[Fanfiction Harry Potter] What If...? (OC)

ตอนที่ 2 : [Begin] Chapter 0 || Choice

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 347 ครั้ง
    23 ก.พ. 62




Chapter 0
Choice



' What will you choose...? '

- Angles -


✿.。.:* *.:。.✿



   ณ ที่ที่ไร้แสงอาทิตย์จะสาดส่องถึง ความมืดมนแผ่กระจายไปทั่วทิศ.... 

   ปรากฏภาพป้อมปราการแห่งหนึ่งสีดำทะมึนชวนให้รู้สึกหวั่นเกรง มันตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางผาหินอันสูงชันและทะเลที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง 


   มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ถึงที่ตั้งของมัน... 

   แต่พอนานวันเข้าพวกเขาก็เลิกที่จะสนใจ....


   ถ้าคิดถึงสถานที่ที่ใช้คุมขังผู้กระทำผิดกฏหมาย ชื่อแรกที่พวกคุณจะนึกออกคือ คุกอัซคาบัน 
แต่ยังคงมีอีกที่หนึ่งที่ร้ายแรงไม่ต่างกันนั่นก็คือ 
คุกนูร์เมนการ์ด มันถูกสร้างและเคยใช้คุมขังพ่อมดศาสตร์มือที่น่าหวาดกลัวที่สุดนามว่า เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ 


   ใช่ แค่เคย


   ในปี ค..2008 เกิดการก่อการร้าย สงครามในโลกเวทมนต์โดยเจ้าแห่งศาสตร์มืดคนใหม่ -- ลอร์ดโวลเดอมอร์ เพื่อให้ตนมีอำนาจและความแข็งแกร่งเหนือกว่าผู้อื่น เขาจึงตามหาไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ 

   มันเป็นไม้กายสิทธิ์ในตำนานเกี่ยวกับเครื่องรางยมทูต เขาสืบพบว่าผู้ที่ครอบครองคนสุดท้ายอาจเป็น เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์...  

   โวลเดอมอร์จึงมาเผชิญกับอดีตเจ้าแห่งศาสตร์มืดที่คุกแห่งนี้ -- แต่เปล่าประโยชน์มันไม่อยู่ที่นี่ กรินเดลวัลด์ปฏิเสธว่าตนไม่เคยครอบครองไม้กายสิทธิ์อันนั้น ด้วยโทสะที่พวยพุ่งขึ้นในอก 
โวลเดอมอร์จึงลงมือสังหารเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ และปิดตำนานอดีตเจ้าแห่งศาสตร์มืดลง 



✿.。.:* *.:。.✿



   เวลาผ่านไปนานหลายสิบปี  มันก็ได้เปิดใช้งานอีกครั้ง


   ห้องคุมขังห้องหนึ่งในคุกนูร์เมนการ์ด... 

   หญิงสาวที่ดูผิวเผินอายุไม่เกินยี่สิบปี สวมใส่ชุดคลุมเก่าซอมซ่อ ข้อมือทั้งสองข้างถูกจองจำด้วยโซ่จำกัดเวทย์ชั้นสูง -- ร่างกายของเธอผอมแห้งแทบเหลือแต่กระดูก สีผิวขาวซีดเพราะไม่สัมผัสแสงแดดมานาน เส้นผมสีดำสนิทยาวรุงรังลากพื้น ปกปิดใบหน้าซูบตอบและแผลเป็นรูปสายฟ้าที่หน้าผากเอาไว้ แววตามรกตสีสวยนั้นว่างเปล่าเหมือนไร้ชีวิต สะท้อนให้เห็นเพียงหลุมดำไร้ที่ก้นบึ้ง

   เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่มีอยู่ตัวเดียวในห้องขัง ท่ามกลางความเงียบงันได้ยินเพียงแค่เสียงลมหายใจ



   “ ....... แ......ข้...... ”




   “ 
นา..........ห.....ข้.... ”



   “ น า ย แ ห่ ง ข้ า



   เสียงเรียกหาที่แผ่วเบาไม่เป็นศัพท์ในตอนแรก เริ่มชัดเจนในเวลาถัดมา 
   บรรยากาศโดยรอบนิ่งสนิทและหนาวลงอย่างไม่มีสาเหตุ เสียงโทนต่ำนั้นเย็นเยือก แหบพร่าชวนขนลุก


   “ โปรดเรียกหาข้า นายแห่งข้า


   เมื่อเสียงเรียกที่ไม่น่าพิสมัยนั้นกล่าวจบประโยค มันก็ปรากฏขึ้นเพียงผ้าคลุมสีเทาเข้ม ไม่เห็นร่างผู้สวมใส่ หากแต่ผ้าคลุมผืนนั้นขยับเป็นรูปร่างที่คล้ายคลึงกับมนุษย์ มันขยับเข้าหาร่างหญิงสาวที่นั่งสงบนิ่ง


   “ ไม่ว่าคุณจะมาที่นี่เพราะอะไร ฉันไม่สนใจทั้งนั้น ให้ฉันอยู่ตามลำพังแบบนี้ต่อไปเถอะ เสียงแผ่วเบาเปล่งออกจากปากแห้งสาก สัมผัสได้แค่เพียงความเย็นชาและไร้อารมณ์


   “ โปรดรับฟัง นายแห่งข้า ข้ามีทางเลือกมาให้ท่าน


   “ ฉันไม่คิดจะไว้ใจสิ่งที่เป็นเพียงผ้าคลุมลอยไปมา...ต่อให้มันจะน่าสนใจแค่ไหนก็ตาม ตาสีมรกตเหลือบมองสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดอย่างสงบ พรางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย


   “ ข้าคิดว่าท่านรู้ว่าข้าคือสิ่งใด มนุษย์ทั่วไปเรียกขานข้า ยมทูต นายแห่งข้า  เสียงแหบพร่าจากผ้าคลุมตอบคำถามนายของมันกลับ และเฝ้ารอคำตอบจากนาย


   “ ยมทูต....คงเกี่ยวกับเครื่องรางที่ฉันได้เป็นเจ้าของมันอย่างชอบธรรมสินะ


   “ ถูกต้องนายแห่งข้า มันถึงเวลาที่ข้าต้องให้ความปรารถนาของผู้ถือครองเครื่องรางเป็นจริง ท่านสามา....

   “ หึ....ความปรารถนา...ไม่ช้าไปหน่อยหรือไงกับสถานการณ์แบบนี้ ฉันเลือกจะอยู่ที่นี่เองโดยสมัครใจ ไม่จำเป็นต้องให้ใครหรืออะไร...มาช่วย เสียงหวานเอ่ยแทรกขึ้น อารมณ์ที่เฉื่อยชาเริ่มขุ่นมัว -- เธอเลือกที่จะอยู่ที่นี่เงียบๆ ตามความต้องการของผู้คนเหล่านั้น คนที่หวาดกลัวกับอำนาจของเธอ

   " อย่าแค้นเคืองข้าเลย โปรดฟังข้า...ท่านอาจกล่าวเช่นนั้น แต่ส่วนลึกในจิตท่านมีความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่อย่างแรงกล้า แม้ท่านจะยอมรับความจริงให้มันเป็นไป แต่ท่านก็มิสมควรจะประสบพบเหตุการณ์เช่นนี้ ที่ข้าเพิ่งมาปรากฏต่อหน้าท่าน เรียกได้ว่า เป็นเวลาที่เหมาะสมแล้วมากกว่า ...นายแห่งข้า




   มีเพียงความเงียบปกคลุมรอบบริเวณ หญิงสาวไม่ตอบโต้แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไรขึ้นอีกเป็นการบอก กลายๆว่านางกำลังฟังอยู่ ยมทูตร่างโปร่งใสภายใต้ผ้าคลุมจึงเอ่ยต่อ


   “ อย่างที่ข้าบอกกล่าวท่านไป ข้าจะทำให้ความปราถนาของท่านเป็นจริง สิ่งที่ท่านถวิลและใฝ่หามาตลอดชีวิต สิ่งที่ทำให้ท่านพบความสงบสุขและการเริ่มต้นใหม่ ให้ข้าพาท่านออกจากที่คุมขังท่าน ” น้ำเสียงเย็นเยียบน่าขนลุกเอ่ยต่อผู้เป็นนาย ไร้ซึ่งความเสแสร้ง หรือ เจ้าเล่ห์


   “ ฉันว่าตอนนี้ชีวิตฉันก็สงบสุขดี-ขอบคุณ อ้อ..ถ้าฉันอยากออกจากที่นี่ ฉันก็ออกเองไปนานแล้ว ไม่จำเป็... ”

   “ ความหมายของข้า คือ ออกจากโลกที่ทำให้ท่านทุกข์ทรมานมาตลอด ออกจากเหล่าผู้คนที่คอยตีกรอบให้ท่าน ออกจากโชคชะตาที่ขีดเส้นทางเดินให้ท่าน ออกจากที่ที่สิ้นหวังและน่าเบื่อหน่ายสำหรับท่าน ไปยังที่ที่ไม่มีใครรู้จัก ใช้ชีวิตอย่างที่ปรารถนา ที่ที่ท่านสามารถเริ่มต้นใหม่ นายแห่งข้า  โดยไม่รอให้นายมันพูดจบ ยมทูตพูดสิ่งที่ตนต้องการสื่อ เพียงแต่ตอนนี้เหลือเพียงนายมันเข้าใจและตอบรับข้อเสนอนี้

 


   ออกไปจากที่นี่....


   ที่ที่ไม่มีใครรู้จักเธอ....


   ที่ทำให้เธอเป็นอิสระอย่างนั้นหรอ....


   ช่างเป็นข้อเสนอที่เย้ายวนใจจริงๆไม่ว่ากับใครก็ตาม....



   เวลาผ่านไป มีเพียงเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาคงที่ครอบคลุมทั่วห้องขัง

   “ -- ก็ได้ ฉันต้องทำอะไรบ้าง? ” ใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะรับข้อเสนอนั่น


   “ ไม่เลยนายแห่งข้า ท่านไม่ต้องทำสิ่งใด ท่านและข้าพบกันที่นี่ครั้งแรก และเมื่อท่านตอบรับแล้ว นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้ามาพบท่าน -- ท่านกับข้าจะไม่มีพันธะต่อกันอีก ที่แห่งนี้จะเหลือเพียงความทรงจำ มนุษย์ที่นี่จะไม่มีใครหาท่านเจอ ท่านจะหายไปเหมือนไม่มีตัวตน....
ที่ที่ข้าจะส่งท่านไป ข้าเชื่อได้ว่าท่านจะพบสิ่งที่ต้องการ -- จะไม่มีใครรู้จักท่าน ไม่มีภาระที่ท่านต้องแบก
ไม่ว่าที่นั่นจะเกิดเหตุการณ์ใดๆก็ตาม...ท่านจะไม่ได้รับผลกระทบกับมันทั้งสิ้น
เพียงแต่...ท่านสามารถเพิกเฉยกับสิ่งที่จะเกิด ได้หรือไม่แค่นั้นเอง นายแห่งข้า


   “ เพิกเฉย...? หมายความว่ายังไงฉันไม่เข้าใจ  หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความสับสนกับบทสนทนาที่คลุมเครือหลายอย่าง มันจะให้เธอเพิกเฉยกับอะไร ที่ว่าหมดพันธะ คือฉันไม่ได้เป็นนายยมทูตแล้วใช่ไหม? แล้วฉันสามารถแก่ตายได้อย่างมนุษย์ปกติด้วยรึเปล่า? 


   “ เข้าใจถูกแล้วนายแห่งข้า...เมื่อข้าส่งท่านไปแล้ว ท่านสามารถใช้ชีวิตปกติอย่างท่านเลือก
ท่านกับข้าไม่มีพันธะต่อกันอีก
-
- ดั่งคำข้ากล่าวไป ถ้าท่านเลือกเพิกเฉยได้ ชีวิตท่านจะสงบสุข
หรือต่อให้ท่านไม่ทำ ท่านก็อาจพบหนทางที่ดีกว่าตัวท่านจะหยั่งถึง 
โชคชะตาย่อมเดินไปตามครรลองของมัน การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่เกิดอยู่เป็นนิจ ไม่เคยมีสิ่งใดตายตัว หรือ คงอยู่ไว้ตราบจนนิรันดร์
เส้นทางที่ท่านเลือกต่างหากจะเป็นตัวกำหนด จะเดินทางไหน ตัดสินใจอย่างไร ท่านจงพินิจให้ดีและยอมรับกับความเป็นไปเถิด...โชคดีมีชัยจงสถิตอยู่กับท่าน นายแห่งข้า
ข้าหวังให้ท่านพบสิ่งที่ท่านค้นหาในโลกที่ข้าส่งท่านไป
....”


   สิ้นเสียงยมทูต ร่างหญิงสาวนัยน์ตาสีมรกตหายไปพร้อมๆกับร่างโปร่งใสภายใต้ผ้าคลุมสีเทาเข้ม


   บัดนี้ ห้องที่คุมขังนักโทษมีเพียงความว่างเปล่า เหลือเพียงเก้าอี้ที่ไร้คนนั่ง และ โซ่ล่ามข้อมือที่ไร้ผู้สวมใส่




TBC.

✿.。.:* *.:。.✿



*คุกอัซคาบัน (Azkaban) : ใช้คุมขังพ่อมดแม่มดที่กระทำผิดในประเทศอังกฤษ


**คุกนูร์เมนการ์ด (Nurmengard) : เริ่มแรกเป็นคุกที่กรินเดลวัลด์สร้างขึ้นสำหรับขังคนที่ต่อต้านเขา เมื่อพ่ายแพ้(?) เขาจึงถูกขังในที่ที่ตัวเองสร้างเป็นต้นมา คาดว่าอยู่ในประเทศอเมริกา
[Note - ไรต์ไม่แน่ใจว่าเขาสู้แล้วแพ้ดัมเบิลดอร์ หรือยอมแพ้ด้วยตัวเองค่ะ ในประวัติหลายๆที่มันแตกต่างกัน แต่เราจะอาจจะรู้ใน 'สัตว์มหัสจรรย์และถิ่นที่อยู่' ก็...เป็น...ได้...]

***เครื่องรางยมทูต (Deathly Hallows) : เป็นนิทานเรื่องหนึ่งจากหนังสือ 'บีเดิลยอดกวี (The Tales of Beedle the Bard)' เรื่องราวของสามพี่น้องตระกูลเพฟเวอเรลล์ (The Peverell Family) ที่ได้รับเครื่องรางจากยมทูตคนละหนึ่งชิ้น ได้แก่ แอนตีโอก-ไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ แคดมัส-หินชุบวิญญาณ และ อิกโนตัส-ผ้าคลุมล่องหน




✿.。.:* *.:。.✿

...Writer...

มาแล้วก็ไป...ไรต์งบน้อยให้ยมทูตโผล่มาแค่ฉากเดียวแถมเป็นบทนำอีกตั้งหาก


อัพครั้งแรก : 9/9/2561
แก้ไขครั้งล่าสุด : 23/2/2562

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 347 ครั้ง

1,297 ความคิดเห็น

  1. #1205 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 12:55
    หื้มมมมมม แค่ตอนแรกก็น่าติดตามแล้วค่ะะะ โอยบรรยายดีมาก ภาษาก็ดีมาก ชวนลุ้นจังเลยค่ะ
    ว่าแต่น้องนางเป็นใครเนี่ยย มีแผลสายฟ้าด้วย
    #1205
    0
  2. #127 วารี (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 15:13

    ชอบๆๆๆๆ

    #127
    1
    • #127-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 2)
      22 ตุลาคม 2561 / 21:29
      ขอบคุณนะคะ ^^
      #127-1
  3. #1 Mania_Purity (@Mania_Purity) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 19:12
    เรื่องเป็นมายังไงน่าาาาา
    #1
    1
    • #1-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 2)
      9 กันยายน 2561 / 20:01
      เดี๋ยวจะมีเล่าสลับไปเรื่อย ลองติดตามดูค่าา
      //หวังว่าจะไม่งง หุหุ
      #1-1