[Fanfiction Harry Potter] What If...? (OC)

ตอนที่ 14 : [New Route] Chapter 10 || Violet

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3052
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 294 ครั้ง
    23 ก.พ. 62




Chapter 10
Violet




' Anyone can change your life, if you let them '

- The Intouchables -


✿.。.:* *.:。.✿



    มายเลดี้ นี่เรื่องใหญ่ ท่านต้องรีบไปหาเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้ ข้าไม่แน่ใจว่าเขาจะทนพิษบาดแผลได้นานแค่ไหน  


   เสียงกระจกดังขึ้นในหัว ทำให้โอลิเวียรีบหายตัวจากฮอกวอตส์มาแบบไม่ได้สนใจใครทั้งนั้น เธอผลุนผลันรีบมายังห้องใต้บันไดที่แฮร์รี่อาศัยอยู่ -- ระหว่างทางที่กำลังมายังบ้านของพวกเดอร์สลีย์ กระจกเล่าเรื่องให้ฟังทุกอย่าง เธอโกรธและโมโหทั้งกับพวกเดอร์สลีย์และกับตัวเธอเอง โอลิเวียต้องควบคุมตัวเองอย่างมากไม่ให้สติแตกที่จะสาปใส่ครอบครัวนั้น


   เป็นโชคดีของพวกเดอร์สลีย์ที่ขึ้นบ้านไปหมดแล้ว 

   เธอค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องใต้บันได กลิ่นคาวของเลือดโชยขึ้นจมูก แสงไฟดวงน้อยสาดส่องไปยังร่างเด็กชายที่หอบหายใจรวยริน เสื้อยืดตัวใหญ่ชุ่มด้วยเลือดมีบางส่วนเปรอะเปื้อนลงไปยังฟูกที่นอน

   โอลิเวียย่อตัวเดินเข้าไปหาแฮร์รี่ที่เตียง สภาพของเขาแย่มากจนเธอรู้สึกปวดใจที่ทิ้งเขาไว้ลำพังโดยไม่ได้บอกกล่าว เธอเลิกเสื้อของแฮร์รี่ขึ้น พลางค้นกระเป๋าเพื่อหาน้ำยาที่ทำจากต้นดิตทานีและเลือดของซาลาแมนเดอร์ มันใช้รักษาแผลและปิดปากแผลได้ทันท่วงที ทั้งยังช่วยฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว 

   บาดแผลทั่วทั้งแผ่นหลังของเด็กชาย มีเนื้อหลุดลุ่ยจากหัวเข็มขัดที่เกี่ยวออก มันทั้งช้ำใน มีเลือดเกรอะกรังเต็มไปหมด

   โอลิเวียใช้เวลาเพียงพักเดียวในการฟื้นฟูบาดแผล เมื่อเนื้อเยื่อเริ่มสมานแผ่นหลังของแฮร์รี่กลับมาไร้รอยขีดข่วนดังเก่า เธอก็เริ่มทายาแก้อาการฟกช้ำ ดูเหมือนเขาจะบอบช้ำภายในและมีกระดูกร้าวบางส่วน ฉะนั้นเธอต้องปลุกให้เขาตื่นมากินยาก่อน


   “ แฮร์รี่ เด็กดีตื่นมากินยาก่อนนะคะ  เธอเขย่าปลุกเด็กชายอยู่สักพัก ดวงตากลมโตใต้กรอบแว่นเริ่มเคลื่อนไหว เปลือกตาเปิดออก เขามองเธออย่างงงงวยและสับสน “ เธอต้องกินยานะ ขวดนี้แก้ช้ำใน ส่วนขวดนี้รักษากระดูก 


   แฮร์รี่รับไปดื่มจนหมดอย่างว่าง่ายและส่งขวดคืน จากนั้นเขาก็ฟุบหลับลงไปอย่างเหนื่อยอ่อน 
โอลิเวียนั่งมองเขาอยู่สักพัก
 ก่อนจะลุกออกไปหาผ้ามาเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อให้ เธอปล่อยให้เขานอนหลับอย่างเต็มที่ก่อนจะเดินออกมาจากซอยพรีเว็ตและหายตัวกลับมายังคฤหาสน์



✿.。.:* *.:。.✿



   “ ยินดีต้อนรับกลับบ้านเจ้าค่ะนายหญิง 

   “ เป็นยังไงบ้าง...มีปัญหาอะไรหรือเปล่า  

   “ เรียบร้อยทุกอย่างเจ้าค่ะ เมลโล่ดูแลบ้านอย่างดี เจ้าโจกี้ก็ดูแลสวนอย่างดีเช่นกันเจ้าค่ะ  เมลโล่ขานรับด้วยเสียงสดใส มันมีความสุขที่นายหญิงกลับมาบ้าน “ นายหญิงจะรับอะไรไหมเจ้าคะ เมลโล่จะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้ 

   “ ขอบคุณมากเมลโล่ ฉันกินมาแล้ว -- พวกเธอไปพักผ่อนได้เลย ฉันมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ต้องทำ 

   “ เจ้าค่ะ นายหญิง 


.

.

.

   “ มายเลดี้ ท่านคิดจะทำอะไร  กระจกถามหลังจากที่โอลิเวียกลับมาบ้านเธอก็หมกตัวในห้องหนังสือ ค้นหาอะไรบางอย่างอยู่นานมาก

   “ ฉันกำลังหาวิธีที่จะพาแฮร์รี่มาอยู่ด้วยน่ะสิ  โอลิเวียตอบกระจก 


   เธอรื้อหาหนังสือที่เกี่ยวกับเวทมนตร์ การแปลงร่าง ตัวแทน หรืออะไรสักอย่างที่เกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนี้ แต่มันไม่มีเขียนตามที่เธอต้องการแม้แต่น้อย 


   “ ฉันทนไม่ไหวที่ลุงกับป้าลงโทษแฮร์รี่หนักขนาดนั้น ลุงกับป้าไม่คิดจะพาเขาไปหาหมอด้วยซ้ำ พวกนั้นแค่...จับแฮร์รี่ยัดใส่ห้องใต้บันไดแล้วปล่อยให้นอนรอความตาย แกเป็นแค่เด็กนะ -- ถ้าฉันไม่ตามดูหรือไปรักษาเขาไม่ทัน เขาตายจริงๆแน่กระจก ฉันไม่อยากให้แฮร์รี่อยู่ที่นั่นต่อแล้ว
--
 ตอนนี้ฉันแค่ต้องการมนต์สักบท ของสักอย่าง อะไรก็ได้ที่จะช่วยพาแฮร์รี่ออกมาจากที่นั่นโดยที่ไม่ทำให้ใครสงสัย ” โอลิเวียตอบกระจกไปอย่างฉุนเฉียว 


   เธอก้มหน้าค้นหาหนังสือต่อ แต่มันก็ไม่ช่วยอะไรนัก น้ำยาสรรพรส ก็ใช้ไม่ได้มันจำกัดเวลาเกินไปแถมต้องมีคนปลอมตัวเป็นแฮร์รี่อีก 

   มนต์ปลอมกายก็ต้องใช้คนปลอมตัว 

   สร้อยพรางกายก็ต้องใช้คนปลอมตัว 

   ร่างโคลนก็ใช้ได้แต่มันไม่มีจิตสำนึกถ้าใช้นานเข้ามันจะกลืนกินร่างต้นและควบคุมตัวมันเอง 

   จะไปขอแฮร์รี่จากพวกเดอร์สลีย์มาตรงๆก็ไม่ได้อีก อารมณ์เธอตอนนี้ไม่ดีพอที่จะไปประชันหน้ากับพวกนั้น


   ปัดโถ่เว้ย....ไม่มีวิธีดีๆหรือไง


   “ เป็นครั้งแรกที่ท่านทำตัวเหมือนคนตระกูลกรีมม์...มายเลดี้ ท่านรู้จักหัวใจแห่งอาคูหรือไม่  
เสียงกระจกดังขึ้นระหว่างที่โอลิเวียกำลังหงุดหงิดเพราะหาสิ่งที่ต้องการไม่เจอ 

   “ หัวใจแห่งอาคูมันคืออะไรน่ะกระจก ” เธอถามอย่างมึนงง

   “ ข้าเห็นมันอยู่ในห้องเก็บเครื่องราง -- หัวใจแห่งอาคูเป็นวัตถุเวทมนตร์แสงชั้นสูง มักใช้ในการแยกร่างหรือแบ่งร่างตัวเองออกเป็นสองคน เวทมนตร์ตรวจจับไม่ได้ มันมีสตินึกคิดและการกระทำเหมือนกับร่างต้น สมัยก่อนมักใช้ในการแฝงตัวเพื่อทำภารกิจ -- ท่านแค่ต้องใช้หยดเลือดและเส้นผมเพียงเล็กน้อยเพื่อให้มันทำงาน ท่านสามารถควบคุมและหยุดการทำงานของมันได้ตลอดเวลา มายเลดี้ ข้าคิดมันเป็นสิ่งที่ท่านต้องการที่สุดในตอนนี้ 

   “ มันจะไม่มีข้อเสียเลยเหรอ ถ้าเป็นร่างโคลนหรือ...ของแนวนั้นจะเป็นต้องระวังอย่างมากที่จะไม่ให้ถูกควบคุมนะ  โอลิเวียถามสิ่งที่สงสัยกับกระจก เธอกังวลว่าถ้าใช้มันแล้วแฮร์รี่จะได้รับผลกระทบไปด้วย

   “ ไม่มีมายเลดี้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ข้าบอกว่าเป็นวัตถุชั้นสูง น้อยคนนักที่จะมีครอบครอง ข้ารับประกันได้เลยและข้าจะติดตามทุกฝีก้าวเพื่อไม่ให้มีอะไรเกิดขึ้น  กระจกยืนยันและให้ความมั่นใจกับโอลิเวีย

   “ โอเคๆฉันเชื่อคุณ...แล้วมันเป็นแบบไหน 

   “ เป็นแผ่นวงกลมสีเงิน ใจกลางสลักด้วยรูปหัวใจสีแดงสด มายเลดี้มันเด่นเป็นสง่าอยู่อย่างเดียวเหนือเครื่องรางชนิดอื่น ” กระจกตอบเธอระหว่างเธอเดินเข้าใปหาในห้องเครื่องรางชั้นสูง 


   โอลิเวียหยิบแผ่นวงกลมเงาวับที่ตั้งอยู่ในระดับสายตาพอดีลงมาสำรวจ 

   มันเรียบ เย็นและบางเบาเหมือนไร้น้ำหนัก ไอเวทมนตร์ที่ลอยแผ่ออกมาสว่างใส ทำให้มั่นใจว่าไม่มีศาสตร์มืดอันตรายเจือปนอยู่ สิ่งนี้แหละที่จะช่วยแฮร์รี่ได้และมันพอดีเหลือเกินที่กระจกรู้คุณสมบัติมัน 


   “ ขอบคุณมากกระจก ของบางอย่างที่นี่ฉันก็รู้วิธีใช้ไม่หมดหรอก อย่างหัวใจแห่งอาคูอันนี้ฉันก็ไม่รู้ -- ดีใจนะที่มีคุณคอยบอก 

   “ มิได้...มายเลดี้ นั่นเป็นสิ่งที่ข้าควรจะทำ ท่านจะพาเจ้าเด็กนั่นมันคืนนี้เลยหรือไม่  กระจกตอบรับอย่างเรียบนิ่ง หน้าตายเช่นเคยแต่เธอก็พอจะสังเกตได้ว่ามันมีรอยยิ้มเล็กๆประดับบนหน้านิ่งๆนั่นทำให้ดูอ่อนโยนขึ้น

   “ ยัง 

   “ ข้าว่าท่านนิสัยเสียอย่างที่ข้าเข้าใจจริงๆแล้วล่ะ 


   ไม่...เมื่อกี้เธอคงมองผิดไปถนัดเมื่อกระจกตีหน้าปลาตายใส่เธอ มองด้วยสายตาที่สื่อความหมายว่าเธอกำลังทารุณเด็ก 


   “ ใจเย็นเลยพ่อกระเบื้องเคลือบ ฉันไม่ได้จะแกล้งเขา นายเห็นฉันแย่ขนาดนั้นเลยหรือไง  


   ว่าแล้วมันก็เมินโอลิเวียทั้งแบบนั้น ทำเป็นมองเสื้อบอลธงชาติอังกฤษที่ใส่อยู่อย่างกับมันน่าสนใจนักหนา 


   “ ฉันต้องถามแฮร์รี่ก่อนโอเคไหม...ฉันจะลงไปทำอาหาร เพื่อเอาไปให้เขาคืนนี้ มันจะเพียงพอสำหรับเวลาสามวัน -- ฉันรู้ว่าแฮร์รี่ต้องตกลงอยู่แล้ว แต่ฉันควรให้เขาคิดตัดสินใจด้วยตัวเองสักหน่อย มันจะทำให้เขามีความกล้าที่จะออกมายังโลกภายนอก และเขาจะต้องรับผิดชอบกับการตัดสินใจของตัวเอง 

   “ ทำไมต้องรอสามวัน...? ข้าไม่คิดว่าเด็กเจ็ดขวบจะคิดอะไรซับซ้อนแบบนั้นหรอกนะ 

   “ เพราะฉันยังมีร้านชาที่ต้องไปดูน่ะสิ แล้วโรงพยาบาลเซนต์มังโกก็ใจดีให้ฉันหยุดพักหลังจากส่งตัวฉันไปฮอกวอตส์กระทันหัน ผ่านสามวันนี้ไปฉันจะได้หยุดดูแลเขาได้สะดวกและไม่ต้องโดดงาน -- อย่างน้อยเขาก็ได้ตัดสินใจใช่ไหมล่ะ    


   .

   ..

   ...

   โอลิเวียลงมาที่ห้องครัว ทำอาหารและขนมให้แฮร์รี่เพียงพอสำหรับสามวัน ทั้งทอดไส้กรอกหมูเนื้อแน่น อบขนมปังแป้งข้าวสาลีนุ่ม เคี่ยวซุปแครอทร้อนๆ ทำไก่อบน้ำผึ้งกับลาซานญ่าฉ่ำชีส ย่างซี่โครงหมู ลวกพาสต้าสำหรับใส่สลัดหลากสีสัน และขนมอย่างไวท์เค้กดอกไวโอเล็ตกับทาร์ตฟักทอง 

   เธอทำทุกอย่างเสร็จเกือบตีสี่ แพ็คทุกอย่างลงตะกร้าไม่ลืมที่จะเสกคาถาให้อุ่นร้อนอยู่เสมอ ใส่ขวดน้ำและขวดนมสดปิดท้าย 

   

   เธอหายตัวกลับมาที่หมู่บ้านเอเมอรี่ดาวน์และเดินย้อนขึ้นมาที่ซอยพรีเว็ตตามแบบเดิม

   โอลิเวียเปิดประตูเข้ามายังห้องใต้บันได แฮร์รี่ยังคงหลับสนิท เธอวางตะกร้าและกระดาษโน๊ตไว้ใกล้เตียง จุมพิตที่หน้าผากเบาๆให้เด็กชายนอนหลับฝันดีและขอโทษที่เธอปล่อยปละละเลยเขา

   ‘ ท่านจะทำอย่างไรต่อมายเลดี้ ’ กระจกถาม

   ‘ รออีกสามวัน ฉันจะมาหาเขาและรับเขาไปอยู่ด้วย ที่เหลือก็เป็นเรื่องของอนาคตแล้วล่ะ ’ 

   บางทีอนาคตที่จะถึงอาจมีสิ่งดีๆรออยู่มากกว่าเรื่องแย่ๆก็ได้




Harry Part


   แฮร์รี่ลืมตาขึ้นมาด้วยความสับสนเล็กน้อย เขารู้สึกสดชื่นและรู้สึกสึกดีมากๆ แตกต่างจากเมื่อวานลิบลับ 

   เขารู้แน่ล่ะว่าลุงเวอร์นอนตีเขาด้วยหัวเข็มขัดจนเลือดออกเยอะอย่างน่ากลัว -- แต่ตอนนี้เขาไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลยเลย เสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่ใช่ตัวเดิมกับเมื่อวาน ไม่มีรอยแผลเลยสักนิด กลิ่นสนิมที่ฉุนกึกถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆที่คุ้นเคย


   โอลิเวีย...


   แฮร์รี่คิดออกอยู่อย่างเดียวคือเมื่อคืนเธอต้องมาหา เขาเห็นใบหน้าเธอเรือนรางเกือบจะชัดเจน แฮร์รี่จำได้ว่าเธอปลุกให้เขาลุกมาดื่มยา เช็ดตัวให้ -- เด็กชายมองไปรอบห้องและเจอกับตะกร้าใบที่คุ้นเคยกับกระดาษหนึ่งแผ่น 

   เขาหยิบมันขึ้นมาอ่านอย่างรวดเร็ว



‘ แฮร์รี่ 

     ฉันขอโทษที่หายไปไม่บอกเธอ ฉันรู้สึกผิดกับเรื่องนี้จริงๆ มันเป็นงานด่วนที่ฉันต้องไปอย่างกะทันหันจึงไม่ได้บอกเธอก่อน ฉันเสียใจที่เธอร้องไห้เพราะฉัน ฉันตกใจมากที่เธอโดนลุงกับป้าเธอทำโทษอย่างรุนแรงฉันนึกว่าจะช่วยเธอไม่ทันแล้ว

     ฉันมีคำถามสำคัญจะถามเธอ คือ...เธออยากมาอยู่กับฉันไหม

     ฉันจะไปรับเธอมาอยู่ด้วยอีกสามวันจากวันนี้ ตอนเวลาเที่ยงคืน 

     คิดดีๆนะแฮร์รี่นอกจากที่ฉันทำดีหรือดูแลเธอ เธอไม่รู้จักฉันเลย เราสองคนไม่ใช่ญาติกันด้วยซ้ำ คิดยังไงเธอก็ให้คำตอบฉันอีกสามวันนะ 

     ฉันทำของกินให้เธอไว้เยอะเลยชดเชยกับที่เด็กน้อยของฉันหิวโหย

 

แล้วเจอกัน

โอลิเวีย 



   แฮร์รี่นั่งอ่านมันอยู่อย่างนั้นซ้ำๆจนเขาจำได้ขึ้นใจทุกตัวอักษร หัวใจของเด็กชายพองโตเมื่อรู้ว่าเขาจะได้ออกไปจากที่นี่ แฮร์รี่ภาวนาและฝันอยู่ทุกคืนว่าเขาอยากไปอยู่ที่อื่นที่ไหนก็ได้ และเขาอยากอยู่กับโอลิเวีย

   แฮร์รี่ไม่สนใจหรอกว่าเธอจะเป็นยังไง เธอจะเป็นหรือไม่เป็นญาติเขา เธอเป็นคนดูแลเขามาตลอดแค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่แฮร์รี่จะตอบตกลง เด็กชายยิ้มกว้างอวดฟันที่เรียงตัวสวย แววตาเป็นประกาย เขามีความสุข อีกสามวันเธอจะมารับเขาไปอยู่ด้วย 

   แฮร์รี่พับกระดาษโน๊ตใบนี้เก็บแนบอย่างดีไปกับหนังสือที่โอลิเวียซื้อให้ เขาเอื้อมมือเปิดตะกร้าออกมาและกินอาหารที่เธอทำให้เขาอย่างมีความสุข เลือกกินอย่างละนิดอย่างละหน่อย ตั้งใจแบ่งไว้ให้พอกับสามวันหรือต่อให้ไม่พอเขาก็อดทนไหวอยู่แล้ว 


   เด็กชายวางแผนว่าจะเก็บของทุกอย่างไว้รอ 

   ลุงกับป้าเขาเคยให้กระเป๋าที่ดัดลีย์ทิ้งแล้วกับแฮร์รี่ มันขาดเป็นรูนิดหน่อยแต่ใช้ได้ดีทีเดียว -- เขานั่งเก็บของทุกอย่างทั้งเสื้อผ้าเก่าๆ และหนังสือทุกเล่มที่โอลิเวียเอาไว้ให้อ่าน ทั้งหมดของเขามีแค่นี้ หนังสือที่เธอซื้อให้ยังมากกว่าเสื้อผ้าที่แฮร์รี่มีรวมกันซะอีก

   แฮร์รี่นอนฮัมเพลงสักเพลงที่โอลิเวียเคยร้องให้เขาฟังก่อนนอน ไม่รู้หรอกว่าเป็นเพลงอะไรเขาแค่ฮึมฮัมตามที่จำได้ พอร้องผิดเขาก็หัวเราะคิกคักออกมา เด็กชายแค่รู้สึกว่าไม่มีอะไรจะทำให้เขามีความสุขไปกว่านี้ได้แล้ว



✿.。.:* *.:。.✿



   วันที่แฮร์รี่รอคอยมาถึง 

   เด็กชายตัวน้อยจัดการกินทุกอย่างที่พี่สาวเอาไว้ให้ในตะกร้าไม่ให้เหลือแม้แต่นิดเดียว เขาตรวจของทุกอย่างหนังสือทุกเล่มว่าเก็บใส่กระเป๋าอย่างดีแล้ว -- อันที่จริงแฮร์รี่เช็คมันตลอดสามวันและแทบจะทุกชั่วโมงด้วยซ้ำ 

   เขาจะไม่ลืมอะไรทิ้งไว้อย่างแน่นอน 

   สามวันที่ผ่านมาลุงเวอร์นอนกับป้าเพ็ตทูเนียหรือแม้แต่ดัดลีย์ไม่มีใครเปิดประตูหรือตวาดใส่แฮร์รี่ไม่แม้แต่มาดูว่าแผลเป็นยังไง ทุกคนพึงพอใจที่แฮร์รี่ไม่มีตัวตนในบ้านหลังนี้ -- ไม่เป็นไร...นั่นหมายความว่าเขาจะได้ไม่ต้องโดนทุบซ้ำๆหรือโดนฟาดด้วยหัวเข็มขัดอีก แฮร์รี่ไม่สนใจเลยสักนิดว่าทุกคนจะรู้สึกยังไงที่เขาจะได้ออกไปจากบ้านหลังนี้


   พวกเดอร์สลีย์ปิดไฟแล้ว ทุกคนขึ้นชั้นสองไปนอนกันหมดทุกอย่างมืดสนิท แฮร์รี่ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปกี่โมงแล้ว เที่ยงคืนหรือยัง ตอนนี้เขาหวังให้นาฬิกาเดินเร็วขึ้น เขาหวังให้ได้ยินเสียงเปิดประตู เขาหวังว่า...


   แกร๊ก...ปึก....


   เสียงกลอนและประตูที่เปิดออก หัวใจของแฮร์รี่เต้นรัวเมื่อไฟในห้องที่เขาอยู่สว่างวาบเข้าตา จนเขาต้องหรี่ตาปรับให้ชินกับแสงไฟ 


   “ สวัสดีแฮร์รี่ ฉันมาฟังคำตอบจากปากเธอ แต่...ดูเหมือนกระเป๋าที่เธอสะพายอยู่มันตอบคำถามให้แล้วล่ะนะ  


   เสียงที่คุ้นเคยพูดคุยกับเขาอย่างขบขัน 

   ตอนนี้แฮร์รี่เห็นทุกอย่างชัดเจนผ่านแว่นตาปรุประที่ใส่อยู่ประจำ เขาเห็นหน้าของโอลิเวียชัดเจน ดวงตาที่คุ้นเคย สีผม แม้แต่รอยยิ้มที่เธอยิ้มให้เขาจนแก้มป่องนั่นเขาก็เห็นชัดเจนหมด


   “ ตกลงฮะ  แฮร์รี่โพล่งออกมา เขาอยากให้เธอรู้ว่าเขาพร้อมจะไปเสมอ “ ผมตกลง-ผมคิดแล้ว ผมตกลงฮะ! ”

   “ โว้ว...ใจเย็นก่อน บอกตกลงแค่ครั้งเดียวฉันก็เข้าใจแล้วไม่ต้องย้ำหลายรอบหรอก  เธออมยิ้มและบอกเขา “ ถ้าตกลงก็ออกมา 


   แฮร์รี่เดินออกจากห้องพร้อมกับกระเป๋าเป้สะพายหลังและถือตะกร้าไว้ในมือ เขาหันกลับไปมองห้องใต้บันไดแคบๆอีกครั้ง 

   ยังไงเขาก็กินนอนอยู่ในนี้ตลอด มันเป็นเหมือนที่หลบภัยเล็กๆของเขา


   “ ข้าบอกท่านแล้วมายเลดี้ ว่าเจ้าเด็กนี่ต้องตอบตกลง เขาไม่คิดอะไรเยอะแยะอย่างท่านว่าด้วยซ้ำ ” 


   จู่ๆก็มีเสียงผู้ชายพูดขึ้นมา แฮร์รี่หันซ้ายหันขวาอย่างตกใจเขากลัวจะเป็นเสียงของลุงเวอร์นอนหรือดัดลีย์ที่เดินลงมาเจอ


  “ กระจก...นายทำแฮร์รี่ตกใจ ไม่เห็นหรือไงว่าเขากลัวน่ะ ” โอลิเวียพูดขึ้น เธอลูบหลังเขาให้เขาคลายกังวล เธอหันไปมองที่ทีวีแล้วบ่นกับทีวี แฮร์รี่คิดว่าเขาเห็นผู้ชายคนนึงอยู่ในนั้น แต่งตัวเหมือนหนังคาวบอยที่ดัดลีย์เคยเปิดดู “ กระจก อย่างน้อยนายควรจะแนะนำตัวก่อนจะพูดโพล่งขึ้นมา ไม่เห็นตัวแบบนั้นไม่ว่าเป็นใครเขาก็ตกใจกลัวกันทั้งนั้นแหละ 

   “ ขออภัยด้วยเด็กน้อย ที่ข้าเสียมารยาท ” กระจกที่โอลิเวียพูดถึงคือร่างผู้ชายที่อยู่บนจอทีวีจริงๆ เขาดึงหมวกคาวบอยออกแล้วค้อมตัวให้แฮร์รี่ “ ข้าคือกระจก เจ้าเรียกข้าว่ากระจกนั่นแหละ ข้าสามารถอยู่ได้หลายที่ที่มันสามารถสะท้อนได้ อย่างกล่องสี่เหลี่ยมนี่ ที่มนุษย์เรียกกันว่าโทรทัศน์ 

   “ หวัดดีฮะ ” แฮร์รี่ตอบกลับอย่างเขินอายที่เข้าใจผิด เขาตะลึงมากที่มีคนอยู่ในกระจกหรืออยู่ในทีวีได้ แตกต่างจากพวกรายการทีวีที่เคยเห็น แถมยังทักทายเขาตอบด้วยอีกตั้งหาก

   “ เอาล่ะ...ไว้ทักทายกันทีหลังนะ ก่อนเราจะไปจากที่นี่มีบางอย่างที่ฉันต้องทำและ...ฉันจำเป็นต้องใช้เลือดกับเส้นผมของเธอ เธอจะให้ฉันได้ไหมแฮร์รี่ ” โอลิเวียคุกเข่านั่งคุยกับเขาให้พอดีกับระดับสายตา “ ฉันจำเป็นต้องทำแบบนี้เพื่อตัวเธอเอง แล้วสักวันฉันจะเล่าความลับนี้ให้ฟัง โอเคไหม? ”

   “ ฮะ  แฮร์รี่ตอบรับ เขาไม่เข้าใจนักว่าพี่สาวจะเอาไปทำไม แต่เขาก็ไม่มีปัญหาอะไรกับมัน 


   โอลิเวียยิ้มและลูบหัวเขาเบาๆ แฮร์รี่เห็นเธอหยิบอะไรบางอย่างกลมๆสีเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ต เมื่อเธอพลิกอีกด้านขึ้นมามันเป็นรูปหัวใจสีแดง เธอพึมพำอะไรสักอย่างระหว่างที่เล็มผมของแฮร์รี่ออกไปเล็กน้อย ก่อนจะหยิบมีดอันสวยที่ประดับด้วยเพชรสีแดงออกมาถือเอาไว้


   “ ไม่ต้องกลัวนะ มันจะเจ็บแค่แป๊บเดียว โอลิเวียปลอบ


   เธอดึงมือแฮร์รี่ออกมาและใช้มีดเล่มนั้นกรีดที่ฝ่ามือเป็นทางยาว แฮร์รี่เจ็บแต่เขาทนได้ ลุงเวอร์นอนเคยตีทำเขาเจ็บกว่านี้ด้วยซ้ำ 

   โอลิเวียหยดเลือดที่กรีดและวางเส้นผมของแฮร์รี่ไว้ที่กลางหัวใจสีแดง -- เธอเก็บมีดอันนั้นใส่กระเป๋าเสื้อโค้ตตามเดิม ถือแผ่นวงกลมสีเงินเอาไว้และท่องภาษาสักอย่างที่แฮร์รี่แปลความหมายไม่ได้ ก่อนจะวางมันลงกับพื้น


   “ ทีนี้ก็เหลือแค่รอ ขอโทษที่ทำให้เธอได้แผลนะ...แบมือเร็ว โอลิเวียหยิบขวดแก้วใบจิ๋วออกมาก่อนจะหยดน้ำสีใสลงบนแผล -- เมื่อน้ำซึมลงในแผลเลือดก็หยุดไหล มันค่อยๆสมานตัวคืนแฮร์รี่คันเล็กน้อย เขารู้สึกประทับใจมากเมื่อมือของเขาเรียบอย่างเก่า เหมือนไม่เคยมีแผลเลยสักนิด จนอดร้องอุทานออกมาไม่ได้  

   “ ว้าว -- ขอบคุณฮะ 

   “ ด้วยความยินดีจ่ะ 


   สิ้นเสียงโอลิเวีย แฮร์รี่ก็เห็นเหมือนมีอะไรบางผิดปกติตรงแผ่นสีเงินที่เธอวางเอาไว้ 

   ก้อนเนื้อหรืออะไรสักอย่างค่อยๆก่อตัวและขยายออกมาจากรูปหัวใจนั่น -- มันเริ่มเป็นรูปร่างของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เหมือนกับแฮร์รี่ทุกประการทั้งทรงผม หน้าตา ส่วนสูง 

   เขาเห็นตัวเองอีกคนออกมาจากแผ่นสีเงินนั่น และแผ่นสีเงินอันนั้นก็เกาะติดผิวหนังตรงอกด้านซ้ายเหมือนเป็นเนื้อเดียวกัน


   “ อ่า...ฉันลืมเรื่องเสื้อผ้ากับแว่นตาไปสนิทเลย -- แฮร์รี่เธอไม่ต้องเอาเสื้อผ้าไปหรอก ไปอยู่บ้านฉัน เดี๋ยวฉันจะซื้อให้ใหม่ แล้วก็ขอยืมแว่นตาเธอสักเดี๋ยวนะ  ไม่ว่าเปล่าโอลิเวียรื้อเสื้อผ้าในกระเป๋าของแฮร์รี่ออกหมดแล้วเอาใส่ให้แฮร์รี่...เขาขอเรียกว่าแฮร์รี่เบอร์สองละกัน


   โอลิเวียใส่เสื้อผ้าให้แฮร์รี่เบอร์สองที่ดูจะเขินอายเมื่อรู้ว่าตัวเองเปลือยล่อนจ้อน 

   เธอดึงแว่นเขาออกมา -- แฮร์รี่เห็นรางๆว่าเธอหยดอะไรบางอย่างใส่แว่นตา ก่อนจะคืนแว่นให้เหมือนเดิม แล้วโอลิเวียก็ยื่นแว่นตาจากไหนก็ไม่รู้ มันเหมือนกับของแฮร์รี่เปี๊ยบ ให้กับแฮร์รี่เบอร์สอง


   “ หืมเหมือนกันอย่างกับแกะเลย  โอลิเวียหันมองหน้าเขากับแฮร์รี่เบอร์สองสลับกันไปมา 

   “ ข้าบอกแล้วว่ามันได้ผลดีเยี่ยม ” แฮร์รี่หันกลับไปมองกระจก ดูเหมือนกระจกจะยืดอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจด้วยหน้านิ่งๆแบบนั้น

   “ ขอบคุณคุณกระจกมากค่ะ -- เอาล่ะ เธออยู่ที่นี่ในห้องใต้บันไดนะ ทำอย่างที่เคยทำเหมือนเดิม พอถึงเวลาฉันจะมาพาเธอกลับบ้าน   แฮร์รี่ยืนมองโอลิเวียคุยกับกระจกและแฮร์รี่เบอร์สองอย่างมึนๆว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อดี


   โอลิเวียยืนมองรอบตัวอยู่สักพักเมื่อแฮร์รี่เบอร์สองกลับเข้าไปห้องใต้บันไดแทนแฮร์รี่เรียบร้อย

   เธอหันกลับมาหาแฮร์รี่และอุ้มเขาแล้วเดินออกมาจากบ้านเดอร์สลีย์ ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร แฮร์รี่แค่กอดคอเธอไว้แน่นและมองรอบตัวด้วยความไม่คุ้นเคย 

   เขาหวาดระแวงเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกปลอดภัยที่อยู่ในอ้อมกอดของโอลิเวีย

   เมื่อออกห่างจากบ้านที่เขาอยู่มาตลอดได้สักระยะ โอลิเวียเดินมาหยุดที่ต้นไม้ต้นหนึ่งก่อนจะวางแฮร์รี่ลงเธอยื่นมือมาให้เขาและพูดกับเขา 


   “ จับมือฉันให้แน่นถ้าเธอพร้อมจะไปกับฉัน ถ้าเธอกลัวก็หลับตาไว้ก่อนมันแค่วูบเดียว 


   แฮร์รี่คว้ามือนั้นอย่างไม่ลังเลพร้อมกับหลับตาอย่างที่โอลิเวียบอก เธอกระชับเมือเขาแน่นก่อนที่ตัวแฮร์รี่จะกระตุกวูบไปอย่างที่เธอบอกจริงๆ


   .

   ..

   ...

   “ ลืมตาได้แล้วแฮร์รี่....  

   แฮร์รี่เปิดตาอย่างที่เธอบอก มือของเขากำมือเธอแน่นจนเหงื่อซึมทั่วทั้งมือแม้หิมะจะตกอยู่ก็ตาม 

   เบื้องหน้าของแฮร์รี่เป็นบ้านหลังใหญ่โตอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มีสวนดอกกุหลาบที่ป้าเพ็ตทูเนียชอบมันเป็นสีแดงทั้งสวน มีน้ำพุรูปปั้นนกตัวใหญ่ มีบ่อน้ำและต้นไม้อีกเยอะแยะ

   โอลิเวียจูงมือพาเขาเดินเข้าไปยังข้างในบ้าน แฮร์รี่มองรอบตัวอย่างตื่นตะลึง มันกว้างและใหญ่โตมากกว่าทุกที่ที่เขาเคยอยู่ 

   เขามองทุกอย่างด้วยความสนใจและอ้าปากค้างกับความหรูหราตรงหน้า 

   แฮร์รี่เห็นหน้าตาของกระจกที่ได้คุยด้วยในทีวีอย่างชัดเจน กระจกดูเหมือนกับตุ๊กตามากกว่าผู้ชายอย่างที่แฮร์รี่คิดเอาไว้


   “ ที่นี่เป็นบ้านฉันเอง อันที่จริงมีอีกสองหน่อที่ฉันอยากแนะนำให้เธอรู้จักแต่เอาไว้พรุ่งนี้ละกันเพราะวันนี้ดึกแล้ว  เธออมยิ้มเหมือนดูสนุกที่มองแฮร์รี่ ทำเอาเขารู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กนิสัยเสียอย่างที่ลุงเวอร์นอนบอก “ เฮ้ๆ มานี่มาเราขึ้นไปนอนกันดีกว่า ฉันยังไม่ได้ว่าเธอเลย -- ตอนฉันมาที่นี่ครั้งแรกฉันก็เป็นเหมือนกันแหละ ป่ะ...ขึ้นชั้นบนกันดีกว่า 


   แฮร์รี่เดินขึ้นชั้นบนกับโอลิเวีย -- เธอทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมากและทำให้เขากล้าที่จะมองสำรวจไปรอบๆชั้น มีห้องนึงเต็มไปด้วยหนังสือ อีกห้องมีของมากมาย มีระเบียงและมีบันไดขึ้นไปอีกชั้น 

   โอลิเวียพาเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงประตูสี่บาน 


   “ สี่ห้องนี้เป็นห้องนอน ห้องของฉันอยู่ริมสุดห้องโน้น ” เธอชี้ไปยังห้องของเธอที่ติดกับระเบียง
 
“ เลือกเอาเลยแฮร์รี่เธออยากนอนห้องไหน อยากดูห้องก่อนไหม 

   แฮร์รี่จับเสื้อโค้ตเธอแน่นก่อนจะพูดสิ่งที่เขาคิดอยู่ในหัว  ผมอยาก........ ”

   “ แฮร์รี่พูดดังๆหน่อย ฉันไม่ได้ยินที่เธอพูดเลย 

   “ ผมอยากนอนห้องคุณ...  แฮร์รี่ก้มมองพื้นใบหน้าแดงก่ำ “ ผมไม่อยากนอนคนเดียวฮะ 

   โอลิเวียจะว่าอะไรเขาไหมที่เขาเอาแต่ใจ เธอจะ... “ เราต้องอาบน้ำกันก่อนนะ จะได้นอนสบายๆ แล้วพรุ่งนี้เราก็ตื่นสายกันสักวัน ” 


   ว่าแล้วเธอก็จูงแฮร์รี่ไปยังห้องนอน พาเขาอาบน้ำและหาเสื้อยืดตัวเล็กให้เขาใส่ ถึงยังไงมันก็ใหญ่กว่าตัวเขามากอยู่ดี


   “ เอาเถอะ เดี๋ยวฉันพาเธอไปซื้อวันหลัง ตอนนี้มานอนกันได้แล้ว  


   เธอขึ้นนอนบนเตียงและเอนตัวลง แฮร์รี่เดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียงก่อนจะปีนขึ้นตาม เขาเพิ่งเคยนอนเตียงที่นุ่มมีผ้าห่มและหมอนให้แบบนี้ครั้งแรก มันหอมมากเหมือนกับกลิ่นตัวของพี่สาว 


   “ กอดหน่อยได้ไหมฮะ  แฮร์รี่ถามเสียงเบาโหวง เหลือบมองเธออย่างไม่แน่ใจ 


   โอลิเวียไม่ตอบอะไร เธอแค่เอื้อมมือปิดโคมไฟบนหัวเตียง แล้วห้องก็มืดลง -- แฮร์รี่คิดว่าเธอคงไม่อยากนอนกอดเขา แต่สุดท้ายเธอก็สอดแขนให้แฮร์รี่นอนหนุนอย่างถนัดแล้วนอนก่ายทำเหมือนเขาเป็นหมอนข้าง


   “ ฝันดีแฮร์รี่  เธอกระซิบบอกเขาและจูบหน้าผากเขาก่อนจะหลับไปก่อน


   เด็กชายรู้สึกอุ่นวาบในอก มันเป็นครั้งแรกที่มีคนทำแบบนี้กับเขา 

   เขาไม่รู้ว่าพ่อกับแม่แท้ๆทำแบบนี้หรือเปล่าเพราะเขาจำไม่ได้ แต่เขาเข้าใจแล้วว่าครอบครัวให้ความรู้สึกแบบไหน -- เด็กชายนอนซุกเธออย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะกำชายเสื้อของเธอไว้แน่นด้วยกลัวว่าตื่นมาจะหายไป 

   เป็นครั้งแรกที่เด็กชายหลับไปอย่างไม่กลัวกับเช้าของวันพรุ่งนี้...




TBC.
✿.。.:* *.:。.✿


*ดอกไวโอเล็ต (Violet) : เป็นสัญลักษณ์ความจริงใจ ความศรัทธาและความอ่อนน้อมถ่อมตน ในนิทานพื้นบ้านของยุโรปถูกโยงให้เข้ากับความตายและความโศกเศร้า เป็นอโรม่าที่มักพบในไวน์แดงคุณภาพสูง


✿.。.:* *.:。.✿


...Writer...

จิตใจหวั่นไหวเอ็นดูน้องจุงเบย.....
//มันค่อนข้างเป็นตอนต่อไรต์เลยรีบลงให้ ไรต์กลัวมีคนมาวางระเบิดหน้าบ้านค่ะ 

ฝันดีกันได้ เย้....



อัพครั้งแรก : 30/9/2561
แก้ไขครั้งล่าสุด : 23/2/2562


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 294 ครั้ง

1,301 ความคิดเห็น

  1. #1217 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 19:06
    โอ๊ยฮืออออ จิตใจหวั่นไหวมากค่ะ ไม่อยากให้โอลิเวียคู่กับใครแล้ว อยู่กับตาหนูแฮร์รี่กันสองคนนี่แหละพอ 55555
    เจ้าหนูแฮร์รี่น่ารักมากกกค่ะ เห็นแล้วเอ็นดูอยากเลี้ยงดูสักสิบปี อิๆ โตขึ้นคงหวงโอลิเวียน่าดู ใครจะจีบก็ต้องทำใจหน่อยล่ะ 5555
    #1217
    0
  2. #1199 Guitarista (@Guitarista) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 01:16
    โอ้ยย ดีอ่าาา
    #1199
    0
  3. #103 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 17:16

    ในที่สุดก็หลุดพ้นบ่วงซักที อยากรู้จังว่าซีเรียสรู้ว่าแฮรี่โดนแบบนี้ ซีเรียสจะทำยังไง //ร่ายคำสาปพิฆาตใส่-ซีเรียส
    #103
    1
    • #103-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 14)
      20 ตุลาคม 2561 / 17:23
      ซีเรียส : ใจเย็นนะเค้ากำลังหาทางออกจากคุกอัซคาบันอยู่
      #103-1
  4. #91 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 22:17
    เรียกแม่เลยลูกแฮร์รี่ ฮือออ ดีใจน้องหลุดพ้นแล้ว นี่โกรธเลือดขึ้นหน้าเลยแม่ง ทำกำเด็กงี้ได้ไง ฮึยย ! อยากเอาระเบิดไปปาใส่บ้าน ให้ตายๆไปเลย แค่ก !
    #91
    1
    • #91-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 14)
      20 ตุลาคม 2561 / 03:48
      บ้านใครคะ!!??
      อย่าปาใส่บ้านไรต์นะ ไรต์ยังผ่อนไม่หมดเลย ฮืออ TT
      #91-1
  5. #34 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:58

    รอออออออ

    #34
    1
    • #34-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 14)
      3 ตุลาคม 2561 / 06:37
      ขอบคุณที่อ่านและติดตามนะคะะะ

      \(>[_______]<)/
      #34-1
  6. #32 Chutikanpimpa09 (@Chutikanpimpa09) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 01:05

    พอนึกถึงอาหารที่โอลิเวียทำแล้วน้ำลายจะไหลหิวมา555
    #32
    1
    • #32-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 14)
      2 ตุลาคม 2561 / 08:13
      ตอนไรต์เขียนดึกๆ หรือหารูปดู
      ไรต์ก็น้ำลายไหลเช่นกันน

      //ขอบคุณที่อ่านและติดตามค่าาา
      #32-1
  7. #31 ploywendy (@ploywendy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:48
    น้อนนนนน น่ารักจังลูกก เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ
    #31
    1
    • #31-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 14)
      2 ตุลาคม 2561 / 08:12
      น้องน่ารัก น้องขี้อ้อนน

      //ขอบคุณที่ติดตาม แลัเข้ามาอ่านนะคะะ
      กำลังใจดีจนไรต์ดีดเลยค่ะะ
      #31-1
  8. #30 pimtiua (@pimtiua) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 06:49

    รักไรท์เตอร์มากค่ะตอนนี้อัพไวไวนะคะ
    #30
    2
    • #30-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 14)
      1 ตุลาคม 2561 / 12:55
      ฮือออ ถ้าแว่บไปแว่บมา หรืออัพช้าอย่าบ่นไรต์นะคะ
      มันต้องใช้เวลานิสนึงง //เหม่อมองฟ้า

      ขอบคุณที่ติดตามค่าาาา
      #30-1
  9. #29 Areeya Saisingthong (@areeya_tc) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 06:22

    เย้ๆ ในที่สุดก็รับแฮร์รี่ มาเลี้ยงจนได้ น่ารักมากเลย
    #29
    1
    • #29-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 14)
      1 ตุลาคม 2561 / 12:53
      น้องอ้อน น้องน่ารักกก ><
      #29-1
  10. #28 beniyuki (@loveblackdevil) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 02:59
    ไม่ว่าจะดึกแค่ ก็ต้องอ่านไห้ได้ค่ะ!! เรื่องโปรดเบอร์ 1
    555+ มาต่ออีกเร็วๆน้าาา
    #28
    1
    • #28-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 14)
      1 ตุลาคม 2561 / 06:11
      ครั้งนี้ไรต์หน้าบานเป็นจานดาวเทียม //โลกสวย

      ขอบคุณนะคะะ งุ้ยยย
      #28-1
  11. #27 jujuly (@srnswan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 23:23
    อยากหอมหัวน้องงงง 5555555 ดัมเบิลดอร์จะว่าไงอ่ะ จะมาตามทวงไหมเนี่ย
    #27
    1
    • #27-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 14)
      1 ตุลาคม 2561 / 06:09
      จุ๊บเหม่งงง

      //รอติดตามละกันนะคะะ ^^
      #27-1
  12. #26 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 22:55
    ดีใจอัพต่อเนื่อง น้องมีความสุขก็ดีใจแล้ว
    #26
    1
    • #26-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 14)
      30 กันยายน 2561 / 23:07
      จะมาๆไปๆแบบนี้ล่ะ
      ไรต์คึกตามความร้อนแรงของแดด //ฝันดีนะคะะ
      #26-1
  13. #24 wal_5678 (@wal_5678) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 22:25

    ไรท์ ไรท์อัพบ่อยมาก หนูกำลังสำลักความดีจัย------พอๆ



    ในที่สุด ในที่สุดแฮรี่ก็ไปจากบ้านหลังนั้นแล้ว(จุดพลุ) แต่่ในอนาคตจะมีแฮร์รี่สองคนมั้ยเนี่ย :3

    #24
    1
    • #24-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 14)
      30 กันยายน 2561 / 22:30
      ไรต์ก็คิดแบบนั้นค่ะ

      พอดีสัปดาห์นี้คึกเป็นพิเศษ มันจะมาๆไปๆแบบนี้ล่ะค่ะ //หลบสายตา
      #24-1
  14. #23 Phantom doll (@wayon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 22:23
    อร๊ายยยย~~~ น้องแฮร์มีความสุขแล้วววว
    #23
    1
    • #23-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 14)
      30 กันยายน 2561 / 22:28
      เอ็นดูวววว

      อยากให้น้องมีความสุขเพราะวัยเด็กน้องแทบหาความสุขไม่ได้เลยยย
      #23-1