอมักบอกว่ามันอยู่ได้อีกหลายวัน แต่ถึงยังไงเขาก็กลัวว่ามันจะเสียอยู่ดีถ้าไม่เอาไปในใส่ตู้เย็น เขากินขนมฟัดจ์และแอปเปิลต่อจากสปาเกตตี้ตบท้าย มันอร่อยหมดทุกอย่าง -- ระหว่างที่เขากินเขาก็มองหน้าเธอไปด้วย มันเลือนรางเหมือนเดิม แต่ไม่เป็นไร แค่เธอยังมาหาเขาทุกวันเหมือนเดิมเขาก็มีความสุขแล้ว


   “ ฉันขอโทษนะ  

   จู่ๆเธอก็พูดขึ้นมาว่าขอโทษ แฮร์รี่ไม่เข้าใจว่ามันจะเป็นความผิดเธอตรงไหนเขาจึงถามเธอกลับ 
“ คุณขอโทษผมทำไมฮะ? ”

   “ ฉันแค่อยากขอโทษ เห็นเธอโดนทำโทษแล้วรู้สึกไม่ดีน่ะ 

   “ มันแย่ฮะ แต่คุณก็ช่วยผมแล้วนี่  แฮร์รี่ตอบกลับเสียงใส แม้เขาจะเสียใจ น้อยใจ หรือเกลียดพวกเดอร์สลีย์มาก แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ก็แค่ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ คุณ...คุณเป็นเอ่อ...”

   “ สงสัยก็ถาม ถ้าตอบได้ฉันก็ตอบเธออยู่แล้วนะแฮร์รี่  เธอยังอ่อนโยนเหมือนเดิมและไม่ตะคอกเหมือนกับป้าเพ็ตทูเนียเวลาเขาจะถามอะไรงี่เง่า


   “ คุณ-คุณเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัวผมใช่ไหมฮะ! ” แฮร์รี่เลือกที่จะโพล่งถาม

   เธอชะงักและนิ่งเงียบไปนานจนเขาเริ่มที่จะใจเสีย “ ผะ-ผมคิดว่า...คุณเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัว เหมือนกับที่ซินเดอเรลล่าหรือออโรร่ามี ผมเลยคิดว่าผมอาจจะมี เหมือนคุณจะมีเวทมนตร์ด้วย


   แฮร์รี่รู้สึกว่าตัวเองหน้าแดง เขาละล่ำละลักพูดเสียงเบาลงเรื่อยๆ เธออาจจะตวาดด่าเขาก็ได้ที่เขาพูดไร้สาระเหมือนกับที่ลุงเวอร์นอนตวาดใส่เขา ‘ โลกนี้ไม่มีมอเตอร์ไซค์บินได้หรอกไอ้หนู! ’ 

   หรือเธออาจเริ่มมองว่าเขาสติไม่ดีเหมือนกับคนอื่น...เธอจะไม่มาเขาอีกเลย 

   ยิ่งคิดแฮร์รี่ก็ยิ่งใจเสีย ดวงตาเขาเริ่มแดงก่ำเหมือนกำลังจะร้องไห้


   ปุ...ฝ่ามืออุ่นจับหัวเขาโคลงเคลงไปมาก่อนจะเลื่อนลงมาหยิกที่แก้มเบาๆ 


   “ อย่าเพิ่งฟุ้งซ่าน ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย  เธอหยอกเอิน “ ฉันแค่ตกใจไม่คิดว่า เธอจะมองฉันเป็นนางฟ้าแม่ทูนของเธอน่ะสิ -- ฉันไม่เห็นว่าตัวเองจะเหมือนตรงไหน

   “ คุณเหมือนนะ  แฮร์รี่รีบแย้ง “ คุณ-คุณเอาอาหารมาให้ผมกิน คุณดูแลผม คุณเล่านิทานให้ผมฟังด้วย 

   “ หึๆ ก็ได้ แต่อย่าเรียกฉันว่านางฟ้าแม่ทูนหัวเลย แปลกพิลึก 

   “ งั้นคุณชื่ออะไรฮะ  

   “ เรียกฉันว่าโอลิเวียละกัน  โอลิเวีย...ชื่อของพี่สาวคือโอลิเวีย แฮร์รี่ชอบชื่อนี้ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขารู้สึกเหมือนเริ่มจับต้องเธอได้ รู้สึกเหมือนเธอเป็นคนจริงๆ 

   “ คุณนอนเล่านิทานให้ผมฟังอีกได้ไหมฮะ  เขาถามอย่างมีหวัง

   “ เด็กน้อย นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องทำทุกวันไม่ใช่หรอ? ”



✿.。.:* *.:。.✿



   แฮร์รี่อยู่ในห้องใต้บันไดนานมาก เขาไม่รู้ว่าผ่านไปกี่วัน เป็นสัปดาห์หรืออาจเป็นเดือน แต่เขาก็ไม่เดือดร้อน -- โอลิเวียยังคงมาหาเขาอยู่บ่อยๆ คืนไหนที่เธอไม่มาเขามักใช้เวลาช่วงนั้นทำความสะอาดห้อง 

   ลุงเวอร์นอนไม่เคยเช็คว่าประตูล็อคอยู่หรือเปล่า แฮร์รี่จึงสามารถแอบย่องออกไปซักผ้า หรืออาบน้ำอย่างเงียบๆไม่ให้ผิดสังเกต 

   ห้องใต้บันไดเล็กและอับ แทบไม่มีอากาศถ่ายเท 

   โอลิเวียบอกเสมอให้เขาเปิดประตูระบายมันบ้างและทำความสะอาด ไม่งั้นเขาจะได้นอนหายใจไม่ออกอย่างที่เคยเป็นอยู่ครั้งหนึ่ง 


   เมื่อแฮร์รี่เบื่อหรือว่างจัด เขาก็ค้นพบว่าการ์ตูนเรื่องสไปเดอร์แมน กับ กัปตันอเมริกานั้นสนุกมาก ในเล่มสามสไปเดอร์แมนสู้กับอ็อคโตปุส ส่วนกัปตันอเมริกาก็มีคู่ปรับคือพวกไฮดร้าและเรดสกัลล์จบเล่มที่สี่ -- มันทำเขาแทบอยากอ่านเล่มต่อไปว่าจะเป็นยังไงตัวมีคู่ปรับใหม่เป็นใคร แต่เขาก็ไม่กล้าขอโอลิเวียเพราะกลัวจะเสียเงินกับเขาอีกมาก แต่เหมือนเธอดูออกและให้สัญญาว่าจะเหมาซื้อถึงเล่มล่าสุดให้ในวันเกิดแปดขวบของเขา

   แฮร์รี่เกิดวันที่ สามสิบเอ็ด กรกฎาคม เขาต้องรอจนถึงปีหน้า มันเป็นครั้งแรกที่เขารอคอยอยากให้ถึงวันเกิดตัวเองอย่างใจจดใจจ่อ แต่กว่าจะถึงวันเกิดก็คงอีกนานทีเดียวเพราะนี่เพิ่งจะกลางเดือนธันวาคม นั่นหมายความว่าเขาอยู่ในห้องใต้บันไดเดือนกว่า 

   นานที่สุดนับจากเรื่องขโมยของ(แต่เขาไม่ได้ขโมยมันนะ)



   ป้าเพ็ตทูเนียเปลี่ยนผ้าปูโต๊ะใหม่ ส่วนดัดลีย์ก็ทำหุ่นยนต์และตุ๊กตาสัตว์ประหลาดพังไปหลายชิ้น แฮร์รี่รู้สึกว่าดัดลีย์ตัวใหญ่กว่าเดิม -- หมายถึงดูอ้วนออกข้างกว่าเดิม ดูเหมือนเจ้าหมูอ้วนผมเลียบแปล้สีทองจะติดเกมรถแข่งและเกมยิงปืนอย่างเอาเป็นเอาตาย


   “ ยืนบื้ออยู่ทำไม ไปทอดเบคอนกับไส้กรอกสิ อย่าให้ไหม้อีกนะ ” 

   “ ฮะ... เสียงป้าเพ็ตทูเนียดังขึ้นข้างหลังเขา แฮร์รี่รีบตอบรับและเดินไปทอดเบคอนกับไส้กรอกอย่างตั้งใจ 


   เขาเบื่อลุงกับป้าที่คอยเอาแต่โขกสับ เบื่อดัดลีย์ที่ชอบเห็นเขาเป็นกระสอบทรายอยู่ตลอด แต่แฮร์รี่ก็ไม่อยากมีเรื่องให้คนพวกนั้นต้องโมโหและมาทำโทษเขาอีก 

   แฮร์รี่คิดว่าวันนี้เขาทำทุกอย่างได้ดี เบคอนกับไส้กรอกไม่ไหม้ ขนมปังที่อบก็ไม่แห้งเกินไป กาแฟที่เขารินก็ไม่หกหรือกระฉอกออกนอกแก้วแม้แต่น้อย แถมเขายังได้กินอาหารเยอะกว่าเดิมเพราะทำตัวดี แฮร์รี่ได้แต่หวังว่ามันจะเป็นแบบนี้ไปนานๆ



✿.。.:* *.:。.✿



   หนึ่งอาทิตย์....

   มันเป็นหนึ่งอาทิตย์ที่ทรมานมากสำหรับแฮร์รี่ โอลิเวียไม่มาหา เขาไม่ฝันถึงเธอแม้แต่น้อย 

   เขาพยายามนึกภาพเธอตลอดทั้งคืนกลับกลายเห็นเป็นแค่ภาพจางไม่เหมือนกับที่จับได้เหมือนอย่างก่อน แฮร์รี่คิดว่าเธออาจไม่ว่างแต่พอเข้าวันที่สี่ มันก็ว่างเปล่า 


   โอลิเวียหายไปแล้ว...


   แฮร์รี่ได้แต่คิดว่าเขาทำผิดอะไร หรือเหมือนกับในนิทานเรื่องปีเตอร์ แพน พอหมดความเชื่อหรือโตเป็นผู้ใหญ่จะไม่เห็นทิงเกอร์เบล 

   ไม่นะ...ถ้าอย่างงั้นเขาจะไม่ยอมโต 

   หรือเธอไม่พอใจเขา โอลิเวียอาจเบื่อที่จะมาหาเขาแล้ว 

   พอคิดแบบนั้นหัวใจเขาก็หล่นวูบและเสียใจ ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะแล้วเขาจะทำยังไง เด็กชายรู้สึกเคว้งคว้าง ถ้าไม่มีโอลิเวียจะเป็นยังไง น้ำตาของแฮร์รี่ไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้ เขาอาจเอาตัวรอดจากลุงกับป้าได้ -- แต่ถ้า...ไม่มีโอลิเวีย ไม่มีคนที่กอดปลอบเขา ไม่มีคนฟังเขาเล่าเรื่องประจำวันที่น่าเบื่อ ไม่มีคนเล่านิทานให้เขาฟัง เธอจากเขาไปอีกคนเหมือนพ่อกับแม่

   ความรู้สึกที่ไม่มีใครอยู่เพื่อเขา มันทำให้แฮร์รี่จุกจนพูดไม่ออก




   ท่ามกลางหิมะ แฮร์รี่นั่งอยู่ที่สวนดอกกุหลาบหลากสีของป้าเพ็ตทูเนีย มันยังผลิดอกงดงามแม้อากาศจะแห้งแล้งเพราะความหนาวเย็น เด็กชายไม่สนใจว่าหิมะตกหนักหรือไม่ เขาแค่ร้องไห้อยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน

   ใกล้ค่ำเขาก็ยังอยู่ที่เดิม ตาบวมตุ่ย หายใจไม่ออกเพราะร้องไห้เป็นเวลานาน 

   แน่ล่ะไม่มีใครสนใจแฮร์รี่อยู่แล้ว 

   ลุงเวอร์นอนกับป้าเพ็ตทูเนียนั่งดูทีวีกับดัดลีย์อย่างอบอุ่นอยู่ในบ้าน จนมีงูตัวหนึ่งเลื้อยจากต้นไม้ร่วงเข้ามาภายในสวน มันเลื้อยอย่างงงงวยเหมือนหาทางออกไม่เจอ แฮร์รี่เหมือนได้ยินมันพูดพึมพำว่าอากาสหนาวรังมันอยู่ข้างนอกนั่นแต่มันหาทางไปไม่ได้  

 

    ให้ผมช่วยคุณไหมฮะ 

    เด็กน้อย เธอคุยกับฉันหรอ  งูตัวนั้นหันมาพูดกับเขาอย่างตกใจ

    ผมได้ยินคุณบอกว่าออกไม่ได้ คุณอยากให้ผมช่วยไหมฮะ  แฮร์รี่พูดอย่างยากลำบากเขาเริ่มรู้สึกหนาวจนตัวจะแข็ง เสื้อผ้าที่ใส่ค่อนข้างบางและอยู่ข้างนอกนานเกินไป 


   แฮร์รี่รู้ว่าตัวเองพูดกับงูได้นานแล้ว เขาเคยคุยกับงูเขียวตัวนึงที่หลงมาเข้ามาในสวน เด็กชายแปลกใจที่ตัวเองฟังและคุยกับงูรู้เรื่อง -- ทุกคนคงจะมองว่าเขาประหลาดกว่าเดิม ลุงกับป้าอาจทำโทษอีกถ้ารู้เรื่องนี้เข้า เขาจึงไม่ได้บอกใครนอกจากโอลิเวีย


    ขอบคุณเธอมาก ฉันไม่เคยเจอใครคุยกับงูได้เลย 

    ผมก็ไม่รู้เหมือนกันฮะว่าทำไมถึงพูดได้  

    ถ้าฟังกันรู้เรื่องก็ดีสิ พวกเราจะได้ไม่ต้องกัดคนส่งเดช หรือคนบางคนจะได้ไม่ต้องหยิบอะไรมาตีเราแบบไม่ถามก่อนน่ะ 

   “ ทำอะไรอยู่น่ะ หรือนายเป็นบ้าอย่างที่พ่อฉันบอกจริงๆ  เสียงดัดลีย์ดังขึ้นจากข้างหลัง แฮร์รี่สะดุ้งเฮือกตกใจที่จู่ๆดัดลีย์ออกมาข้างนอก -- เขาอุ้มงูไว้ในอ้อมแขน จะหันหลังก็ไม่ได้ เด็กชายสับสนว่าควรจะทำยังไงกับสถานการณ์นี้ดี “ ฉันพูดไม่ได้ยินหรือไงไอ้ตัวประหลาด 


   ดัดลีย์จับไหล่ให้แฮร์รี่หันมาประจันหน้า แล้วเขาก็ต้องผงะ ถอยหลังไปอย่างสุดตัวเมื่อเห็นงูขนาดยาวประมาณหนึ่งอยู่ในอ้อมแขนของแฮร์รี่


    ให้ฉันขู่เจ้าเด็กอ้วนนี่ดีไหม 

    อย่าฮะผมไม่อยากมีปัญหา 

   “ นะ-นาย-นาย-นาย พูดกับงูได้!! ” ดัดลีย์ตะโกนเสียงดังอย่างตะกุกตะกัก 


   งูที่แฮร์รี่อุ้มอยู่ตกใจ หันมาแยกเขี้ยวขู่ใส่ดัดลีย์ นั่นทำให้ดัดลีย์ถึงกับฉี่รดกางเกง ประจวบเหมาะกับป้าเพ็ตทูเนียออกมาดูว่าดัดลีย์โวยวายอะไรและพอเธอเห็นงูเธอก็กรีดร้องอย่างตกใจจนลุงเวอร์นอนต้องเดินตามมาดูอีกคน


    ฉันขอโทษ  

    เดี๋ยวผมจัดการเองฮะ  แฮร์รี่รีบโยนงูออกไปจากรั้ว ก่อนจะหันมาประจันหน้ากับลุงเวอร์นอนด้วยอาการสั่นเทา เขาแย่แน่เพราะตอนนี้ลุงเวอร์นอนเหมือนระเบิดลูกใหญ่ที่จวนเจียนจะปะทุออกมา “ ผมอธิบายได้ฮะ 

   “ แกจะอธิบายว่าแกคุยกับงูได้งั้นหรอ  เสียงลุงเวอร์นอนกดต่ำ ครั้งนี้ดูเหมือนลุงจะโกรธมากจริงๆ “ ห๊ะไอ้หนู...แกจะบอกว่าแกคุยกับงูได้ แล้วสักวันหนึ่งแกอาจสั่งให้งูมาทำร้ายพวกฉันเหมือนที่แกใช้ขู่ดัดลีย์แบบเมื่อกี้เรอะ!! ”

   “ เปล่าฮะ...เปล่า ผมไม่เคยคิดทำแบบนั้นเมื่อกี้งูมัน...

   “ ฉันไม่อยากรู้ว่าแกคุยกับงูว่าอะไรบ้าง แกคิดว่าโง่ดูไม่ออกเหรอว่าแกทำอะไรเมื่อกี้ 

   “ ผะ-ผมไม่ไม่ได้ทำอะไรเลยฮะ ผมไม่ได้...

   “ เงียบ!!! ” 


   ดูเหมือนว่ายิ่งเขาแก้ตัวเท่าไหร่มันก็ยิ่งเลวร้ายหนักกว่าเดิม ลุงเวอร์นอนถลึงตามองอย่างโกรธแค้นและเริ่มถอดเข็มขัดออก 

   แฮร์รี่ยืนตัวลีบอยู่ในสวน เดินถอยหลังเรื่อยๆจนชิดกำแพง หนามของกุหลาบบาดเต็มเนื้อตัวเขาจนเลือดซิบ -- มือขยำขากางเกงที่หลวมไว้อย่างแน่นหนา ดวงตาใต้กรอบแว่นสั่นระริกและเริ่มแดงก่ำ ปากที่เม้มไว้เริ่มซีดตามผิวหน้า แฮร์รี่รู้สึกกลัวลุงตัวเองมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมานัก


   “ ฉันทนกับแกมานานแล้ว นอกจากจะต้องรีดเชื้อบ้าๆพวกนั้นจากตัวแกออกให้หมด ครั้งนี้ฉันคงต้อง -- สั่งสอน -- ให้แกหลาบจำซะบ้างนะไอ้หนู  ลุงเวอร์นอนพูดจบก็ซอยเท้าเดินมาหาอย่างรวดเร็วพร้อมกับกระชากคอเสื้อให้เขาเดินตามเข้าไปในบ้าน 


   เด็กชายตัวลอยไปตามแรงดึง 

   ลุงเหวี่ยงเขาลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนรู้สึกจุกไปหมด ไม่มีการรั้งรอหรือพูดบอกก่อน ลุงเวอร์นอนใช้หัวเข็มขัดที่มีปลายเหล็กแหลมฟาดลงที่กลางหลังของแฮร์รี่ 

   

   “ อึก... ” ไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ว เขาทั้งอ้อนวอนลุงและขอร้องป้า 

   ไม่มีใครฟังเสียง แฮร์รี่ไม่มีเรี่ยวแรงจะตอบโต้ เขาเจ็บไปทั้งหลังและก้น รู้สึกเหมือนผิวหนังเขาหลุดออกติดกับหัวเข็มขัดของลุงไปด้วย

   “ พอก่อนเวอร์นอน  เสียงป้าเพ็ตทูเนียห้ามเบาๆเมื่อเห็นแฮร์รี่นอนฟุบไปกับพื้นแน่นิ่ง “ เราต้องเปลี่ยนพรมใหม่ คุณทำเลือดเปื้อนพรมของฉันไปหมดแล้ว 

   “ โทษที-เพ็ตทูเนีย-ที่ทำ-พรมคุณเปื้อน ลุงเวอร์นอนหอบตัวโยนขอโทษป้าเขา ก่อนที่ลุงจะลากร่างแฮร์รี่ให้ลุกขึ้นเดินไปยังห้องใต้บันได “ ฉันจะไม่ให้แกออกมาอีก จนกว่าฉันจะเห็นว่าแกสำนึกกับสิ่งที่ทำลงไปนะไอ้หนู 



   ลุงจากไปแล้วล็อคประตูขังเขาไว้อย่างเดิม จากนั้นเสียงทุกอย่างก็เงียบลง แฮร์รี่ได้กลิ่นคาวเลือดตัวเองคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้องก่อนทุกอย่างวูบดับไป 




TBC.
✿.。.:* *.:。.✿


*ตอไม้หัวเราะได้ และ พ่อมดกับหม้อกระโดด : ทั้งสองเรื่องนี้มาจากนิทานของบีเดิลยอดกวี (The Tales of Beedle the Bard) มีชื่อเต็มว่า พ่อมดกับหม้อกระโดดได้ (The Wizard and the Hopping Pot) และ แบ๊บบิตตี้ แร๊บบิตตี้ กับตอไม้หัวเราะได้ (Babbitty Rabbitty and her Cackling Stump)

[Note - ใจนึงไรต์ก็อยากเอามาลงค่ะแต่มันย้าวยาว รีดคนไหนสนใจอยากอ่านหาได้ทางอากู๋ค่ะ] 

**โรงงานช็อคโกแลตมหัศจรรย์ (Charlie and the Chocolate Factory) : หลายๆคนน่าจะรู้จักภาพยนต์เรื่องชาลีกับโรงงานช็อคโกแลตนะคะ เป็นเรื่องเดียวกันค่ะ ดั้งเดิมมันเป็นหนังสือนิยายสำหรับเด็กแต่งโดย โรอัลด์ ดาห์ล (Roald Dahl) เกี่ยวกับเด็กที่ชื่อชาร์ลี ครอบครัวเขายากจนมากๆ พวกเขาอาศัยอยู่ใกล้โรงงานทำขนมของวิลลี่ 
วองก้า ผู้คิดค้นช็อคโกแลตอร่อยๆมากมาย ชาร์ลีผู้โชคดีได้ตั๋วทองติดหนึ่งในเด็กห้าคนที่สามารถเข้าไปเยี่ยมชมโรงงานและรู้ความลับพิเศษของช็อคโกแลตกับขนมแสนอร่อยนั่น

[Note - อ่านหนังสือสนุกกว่าดูหนังค่ะ แต่ไรต์โอเคเพราะป๋าเดปเขาเล่นเป็นวิลลี่ วองก้าา]

***แฟรี่ (Fairy) ไฟร์เบิร์ด (Firebird) ไคริน (Kirin) มังกร (Dragon) ยูนิคอร์น (Unicorn)

แฟรี่ (Fairy) : มีลักษณะคล้ายคนแต่ตัวเล็กมากมีหูแหลมและมีปีก มีความเชื่อเกี่ยวกับแฟรี่หลายอย่างโดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวข้องกับเวทมนตร์ แฟรี่มักอาศัยอยู่ตามป่าเขา อาจเป็นภูตคือดูแลต้นไม้ ดอกไม้ต่างๆมีด้วยกันหลายเผ่าทั้งธาตุดิน น้ำ หรือไฟ แฟรี่กับพิกซี่คล้ายกันต่างกันแค่พิกซี่นั้นค่อนข้างป่าเถื่อนและสร้างปัญหา หากต้องการมองเห็นแฟรี่ให้ใช้ หินที่มีรูตรงกลางจากการโดนน้ำกัดเซาะเป็นรู แล้วนำไปส่องตามลำธารค่ะ


ไฟร์เบิร์ด (Firebird) : คือสัตว์ในตำนานของรัสเซีย เป็นนกยักษ์ขนสีแดง ส้ม และเหลืองส่องสว่าง เมื่อไฟร์เบิร์ด
ร้องเพลงจะมีไข่มุกร่วงออกมา สามารถรักษาอาการเจ็บป่วยและคืนแสงสว่างให้กับคนตาบอดได้


ไคริน (Kirin) : เป็นสัตว์วิเศษคล้ายคลึงกับยูนิคอร์นแต่หายากกว่า ส่วนมากพวกมันมักอาศัยบนเมฆน้อยครั้งที่จะลงมายังโลกมนุษย์ มันจะนำพาความโชคดีมาให้ยังผู้ที่สมควรได้รับ สันโดษและรักสงบ

[Note - เท่าที่ไรต์ลองอ่านๆไรต์คิดว่าไครินกับกิเลนอยู่แวดวงเดียวกัน แต่ไม่แน่ใจว่าชนิดเดียวกันหรือเปล่านะคะ]


มังกร (Dragon) : เป็นสัตว์วิเศษที่มีเรื่องเล่าและตำนานมากมายไปทั่วโลก ในเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ มังกรถือว่าเป็นสัตว์ที่อันตรายและหายากทุกส่วนของมังกรมีค่าและมีคุณสมบัติทางเวทมนตร์สูง มีปรากฎด้วยกันสิบสายพันธ์ุ ได้แก่ จีนลูกไฟ (Chinese Fireball) : เกร็ดสีม่วง ตาโปน ดุร้าย นำไปประกอบเวทมนตร์ของจีนได
นอร์เวย์หลังเป็นสัน (Norwegian Ridgeback) : คล้ายกับฮังการีหางหนาม ดุร้าย นอร์เบิร์ตของแฮกริดเขา 
เพรูเวียน ไวเปอร์ทูท (Peruvian Vipertooth) : หรือเปรูเขี้ยวพิษ เป็นพันธ์ุที่เล็กที่สุด บินเร็วที่สุด เกร็ดสีทองแดง
ยูเครเนียน ไอออนเบลลี (Ukrainian Ironbelly) : ยูเครนกระเพาะเหล็ก เป็นมังกรพันธ์ุใหญ่ที่สุด เกร็ดสีเทา
โรมาเนียน ลองฮอร์น (Romanian Longhorn) : โรมาเนียเขายาว เกร็ดสีเขียวดำ เขามีค่ามากเมื่อเอาไปป่นเป็นยา
เวลส์สีเขียวธรรมดา (Common Welsh Green) : สร้างปัญหาน้อยสุด ไม่ยุ่งกับมนุษย์เว้นแต่จะถูกรบกวน
สวีเดนจมูกสั้น (Swedish Short-Snout) : นิยมนำเอาหนังมาทำเป็นถุงมือและโล่ พ่นเปลวไฟสีฟ้าใส รักสงบ
แอนตี้โพเดี้ยน โอเพิลอาย (Antipodean Opaleye) : มีเกร็ดสีรุ้งมันวาว พ่นไฟสีม่วง ไม่ดุร้าย
ฮังการีหางหนาม (Hungarian Horntail) : โหดที่สุดของทุกสายพันธ์ุ //นายรอดมาได้ไงแฮร์รี่
เฮบริเดี้ยนสีดำ (Hebridean Black) : ดุร้ายกว่าเวลส์เล็กน้อย เกร็ดสีดำมีปีกเหือนค้างคาว


' ไปรวบรวมดราก้อนบอลมาให้ครบเจ็ดลูกซะ... '//ผิดเรื่อง

ยูนิคอร์น (Unicorn) : มีลักษณะเหมือนม้ามีเขากลางหน้าผาก เป็นสัญลักษณ์ความบริสุทธิ์และสง่างาม เขา เลือด และขนมีคุณสมบัติทางเวทมนตร์สูง มักให้แม่มดเข้าใกล้กว่าพ่อมด สันโดษ และป่าเถื่อนเบาๆ



✿.。.:* *.:。.✿


...Writer.....

โอลิเวียใจร้ายจังไปไหนไม่บอก 

โอลิเวีย : เธอเป็นคนเขียนไม่ใช่หรอไรต์!
ไรต์ : จ้า ขอโทษ จ้าา

งือออ ไรต์ไม่กล้าเขียนรุนแรงรู้สึกสงสาร โอ๋นะโอ๋...


อัพครั้งแรก : 30/9/2561
แก้ไขครั้งล่าสุด : 23/2/2562


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 228 ครั้ง

1,300 ความคิดเห็น

  1. #1216 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 17:36
    ปกติกับออริแฮร์รี่นี่เราก็สงสารมากแล้วนะคะ กับตอนนี้ยิ่งสงสารเข้าไปอีก ตรงประโยค 'ความรู้สึกที่ไม่มีใครสักคนอยู่เพื่อเขา' เนี่ย ทำใจเราเกือบสลายเลยค่ะ มันเจ็บปวดมากจริงๆ เป็นเรื่องที่เด็กคนนึงไม่ควรเจอเลยไม่ว่าจะเป็นแฮร์รี่หรือทอมริดเดิ้ลก็ตาม
    #1216
    0
  2. #891 mentaldisaster (@mentaldisaster) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:29
    สงสารหนูแฮร์รี่ ฮือออ
    #891
    1
    • #891-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 13)
      10 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:39
      ตอนนี้น้องเติบโตและเริ่มเป็นผู้ใหญ่แล้วค่ะ ผ่านพ้นช่วงลำบากวัยเด็กแล้วววว
      #891-1
  3. #601 Corona_Borealis (@Corona_Borealis) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 07:24
    อะวาดาเคดาฟรา ใส่มันเลย อิพวกบ้าาาาาา
    #601
    1
    • #601-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 13)
      8 มกราคม 2562 / 11:27
      ใจเย็นน้าาาาาา
      //ขอบคุณเข้ามาอ่านนิยายของไรต์ทั้งสองเรื่องเลยนะคะ ><
      #601-1
  4. #247 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 21:59
    โอ๊ยยยยยย ใช้คำสาปที่เฮอไมโอนี่โดนเบลลาทริกซ์สาปที่บ้านมัลฟอยตอนเล่มท้ายๆสาป-สามตัวนี้ได้มั้ย!!!!!!

    โอลิเวียสาป-พวกบ้านี่เลย!!!! เอาให้ทรมานทุกคืนแล้วค่อยรักษาเหมือนเป็นแค่ฝันไป เอาให้มันเป็นบ้ากันไปเลย!!!
    #247
    1
    • #247-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 13)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 19:52
      แฮ่....
      ใจเย็นนะคะ >..<
      #247-1
  5. #25 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 22:40
    แงง ไมต้องโหดร้ายขนาดนี้ต้องแจ้งปวีณา
    #25
    1
    • #25-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 13)
      30 กันยายน 2561 / 23:06
      ไรต์เกรงว่าปวีณาจะมาจับไรต์แทนลุงเวอร์นอนสิคะ //เอาปี๊บคลุมหัวแล้วเผ่นนน
      #25-1
  6. #22 Phantom doll (@wayon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 20:54
    น้องแฮร์รี่~~~~
    #22
    1
    • #22-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 13)
      30 กันยายน 2561 / 22:20
      น้องน่ารักกก <3

      //ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ^^
      #22-1
  7. #21 kunpee (@kunpee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 20:35
    ไรต์คืนนี้อัพอีกตอนเถอะ. ก่อนที่จะมีคนชักตาย ฮื่อๆๆๆฟ
    #21
    2
    • #21-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 13)
      30 กันยายน 2561 / 22:19
      รู้สึกสัปดาห์นี้ตัวเองอัพเยอะ
      ไม่คาใจแล้วนะคะะะ ><
      #21-1
  8. #20 jujuly (@srnswan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 20:12
    สงสารแฮร์รี่ ToT โอลิเวียไปไหนนนน น้องจะไม่ไหวแล้ววว ---อยากแช่งลุงกับป้ามาก ฝากโอลิเวียสั่งสอนได้ไหมคะ โมโห!
    #20
    1
    • #20-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 13)
      30 กันยายน 2561 / 22:18
      ไม่โมโหนะคะ โอลิเวียมาแล้วววว ^[++++]^
      #20-1
  9. #19 wal_5678 (@wal_5678) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 20:09

    โอลิเวีย มารับแฮรี่เร็วๆเข้า----


    ลุงโหดร้ายมาก เฆี่ยนเด็กตัวเล็กๆไม่มีทางสู้เลือดอาบ O_Q

    #19
    1
    • #19-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 13)
      30 กันยายน 2561 / 22:17
      น้อมรับผิดที่ไรต์รุนแรง เขียนให้ลุงชั่วร้าย
      //ลุงก็ชั่วร้ายอยู่แล้วนี่หว่าา
      #19-1