[Fanfiction Harry Potter] What If...? (OC)

ตอนที่ 28 : [First Year] Chapter 19 || Spices

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    23 ก.พ. 62




Chapter 19
Spices




' Live the full life of  the mind, Exhilarated by new ideas, 
Intoxicated by the romance of the unusual '

- Ernest Hemingway -


✿.。.:* *.:。.✿



   แป้งสาลี... ไข่ไก่... น้ำมันรำข้าว... น้ำตาลไอซิ่ง..

   เนยจืด... เนยเค็ม... ผิวส้มที่ขูดเป็นฝอย... นมสด... น้ำเปล่า...


   วัตถุดิบครบ...


   ร่างกายขยับไปตามสมองสั่งให้ยกกระทะขึ้นมาตั้งไฟอ่อนๆไว้ ใส่เนยจืดกับเนยเค็มลงไปบนกระทะที่เริ่มอุ่นได้ที่ -- เทนมสดสามส่วนและน้ำเปล่าอีกหนึ่งส่วนลงไปผสมกับเนยที่เริ่มละลาย 

   เมื่อทุกอย่างละลายเข้ากันหมดแล้ว ก็ใส่ผิวส้มที่ขูดไว้ลงไปก่อนเทพักไว้ในถ้วยใบใหญ่ -- มือบางใช้ไม้พายกวาดแป้งสาลีใส่ลงไปในถ้วยที่ใช้พักส่วนผสม ตีคนไปเรื่อยๆจนแป้งไม่เป็นก้อน มีเนื้อสัมผัสที่เนียนเท่ากันทั้งหมด

   หญิงสาวเขย่งเท้าเพื่อจะหยิบหม้อใบใหญ่ที่แขวนไว้เหนือเคาน์เตอร์ -- เธอนำมันลงมา ใส่น้ำมันรำข้าวลงจนท่วม ระหว่างรอให้น้ำมันร้อน ก็เอาส่วนผสมที่ตีคนเอาไว้ตักส่วนถุงบีบ ตัดปลายแหลมให้มีขนาดกว้างพอประมาณ 

   น้ำมันเดือดแล้ว -- เธอเริ่มบีบตัวแป้งลงไปให้ได้เป็นเส้นที่ยาวประมาณหนึ่ง ทอดจนสุกให้เหลืองและดูกรุบกรอบ ปริมาณมันมากพอสำหรับเด็กหลายคนกินจนอิ่มได้ -- ส่วนหนึ่งนำมาโรยน้ำตาลไอซิ่งให้เคลือบติดผิวด้านนอก อีกส่วนหนึ่งที่เผื่อไว้มากกว่า ทำเป็นดีปใช้จิ้ม น้ำผึ้งจากดอกอะนิสฮิสซอป ดาร์กช็อกโกแลต ครีมฟักทอง และเลมอนแยม 

   เท่านี้ชูโรสแสนอร่อยก็เสร็จสิ้น


   การตื่นขึ้นมาทำขนมกับเมลโล่ตั้งแต่ยังไม่ตีสี่ กลายเป็นกิจวัตรประจำวันที่โอลิเวียขาดไม่ได้ -- ดูแลเรือนกระจกไว้ทีหลัง ทำขนมเอาใจเด็กต้องมาก่อน แล้วพอสายหน่อยจึงไปใช้บริการนกฮูกไปรษณีย์เพื่อให้นำขนมที่เพิ่งทำเสร็จสดใหม่ส่งไปยังฮอกวอตส์ที่โต๊ะกริฟฟินดอร์



   มันก็เริ่มมาจากเมลโล่เองนั่นแหละ 

   ‘ นายหญิงเจ้าคะ ทำส่งให้คุณหนูได้ไหมเจ้าคะ เผื่อที่ฮอกวอตส์จะเลี้ยงคุณหนูไม่ดีเท่าที่นี่ 

   แล้วพอเธอบอกว่าฮอกวอตส์ของกินมีให้เยอะแยะ ไม่ต้องห่วงเรื่องแฮร์รี่จะผอมลงเลยสักนิด

   ‘ ถ้ามันไม่อร่อยถูกปากล่ะเจ้าคะ! เมลโล่ทำคุกกี้ไว้เยอะมาก นายหญิงช่วยเมลโล่ด้วยนะเจ้าคะ 


   โอลิเวียก็เลยจำต้องตามใจเอลฟ์ประจำตัวเองแล้วส่งไปให้ แต่ก็กลายเป็นต้องทำทุกวันเพราะแฮร์รี่ดันชอบมากซะงั้น คาร่ากับเมแกนก็ดันเห็นดีเห็นงามด้วยที่โอลิเวียบ่นว่าตัวเองต้องทำขนมส่งให้แฮร์รี่ 


   ‘ ดีค่ะ บอสจะได้ไม่ฟุ้งซ่านไง 

   ฉันแค่เหงาและห่วงเขา ไม่ได้ฟุ้งซ่านอะไรขนาดนั้นเมแกน

   ‘ พี่ชอบค่ะ พี่จะหาเมนูแปลกๆ กับวิธีทำให้บอส -- พี่คงตื่นไปทำเช้าขนาดนั้นไม่ไหว ฝากด้วยนะคะบอสสส

   หมายความว่าฉันก็ไม่มีทางเลือกเลยสินะ



   เมื่อแฮร์รี่เริ่มได้มีสังคมของตัวเอง เธอก็ไม่ได้ไปเกาะแกะหรือวุ่นวายให้กระจกคอยจับตามดูทุกฝีก้าวอย่างก่อน 

   “ มายเลดี้... ท่านจะให้ข้าตามจับตาเจ้าเด็กนั่นอีกไหม  กระจกถาม หลังจากนั่งอ่านจดหมายฉบับแรกที่แฮร์รี่ส่งมาด้วยกัน

   “ ไม่ต้องหรอก 

   “ ข้านึกว่าท่านจะให้ข้าตามทุกฝีก้าวอย่างที่เคยทำซะอีก  กระจกถามเธออย่างสงสัย

   “ ฉันห่วงเขา แต่แฮร์รี่ดูแลตัวเองได้แล้ว ที่นั่นยังมีอาจารย์คอยดูแลด้วย ฉันเชื่อในตัวแฮร์รี่ว่าเขาจะไม่มีปัญหากับที่นั่นแน่ ถ้ามีเขาก็ต้องแก้มันด้วยตัวเอง -- ไม่งั้นเขาก็จะเอาแต่พึ่งฉันและเป็นเด็กไม่ยอมโตสักที  โอลิเวียอธิบาย

   “ ข้าเข้าใจ เช่นนั้นข้าก็ไม่ต้องทำอะไรเลยสินะ 

   “ มีเรื่องให้ทำแน่แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้... ไปพักผ่อนให้เต็มที่ถ้าไม่อยากโดนฉันจิกหัวใช้งาน 

   “ คนจิตใจงดงามอย่างมายเลดี้ ไม่ไปจิกหัวใช้ใครอยู่แล้ว -- งั้นข้าอาจโผล่ไปดูเจ้าเด็กนั่นบ้างนะ ท่านอนุญาติหรือไม่

   “ -- เชิญค่ะ...ช่วยเขาได้ แต่อย่าให้เกินไปนักนะ เขาต้องหัดลำบากบ้างแล้ว 

   “ หวังว่าเจ้าเด็กนั่นจะคิดแบบท่าน -- ข้าขอตัวไปแช่น้ำร้อนก่อนนะ 

   แล้วกระจกก็หายวับชนิดที่ไม่ให้เธอได้พูดอะไรเพิ่มเติมได้แม้แต่น้อย -- แต่ถึงโอลิเวียไม่ได้บอกให้กระจกตามดู กระจกก็ขยันมารายงานเธออยู่เรื่อย อย่างต่ำก็สัปดาห์ละสองครั้ง


   “ เจ้าหนูนั่นใช้ชีวิตด้วยตัวเองได้อย่างดีเยี่ยมเลยล่ะ มายเลดี้ 

   แหงสิ...ฉันสอนมาเองกับมือ แถมย่าวินนี่ก็ช่วยด้วยอีกแรง


   “ เกิดมาข้าก็เพิ่งเคยเห็มหมาสามหัว! ข้าคงคิดผิดที่โรงเรียนน่าเบื่อเมื่อมันมีแต่เรื่องผจญภัยทั้งนั้น 

   แค่ปีนี้น่ะ เขาเอามากันโวลเดอมอร์ไม่ให้เข้าไปเอาศิลาได้ เมื่อโอลิเวียมาคิดทบทวนเล่นๆว่าถ้าตัวเองไม่ระห่ำอยากปกป้องมัน ศิลานั่นก็ไม่หายไปไหนหรอก ควีเรลล์คงผ่านกระจกเงาแอริเซดไม่ได้อยู่ดี


   “ เจ้าเด็กนั่นกล้าหาญมากที่ช่วยหญิงสาวจากโทรลล์ตัวใหญ่ยักษ์ ถ้าเขาเกิดยุคข้าเขาคงเป็นอัศวินได้ง่ายๆเลยล่ะ 

   พอตเตอร์ก็คือพอตเตอร์ นอกจากปัญหาจะวิ่งเข้าใส่ ตัวเองก็ดันวิ่งเข้าไปทักทายเรื่องวุ่นวายเช่นเดิม



✿.。.:* *.:。.✿



   “ ฉันรับไม่ได้!  

   ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดด้วยเสียงที่เกรี้ยวกราด 

   “ นักเรียนสี่คนออกมาจากห้องนอนกลางดึก! ฉันไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย! คุณพอตเตอร์ คุณวีสลีย์ ฉันคิดว่าบ้านกริฟฟินดอร์น่าจะมีความหมายต่อเธอมากกว่าเรื่องบ้าๆนี่ พวกเธอต้องถูกกักบริเวณ -- ใช่...เธอด้วยคุณลองบัตท่อม เธอไม่มีสิทธิ์จะเดินตะลอนรอบโรงเรียนกลางดึกแบบนี้ หักคะแนนกริฟฟินดอร์ห้าสิบคะแนน...คนละ ห้าสิบคะแนน 

   “ คนละห้าสิบคะแนน  เคทร้องเสียงสูง มันหมายความว่าบ้านของเธอจะเสียตำแหน่งผู้นำ จากที่ได้มาจากการชนะเกมควิดดิช “ แต่ศาสตราจารย์ คะ... ”

   “ อาจารย์จะทำอย่างนั้นไม่ได้นะ ” รอนอ้อนวอน ส่วนเนวิลล์ทำได้แค่ร้องไห้สะอึกสะอื้น

   “ อ้อ... พวกเธอรู้ด้วยเหรอว่าทำอะไรได้หรือทำอะไรไม่ได้! -- กลับไปนอนได้แล้ว อย่าให้ฉันอับอายเพราะนักเรียนในบ้านตัวเองไปมากกว่านี้เลย 


   ห้าทุ่มวันกักบริเวณ เคทกับรอน บอกลาเฮคเตอร์ที่เพิ่งหายจากแผลมังกรกัดในห้องนั่งเล่นรวมแล้วเดินมาที่ห้องโถงกลางพร้อมกับเนวิลล์ 

   ฟิลช์คอยอยู่แล้ว พร้อมกับมัลฟอย -- เคทลืมสนิทว่ายัยผมทองคางแหลมก็โดนกักบริเวณด้วยกัน ฟิลช์เอาแต่รำพึงรำพันว่าไม่น่ายกเลิกการลงโทษแบบโบราณเลย โดยเฉพาะการโยงข้อมือแขวนห้อยลงมาจากเพดาน 

   ให้ตาย...ตอนฟิลช์พูดหน้าเขาเหมือนพวกโรคจิตจริงๆ


   พวกเขาสี่คนเดินเรียงแถวตามกันจนไปถึงกระท่อมของแฮกริด แล้วก็ต้องตกใจเมื่อรู้ว่าตัวเองต้องไปโดนทำโทษในป่าต้องห้าม

   “ ป่าเนี่ยนะ!  มัลฟอยร้องเสียงแหลม หล่อนหันมาถลึงตาใส่ฟิลช์ เมื่อเขาบอกว่าต้องเข้าไปในป่า “ งี่เง่าหรือเปล่า! บอกเองแท้ๆว่าไม่ให้เข้าป่าต้องห้าม แต่เราดันถูกทำโทษในป่าต้องห้าม ไม่รู้กันหรือไงยะว่าในนั้นมีมนุษย์หมาป่า ถ้าฉันมีแม้แต่รอยขีดข่วน ไม่ใช่แค่ดัมเบิลดอร์ แต่แกด้วยฟิลช์ที่จะโดนเฉดหัวออกไปจากที่นี่! 

   “ แต่ก่อนอื่นก็ต้องออกมาจากที่นั่นให้ได้ก่อน  ฟิลช์กลั้วหัวเราะ “ น่าจะรู้จักคิดถึงมนุษย์หมาป่าก่อนจะก่อเรื่องกันซี่ 

   แฮกริดสาวเท้ายาวๆออกมาจากความมืด ตรงมายังที่ทุกคนยืนอยู่พร้อมกับเจ้าเขี้ยว ในมือมีหน้าไม้คันใหญ่ ซองใส่ลูกธนูพาดไว้บนบ่า

   “ ได้เวลาแล้ว  แฮกริดบอก “ รอตั้งครึ่งชั่วโมง เรียบร้อยไหมเคท รอน -- ไปได้แล้วฟิลช์ อบรมเด็กอยู่หรือไง ไม่ใช่หน้าที่แกสักหน่อย 

   “ พรุ่งนี้เช้าฉันจะมารับซากที่เหลือของเจ้าเด็กพวกนี้  ฟิลช์มองอย่างร้ายกาจก่อนตบเท้ากลับไปทางปราสาท



   “ มีอะไรที่งี่เง่ากว่านี้อีกไหม  มัลฟอยบ่นอุบ หล่อนเดินกระฟัดกระเฟียดตลอดทางและไม่คิดช่วยเคทถือของเลยสักอย่าง หล่อนว่าเดี๋ยวมือนุ่มนิ่มจะด้านเอา “ ฉันควรได้ไปอยู่โบซ์บาตงสิ ถ้าแม่ฉันไม่ขัดฉันก็ได้ไปแล้ว 

   “ ฉันจะยินดีมากถ้าเธอได้ไปโบซ์บาตงจริงๆ ดาร์เลน่า  เคทตอบกลับอย่าประชดชัน

   “ อย่า มาเรียกชื่อเต็มฉัน เธอไม่ใช่เพื่อนของฉัน -- เธอปฏิเสธฉันไปแล้ว พอตเตอร์ เธอมีสิทธิ์เรียกฉันแค่มัลฟอยเท่านั้น  

   มัลฟอยสะบัดหน้าหนีก่อนเดินก้าวอย่างนำหน้าไปอย่างไม่รอ 

   เมื่อเข้าเขตกลางป่าทึบ เด็กหญิงผมบลอนด์ซีดกับดวงตาที่ชอบจิกคนอื่นให้กดต่ำกลับแปรเปลี่ยนเป็นเบิกตากว้าง เมื่อเห็นร่างยูนิคอร์นล้มอยู่ -- เคทที่ตามมาติดๆก็เห็นภาพเบื้องหน้าเหมือนกัน แล้วทั้งคู่ต้องหยุดยืนตัวแข็งเมื่อมีร่างๆหนึ่งปิดบังหน้าด้วยผ้าคลุมหัวคลานออกมาจากเงามืดเหมือนสัตว์ล่าเหยื่อ -- เคท มัลฟอยและเขี้ยวยืนมองนิ่งเหมือนถูกต้องมนต์สะกด ร่างนั้นเข้าใกล้ยูนิคอร์นและดื่มกินเลือดของม้าแสนสวยตัวนั้นอย่างกระหาย

   มัลฟอยหวาดกลัวสุดขีด เธอเป็นลมล้มฟุบลงไปข้างที่เคทยืนอยู่ -- และเคทตัวแข็งทื่อเมื่อร่างนั้นโงหัวขึ้นมามอง เลือดยูนิคอร์นไหลหยดลงมาเปื้อนไปหมด แล้วมันก็กระโจนเข้ามาหาเธอ



✿.。.:* *.:。.✿



   “ แฮร์รี่จะกลับมาวันไหนคะบอส  

   คาร่าถามขึ้น ขณะที่เธอกำลังง่วนในการทำ มินซ์ พาย กับเมแกน เมื่อเห็นโอลิเวียเดินขึ้นมาหยิบเครื่องเทศเพิ่ม 

   “ แล้วนั่นบอสจะเอาเครื่องเทศไปทำไมคะ...? ”

   “ เอาไปทำไวน์ร้อนไงคะคาร่า -- เอาส่วนผสมไปเลยดีกว่า พอไปถึงบ้านวินนี่เราจะได้ไม่ต้องไปหาให้ยุ่งยาก โอลิเวียตอบ 

   เธอกำลังคำนวณปริมาณเครื่องเทศว่าควรเอาไปเพิ่มเท่าไหร่ดี มีอีธานมาเยี่ยมอีกคนน่าจะมีคนกินไวน์ร้อนเพิ่ม 

   “ แฮร์รี่ส่งจดหมายมาบอกว่าจะมาถึงพรุ่งนี้ค่ะ -- เสียดายถ้ามาถึงวันนี้คงได้ไปกินมื้อค่ำที่บ้านวินนี่ด้วยกันแล้ว แฮร์รี่ยังไม่เคยไปบ้านวินนี่เลย... 

   “ น้อยไปครับ บอสต้องเอาไปอีก  เสียงอีธานดังขึ้นข้างหลัง ชายหนุ่มยืนมองเครื่องเทศในถุงกระดาษ “ บอสกับพี่คาร่าเป็นพวกแอลกอฮอล์เข้าเส้น แค่นี้ไม่พอหรอก ชอบเมาหัวทิ่มกันไม่ใช่ -- โอ๊ย -- ”

   “ เตะสวยค่ะเมแกน/เอาไปเลยสิบเต็มสิบค่ะ  โอลิเวียกับคาร่าพูดพร้อมกัน เมื่อเมแกนดูจะรำคาญเสียงจ้อ เธอเลยเตะไปที่ก้นของอีธานแบบไม่มีออมแรง

   ‘ นายควรอยู่เฝ้าชั้นล่าง ถ้ามีลูกค้ามาแล้วไม่มีคนต้อนรับจะทำยังไง 

   “ พี่เมแกนนี่รุนแรงชะมัด -- เมื่อกี้พี่ว่าอะไรนะ...? 

   ‘ ฉันบอกว่า นาย ควร อยู่ เฝ้า ชั้นล่าง เดี๋ยว ลูกค้า... ’

   “ ผมก็ยังไม่เข้าใจที่พี่จะบอกอยู่ดี 

   “ เลิกกวนตีนเมแกนสักทีอีธาน -- เดี๋ยวฉันลงไปเองค่ะเมแกน ให้อีธานอยู่ช่วยบนนี้แหละ จะได้เสร็จไวๆ -- สั่งสอนไปเลยตามสะดวกค่ะ หึหึ  โอลิเวียหยิบเครื่องเทศเพิ่มและเดินลงบันไดมาคนเดียว ปล่อยให้โกลเด้นโดนเม่นพ่นหนามใส่ไปอย่างที่สมควรจะโดน




   กริ๊ง....




   “ ยินดีต้อนรับสู่ไพนส์ทีรูมค่ะ.... -- ”

   “ อีฟฟฟฟ...!

   เสียงคุ้นเคยดังขึ้นหลังจากเสียงกระดิ่งใสของร้าน แทรกขึ้นระหว่างที่โอลิเวียกำลังพูด

   “ แฮร์รี่..!! ” โอลิเวียตกใจ -- จู่ๆร่างเด็กชายที่ควรจะอยู่ที่ฮอกวอตส์ดันโผล่มาตรงหน้าเธอ -- แฮร์รี่สะพายกระเป๋าเป้ใบโปรดมือถือของพะรุงพะรัง เขาวางพวกมันกองไว้ที่พื้นก่อนจะวิ่งอ้อมเคาน์เตอร์แล้วกระโจนเข้าใส่เธออย่างไม่มีออมแรง

   “ มาได้ไง! ไหนว่ากลับวันพรุ่งนี้…!? ” โอลิเวียถามอย่างงุนงง

   “ โรงเรียนปิดตั้งแต่วันนี้ไปจนถึงสัปดาห์หน้าฮะ ผมบอกว่ากลับพรุ่งนี้ เพราะอยากมาเซอร์ไพรส์ทุกคนด้วยตัวเองฮะ! ”  แฮร์รี่ตอบเสียงใส แก้มเด็กชายเป็นสีชมพูจางๆจากอากาศที่หนาวเย็น

   “ ฉันต้องชมไหมว่าเธอเก่งมากที่มาเองถูกน่ะ ” เธอขยี้หัวแฮร์รี่อย่างหมั่นเขี้ยว

   “ ไม่ต้องฮะ ผมรู้ว่าผมเก่ง ไม่งั้นผมจะมาเองได้เหรอ -- นี่อีฟฮะผมมีเรื่องเจ๋งๆ เกี่ยวกับที่โรงเรียนมาเล่าให้ฟังเยอะแยะเลย! ”

   “ จ้าๆ ไว้ค่อยเล่าที่บ้านนะ -- ขึ้นไปทักทายคนอื่นหน่อยสิ เขาได้ยินหมดแล้วว่าใครโผล่มาที่นี่ อีธานก็อยู่ข้างบนแหนะ 

   “ พี่อีธานมาเยี่ยมเหรอ!! ” 

   ไม่ต้องให้พูดซ้ำ แฮร์รี่รีบเหวี่ยงกระเป๋าเป้ไปแขวนที่หัวบันได้ แล้วก็วิ่งฉิวขึ้นไปยังชั้นบน 

   เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังขึ้นไม่มีหยุดพัก เมื่อทุกคนได้เจอเด็กแว่นที่คิดว่าอาจจะไม่ได้เจอกันจนกว่าจะปิดเทอมฤดูร้อน แถมมาในแบบผมสีดำแทนที่จะสีน้ำตาลอย่างเคยๆ คงจะแปลกตากันพิลึก -- โอลิเวียยิ้มหน้าบานอย่างอารมณ์ดี ก่อนจนหุบลงและมองข้าวของที่เด็กชายเป็นคนวางไว้เกลื่อนกลาดอยู่เต็มร้านอย่างกับพายุ เธอได้แต่โคลงหัวก่อนจะเก็บพวกมันวางไว้อย่างเป็นระเบียบ



✿.。.:* *.:。.✿



   บ้านของวินนี่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก บ้านของเธอเป็นบ้านแฝดใกล้กับเนินหญ้าเล็กๆ มีหินกรุยทางให้ให้เดินผ่านเข้าไปในตัวบ้าน กำแพงบ้านมีเถาไอวี่เลี้ยวลดอยู่ประปราย โอลิเวียจำได้ว่าวินนี่ปลูกกล้วยไม้ และมีไม้พุ่มอยู่ริมรั้ว แต่เพราะหิมะที่หล่นมาทับถมสูง มันเลยโดนสีขาวกลืนเหมือนกันหมด

   ทุกคนทักทายกันอย่างอบอุ่น สาวๆทุกคนเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารสำหรับมื้อเย็น ปล่อยให้วินนี่รับหน้าที่คุมหนุ่มๆในห้องรับแขก 

   ภายในบ้านดูคับแคบไปถนัดตาเมื่อมีคนมาเพิ่มอีกห้าคน โดยเฉพาะในห้องครัวที่ดูจะวุ่นวายกันเป็นพิเศษ -- พวกเราไม่ค่อยได้มาจัดมื้อค่ำช่วงเทศกาลคริสต์มาสด้วยกันซักเท่าไหร่ เพราะส่วนใหญ่มักอยู่กับครอบครัวหรือไม่ว่างกัน ทุกคนเลยอาศัยวันก่อนคริสต์มาสอีฟเพื่อทานมื้อค่ำกันบ้าง และมักเป็นบ้านวินนี่หรือไม่ก็บ้านคาร่าเพราะสะดวกสุดแล้ว และถือเป็นการแลกของขวัญกันล่วงหน้า


   บนโต๊ะไม้ตัวเก่า เต็มไปด้วยอาหารที่เหมาะสมกับเทศกาล ไก่งวงอบด้วยเนยสมุนไพรแต่งจานด้วยผลไม้หลากสีสัน สลัดมันฝรั่ง ขนมปังอบแครนเบอร์รี่ บลูชีสดิปและโยเกิร์ตดิปคู่กับผักสด ของหวานอย่าง ขนมปังขิงและคริสต์มาสพุดดิ้ง ขาดไม่ได้เลยคือไวน์ร้อนที่หอมกลิ่นเครื่องเทศ กับน้ำแอปเปิ้ลไซเดอร์สำหรับคนที่ไม่กินแอลกอฮอล์


   คืนนั้นคาร่ากับเมแกนตัดสินใจนอนค้างที่บ้านวินนี่ ด้วยกลัวตัวเองขับรถกลับบ้านไม่ไหวเพราะอร่อยกับไวน์ร้อนมากเกินไปหน่อย -- โอลิเวียแทบไม่มึนด้วยซ้ำ ลูกชายปลอมๆของเธอเล่นตักให้เท่าแมวดมแล้วเทน้ำแอปเปิ้ลผสมให้แทน เขาเจ้ากี้เจ้าการจ้องมองไม่ให้เธอแตะไวน์ร้อนมากเกินไป โอลิเวียได้แต่นึกขำความระแวงที่กลัวว่าเธอจะเมาเหมือนครั้งที่ผ่านมา เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่เมาไวน์แน่นอน (//ก็แค่กรึ่มๆ)


   โอลิเวียกับแฮร์รี่พากันกลับบ้าน ทั้งคู่มาถึงบ้านเมื่อเวลาเกือบจะห้าทุ่ม 

   เมลโล่ที่อยู่รอเจ้านายกลับก็หน้าตาตื่น เลิกสนใจเธอแล้วไปสนใจคุณหนูของตนที่ไม่ได้เห็นหน้ามาหลายเดือน  หญิงสาวได้แต่กรอกตากับความเห่อที่เว่อร์วังของเอลฟ์ประจำบ้าน ก่อนจับทั้งคู่แยกย้ายให้ไปนอน 

   “ เหมือนไม่ได้กอดอีฟมานานมากเลยฮะ  แฮร์รี่พูดงึมงำ เด็กชายตาเริ่มจะปิดเพราะเดินทางมาเหนื่อยทั้งวัน แล้วก็หลับคอพับคออ่อนไปแบบไม่รอให้บอกฝันดี 

   “ ยังไงก็ยังเด็กอยู่สินะ  โอลิเวียยิ้มเอ็นดูเธอจูบกลุ่มผมสีดำก่อนจะผล็อยหลับตามไปอีกคน


   .

   ..

   ....

   “ ผมโดนไม้กวาดอัดเข้าที่ท้องด้วยล่ะฮะ ตอนดูการแข่งควิดดิชรอบแรก -- แล้วพวกผมก็ไปได้ยินสเนปคุยกับควีเรลล์ สเนปสงสัยว่าควีเรลล์จะสาปไม้กวาด -- พวกผมคิดว่าในสองคนนี้ต้องมีคนอยากขโมยศิลาอาถรรพ์ที่ซ่อนอยู่ในปราสาทแน่ฮะ แต่เขายังหาวิธีผ่านปุกปุยไม่ได้  

   เสียงแฮร์รี่คุยจ้อเรื่องประสบการณ์ที่เจอในโรงเรียน 

   โอลิเวียขบปากแน่นเมื่อรู้ว่าควีเรลล์คิดกำจัดเด็กชายด้วยการสาปไม้กวาด ต่างกันก็แค่ตอนนี้แฮร์รี่ไม่ได้เป็นซีกเกอร์ให้กับทีมกริฟฟินดอร์ ดูอะไรๆจะดีกว่าสมัยที่เธอเรียนอยู่ 

   เซเวอร์รัสก็ดูจะอ่อนให้แฮร์รี่เยอะมาก แม้จะขี้เก๊กและทำเป็นปากแข็งก็เถอะ เซเวอร์รัสคงไม่ยอมให้แฮร์รี่เป็นอันตรายแน่ตราบใดที่เขายังอยู่ในโรงเรียน ดูจากการยึดเค้กป๊อปไปตรวจยาพิษก็รู้

   เซเวอร์รัสสงสัยโอลิเวียอยู่แล้ว และตอนนี้คงจะสงสัยแฮร์รี่ด้วย เธอรู้ตัวตั้งแต่เขามองแฮร์รี่ในวันแข่งควิดดิชเวิลด์คัพ มันเป็นความผิดพลาดของเธอที่ไม่ระวังมากกว่านี้  -- แฮร์รี่ยังเด็กไม่มีทางจะแสดงละครตบตาได้แน่นอน อย่างน้อยถ้าเซเวอร์รัสเริ่มซักไซร้เธอเมื่อไหร่ โอลิเวียก็น่าจะโน้มน้าวเขา ให้ช่วยเธอดูแลแฮร์รี่เพิ่มอีกคน 

   เหตุการณ์หลายอย่างเปลี่ยนไปค่อนข้างมาก ดูเหมือนโอลิเวียต้องเริ่มจับตาดูฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์ไว้บ้าง และต้องหาฮอร์ครักซ์ที่เหลือที่เธอไม่รู้ที่อยู่ เผื่อจะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเพราะดูแล้วหลายอย่างคงไม่เหมือนกับโลกเดิม 

   โอลิเวียจำเป็นต้องลงมือทำอะไรสักอย่างแล้ว...


   “ แล้วเธอคิดว่าเขาจะขโมยศิลาอาถรรพ์ไปทำไมล่ะ เขาทั้งคู่เป็นอาจารย์ของฮอกวอตส์นะ  โอลิเวียถามความคิดเห็น

   “ ผมไม่รู้ฮะ อาจเพราะอยากเป็นอมตะหรือร่ำรวยก็ได้นี่  แฮร์รี่ตอบขณะกินโกโก้ร้อนใส่มาชเมลโล่ที่เหนียวหนึบ ดีนบอกว่าหลังจากเรากลับมาจากปิดเทอมวันหยุด เราจะแบ่งกลุ่มกันแล้วจับตาดูพวกเขาฮะ

   “ ต้องเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลย!? ” 

   “ ต้องสิฮะ  แฮร์รี่มองโอลิเวียด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าถามอะไรไม่เข้าท่า “ ไม่ใช่เรื่องของเด็กก็จริง แต่ในเมื่อเรารู้กันแล้วและมันคงอันตรายถ้ามีคนขโมยมันได้จริงๆ อย่างน้อยเราก็จะได้รู้ตัวคนทำและเอาไปบอกศาสตราจารย์คนอื่นถูกไงฮะ 

   “ ฟังเหมือนจะดีนะแฮร์รี่ ไม่ใช่แค่เธออยากรู้อยากเห็นด้วยหรอกนะ  โอลิเวียเหล่ตามองเด็กที่เฉไฉไปเรื่อย

   “ นิดนึงฮะ  แฮร์รี่ยิ้มยิงฟันให้ “ ไปเที่ยวลอนดอนกันไหมฮะอีฟ เมื่อวานผมเห็นพวกเขาแต่งไฟสวยมากเลย 

   “ ลอนดอน...? ไม่เบื่อหรือไงไปทุกปีเลยนะ 

   “ ไม่ฮะ 

   “ ก็ได้... ก็ได้... เย็นๆละกัน เดี๋ยวฉันพาไป 

   “ เย้....!!! ” 

   ดูท่าแฮร์รี่จะอยากไปจริงๆเขาจึงดีใจออกนอกหน้าเอาปานนั้น เด็กชายเดินกระโดดปลายเท้าอย่างร่าเริงออกไปคุยเล่นกับเอลฟ์ประจำบ้าน 

   “ ฟินแลนด์เอาไว้ปีอื่นละกัน  โอลิเวียพูดลอยๆ เมื่อแฮร์รี่เอาแต่อยากเที่ยวอยู่ในลอนดอนท่าเดียว




Harry Part


   “ สุขสันต์วันคริสต์มาสฮะ  แฮร์รี่ทักทายทุกคนหลังจากลงมาชั้นล่าง

   เขาตื่นสายนิดหน่อย -- เมื่อคืนคืนโอลิเวียพาเขาไปลอนดอนอาย ขึ้นกระเช้าเพื่อชมกรุงลอนดอนในวันคริสต์มาสอีฟ มันเต็มไปด้วยแสงสีที่ประดับประดาตามท้องถนนและต้นไม้ -- ก่อนกลับเธอพาแวะซื้อของขวัญที่จตุรัสเลสเตอร์

   แฮร์รี่ไม่รู้จะซื้ออะไรให้ทุกคนเป็นของขวัญ เขาเลยส่งขนมของมักเกิ้ลอร่อยๆให้เบลส เหมากบช็อกโกแลตให้ดีน ซื้อสมุดจดให้เฮอร์ไมโอนี่ แนบการ์ดทำเองให้กับทุกคน -- แฮร์รี่ขอให้โอลิเวียส่งชาไปให้ศาสตราจารย์สเนปและพวกเดอร์สลีย์เป็นของขวัญวันคริสต์มาส (//แฮร์รี่เห็นนะว่าอีฟทำหน้ารับไม่ได้เมื่อเขาขอให้ส่งให้สเนปด้วยแต่เป็นชื่ออีฟ แต่เธอก็ไม่ขัดเขาอยู่ดี) 

   แฮร์รี่ส่งจดหมายไปเล่าเรื่องที่โรงเรียนให้ลุงกับป้าฟังเกือบตลอด แม้เขาจะไม่เคยได้จดหมายตอบกลับเลยก็ตาม


   “ สุขสันต์วันคริสต์มาสครับคุณหนู! ”

   “ สุขสันต์วันคริสต์มาสเจ้าค่ะคุณหนู ทานนมกับขนมรองท้องก่อนนะเจ้าคะ  

   เมลโล่กุลีกุจอจัดนมรสฟักทองกับคุกกี้ขนมปังขิงรูปดาวให้เขากินรอก่อนอาหารจะเสร็จ

   “ สุขสันต์วันคริสต์มาสแฮร์รี่ -- ไปดูของขวัญใต้ต้นไม้รอก่อนไป 



   เด็กชายผู้ชื่นชอบการแกะของขวัญ รีบถือจานใส่ขนมและนมอุ่นๆเดินเข้ามายังห้องโถงใหญ่ เขาวางสิ่งที่ถือไว้บนโต๊ะและเดินไปยังต้นสนที่สูงใหญ่ตกแต่งด้วยลูกบอล สายรุ้ง ไฟ และตุ๊กตาต่างๆ ใต้ต้นไม้มีของขวัญมากมายสำหรับทุกคน 

   มีของแฮร์รี่จะเยอะกว่าใครเพื่อนเลย -- เขาหยิบห่อบนสุดขึ้นมาเป็นห่อสีน้ำตาลหนาๆมีตัวหนังสือเขียนขยุกขยิกว่า แด่แฮร์รี่ จากแฮกริด มันเป็นขลุ่ยไม้เหลาหยาบๆ แฮกริดคงเหลาให้เองกับมือ เมื่อเขาลองเป่ามันดู เสียงของมันอู้อี้เหมือนกับนกฮูกร้อง 

   ห่อที่สองเป็นกล่องเล็กๆ กับกระดาษโน้ตแปะติดไว้ 


   ‘ เราได้รับจดหมายแกกับชาที่แกส่งมาแล้ว เราจะไม่ขอบใจแกที่ส่งของขวัญมา เพราะพวกเรายังติดค้างคำขอโทษเรื่องขนที่งอกยาวจากแกอยู่ จะไปอยู่ไหนก็ไปแล้วอย่าซมซานกลับมาให้พวกฉันเห็นหน้าล่ะ จากลุงเวอร์นอน  


   ในกล่องมีแบงค์หนึ่งปอนด์ ตุ๊กตาทหารหักๆที่แฮร์รี่เคยเล่นตอนอยู่ห้องใต้บันได จดหมายของดัมเบิลดอร์ที่เขียนให้ป้าเพ็ตทูเนีย และจดหมายจากป้าเพ็ตทูเนียถึงแฮร์รี่...


   ‘ แกคงอ่านจดหมายจากอาจารย์ใหญ่ที่เขียนถึงฉันแล้ว ฉันหวังว่าแกจะไม่บอกเขาว่าแกไม่ได้อยู่กับเราแล้ว อย่างที่เห็นว่ามันมีเหตุผลที่เขาส่งแกให้พวกเราเลี้ยง แต่ในเมื่อแกเลือกอยากไปก็เชิญ แต่จำไว้ว่าแกก็คือหลานฉันอยู่ดี แม้แกจะไม่ชอบก็ตาม จากป้าเพ็ตทูเนีย  


   ความรู้สึกหลากหลายผุดขึ้นในอก เมื่ออ่านจดหมายจากป้าที่เขียนถึงเขาโดยเฉพาะ... 

   ดัมเบิลดอร์นี่เองเป็นคนพาเขามาให้พวกเดอร์สลีย์เลี้ยงดู 


    แฮร์รี่พับจดหมายเก็บใส่กระเป๋าเสื้อนอน เขาสะบัดความรู้สึกแย่ๆออกจากตัว นี่วันคริสต์มาสเขาควรจะมีความสุขกับมัน 

   แฮร์รี่หยิบห่อที่ดูหนา แล้วฉีกกระดาษออกอย่างง่ายดาย เขาเห็นผ้าพันคอที่ดำตัดด้วยตัวอักษรสีเขียวมรกตที่อยู่ปลายผ้าทั้งสองด้าน เป็นชื่อกับนามสกุลของเขาและตราประจำบ้านกริฟฟินดอร์


   ‘ แม่ฉันสั่งทำให้พวกนายทุกคน เธอบอกว่าผ้าพันคอสีดำสามารถใส่ได้ทุกโอกาส แม่ฉันใช้สีเขียวมรกตปักชื่อนายเพราะมันเข้ากับสีตาของนายมาก จากเบลส  


   เฮอร์ไมโอนี่ให้กบช็อกโกแลต และดีนซื้อหมวกแก๊ปลายสไปเดอร์แมนให้ 

   ยังเหลืออีกห่อหนึ่ง... แฮร์รี่ใช้มือคลำดู มันเบาและดูนุ่มแปลกๆ เมื่อแกะห่อ เป็นมีวัตถุสีเทาเงาลื่นไหลลงไปกองอยู่ที่พื้น มันพับซ้อนเป็นมันวาว

   “ ผ้าเหรอ...? ” 

   แฮร์รี่มองและจับมันกางออกดู เนื้อผ้าให้ความรู้สึกเหมือนเอาน้ำมาทอให้เป็นผืน เขาลองเหวี่ยงมันมาคลุมตัวเองก่อนจะพบว่าตัวเขาหายไปเหลือแต่หัวที่ดูเหมือนลอยได้ 

   “ ผ้าคลุมล่องหนเหรอเนี่ย  แฮร์รี่มองมันด้วยดวงตาเป็นประกายนึกสนุก


   

   “ นายหญิงงงง!!!!

   จู่ๆเสียงเมลโล่ก็กรีดร้องดังไปทั่วคฤหาสน์ ทำเอาแฮร์รี่ตกใจนต้องวิ่งออกไปดู เขาเห็นเอลฟ์ประจำห้องครัวร้องไห้สะอึกสะอื้นกอดขาโอลิเวียแน่นหนา

   “ นายหญิง ฮึก... คุณหนู ฮึก... คุณหนูเหลือแต่หัวแล้วนายหญิง ฮึก... 

   “ .... ” หน้าของโอลิเวียตอนนี้ยุ่งเหยิงจนแฮร์รี่อธิบายไม่ถูกจริงๆ

   “ เมลโล่ฮะ  

   “ แงงงงง 

   “ มันคือผ้าคลุมล่องหนฮะเมลโล่ ” แฮ์รี่ถอดผ้าคลุมออกให้เมลโล่ดู

   “ ..... ” เอลฟ์ตัวเล็ก ค่อยๆโผล่ออกมาจากขาของโอลิเวีย ตาที่กลมเหมือนลูกเทนนิสเต็มไปด้วยหยาดน้ำตามองแฮร์รี่เมื่อเขาดึงเอาผ้าคลุมออกจากตัว 

   “ เห็นไหมฮะ มันเป็นแค่ผ้าคลุมล่องหน 

   “ ไม่เป็นไรเมลโล่ แฮร์รี่ร่างกายยังครบสามสิบสองดี -- เห็นไหม  โอลิเวียบอกเอลฟ์ของตัวเอง มันสงบลงเมื่อคุณหนูของมันยังปลอดภัยดีทุกประการ 


   “ อายุปูนนี้แล้วยังไม่รู้จักผ้าคลุมล่องหนอีกหรือยายแก่ โจกี้เขายังรู้เลยว่าเป็นผ้าคลุมล่องหน

   “ ฉันตกใจ แล้วมันเป็นปัญหาของแกรึไงไอ้แก่.... -- ”

   “ วุ่นวายกันจริงๆ  โอลิเวียโคลงหัวเมื่อเอลฟ์ประจำบ้าน เบนเป้าจากแตกตื่นมาเป็นทะเลาะกันอีกตามเคย

   แฮร์รี่ได้แต่มองขำๆก่อนกลับเข้าไปในห้องโถง มีจดหมายหล่นอยู่บนพื้น

   “ หล่นจากผ้าเหรอ  แฮร์รี่หยิบมันขึ้นมาอ่าน -- มันไม่บอกว่าใครเป็นคนส่งมาให้ จดหมายเขียนด้วยลายมือตัวเล็ก ผอม และไม่คุ้นตา มันมีใจความว่า 


พ่อของเธอทิ้งของนี้ไว้กับฉันก่อนเขาตาย
ถึงเวลาที่จะส่งคืนให้เธอแล้ว ใช้ให้ดี
ขอให้เธอมีความสุขมากๆในวันคริสต์มาส


   “ อีฟฮะ 

   แฮร์รี่เก็บของทุกอย่างที่ได้วางไว้บนโซฟา และเดินออกมาเมื่อใกล้จัดโต๊ะเสร็จแล้ว 

   “ มีคนให้ผ้าคลุมล่องหนผมมา เขาไม่บอกว่าเป็นใคร มีแต่โน้ตเขียนไว้บอกว่ามันเป็นของพ่อฮะ -- อีฟพอรู้ไหมว่าใครส่งมา

   “ ฉันจะไปรู้ได้ยังไง  โอลิเวียเดินนำอาหารมาวาง “ ไอซาเอามาส่ง มันเป็นของเธอฉันเลยเอาไปวางใต้ต้นไม้ -- ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันจะรู้ล่ะ?

   “ ก็อีฟเหมือนจะรู้ทุกเรื่องนี่นา  ที่จริงเขาก็ถามเธอไปงั้นๆ เผื่อจะฟลุคได้คำตอบเหมือนอย่างที่แฮกริดเคยหลุดปากเรื่องปุกปุย


   ดูเหมือนมีเรื่องที่แฮร์รี่ต้องหาคำตอบให้กับตัวเองอีกมาก และพอถึงวันเปิดเทอมเขาก็มีเรื่องสนุกๆให้ทำอีกมากเช่นกัน


 


TBC.
✿.。.:* *.:。.✿



*อะนิสฮิสซอป (Anise Hyssop) : เป็นอีกหนึ่งพรรณไม้ที่ใช้เป็นสมุนไพรพื้นฐาน มีดอกสีม่วง กลิ่นเฉพาะตัวคล้ายกับมิ้นต์ ใช้เป็นเครื่องเทศ ผสมในชาหรืออาหาร ให้กลิ่นสดชื่น



*ชูโรส (Churros)  มินซ์ พาย (Mince Pies) ไวน์ร้อน (Mulled Wine) คริสต์มาสพุดดิ้ง (Christmas Pudding) ขนมปังขิง (Gingerbread)

ชูโรส (Churros)  : ปาท่องโก๋สเปน หรือ โดนัทสเปนค่าา



มินซ์ พาย (Mince Pies) : ไส้จะทำจากผลไม้แห้งและเครื่องเทศ ใช้จัดขึ้นโต๊ะช่วงเทศกาลคริสต์มาส



ไวน์ร้อน (Mulled Wine) : คือไวน์แดงที่ผสมกับเครื่องเทศ ใช้เป็นเครื่องดื่มฉลองตามเทศกาล



คริสต์มาส พุดดิ้ง (Christmas Pudding)  : หน้าตาคล้ายฟรุ๊ตเค้กเนื้อฉ่ำ ใช้ผลไม้แห้งหมักกับเหล้าและบรั่นดี โดยนำไปนึ่งให้สุก



ขนมปังขิง (Gingerbread) หรือ ขนมขิงนั่นเองง



**ลอนดอน อาย (London Eye) จตุรัสเลสเตอร์ (Leicester Square)

ลอนดอน อาย (London Eye) : หรือที่รู้จักในชื่อ มิลเลเนียมวีล (Millennium Wheel) เป็นชิงช้าที่สูงที่สุดในยุโรป สร้างขึ้นต้อนรับปี 2000



จตุรัสเลสเตอร์ (Leicester Square) : เป็นแหล่งตลาดนัดช่วงเทศกาลและศูนย์รวมความบันเทิงต่างๆ อยู่ใกล้กับ ไชน่าทาวน์ (Chinatown) ของอังกฤษ  





✿.。.:* *.:。.✿

...Writer...

ตอนสโลว์ไลฟ์ไปกับกระรอก

ไรต์ชอบช่วงเทศกาลมากเลยค่ะ
มันสวยและครึกครื้นเป็นพิเศษ แม้ไรต์จะชอบอยู่บ้านมากกว่าก็เถอะ





อัพครั้งแรก : 27/10/2561
แก้ไขครั้งล่าสุด : 23/2/2562

















 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

1,301 ความคิดเห็น

  1. #1231 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 22:07

    เวลาแม่กระรอกฝันเนี่ย เหมือนเราได้อ่านจักวาลต้นฉบับคู่ขนานไปกับโลกปัจจุบันที่ทุกอย่างค่อยๆเปลี่ยนแปลงไปแล้วเลยนะคะ ถึงอดีตจะเป็นเคท แต่ถ้าแม่กระรอกไม่ยื่นมาเข้ามา แฮร์รี่ก็คงเจอเรื่องเดิมอย่างที่อีฟฝันแหลนะ

    เป็นกำลังใจให้นะคะ :']

    #1231
    0
  2. #163 jujuly (@srnswan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 15:44
    แฮร์รี่กลับบ้านนนนน ดีใจประหนึ่งเป็นโอลิเวีย
    #163
    1
    • #163-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 28)
      28 ตุลาคม 2561 / 17:01
      เทศกาลทั้งทีก็ต้องฉลองกับครอบครัวว ><
      #163-1
  3. #161 zionp (@zamguiddi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 02:52
    สนุกมากเลยย ขอบคุณนะคะ&#10084;
    #161
    1
    • #161-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 28)
      28 ตุลาคม 2561 / 06:59
      ขอบคุณที่อ่านเช่นกันค่าา ^^
      #161-1
  4. #159 yam_23 (@yam_23) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 23:29
    เราเป็นคนเดียวรึเปล่าที่อ่านตอนนี้เเล้วรู้สึก หิวแปลกๆ ไรท์ทำร้ายมากเลยยย ของกินเเต่ละอย่างทำเราน้ำลายสออเลยอะะ หิวมากจริงๆๆ - อีฟของเรามีบทเเล้วหลังจากที่หายไปนาน//คิดถึงไรท์เวอร์ เป็นกำลังใจให้นะคะ รอชมการผจญภัยของแฮรี่น้อยอยู่ รักนะคะ
    #159
    1
    • #159-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 28)
      28 ตุลาคม 2561 / 06:57
      ไรต์เลือกสรรมาดีค่ะ 55555
      ก่อนจะอัพให้รีดอ่าน ไรต์ก็ผ่านความอยากมาแล้วเช่นกัน
      เขียนไปหิวไป//เช็ดน้ำลาย
      #159-1
  5. #157 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 21:51
    ในที่สุดโอลิเวียก็มีบท เย้!!
    #157
    1
    • #157-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 28)
      28 ตุลาคม 2561 / 06:56
      งืออ ปีหนึ่งนางจะมีบทน้อยหน่อยนิดนึงเนอะ ><
      #157-1
  6. #156 wal_5678 (@wal_5678) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 18:17

    ครอบครัวสุขสันต์!


    ซึ้งเบาๆกับป้าเพ็ต ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าป้าเค้าห่วงพรมเช็ดเท้ามากกว่าแฮรี่(.....)

    #156
    1
    • #156-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 28)
      27 ตุลาคม 2561 / 19:11
      55555555
      ตอนนั้นป้าอารมณ์&#8203;โกรธ&#8203;เลยไม่ห่วงหลานตัวเอง
      ทั้งรักทั้งแค้น&#8203; ฮืออออ
      #156-1
  7. #155 PARROS (@hummingbird999) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 17:41
    ไรท์อัพบ่อยๆรีดก็ชอบมากเลยค่ะ
    #155
    7
    • #155-5 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 28)
      27 ตุลาคม 2561 / 19:10
      ......
      ไม่.... ไม่แน่ค่ะ&#8203;
      ไรต์ไม่ได้วางแผนให้คุณกระรอกมีคู่น่ะสิคะ
      กะว่าใครเคมีตรงกันก็อาจเป็นคนนั้นก็ได้....
      #155-5
    • #155-7 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 28)
      27 ตุลาคม 2561 / 20:28

      คืนนี้ไรต์&#8203;หลับฝันดีแล้วค่ะ
      #155-7
  8. #154 ploywendy (@ploywendy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 17:40
    เหมือนเลยไรท์ เราก็ชอบอยู่บ้านช่วงเทศกาล แต่เทศกาลที่ชอบที่สุดคงเป็นตรุษจีน55555
    #154
    1
    • #154-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 28)
      27 ตุลาคม 2561 / 17:44

      ช่ายค่ะะ&#8203; เทศกาลบางทีคนเยอะ&#8203;
      ชอบบรรยากาศ&#8203;แต่ไม่ได้ชอบที่คนแห่กันไปมากมาย
      ตรุษจีน... ไรต์&#8203;ไทยแท้&#8203; ไม่เคยได้แต๊ะเอียกับเขาหรอกค่ะ&#8203; //กระซิกๆ
      #154-1