[Fanfiction Harry Potter] What If...? (OC)

ตอนที่ 21 : [Before First Year] Chapter 13 || Nettle

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 248 ครั้ง
    23 ก.พ. 62




Chapter 13
Nettle




There’s a truth in your eyes saying you’ll never leave me,
The touch of your hand says you’ll catch me wherever I fall
 '

Ronan Keating : When You Say Nothing At All -


✿.。.:* *.:。.✿



Harry part


   กอก... แกก...


   กุก... กัก...


   ผับ.... ผับ...


   เสียงอะไรก็ไม่รู้ดังไปรอบห้องแต่เช้าตรู่แบบนี้ แฮร์รี่จึงจำใจต้องปลุกตัวจากฝันอันสุดเหวี่ยงที่ว่าเขาสามารถย้อนเวลาได้แบบด็อกเตอร์ฮู 

   เปลือกตาขยับไปมาเล็กน้อยก่อนจะกระพริบถี่ๆ เพื่อให้สู้แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ที่โอลิเวียเปิดผ้าม่านทิ้งเอาไว้ -- มือของเด็กชายควานหาแว่นตาทรงกลมที่อยู่บนโต๊ะหัวเตียง เมื่อคลำจนเจอ เขาก็กางขาแว่นออกมาสวมใส่ 

   ภาพทุกอย่างฉายชัดเจน แฮร์รี่ก็รู้ทันทีว่าอะไรเป็นต้นเหตุเสียงพิลึกกึกกือทั้งหมดนั่น


   นกฮูกสีน้ำตาลหนึ่งตัว


   มันเกาะอยู่บนท้องของแฮร์รี่มาสักพัก เพราะตอนนี้มันมองเขาอย่างยินดีเมื่อเห็นเขาตื่นแล้ว นกฮูกพยักพเยิกให้แฮร์รี่รับซองจดหมายที่มันคาบมาส่งอย่างขันแข็ง -- 
ช่วยไม่ได้ที่แฮร์รี่ต้องรีบคว้ามาก่อนที่นกฮูกตัวนี้จะอาละวาดเสียงดังอีก 



   ซองจดหมายสีเหลืองทองทำมาจากกระดาษแข็ง มันทั้งหนาและหนัก ประทับเป็นตราอาร์มรูปสิงโต นกอินทรีย์ แบดเจอร์และงู เรียงกันรอบตัวอักษร ฮ.ขนาดใหญ่สีแดง แฮร์รี่จำได้ว่ามันเป็นตราของฮอกวอตส์ อาจเป็นงานของโอลิเวียอีกก็ได้ 

   แต่เมื่อเขาพลิกกลับมาดูอีกด้าน มันจ่าหน้าของซองถึง -- แฮร์รี่ พอตเตอร์

   จดหมายฉบับนี้เป็นของเขา...

   หัวใจของแฮร์รี่เต้นดึ๋งดั๋งจนแทบจะหลุดออกจากอกเมื่อเขาเริ่มเดาอะไรๆออก จดหมายจ่าหน้าซองถึงเขาด้วยหมึกสีเขียวมรกต


   คุณ ฮ.พอตเตอร์
   ห้องนอนห้องที่สี่ติดระเบียง
   คฤหาสน์ดีโลว์ 
   เซาท์ทาวน์
   สตาร์ครอส

 


   “ อีฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ  

   แฮร์รี่ตะโกนเรียกโอลิเวีย เขากระโจนลงจากเตียง แล้ววิ่งพรวดพราดออกจากห้องนอนไปยังชั้นล่างอย่างรวดเร็ว 


   “ คุณหนูเจ้าคะ! อย่าวิ่งเจ้าค่ะ! ” เมลโล่ที่ได้ยินเขาตะโกนก็รีบโผล่หน้าออกมาดูจากห้องครัวและพยายามจะห้ามแฮร์รี่ เมลโล่กลัวว่าเขาจะสะดุดล้มหน้าทิ่มอย่างที่เคยๆ

   เขาโตแล้วไม่สะดุดล้มแน่นอน 

   ห้องครัวว่างเปล่า ห้องอาหารไม่มี ในเรือนกระจกก็ไม่อยู่ โอลิเวียไปไหน...ชั้นสามเหรอ? 

   “ อีฟอยู่ไหนฮะ เมลโล่ 

   เขาหยุดวิ่งแล้วหันมาถามเอลฟ์ประจำบ้านที่วิ่งตามเขามาตลอดจากห้องครัว 

   “ นายหญิงอยู่ที่บ่อน้ำข้างบ้านเจ้าค่ะ 

   “ ขอบคุณฮะ ไม่ต้องห่วงผมนะ ผมไม่หกล้มแน่นอน ” แต่ถ้าจะล้มให้โอลิเวียเห็นล่ะก็ไม่แน่

   “ ระวังตัวหน่อยนะเจ้าคะ เมลโล่ไม่อยากให้คุณหนูบาดเจ็บ ” มันบอกอย่างเป็นห่วงอีกรอบ ก่อนหายตัวไปทำอาหารต่อ



   แฮร์รี่วิ่งเหยาะ อ้อมคฤหาสน์จนมาเจอโอลิเวียของเขา เธอกำลังง่วนอยู่กับการเก็บหญ้าเหงือกปลาอยู่ริมบ่อน้ำข้างคฤหาสน์ ผมจุกที่เธอมัดขึ้นลวกๆสั่นไหวไปตามแรงคว้านดึง แฮร์รี่รีบพุ่งเข้าใส่เธอ เขาอยากให้เธอเห็นจดหมายก่อนเป็นคนแรก 


   “ อีฟฮะ นี่ๆๆๆ ดูนี่ -- จดหมายจากฮอกวอตส์เขาจ่าหน้าถึงผมด้วยล่ะ 


   แฮร์รี่ชูซองที่มีเครื่องหมายสัญลักษณ์ทั้งสี่บ้านประทับอยู่ โบกไปโบกมาอย่างร่าเริงให้โอลิเวียเห็น คุณแม่ที่โคตรน่ารักของเขาหันมามองเขาอย่างไร้อารมณ์


   “ จ่าหน้าซองถึงเธอมันก็ต้องเป็นของเธอสิ -- กินน้ำฟักทองมากไปหรือเปล่าน่ะ  


   นอกจากโอลิเวียจะไม่มีอารมณ์ร่วมกับเขาแล้วเธอยังมองมันเป็นเรื่องธรรมดาอีก 

   แฮร์รี่เสียใจอยู่นะรู้เปล่า


   “ อีฟฮะ...อีฟฮะ...อีฟก็รู้ว่าผมตื่นเต้นแค่ไหน ผมไม่เคยมีใครเขียนจดหมายมาหาสักหน่อย  เขายู่ปากเมื่อโอลิเวียยังคงหูทวนลม 

   “ แล้วพวกของที่อีธานส่งมาให้นี่คือไม่นับสินะ 

   “ มันไม่เหมือนกันนี่ฮะ  เขาค้านขึ้น 


   เธอยังคงไม่ใส่ใจและเดินกลับไปยังเรือนกระจกส่วนหลังเพื่อเก็บพืชสมุนไพรต่อ ปล่อยให้แฮร์รี่เดินตามเธอต้อยๆเป็นลูกเป็ดตามแม่ 


   “ อีฟอ่ะ ฮึก.... ”


   และก็ได้ผลเมื่อเธอหันมา ไม่ได้ดูห่วงแต่ดูรำคาญมากกว่า...ใครจะสนล่ะเนอะเมื่อการเรียกร้องความสนใจประสบความสำเร็จ


   “ ยินดีด้วยเจ้าแว่น  โอลิเวียยิ้มออกมาก่อนดึงแฮร์รี่เข้าไปกอดแน่นๆ 

   “ เดี๋ยวจะพาไปตรอกไดแอกอนเพื่อซื้อของนะ -- เฮ้อ -- ฉันจะทำยังไงกับแฮร์รี่เบอร์สองดีล่ะ ทางโรงเรียนต้องส่งคนพาเธอไปซื้อของแน่เลย 

   ประโยคจากปากโอลิเวียทำเอาแฮร์รี่รวบเอวเธอแน่นกว่าเดิม 

   “ ไม่เอาอ่ะ ผมอยากให้อีฟพาไปซื้อของให้มากกว่า 

   “ ก็รู้อยู่...วันนี้จะไปร้านกับฉันหรือเปล่า 

   “ ไม่ฮะ  เขาตอบ เอาจดหมายที่ถือมาสอดไว้ที่ขอบกางเกง เขาปล่อยให้โอลิเวียสู้รบกับตำแยไปคนเดียว แฮร์รี่เคยโดนตำแยกัดและบอกเลยว่าทั้งชีวิตไม่อยากโดนอีก มันแสบคันอย่างถึงที่สุด เขาเลยหันหลังไปช่วยเก็บหญ้าปมที่เธอต้องการแทน  

   “ วันนี้จะมีการ์ตูนเรื่องเด๊กซ์เตอร์แล้วก็รายการอาร์ท แอคแทคเอามาฉายทั้งวันเลย -- ว่าแต่เราจะไปซื้อของกันวันไหนหรอฮะ 

   “ วันเกิดเธอเลยดีไหม..? อีกไม่กี่วันเอง  


   แฮร์รี่ชะงัก...จริงด้วยอีกสี่วันจะวันเกิดเขาแล้ว 

   ปีแรกโอลิเวียให้การ์ตูนสไปเดอร์แมนกับกัปตันอเมริกาถึงเล่มล่าสุด ปีที่สองเธอซื้อไม้กวาดทินเดอร์บลาสต์ และปีที่ผ่านมาเธอพาเขาไปดูควิดดิชเวิลด์คัพเป็นครั้งแรก -- ส่วนคนอื่นๆมักทำเค้ก ซื้อตุ๊กตา หุ่นยนต์ หรือหนังสือให้เขาเป็นส่วนใหญ่ 

   สำหรับแฮร์รี่แค่ทุกคนจำวันเกิดเขาได้เขาก็ดีใจจะตายอยู่แล้ว


   “ แล้วอีฟจะทำยังไงกับแฮร์รี่เบอร์สองฮะ   เขาถามเมื่อเธอเก็บตำแยกับหญ้าปมจนพอใจแล้วเอาไปใส่ขวดโหลเก็บในห้องปรุงยา

   “ ฉันพอมีวิธีอยู่ -- แต่เธอต้องไปซื้อของกับแฮกริดก่อน แล้วฉันจะตามไปจัดการทีหลัง  

   “ ไหนอีฟบอกจะพาผมไปซื้อของไง  แฮร์รี่พูดกับเธออย่างไม่พอใจเล็กๆ 

   “ ใช่...แต่เธอต้องไปกับแฮกริดก่อนไง   โอลิเวียขยี้ผมแฮร์รี่จนมันฟูฟ่องชี้โด่เด่กว่าเดิม

   “ แฮกริดคือใครฮะ   เขาถามเธออย่างสงสัย “ ทำไมอีฟถึงรู้ว่าแฮกริดจะมารับผมล่ะ 

   โอลิเวียหันมาฉีกยิ้มร้ายชนิดที่แฮร์รี่ไม่เคยเห็นเธอในมุมแบบนี้มาก่อน 

   “ ฉันเดา... ”



✿.。.:* *.:。.✿



   โอลิเวียออกไปที่ร้านแล้ว 

   แฮร์รี่เห็นว่าเธอค่อนข้างระแวงเวลาเขาอยู่บ้านแบบไม่มีเธอคอยคุม -- เธอจึงสั่งคุณกระจกเสียดิบดีให้ดูเขาทุกฝีก้าวไม่ให้เขาทำอะไรแผลงๆ หรือคิดระเบิดห้องปรุงยาเล่นอีก 

   แฮร์รี่คิดว่าตัวเองเป็นเด็กดีและว่าง่ายนะ...แค่กับเฉพาะกับคนอื่น 

   โอลิเวียเป็นข้อยกเว้น เขาแค่มั่นใจว่าตัวเองจะดื้อกับเธอแค่ไหนก็ได้ยังไงเธอก็โกรธเขาได้ไม่นานอยู่ดี แฮร์รี่ชอบให้โอลิเวียบ่นเพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนมีแม่ และโอลิเวียของเขาก็น่ารักจะตายเวลาเธอหงุดหงิดหรือไม่พอใจ 


   “ คุณหนูจะรับอะไรเพิ่มอีกไหมเจ้าคะ 

   “ ขอบคุณฮะเมลโล่ ผมพอแล้ว  

   “ เมลโล่คิดว่าคุณหนูผอมไปหน่อยนะเจ้าคะ  เอลฟ์ประจำบ้านพูดและสำรวจร่างกายแฮร์รี่ อันที่จริงพวกมันค่อนข้างห่วงเขามากและออกโรงปกป้องเสมอเวลาเขาทำอะไรผิด โอลิเวียถึงเหมือนแม่มดใจร้ายของบ้านในสายตาของพวกมัน

   “ แค่นี้ก็พอดีแล้วฮะ ” เขายิ้มให้เมลโล่ 


   อย่างน้อยก็ดีกว่าช่วงแรกๆที่โอลิเวียพยายามจะยัดทุกอย่างเข้าปากเขาแล้วลากเขาไปออกกำลังกาย

 
   ‘ เจ้าหนูรู้ใช่ไหมว่ามายเลดี้ให้ข้าตามดูเจ้าน่ะ เสียงคุณกระจกดังขึ้นในหัว

   ‘ รู้ฮะ ไม่ต้องห่วงคุณกระจก ผมสัญญาว่าจะนอนดูแต่ทีวี ไปห้องหนังสือ กับวาดรูปเท่านั้นฮะ  แฮร์รี่ตอบอย่างสบายใจ ‘ ผมจะไม่ไปแตะห้องปรุงยาแม้แต่น้อย เพราะอีฟไม่อยู่ผมจึงไม่ต้องระเบิดอะไรเล่นอีกฮะ 

   ‘ ข้าก็ว่ามายเลดี้วิตกเรื่องเจ้าเกินไปหน่อย ดูเจ้าจะให้คำมั่นดีงั้นข้าจะไปดูวี่แววของเจ้าหนูเบอร์สองก่อนนะ 

   ‘ บายฮะ 


   แฮร์รี่กลับมาสนใจกับจดหมายของเขาที่ส่งมาจากฮอกวอตส์ เขานั่งอยู่ในส่วนห้องนั่งเล่นและเตรียมจะตอบกลับ เจ้านกฮูกนั่นเริ่มไม่พอใจที่เขาใช้เวลาอ่านและตอบจดหมายนานเกินไป แฮร์รี่จึงให้น้ำกับอาหารเป็นการปิดปากไม่ให้มันเอ็ดตะโร



โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์
ฮอกวอตส์ 


อาจารย์ใหญ่ : อัลบัส ดัมเบิลดอร์
(เหรียญตราแห่งเมอร์ลินชั้นหนึ่ง พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ หัวหน้าหมอผี อิสรชนสูงสุด พันธรัฐพ่อมดนานาชาติ)



ถึงคุณพอตเตอร์

     เรามีความยินดีที่จะแจ้งให้คุณทราบว่า โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ รับคุณเข้าเรียนในปีนี้ ที่แนบมาพร้อมกันนี้คือรายการหนังสือและของใช้จำเป็น

     โรงเรียนเปิดวันที่ กันยายน เราจะคอยนกฮูกของคุณจนถึงวันที่ 31 กรกฎาคม



ขอแสดงความนับถือ


(มิเนอว่า มักกอนนากัล)
รองอาจารย์ใหญ่ 




   ว้าว...อาจารย์ใหญ่มียศยาวเป็นหางว่าวเลย 

   ในหนังสือ ประวัติศาสตร์เวทมนตร์สมัยใหม่ บอกว่าดัมเบิลดอร์เป็นพ่อมดที่เก่งกาจและแข็งแกร่งที่สุด เขาดูเป็นชายชราที่ใจดีอย่างที่แฮร์รี่เคยเห็นในการ์ดกบช็อคโกแลต -- ไม่อยากอวดนะว่าเขามีครบแล้วทุกใบ เก็บเรียงใส่กล่องอย่างดีไว้ใต้เตียงห้องนอนที่ไม่ได้นอนของเขาเอง 

   แฮร์รี่คลี่กระดาษแผ่นที่สองที่ซ้อนกันอยู่ข้างหลัง 

   มันคือตั๋วรถไฟเที่ยวเดียวไปฮอกวอตส์ มันมีขนาดเกือบฝ่ามือ ตัวอักษรสีทองลวดลายสวยงาม และรายการของที่เขาต้องใช้ตอนเปิดเทอมปีแรก



โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์
ฮอกวอตส์


   เครื่องแบบ

   สำหรับนักเรียนปีหนึ่ง

     1. เสื้อคลุมปฏิบัติการแบบเรียบ ชุด (สีดำ)
     2. หมวกแหลมไม่มีลายสำหรับใส่เวลากลางวัน ใบ (สีดำ)
     3. ถุงมือป้องกัน คู่ (หนังมังกรหรือใกล้เคียง)
     4. เสื้อคลุมหน้าหนาว ตัว (สีดำ สายรัดสีเงิน)

   โปรดทราบว่าเสื้อผ้านักเรียนทุกตัวต้องติดป้ายชื่อ


   หนังสือเรียน

   นักเรียนทุกคนต้องมีหนังสือตามรายการนี้ อย่างละ เล่ม

     ตำราคาถาพื้นฐาน (ปี 1) โดยมิรันดา กอชฮ๊อก
     ประวัติศาสตร์เวทมนตร์ โดย บาทิลดา แบ๊กช็อต
     ทฤษฎีเวทมนตร์ โดย อดัลเบิร์ต วัฟฟลิง
     คู่มือแปลงร่างเบื้องต้น โดย เอ็มเมริก สวิทช์
     สมุนไพรและเห็ดราวิเศษพันชนิด โดย 
ฟิลิดา สปอร์
     ยาวิเศษและยาพิษ โดย อาร์เซเนียส จิกเกอร์
     สัตว์มหัสจรรย์และถิ่นที่อยู่ โดย นิวท์ สคามันเดอร์
     พลังมืด คู่มือป้องกันตันเอง โดย ควินติน ทริมเบิล


   อุปกรณ์อื่นๆ

     ไม้กายสิทธิ์ อัน
     หม้อใหญ่ 
ใบ (ดีบุกผสมตะกั่ว ขนาดมาตรฐานเบอร์ 2)
     ขวดแก้วหรือแก้วเจียระไน 
ชุด
     กล้องส่องทางไกล 
อัน
     ตาชั่งทองเหลือง 
ชุด


  นักเรียนนำนกฮูก หรือแมว หรือคางคก มาด้วย ตัว

  ผู้ปกครองโปรดทราบว่า นักเรียนปีหนึ่งไม่ได้รับอนุญาตให้มีไม้กวาดของตนเอง 



   จากรายการทั้งหมดสุดท้ายคือเขาก็ต้องเสียเงินซื้อของทุกอย่างอยู่ดี -- แฮร์รี่อ่านรายการทวนซ้ำไปมา เขาตื่นเต้นอยู่อย่างเดียวคือจะได้มีไม้กายสิทธิ์เป็นของตัวเอง ทีนี้เขาจะได้ไม่ต้องสรรหาวิธีจิ๊กไม้กายสิทธิ์มาจากโอลิเวีย

   หม้อใหญ่ที่นี่ไม่มีขนาดเบอร์สอง...ที่จริงเคยมีแต่เขาระเบิดมันทิ้งไปแล้ว(//ขอโทษนะฮะ)

   ส่วนที่เหลือก็มักเป็นทองเหลือง ขวดแก้ว ตาชั่ง แม้โอลิเวียจะงกแต่เธอจะต้องบังคับให้แฮร์รี่ซื้อใหม่แน่นอน คงจะมีแค่หนังสือสมุนไพรและเห็ดราวิเศษพันชนิด กับ สัตว์มหัสจรรย์และถิ่นที่อยู่ แค่สองเล่มนี้ที่ไม่ต้องซื้อเพราะมีอยู่แล้ว



“ เวลาเธอเขียนจดหมายตอบพวกเขา เธอต้องเขียนอย่างนอบน้อม เพราะทุกคนคิดว่าเธอยังอยู่กับพวกเดอร์สลีย์ ลองคิดดูว่าถ้าเธออยู่ที่นั่นเธอจะทำยังไง 



   แฮร์รี่นึกถึงสิ่งที่โอลิเวียบอก
 

   นอบน้อมอย่างงั้นเหรอ...

   เขาควานหาดินสอที่กุดทู่และเศษกระดาษที่เหลือใช้ในกองเครื่องมือวาดภาพของเขาเอง -- แฮร์รี่นั่งคิดอยู่สักพักว่าควรจะเขียนตอบไปแบบไหนดีให้มันดูนอบน้อม แบบที่โอลิเวียบอก แล้วเขาก็นึกถึงกลยุทธ์ฉบับอีธานข้อที่สี่

   ทำตัวให้น่าสงสารเข้าไว้

   ‘ ผมรู้สึกยินดีมากครับที่จะได้เข้าเรียนที่ฮอกวอตส์ แต่ปัญหาของผมคือลุงกับป้าคงไม่ยอมเสียเงินเพื่อให้ผมได้เรียนหรือซื้ออุปกรณ์ตามที่คุณได้แนบมา ผมไม่รู้ว่าจะสามารถหาซื้อทั้งหมดได้จากไหน ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นพ่อมดหรือแม้แต่มีเวทมนตร์อยู่ในโลกนี้จนเมื่อเห็นจดหมาย 

   คุณอาจช่วยผมได้หากมันไม่รบกวนจนเกินไปเพราะผมอยากไปเรียนจริงๆครับ

ด้วยความเคารพ
แฮร์รี่ พอตเตอร์ 



   เด็กชายรู้สึกภูมิใจกับสิ่งที่เขาเขียนไปเมื่อครู่ 

   พี่อีธานบอกเสมอว่า เขาควรจะยิ้มอย่างเป็นมิตร และทำตัวน่าสงสารเพื่อให้ทุกคนเอ็นดู ทำหูลู่ หางตก ตาใสซื่อเพื่อให้ทุกคนใจอ่อน -- เอาเป็นว่าแอ็คติ้งการแสดงทั้งหลายแหล่ที่เขามี มันมาจากตำราของพี่อีธานล้วนๆ 

   เขาพับกระดาษให้แน่นหนาที่สุดก่อนที่จะส่งให้นกฮูกสีน้ำตาลที่ไซร้ขนเล่นอยู่กับโนอา

 

   “ นี่ของแก -- ไม่ๆโนอาแกไม่ได้ไปส่ง อันนี้ของเจ้านี่ตั้งหาก  แฮร์รี่ค้านขึ้นเมื่อโนอา นกฮูกของโอลิเวียเตรียมพร้อมจะคาบจดหมายไปส่งอย่างกระตือรือร้น เมื่อมันเห็นว่าไม่ใช่ของมัน มันจึงไซร้ขนตัวเองอย่างไม่สนใจแฮร์รี่อีก 


   โนอาเป็นชื่อที่เขาตั้งให้มันเอง ชื่อเต็มๆคือ โรโรโนอา 

   ก็...มันเท่ออกจะตาย 

   โอลิเวียบอกว่าเป็นพันธุ์สเปคทาเคิล มันมีขนสีดำสนิทแซมกับสีขาวเฉพาะส่วนหน้า เป็นนกฮูกหลงมาจากไหนก็ไม่รู้ เธอเลยเก็บมาเลี้ยงและใช้ส่งจดหมายบ้างนานๆครั้ง 

   แฮร์รี่กลับมาทิ้งตัวกลิ้งบนโซฟาก่อนจะดำดิ่งไปกับการ์ตูนที่เขานอนดูอยู่อย่างจริงจัง



✿.。.:* *.:。.✿



   “ อีฟฮะ 

   “ หืม... ” 

   “ มีใครมาจีบอีฟหรือเปล่าฮะ  แฮร์รี่จ้องหน้าอย่างคาดคั้น ระหว่างกำลังกินนมรสฟักทองอุ่นๆและคุกกี้ไส้ฟักทองเป็นมื้อดึก

   โอลิเวียทำหน้าเหนื่อยหน่าย เธอใช้มือยู่แก้มเขาจนปากจู๋ก่อนจะพูดอย่างนึกตลก 

   “ เธอเล่นป่าวประกาศต่อหน้าลูกค้าว่าเป็นลูกชายฉัน ใครเขาจะมาจีบล่ะฮะ 

   “ ดีฮะดี  แฮร์รี่ยืดตัวกอดอกอย่างพอใจ “ ไม่ว่าใครก็ตามต้องผ่านสแกนผมก่อนฮะ ไม่งั้น... ”

   “ ไม่งั้น? ” โอลิเวียเลิกคิ้วถาม

   “ ผมก็จะใช้คำสาปปีศาจค้างคาวจัดการพวกนั้นไง  แฮร์รี่ตอบเธออย่างนึกสนุก เขามีคาถาเป็นเบือให้ลองใช้ถ้าใครอยากลองดี    

   “ ก็นั่งอยู่นี่ด้วยกันจะให้ไปไหนล่ะฮึ  

   เธอยิ้มบางๆอย่างเอ็นดูเขา ก่อนจะขมวดคิ้วน้อยๆแล้วทำสีหน้าเคร่งเครียด 

   “ ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกเธอแฮร์รี่ 


   แฮร์รี่ไม่เคยเห็นเธอเครียดขนาดนี้เลย นอกจากตอนพาเขาไปธนาคารกริงกอตส์เพื่อตรวจสอบสิทธิ์สายเลือด ทำกุญแจตู้นิรภัยของเขาเอง เขาจึงมีเงินใช้อย่างไม่ต้องเกรงใจโอลิเวียอีกแล้ว 

   เขาได้รู้ว่าพ่อแม่แท้ๆทิ้งเงินไว้ให้เขาใช้อย่างสบาย ยังมีตู้นิรภัยของพ่อทูนหัวที่ชื่อซีเรียส แบล็ก อีก -- แฮร์รี่ตื่นเต้นที่ตัวเองมีพ่อทูนหัว เขาถามถึงพ่อทูนหัวหลายอย่างแต่โอลิเวียไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังบอกแค่ว่าเมื่อถึงเวลาเขาจะรู้เอง 

   แฮร์รี่มีสายเลือดรองจากสตินทช์คอมบ์ และได้สายเลือดเสี้ยวจากเพฟเวอเรลล์กับสลิธีรีน เขาคิดว่าสายเลือดเขาก็โหดใช่ย่อย

   แฮร์รี่เห็นเธอจ้องเขม็งไปยังเอกสาร โอลิเวียดูงุนงงมองเขากับเอกสารที่ต้องเซ็นสลับไปมาก่อนทำหน้าปลงตก -- วันนั้นชีวิตเขาสับสนหลายอย่าง ทั้งพ่อทูนหัว สายเลือด แม้แต่ชื่อผู้มีสิทธิ์ที่จะเลี้ยงดูเขายังไม่มีพวกเดอร์สลีย์ด้วยซ้ำ 

   แฮร์รี่ละงงกับชีวิตตัวเองจริงๆ



   “ เรื่องไหนก่อนดีนะ ” 
โอลิเวียเท้าคางพิงโซฟาแล้วมองหน้าเขา เธอหยิบรูปภาพใบหนึ่งจากในซองจดหมายยื่นมาให้ รูปภาพมีคนเต็มไปหมดทุกคนดูมีความสุข หัวเราะต่อกระซิกและโบกไม้โบกมือให้กับแฮร์รี่ “ เห็นสองคนนี้ไหม... ” 


   เธอชี้ไปยังหญิงสาวผมสีส้มที่มีดวงตาสีเขียวเหมือนตาเขา กับผู้ชายผมสีดำฟูฟ่องไม่เป็นทรง สวมแว่นตากลมเหมือนที่แฮร์รี่ใส่ ทั้งคู่ดูอบอุ่นเวลามองมา 


   “ เธอชื่อลิลี่ เอฟเวนส์ และเขาชื่อเจมส์ พอตเตอร์ ทั้งคู่เป็นพ่อแม่เธอแฮร์รี่ 


   เขารู้สึกเหมือนท้องตีลังกากลับหัว แฮร์รี่เบิกตากว้างมองหน้าโอลิเวียก่อนจะก้มลงมามองทุกคนในภาพอย่างละเอียดอีกที


   “ ซ้ายมือของแม่เธอคือ รีมัส ลูปิน ตรงกลางข้างหลังระหว่างพ่อกับแม่เธอคือ ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ ข้างพ่อเธออีกคนคือพ่อทูนหัวของเธอ ซีเรียส แบล็ก สามคนนี้เป็นเพื่อนสนิทของพ่อแม่เธอ  


   โอลิเวียไล่เรียงไปทีละคนอย่างช้าๆให้แฮร์รี่ฟัง 


   “ ที่อยู่ข้างซีเรียสคือ อัลบัส ดัมเบิลดอร์ คนตัวใหญ่สุดคือ รูเบอัส แฮกริด ผู้หญิงคนนี้คือศาสตราจารย์มิเนอร์ว่า มักกอนนากัล... 


   แฮร์รี่ฟังโอลิเวียแนะนำแต่ละคนในรูปภาพอย่างตื่นตะลึง เธอเล่าให้ฟังว่าในภาพนี้เป็นภาพของ ภาคีนกฟีนิกส์ เป็นสมาคมลับที่ตั้งขึ้นโดยดัมเบิลดอร์เพื่อต่อต้าน ลอร์ดโวลเดอมอร์ -- เขาคิดว่าทุกคนเจ๋งและกล้ามากที่ต่อต้านเจ้าแห่งศาสตร์มืด ก็ในเมื่อเป็นสิ่งที่ควรทำและมันถูกต้อง เป็นเขาเขาก็คิดแบบพ่อแม่ เด็กชายรู้สึกภูมิใจและโหยหาคนในรูปภาพ เขามองมันอย่างไม่กลัวว่าภาพจะสึกหรอ พยายามจดจำทุกรายละเอียดทุกอย่างให้ได้ทั้งหมด


   “ คืนวันฮาโลวีนตอนเธออายุแค่หนึ่งขวบ โวลเดอมอร์บุกบ้านที่ครอบครัวเธออาศัยอยู่ใน
ก็อดดริก ฮอลโล่ว์ เขาเขาฆ่าทุกคน --
 รวมทั้งเธอด้วย แฮร์รี่... 


   ลมหายใจแฮร์รี่สะดุด

   เขาเงยหน้าขึ้นมองโอลิเวียอย่างตกใจ เขาไม่เข้าใจความหมายที่ว่าโวลเดอมอร์ฆ่าเขา -- เธอลุกขึ้นจากโซฟาเดินหายเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ข้างห้องปรุงยา โอลิเวียหาของในตู้เก็บเอกสารที่ห้ามไม่ให้แฮร์รี่เข้ามาแตะ หยิบหนังสือพิมพ์ออกมาหลายฉบับก่อนจะเดินกลับมายื่นให้แฮร์รี่อ่าน


   .

   ..

   ...

   ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแฮร์รี่จมอยู่กับข้อความต่างๆในหนังสือพิมพ์ ทั้งเรื่องที่เขาเป็นเด็กชายผู้รอดชีวิต เป็นคนที่ปราบโวลเดอมอร์ได้ ไหนพ่อทูนหัวเขาเป็นสมุนของคนที่ฆ่าพ่อแม่เขาอีก 


   แฮร์รี่สับสน... 

   ตอนนี้หัวสมองเขาตีกันจนรวน เขาไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ไม่รู้จะพูดยังไงดี เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกยังไง 

   เขาควรจะเป็นแค่แฮร์รี่สิ เขาควรเป็นแค่เด็กชายกำพร้าที่โดนญาติรังแก แล้วเขาแค่โชคดีที่ตัวเองได้มีครอบครัวอย่างโอลิเวียและรู้ว่าตัวเองเป็นพ่อมด แค่นั้นเองไม่ใช่เหรอ...



   แฮร์รี่เงียบไปอีกนานสองนาน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโอลิเวียดึงเขามากอดตั้งแต่เมื่อไหร่  

   เธอไม่พูดอะไรออกมา เธอแค่กอด โยกตัวเขาช้าๆ เหมือนกับกล่อมให้นอนและลูบหลังเขาเบาๆ
เราทั้งคู่เงียบจนได้ยินแต่เสียงลมหายกับเสียงหัวใจที่เต้นคงที่อย่างแผ่วเบาภายใต้เนื้อหนัง



   “ มีเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากเล่าให้เธอฟัง...เธอแค่ฟังเฉยๆไม่ต้องพูดอะไรก็ได้  


   โอลิเวียพูดขึ้นมาหลังจากที่เห็นว่าแฮร์รี่สงบลง 


   “ มีคำทำนายบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า จะมีคนสามารถปราบเจ้าแห่งศาสตร์มืดได้ คนคนนั้นเกิดเดือนที่เจ็ด พ่อกับแม่ของเขาเคยท้าทายเจ้าแห่งศาสตร์มืดแล้วรอดได้มาหลายครั้ง และต้องเป็นคนที่เจ้าแห่งศาสตร์มืดเองทำเครื่องหมายกำกับเอาไว้ -- ลูกน้องคนหนึ่งของเขาฟังคำทำนายไม่ครบ จึงไม่รู้คำทำนายทั้งหมด เจ้าแห่งศาสตร์มืดไม่ได้ใส่ใจเรื่อคำทำนายทั้งหมด เขาสนใจแต่สองครอบครัวที่เข้าข่ายดังกล่าว 


   เธอเว้นวรรคอยู่สักพักก่อนพูดต่อ


   “ ครอบครัวแรก พวกผู้เสพความตายทำให้พ่อและแม่เสียสติจากคาถากรีดแทง ส่วนลูกชายต้องไปอยู่กับย่า -- และอีกครอบครัวหนึ่ง เจ้าแห่งศาสตร์มืดตั้งมั่นว่าจะต้องเป็นคนที่สามารถปราบเขาแน่นอน แม้เขาจะฆ่าพ่อแม่เด็กไปแล้ว แต่เขาก็พลาดพลั้งให้เด็กผู้ชายที่อายุแค่หนึ่งขวบ ทำให้คาถาพิฆาตสะท้อนกลับใส่ตัวเขาเอง และเจ้าแห่งศาสตร์มืดก็สลายไปทิ้งไว้แต่เครื่องหมายของผู้เท่าเทียมบนหน้าผาก  

   โอลิเวียใช้มืออีกข้างที่ลูบหัวเขาอยู่ ลูบตรงแผลเป็นรูปสายฟ้าของแฮร์รี่เบาๆ “ พ่อมดที่แข็งแกร่งคนหนึ่งเชื่อว่ามีคนทรยศบอกที่ซ่อนครอบครัวนั้น แต่เขาไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการนิ่งเฉย -- เขาพาเด็กชายคนนั้นส่งให้ยังญาติที่เหลืออยู่โดยเมินกับรายชื่อที่ควรจะรับเด็กชายไปดูแล พ่อมดคนนั้นเดิมพันเอาไว้ว่าไม่อยากให้เด็กชายโตขึ้นเป็นคนเห็นแก่ตัวหรือเย่อหยิ่ง เขาจึงเลือกที่จะให้เด็กชายไปอยู่กับญาติที่เกลียดเวทมนตร์ 


   แฮร์รี่ตัวเกร็งขึ้นมาเมื่อเธอเล่าถึงตอนนี้ โอลิเวียกำลังเล่าเรื่องราวของเขาอยู่ เหตุผลต่างๆที่เขาต้องไปอยู่กับพวกเดอร์สลีย์ หรือเหตุผลที่โอลิเวียให้เขาพรางตัวเวลาออกไปข้างนอกตลอด 

   ทุกคนไม่ควรรู้ว่าแฮร์รี่กำลังมีความสุข ทุกคนไม่ควรรู้ว่าเขาอยู่กับเธอ ทุกคนเข้าใจว่าแฮร์รี่คือผู้กล้าที่ล้มโวลเดอมอร์ได้ 


   โอลิเวียยังคงเงียบไม่พูดอะไรต่อจนกว่าเขาจะผ่อนคลายตามเดิม


   “ เด็กชายคนนั้นไม่ควรรู้ว่ามีเวทมนตร์ ต่อให้เขาสงสัยหรือเชื่อแบบนั้นก็ตาม จนกว่าจะอายุสิบเอ็ดขวบหรือเมื่อจดหมายฮอกวอตส์ส่งมาถึง -- เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะพร้อมสำหรับทุกอย่างที่เตรียมการเอาไว้  

   แล้วอกเธอก็กระเพื่อมเพราะแรงหัวเราะเบาๆ 

   “ แต่มันมีปัญหาอยู่อย่าง...เมื่อมีผู้หญิงความอดทนต่ำคนหนึ่งทนดูไม่ไหว เลยแอบไปช่วยเหลือเด็กชายบ้างประปราย -- มีครั้งหนึ่งเด็กชายถูกทำโทษจนเกือบแย่ เธอจึงเลือกลักพาตัวเขามาอยู่ด้วยและดูเด็กชายจะเต็มใจหนีตาม -- เธอสอนเวทมนตร์ สอนหลายอย่างที่เขาควรรู้ เธออยากให้เขามีความสุข เจอสิ่งที่ดีมากกว่าจะจมอยู่กับเรื่องแย่ๆ เธอแค่อยากให้เขามีคนที่ปรึกษาได้ มีมุมอ่อนแอได้ หรือพักผ่อนได้บ้าง

   แฮร์รี่รู้สึกเหมือนน้ำเสียงโอลิเวียเริ่มเบาโหวงเรื่อยๆ เมื่อเธอเริ่มพูดสิ่งที่เธอทำ เขารู้สึกแย่ที่ตัวเองต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ แต่มันทำให้เขารู้สึกรักโอลิเวียมากขึ้นเมื่อได้รู้สิ่งที่เธอคิด 


   “ เธอคงเข้าใจเรื่องที่ฉันเล่า เพราะเด็กน้อยของฉันเป็นคนฉลาด ถ้าเขาหัดใช้ความคิดในทางที่ดีบ่อยๆน่ะนะ ” 

   เธอพูดอย่างขบขันเมื่อแฮร์รี่กอดเธอแน่นกว่าเดิม 

   “ รู้ไหมแฮร์รี่ ฉันเป็นคนที่เห็นแก่ตัวนะ -- ฉันเห็นแก่ตัวที่ไม่อยากให้ตัวเองเดือดร้อน ฉันสามารถพาเธอมาอยู่ที่นี่ได้แบบง่ายๆตั้งแต่แรก ฉันสามารถไปขอเธอจากลุงและป้ามาเลี้ยงได้เลย ฉันไม่จำเป็นต้องปล่อยให้พวกเขาทำร้ายเธอตั้งนานหลายปี แต่ฉันยังคงไม่กล้า...ฉันวิตกหลายอย่าง คิดมากว่าถ้าฉันเดินผิด หลายๆอย่างไม่เป็นไปอย่างที่ฉันหวัง เธอจะเป็นยังไง โวลเดอมอร์จะเป็นยังไง ดัมเบิลดอร์จะทำยังไง ฉันเลยเลือกที่จะพาเธอมาเงียบๆ คงทุกอย่างไว้ตามที่มันควรจะเป็น 

   “ ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงในสิ่งที่ฉันเล่าให้ฟัง หรือคิดยังไงที่ฉันเลือกทำแบบนี้  

   เธอถอนหายใจอย่างเชื่องช้า 

   “ แต่รู้ไหมแฮร์รี่...ไม่ใช่คำทำนายที่จะกำหนดชะตาชีวิตเรา สิ่งที่เธอเลือกตั้งหากจะขีดทางให้ตัวเธอเอง -- ฉันไม่อยากให้เธอรู้สึกแย่เพราะเรื่องพ่อแม่ ไม่อยากให้เธอกลัวเพียงเพราะเธออาจจะต้องปราบโวลเดอมอร์ในอนาคต -- ฉันอยากให้เธอทำในสิ่งที่เธออยากทำวันนี้ ให้ดีที่สุดเพื่อตัวเธอเอง และฉันไม่อยากให้เธอเสียใจที่เลือกมัน


   แฮร์รี่เงียบฟังทุกคำพูดที่โอลิเวียอยากบอกเขา แม้เขาจะมีเรื่องสงสัยอีกหลายเรื่อง แต่มันก็ทำให้แฮร์รี่เข้าใจอะไรอีกหลายๆอย่างเช่นกัน 

   เขาเงยหน้ามองสบตาสายตาอีกคู่ที่มองเขาอยู่ก่อนแล้วก่อนจะถามอะไรบางอย่าง 

   “ งั้นนอกจากอีฟ ผมเชื่อใจใครได้บ้างฮะ 

   “ ดูเหมือนเธอจะทำให้ฉันตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ง่ายขึ้น ” โอลิเวียยิ้มกว้างออกมา  เรื่องเชื่อใจเธอต้องมองเอาเองแฮร์รี่ แม้แต่ฉันเธอก็อย่าไว้ใจให้มาก 

   “ กับอีฟผมเชื่อเสมอฮะ มีแค่อีฟที่ไม่ทอดทิ้งผม  

   แฮร์รี่กลับมาทิ้งร่างบนตัวโอลิเวียและผ่อนคลายตามเดิม แม้เขาจะไม่รู้ว่าตัวเองต้องอย่างไรต่อไปแต่มันทำเขาตาสว่างขึ้นเยอะ 

   “ ทำไมผมถึงไม่ตายล่ะฮะ เท่าที่เคยอีฟสอนและผมเคยอ่านคาถาพิฆาต มันไม่น่าสร้างแค่รอยแผล ในเมื่อโวลเดอมอร์สลายไปแล้วทุกอย่างก็น่าจะสงบสุขนี่นา -- แล้วใครทรยศพ่อกับแม่...พ่อทูนหัวของผมเหรอ 

   “ ถามได้ ถามใหญ่เลยนะ  เธอหยิกแก้มเขาอย่างหมั่นเขี้ยว 

   “ เธอต้องรักพ่อแม่เธอให้มากๆนะแฮร์รี่ พวกเขาปกป้องเธอจนนาทีสุดท้ายของชีวิต -- แม่เธอมีคาถาโบราณและความรักที่ยิ่งใหญ่ต่อเธอและมันช่วยปกป้องเธอได้ -- เรื่องรอยแผลเป็นมันเป็นเหมือนเรื่องบังเอิญน่ะ...เธอจำตอนที่ฉันโกรธเธอมากที่สุด แล้วทำโทษเธอนานที่สุดได้ไหม 

   โอลิเวียถามเขากลับ 

   “ ได้ฮะ -- ตอนที่ผมบอกว่าอยากทำฮอร์ครักซ์เพราะมันเจ๋งดี 

  “ หนังสือเล่มออกตั้งใหญ่แต่ดันอ่านไม่หมด  เธอตีก้นเขาเบาๆ ซึ่งไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยสักนิด 

   “ ฮอร์ครักซ์เป็นศาสตร์มืดที่เลวร้ายที่สุด -- ถ้าเธอจะทำมัน เธอต้องฆ่าคนอย่างไม่รู้สึกผิด แล้วตัดแบ่งวิญญาณตัวเองออกหลายๆส่วนเพื่อเอาไปใส่ในวัตถุที่เธอเตรียมเอาไว้ -- โวลเดอมอร์อาจจะทำแบบนั้น นั่นจึงเป็นสาเหตุทำให้เขาอาจจะคืนชีพได้อย่างที่หลายคนกลัว -- รู้ไหมในโลกเวทมนตร์มีวิธีมากมายที่ทำให้คนเป็นอมตะหรือฟื้นจากความตายได้ ซึ่งแต่ละอย่างก็ไม่ใช่เรื่องดีที่จะแหกกฎเพื่อให้ได้มา ก็เห็นจะมีแต่ศิลาอาถรรพ์นี่ล่ะที่ไม่มีผลเสีย 


   แฮร์รี่เงียบฟัง เขารู้อยู่ว่ามันแย่แต่ยอมรับว่าด้วยความอยากรู้ อยากเห็นและอยากลอง เลยไม่ได้คิดถึงความเสี่ยงที่ตามมา 

   “ แล้วเรื่องพ่อทูนหัวล่ะฮะ 

   “ ฉันกำลังคิดอยู่ว่าควรเล่าดีหรือเปล่า  

   โอลิเวียทำหน้ายุ่งเหยิงเหมือนตอนเธอกำลังเล่นเกมแบ๊กแกมมอนแล้วแพ้เขาสามตาซ้อน 

   “ เอาเป็นว่าพ่อเธอไว้ใจซีเรียสมากพอที่จะให้เป็นพ่อทูนหัวเธอ และอย่างที่เธอเห็นในหนังสือพิมพ์ว่าเขาโดนจับ -- ฉันเคยเจอเขาครั้งหนึ่งเขาบอกว่าเสียใจที่ตัวเองเป็นต้นเหตุให้พ่อแม่เธอถูกฆ่า เขาขอเธอมาเลี้ยงแต่ใครบางคนปฏิเสธ เขาเลยเลือกวิธีการผิดๆจนตัวเองโดนขังในคุก -- ฉันบอกไม่ได้ว่าใครผิดใครถูก แต่บางทีอย่างที่วินนี่ชอบบอกเสมอ เราต้องเลือกว่าตัวเองควรจะเชื่ออะไร มากกว่าจะเชื่อไปซะทุกอย่างที่คนอื่นพูดหรือเขียน 

   “ ผมคิดว่าอีฟกำลังบอกว่าพ่อทูนหัวซีเรียสของผมไม่ผิดนะฮะ 

   “ ฉันไม่ได้บอกแบบนั้น ฉันแค่อยากให้เธอตัดสินใจเอาเองตั้งหากล่ะไอ้แสบ 




TBC.
✿.。.:* *.:。.✿



*หญ้าเหงือกปลา(Gillyweed) ตำแย(Nettle)

หญ้าเหงือกปลา(Gillyweed) : มีเมือกหุ้มไว้ให้ลื่น มีสีเทาอมเขียว หายใจใต้น้ำได้ มีผังผืดขึ้นที่มือและเท้าทำให้ว่ายน้ำได้สะดวกจากออกฤทธิ์ราวหนึ่งชั่วโมง ผู้ค้นพบคือ เอลลาดอร่า แค็ทเทอร์ริดจ์ (Elladora Ketteridge) จากการที่เธอกินมันแล้วหายใจไม่ออกเลยเอาหัวจุ่มลงในถังน้ำแทน



ตำแย(Nettle) : เป็นพืชสมุนไพร ส่วนใบมีหนานและเป็นพิษจำเป็นต้องดึงหนามออกให้หมดก่อนจะนำมาปรุง เป็นส่วนผสมของน้ำยาพองตัว

**ไม้กวาดทินเดอร์บลาส : ผลิตโดยบริษัทจากบริเวณป่าดำในเยอรมนีชื่อ แอลเลอร์บี้ แอนด์ สปัดมอร์ มีคุณสมบัติคืนตัวได้ดีมาก แต่ไม่เร็วเท่าคลีนสวิป (Cleansweep) หรือคอมเม็ต (Comet)

***คำสาปปีศาจค้างคาว (Bat-bogey Hex) : เป็นกึ่งคำแช่งกับคาถาจู่โจมที่ไม่รุนแรงนัก มันจะทำให้คนที่โดนสาปมีค้างคาวสีดำคลานออกมาจากจมูกและบินออกไป 

****สตินทช์คอมบ์(Stinchcombe) : เป็นต้นตระกูลพอตเตอร์ค่ะ ดั้งเดิมคือ ลินเฟรดแห่งสตินช์คอมบ์ (Linfred of Stinchcombe) เขาเป็นอัจฉริยะเกี่ยวกับการปรุงยาและการรักษาโรค ต่อมาถูกเรียกว่าตระกูลพอตเตอร์จากชื่อที่เพื่อนบ้านตั้งให้แค่นั้นเองง

*****ปกหนังสือเรียนปีที่หนึ่ง


ตำราคาถาพื้นฐาน (ปี 1) โดยมิรันดา กอชฮ๊อก
(T
he Standard Book of Spells by Miranda Goshawk)

ประวัติศาสตร์เวทมนตร์ โดย บาทิลดา แบ๊กช็อต
(A
 History of Magic by Bathilda Bagshot)

ทฤษฎีเวทมนตร์ โดย อดัลเบิร์ต วัฟฟลิง
( M
agical Theory by Adalbert Waffling)

คู่มือแปลงร่างเบื้องต้น โดย เอ็มเมริก สวิทช์
(A
 Beginners Guide to Transfiguration by Emeric Switch)

สมุนไพรและเห็ดราวิเศษพันชนิด โดย ฟิลิดา สปอร์
(O
ne Thousand Magical Herbs and Fungi by Phyllida Spore)

ยาวิเศษและยาพิษ โดย อาร์เซเนียส จิกเกอร์
(M
agical Drafts and Potions by Arsenius Jigger)

สัตว์มหัสจรรย์และถิ่นที่อยู่ โดย นิวท์ สคามันเดอร์
(F
antastic Beasts and Where to Find Them by Newt Scamander)

พลังมืด คู่มือป้องกันตันเอง โดย ควินติน ทริมเบิล
(The Dark Forces a Guide to Self-Protection by Quentin Trimble)



✿.。.:* *.:。.✿

...Writer...


บางทีถ้าเรารู้ความจริงไปเลย
ไรต์ว่าเราน่าจะเลือกทางเดินที่เหมาะกับตัวเองได้และทำร้ายจิตใจน้อยกว่ารู้อะไรๆภายหลังนะคะ
//หรือเปล่า?

เรื่องสายเลือด...เดี๋ยวรีดจะสงสัย ไม่มีอะไรในกอไผ่ค่ะ
เนื่องจากอยู่คนละโลกตระกูลพอตเตอร์เหมือนกันก็ไม่ได้แปลว่าจะสืบสายเลือดมาเส้นเดียวกันค่ะ 

เราจะแตกต่างเพื่อความอินดี้... 

พอดีไปตามอ่านฟิคของนักเขียนท่านอื่นที่ค้างเอาไว้ เลยมึนนิดหน่อย 
เรื่องอื่นแฮร์รี่เขาไปเรียนฮอกวอตส์กันตั้งแต่ยังไม่ตอนที่ 5 ของไรต์ตอนที่ 13 แฮร์รี่คือเพิ่งได้จดหมาย 55555555 
//ขำแรงมาก


อัพครั้งแรก : 12/10/2561
แก้ไขครั้งล่าสุด : 23/2/2562

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 248 ครั้ง

1,298 ความคิดเห็น

  1. #1224 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 21:20
    เราคิดว่าการที่แฮร์รี่ได้รู้ความจริงบางส่วนเกี่ยวกับตัวเองแบบนี้ บวกกับการสั่งสอนเลี้ยงดูจากอีฟและคนอื่นๆ ต้องทำให้แฮร์รี่คิดตัดสินใจเลือกการกระทำของตัวเองได้ดีขึ้นกว่าเดิมแน่ๆค่ะ
    อย่างน้อยก็คงไม่ถูกดัมเบิลดอร์จูงจมูกแบบหัวทิ่มหัวตำแน่ๆ ถึงตาแก่จะหาทางมาโน้มน้าวเจ้าหนูอีก แต่ก็ถือว่ามีภูมิคุ้มกันระดับหนึ่งเนอะ
    ฮื่อออ พูดแล้วโมโหตาแก่เคราขาวจริงๆ
    #1224
    0
  2. #993 g_risa (@g-risa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:06
    นกฮูกเจ้าโรโรโนอาจะไปถึงปลายทางได้เปล่าคะ หวังว่าจะไม่เป็นเหมือนเจ้าของชื่อนะ
    #993
    3
    • #993-2 Luna0001 (@Luna0001) (จากตอนที่ 21)
      27 เมษายน 2562 / 20:43
      เจอเม้นนี้ผม นี้ น้ำลายพุ้งเลย 55555
      #993-2
    • #993-3 น้องหมาขี้เหงา (@Fo-Ren) (จากตอนที่ 21)
      2 พฤษภาคม 2562 / 23:05
      ชอบเม้นนี้ ชอบๆ เจ้าหัวสนามหญ้า5555
      #993-3
  3. #479 tidywolf (@tidywolf) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 23:11

    แตกต่างเพื่อความอินดี้ ฮาไรท์

    #479
    1
  4. #250 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 19:40
    *พรางตัว
    #250
    1
    • #250-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 21)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 19:53
      ขอบคุณสำหรับคำผิดนะคะ ^^
      #250-1
  5. วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 01:19
    อา ค้างเลย พรุ่งนี้ขอสักสิบตอนได้ไหม
    #80
    4
    • #80-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 21)
      13 ตุลาคม 2561 / 07:03
      คอมเม้นนี้มันช่างทิ่มแทงใจของไรต์ยิ่งนัก
      อะเฮื้ออออ //กระอักเลือด
      #80-1
    • #80-3 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 21)
      13 ตุลาคม 2561 / 15:59
      ผมนี่อึ้งไปเลย....//ร้องไห้หนักมาก
      #80-3
  6. #79 wal_5678 (@wal_5678) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 19:18

    แฮรี่รู้ความจริงแล้ววว


    สงสัยเบาๆ ทำไมนกฮูกมันเอามาส่งกะมือแฮรี่ได้ทั้งที่ศ.ในฮอกวอตส์ไม่น่าจะรู้ว่าแฮรี่อยู่นี่....? เอะหรือรู้อยู่แล้วแต่ตีเนียนไม่รู้ไม่เห็น? รึว่าจริงๆแล้วมักกอลนากัลมีหน้าที่เซนต์อย่างเดียวส่วนจดหมายคืออำนาจลึบลับเป็นคนส่ง(??? วอทเดอะอำนาจลึบลับ???)

    #79
    2
    • #79-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 21)
      13 ตุลาคม 2561 / 07:02
      อันนี้ส่วนตัวที่ไรต์เข้าใจนะคะ...

      ไรต์เข้าใจว่าจดหมายที่ศาสตรจารย์มักกอนนากัลเขียน คือแยกไว้ส่วนหนึ่งเขียนเอาไว้แล้ว
      แล้วพอตอนส่งจดหมาย มันก็เป็นเหมือนมนต์ของโรงเรียนอีกทีว่าจะส่งไปให้ถึงตัวผู้รับน่ะค่ะ
      //ก็ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า แต่ถ้าผิดคงยังไม่แก้ไขค่ะ ปล่อยไว้เป็นบทเรียนก่อน 555555
      #79-1
    • #79-2 wal_5678 (@wal_5678) (จากตอนที่ 21)
      13 ตุลาคม 2561 / 16:33
      อ๋อ งี้นี่เอง

      ขอบคุณค่า

      (ดีจัยเดาถูก อำนาจลึบลับ~~~)
      #79-2
  7. #77 Caroline0674 (@Caroline0674) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 17:44

    ไรต์ดันมีตัวละครเยอะไง5555 มีหลากหลายมุมมาากกกเคยแอบโมโหว่าเมื่อไหร่แฮรี่จะไปจดหมายฟะ ! แต่เรื่อยๆแบบนี้ก็ดีไม่ต้องรีบจบบ 5555
    #77
    1
    • #77-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 21)
      13 ตุลาคม 2561 / 06:55
      ตอนแรกไรต์ไม่รู้สึกนะคะ แต่ตอนแว่บไปอ่อนเรื่องอื่นก็

      อ้าวเฮ้ยยย... เขากันถึงไปไหนตั้งแต่ตอนแระๆด้วยซ้ำ

      ชิวไปหน่อยค่ะ ไรต์จะพยายามเขียนให้กระชับกว่าเดิม
      //เขาหวังดีอยากเขียนหลายๆตัวละคร

      //ขอบคุณที่อ่านและคอมเม้นต์นะคะ ^^
      #77-1
  8. #76 Chutikanpimpa09 (@Chutikanpimpa09) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 16:49

    มาต่ออีกนะค่ะ
    #76
    1
    • #76-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 21)
      12 ตุลาคม 2561 / 17:00


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 ตุลาคม 2561 / 17:13
      แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 12 ตุลาคม 2561 / 17:15
      #76-1