[Fanfiction Harry Potter] What If...? (OC)

ตอนที่ 34 : [ End of First Year] Chapter 24 || Devil's Snare

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3018
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 252 ครั้ง
    7 มี.ค. 62




Chapter 24
Devil's Snare




' Always go with the choice the scares you the most, 
because that's the one that is going to help you grow '

- Caroline Myss -


✿.。.:* *.:。.✿



Harry part


   ประตูที่ปิดตายในเขตหวงห้ามถูกเปิดออก ร่างชายหนุ่มกับผ้าโพกหัวสีม่วงที่เป็นเอกลักษณ์ก้าวพรวดพราดเข้ามายังภายในห้องที่มีสุนัขสามหัวตัวใหญ่ยักษ์นอนอยู่ ชายคนนั้นสัมผัสได้ว่านอกจากเขากับสัตว์ประหลาดตรงหน้าแล้วยังมีบุคคลอื่นอีก มือหนาจึงเร่งชักไม้กายสิทธิ์ชี้ไปยังมุมห้องอย่างไม่รีรอ


   “ พอตเตอร์...โทมัส...? -- ฉันแปลกใจมากที่พวกเธอไม่อยู่ในหอนอนตัวเองยามค่ำคืน ” 

   ควีเรลล์ชี้ไม้กายสิทธิ์ไปยังเด็กทั้งสอง 

   “ อย่าคิดส่งเสียงดังไม่งั้นพวกเธอจะไม่ได้กลับบ้านแบบครบทุกชิ้นส่วน 

   “ พวกผมควรถามว่าทำไมคุณถึงมาที่นี่เหมือนกันนะฮะ ” 

   แฮร์รี่ชูมือสองข้างขึ้น ส่วนดีนพยายามดันผ้าคลุมเก็บไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามเห็น 

   “ ศาสตราจารย์ควีเรลล์ 

   “ เดี๋ยวพวกเธอก็จะได้รู้เองว่าฉันมาทำอะไร เอกซ์พัลโช! 


   ปัง!


   ควีเรลล์เสกให้กำแพงระเบิดจนกระเด็นเป็นผุยผง ห่างจากตัวเด็กทั้งสองเพียงไม่กี่ฟุต แต่ไม่ไกลพอให้ห่างจากรัศมีเศษหินและเศษดินแหลมๆที่กระเด็นมาโดนตัว


   “ ถ้าขยับอีกทีโทมัส ครั้งนี้คาถาฉันจะอยู่บนตัวเธอแทนกำแพงนั่น -- พอตเตอร์...ทำให้ไอ้หมาบ้านี่หลับก่อนที่ฉันจะเด็ดหัวมันให้เหลือแค่สอง! ”


   ปุกปุยครางงึมงำเมื่อเสียงขลุ่ยหยุดไปสักพักและตามด้วยเสียงระเบิด มันยังได้กลิ่นที่ไม่ชินจมูกของบุคคลที่สาม ก่อนที่มันจะขู่กรรโชกใส่ควีเรลล์อย่างหนัก แฮร์รี่ก็รีบยกขลุ่ยไม้ของแฮกริดขึ้นมาแตะริมฝีปากและเป่ามัน เด็กชายไม่อยากเสี่ยงให้หมาตัวใหญ่บาดเจ็บอย่างที่โดนขู่ 

   แฮร์รี่เป่าเป็นเพลงที่โอลิเวียเคยร้องกล่อมเขาตอนเด็กๆ เขาเป่าเป็นอยู่เพลงเดียว แม้เสียงขลุ่ยจะอ้อแอ้ไม่ได้ไพเราะ แต่ปุกปุยก็ยังคงหลับลงเพียงแค่แฮร์รี่เริ่มเป่ามัน 

   แผลเป็นปวดแสบปวดร้อนอีกแล้วและวันนี้ดูก็เจ็บกว่าทุกที แฮร์รี่พยายามไม่ใส่ใจกับความเจ็บที่หน้าผาก นี่ไม่ใช่เวลามาบ่นหรือโอดโอย 

   เด็กชายทั้งสองสบตากัน ว่าควรจะทำยังไงต่อ


   “ โทมัสมาเปิดประตูกลนี่เดี๋ยวนี้! ” ควีเรลล์เร่ง

   ดีนผละจากกำแพงแล้วเดินตรงไปยังช่องประตูกลตามสั่ง เพื่อนผิวเข้มใช้แรงดันเอาเท้าใหญ่ๆของหมาให้ออกห่างจากประตูไม้ ก้มดึงห่วงเหล็กเปิดออก

   “ เป่าไปเรื่อยๆอย่าหยุด พอตเตอร์  ควีเรลล์บอก เขาเบนสายตาลงไปในช่องประตูกลเพื่อสอดส่องว่าลึกลงไปข้างใต้นั้นมีอะไรอยู่ 

   

   กฎของพี่อีธานข้อที่ห้า หาทางหนีเผื่อเอาไว้เสมอ 

 

   ความคิดของแฮร์รี่หมุนติ้ว ในระเบียงชั้นสามเขตหวงห้ามมีปุกปุยที่นอนหลับ ควีเรลล์ที่แสดงออกชัดเจนว่ามาเพื่อขโมยศิลาแน่นอน กับเด็กชายอีกสองคนคือเขากับดีน 

   แฮร์รี่สบตาดีนที่ชูสองมือขึ้นเหนือหัว ถ้าพวกเขาสามารถผลักควีเรลล์ให้ตกลงไปในช่องนั้นพวกเขาก็น่าจะสามารถออกไปหาคนอื่นมาช่วยได้ ดีนที่เข้าใจความคิดก็ค่อยๆเขยิบเข้าไปทางด้านหลัง ทีะนิดและอีกนิด...


   “ สตูเปฟาย! ”


   ลำแสงสีแดงพุ่งตรงไปยังร่างของเพื่อนผิวสีเขาเข้าจังๆกลางลำตัวและล้มลงไปกองกับพื้น ดีนไม่ได้บาดเจ็บ ดีนเหมือนถูกสาปให้หยุดนิ่งค้างไว้ในท่าเดิมของตัวเอง เขาขยับได้แต่ตาและมันส่ายไปมาอย่างแตกตื่น


   “ ฉันบอกว่าอย่าตุกติก! พวกเธอบังคับฉันเอง -- ดูท่าฉันคงต้องจัดการกับเธอต่อด้วยเลยพอตเตอร์  


   ควีเรลล์จ่อไม้กายสิทธิ์มาทางแฮร์รี่ ยังไม่ทันที่เขาจะวาดไม้หรือเอ่ยคำคาถาออกมาก็มีเสียงอีกเสียงที่เย็นเยียบดังออกมาจากตัวควีเรลล์เองอีกเสียง


   “ อย่า... เก็บมันเอาไว้ก่อน... 


   เสียงนั้นเหมือนจะช่วยชีวิต แต่แฮร์รี่ไม่รู้สึกดีเลยสักนิด เด็กชายสบตากับเพื่อนที่ยังคงค้างแข็งว่าได้ยินเหมือนกันหรือเปล่า เสียงนั้นดังมาจากใต้ผ้าคลุมนั่น มันเป็นต้นเหตุทำให้เขาเจ็บแผลมาตลอด


   “ ครับนายท่าน ผมขอโทษที่คิดจะทำอะไรโดยพละการ -- พอตเตอร์กระโดดลงไปในนั้น เดี๋ยวนี้! ” 


   เด็กชายไม่มีทางเลือก เขาเป่าขลุ่ยไปเรื่อยและกระโดดลงไปในช่องประตูกลตามคำสั่ง 

   เหมือนร่างทั้งร่างล่วงผ่านความมืดมิดอยู่นานมาก จนมาสิ้นสุดบนพื้นนุ่มๆ แฮร์รี่ไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีนักที่ร่วงลงมาแล้วไม่แข้งขาหัก -- เขาขยับตัวคลำไปรอบๆและรู้สึกได้ว่าข้างใต้ตัวเองเหมือนเป็นพืชนิดหนึ่ง ดัมเบิลดอร์คงไม่ได้ใช้มันเอาไว้รองรับผู้ที่คิดจะมาขโมยศิลาหรอกนะ 

   เดี๋ยวก่อน...

   ระหว่างที่แฮร์รี่กำลังคลำดูว่าเขาตกลงมาอยู่บนอะไร ควีเรลล์ก็ร่วงลงมาไม่ห่างจากที่เขาอยู่พอดี


   “ ต้นไม้เรอะ  ควีเรลล์พึมพำ


   เด็กชายรู้สึกได้ว่าเถาวัลย์ของพืชเริ่มเรื้อยมาพันแขนเขาข้างหนึ่งและมันก็ยึดเอาขาเขาไปแล้วข้างหนึ่ง -- ไม่ใช่ฟลิตเตอร์บลูม แต่พืชที่คล้ายกับฟลิตเตอร์บลูมคือ 

   ต้นกับดักมาร... 

   เลือดในตัวแฮร์รี่เย็นเฉียบเมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังเจอ 


   “ เฮ้ยกับดักมาร  ควีเรลล์ที่รู้ตัวแล้วเหมือนกับแฮร์รี่ก็ร้องลั่นเมื่อเถาวัลย์นุ่มนิ่มนั่นยึดกับข้อมือเขาเอาไว้แล้ว


   ใจเย็นๆแฮร์รี่ ทุกอย่างต้องมีทางออก... 

   ตอนนั้นโอลิเวียทำยังไงนะ เธอไล่มันไปยังไง...?


   .

   ..


   “ อีฟ! ” 

   ร่างเด็กชายโดยเถาวัลย์สีดำเลื้อยรัดรอบตัวอย่างสยดสยองเขาขยับตัวไม่ได้ และมันกำลังลากเขาให้เขาไปในดงของมัน 


   “ อีฟ!!! ”

   สิ้นเสียงแฮร์รี่ตะโกน ก็มีแสงสีขาวบาดตาส่องเจิดจ้ามาที่ตัวเขา ทำให้เถาวัลย์เหล่านั้นรีบคลายตัวและหนีกลับไปยังที่ของมัน


   ..

   .


   ใช่แล้ว...

   กับดักมารเกลียดแสง มันชอบอยู่ในที่มืดและชื้น! 

   หลังจากที่แฮร์รี่ตั้งสติใช้ความคิดอยู่กับตัวเองอย่างใจเย็น เขาใช้มือข้างที่ว่างจับไม้ฮอลลี่ที่เหน็บอยู่ตรงเอว เสกแสงสีน้ำเงินสวยของดอกบลูเบลให้พุ่งทะยานออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ 

   ไม่นานไม้ที่เลื้อยเหล่านั้นก็คลายการรัดตัวและถอยหนีออกห่างจากแสงและความร้อน ทำให้เขาสามารถตะเกียกตะกายมายังผนังด้านข้างที่ควีเรลล์ยืนอยู่จนได้ 

   อาจารย์คนนี้ไม่คิดช่วยเขาเลยสินะ

   ไม่สิ...แบบนี้น่านับถือเป็นอาจารย์ด้วยซ้ำ


   “ ใช้ได้นี่พอตเตอร์ ฉันดูอยู่ว่าเธอจะรอดได้หรือเปล่า น่าประทับใจดี  -- เดินไปทางนั้น  


   แสงจากปลายไม้กายสิทธิ์ของควีเรลล์ชี้ไปยังทางปูหินเป็นทางเดินทางเดียวที่สามารถพาออกไปจากที่นี่ได้ แฮร์รี่เดินนำหน้าโดยมีไม้ด้ามน้อยดุนดันหลังเขาอยู่ตลอด 

   นอกจากเสียงฝีเท้าสองคู่ ก็ยังคงมีเสียงน้ำไหลหยดลงมาจากผนัง ทางเดินเริ่มเป็นทางลาดต่ำลงไปเรื่อยๆ ตอนนี้เขาต้องพึ่งตัวเองอย่างเดียวแล้ว 

   เพื่อนเขาถูกสะกดนิ่งค้างอยู่ข้างบน เด็กชายไม่มีทางโชคดีมีคนมาช่วยอยู่ตลอดแน่นอน -- แต่ตัวเขาตอนนี้จะทำอะไรได้บ้างล่ะ ที่ผ่านมาโอลิเวียมักช่วยเหลือตลอดและเขากับเพื่อนก็แค่แก้ปัญหาต่างๆโดยให้ผู้ใหญ่หรืออาจารย์ช่วย

   ตอนนี้แฮร์รี่มีแค่ตัวเอง สมอง และไม้กายสิทธิ์ เขาจะหนีจากควีเรลล์ได้ยังไง

   เด็กชายพอรู้คาถาป้องกันตัวอย่าง คาถาปลดอาวุธ เขารู้ทฤษฎี แต่ไม่รู้ว่าใช้ได้จริงโดยไม่เคยลองได้หรือเปล่า คาถาสาปให้ร่างทั้งร่างติดกันที่เคยเรียนในชั่วโมงเรียน คำแช่งเล็กๆน้อยๆ และคาถาทั่วไปในคาบศาสตราจารย์ฟลิตวิก

   น่าจะทำได้สิ... 

   เขาแค่ต้องรอจังหวะดีๆแล้วค่อยเสกใส่ควีเรลล์ก็ได้นี่นา  


   “ ผมคิดอยู่แล้วฮะ ว่าถ้าไม่ใช่ศาสตราจารย์สเนปก็ต้องเป็นคุณที่คิดจะขโมยศิลา  


   ในซีรี่ย์สืบสวนสอบสวนหลายเรื่องที่โอลิเวียชอบเอกขเนกดู นักสืบมักจะพูดจาเกลี้ยกล่อมให้คนร้ายแขวจากตัวประกัน ความสนใจจากเหตุการณ์เบื้องหน้า หรือเพื่อให้ไว้ใจในตัวนักสืบมากขึ้น 

   โอเค...แฮร์รี่จะลองเอามาปรับใช้ แต่ถ้าไม่ได้ผลเขากลับไปเผาแผ่นพวกนั้นทิ้งแน่นอน

  

   “ ใช่สิ เธอและเพื่อนของเธอสอดรู้สอดเห็นกันมากเกินไป เกินกว่าควรจะมีชีวิตอยู่ -- พวกคิดว่าฉันไม่รู้ว่าพวกเธอแอบตามดูฉันอยู่น่ะห๊ะ! ” 

   ควีเรลล์ว่าอย่างชั่วร้าย เขาเร่งให้แฮร์รี่เดินไปข้างหน้าเร็วกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าเด็กชายชะลอฝีเท้า

   “ ใช่...ใช่... เธอคงรู้อีกหลายเรื่อง เมื่อตามสืบกันขนาดนั้น... คงรู้เรื่องที่ฉันสาปไม้กวาดและปล่อยโทรลล์ออกมาด้วยสินะ แต่โชคไม่เข้าข้างฉันเลย สเนปถึงตามดมกลิ่นได้ตลอด  

   ควีเรลล์บดฟัน 

   “ ทั้งตามแก้คำสาปแช่งจากไม้กวาดที่ฉันพยายามจะทำให้มันดันตัวเธอให้ตกลงไปคอหัก -- พอควิดดิชเกมถัดมา เขาก็เร่เอาตัวมาเป็นกรรมการตัดสินเพื่อไม่ให้ฉันทำอะไรแบบนั้น -- โทรลล์โง่เง่านั่นก็ฆ่าเธอในวันฮาโลวีนไม่สำเร็จ ไอ้หมาสามหัวนั่นก็ไม่ยักกัดขาสเนปให้ขาดจนรู้แล้วรู้รอดไปเลย... เลิกถามซอกแซกสักทีพอตเตอร์ ไปหยิบไม้กวาดแล้วหยิบกุญแจมา! ”


   ทั้งคู่เดินมาจนสุดทางเดิน ตรงหน้าคือห้องโถงใหญ่ที่จุดไฟสว่างไสว เพดานสูงโค้งขึ้น เต็มไปด้วยกุญแจที่มีปีกบินได้อย่างควีเรลล์ว่า ที่ข้างเคียงไม้กวาดสี่ด้าม บ่งบอกว่าคนที่จะผ่านได้ต้องบินไปเก็บมันเท่านั้น...

   ทำไมต้องสี่ด้ามล่ะ...?


   “ ผมไม่รู้ว่าดอกไหน... ”

   “ อย่าทำไขสือพอตเตอร์ หาเอาดอกที่โบราณ อันใหญ่ สีเงิน 

   “ ถ้าผมหาช้าล่ะ ผมไม่ได้เก่งขนาดดูแล้วรู้เลยว่าเป็นดอกไหนนะฮะ 

   “ ฉันมีเวลาให้เธอทั้งคืนพอตเตอร์ -- ดัมเบิลดอร์อยู่ลอนดอน กระทรวงเรียกตัวเขาด้วยจดหมายด่วนและเขาจะกลับพรุ่งนี้ ทีนี้ก็จับไม้กวาดแล้วไปเอากุญแจมาให้ฉัน 


   เมื่อแฮร์รี่คว้าไม้กวาด เหล่ากุญแจที่บินกระจัดกระจายกันอยู่ก็รวมตัวเป็นกลุ่มก้อนแล้วพุ่งหนีให้ห่างจากทิศทางของไม้กวาด -- แฮร์รี่ทะยานหาในอากาศอยู่ครู่ใหญ่ เขาก็สังเกตเห็นว่ามีอยู่ไม่กี่ดอกที่มีปีกสีน้ำเงินสดใส และมีแค่ดอกเดียวที่มีกุญแจอื่นๆล้อมรอบป้องกันตลอดเวลา 

   มันดอกใหญ่ โบราณและมีสีเงินอย่างที่ควีเรลล์บอก แฮร์รี่ขี่ไม้กวาดต้อนมันคนเดียวอยู่นาน ก็สามารถคว้าเอามาไว้ในมือได้ก่อนจะส่งกุญแจให้ควีเรลล์เป็นคนไขเปิดประตู


   “ ลูมอส โซเลม! ”


   “ อ้ากกกก! ” 


   “ เพ็ตตริพิคัส โททาลัส! ”


   “ โพรเทโก้บัดซบพอตเตอร์! ”


   ระหว่างที่ควีเรลล์ดิ้นรนกระแทกกุญแจเพื่อไขเปิดประตู แฮร์รี่เลือกใช่ช่องว่างเวลานั้นใช้เสกคาถาใส่ควีเรลล์ 

   คาถาแสงอาทิตย์ สว่างจ้าจนทำให้คนที่มองใกล้ๆจะแสบตาและพร่ามัวได้อย่างไม่ยากเย็น -- แฮร์รี่ขี่ไม้กวาดบินเข้าไปยังประตูที่ชายโพกหัวเปิดออกได้และกระโดดลงมาเมื่อเห็นว่ามีวัตถุขนาดใหญ่กว่าตัวเขาเองมากมายเพียงพอให้ซ่อนตัวได้ แต่เด็กชายร่ายช้าไปก้าวหนึ่ง ควีเรลล์ถึงใช้คาถาป้องกันคำสาปเขาได้ และสบถว่าเขาอย่างแค้นเคือง

   โอเค...โพรเทโก้ เป็นคาถาใช้ป้องกันตัว แฮร์รี่จดจำมันอย่างหวาดๆ เขาตัวสั่นกลัวที่ต้องมาสู้กับคนอายุเยอะและเชี่ยวชาญกว่าเขามาก

  

   “ เพ็ตตริพิคัส โททาลัส! 

   “ โพรเทโก้อย่ามาใช้คาถาที่ฉันสอนให้เสกใส่ฉัน! ” ควีเรลล์ปัดคำสาปออกอย่างง่ายดาย เขาก้าวเดินฉับๆเพื่อหาเด็กชายใส่แว่นที่หลบอยู่ตามตัวหมากรุกสีดำ 


   แฮร์รี่เคลื่อนที่ซ่อนตัวไปเรื่อยๆเมื่อควีเรลล์เริ่มใกล้เข้ามา เด็กชายเริ่มใจเสียทีละนิด 


   “ ริกตัสเซมปรา! ”

   “ โพรเทโก้! ”


   “ อินคาร์เซอรัส! ”

   “ โพรเทโก้! ”


   บ้าเอ้ย...

   แฮร์รี่กัดปากตัวเองแน่นจนห้อเลือด เขาเสียเปรียบทุกด้าน เขานึกคาถาที่เคยอ่านไม่ออก สถานการณ์จริงมันไม่เหมือนกับการฝึกเสกเล่นอยู่ที่บ้าน 

   มันต่างกันที่ตอนนี้เขามีความรู้สึก กลัว อยู่เต็มอก ต่อให้พยายามใจเย็นยังไงความกลัวนั้นก็ทำให้เด็กชายใกล้จะสติแตกได้อย่างไม่ยากเย็น


   “ เอกซ์เปลลิอาร์มัส! ”

   “ โพรเทโก้! ” 


   คาถาปลดอาวุธใช้ไม่ได้ผล เด็กชายพลาดเขาวิ่งถอยหลังสะดุดล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้นและถูกไม้กายสิทธิ์จ่อเข้าที่กลางหน้าผาก


   “ เธอไม่น่าใช้คาถาที่ตัวเองไม่เคยเสกนะพอตเตอร์ คิดว่ามันจะเสกได้ง่ายๆเพียงแค่ลองครั้งแรกหรือไง  ควีเรลล์ทำเสียงเหยาะ “ เธอทำตัวเองพอตเตอร์... ลาก่อน -- ”

   “ เดี๋ยว... ให้ฉันพูดกับมัน 

   “ แต่เจ้านาย ท่านยังไม่แข็งแรงพอ! ”

   “ ฉันมีแรง... พอสำหรับงานนี้... ”


   เสียงนั่นอีกแล้ว...

   แผลเป็นที่เขาลืมเจ็บ เพราะมัวแต่ตื่นกลัวและคิดหาทางเอาตัวรอด ก็พลันแสบร้อนขึ้นมาอีกระรอกใหญ่ ควีเรลล์เริ่มแก้ผ้าโพกหัวออก ปล่อยมันทิ้งลงไปกับพื้นและหมุนตัวหันหลังกลับช้าๆ 

   สิ่งที่แฮร์รี่เห็นมันทำให้เลือดในกายเขาเย็นเฉียบ กับดักมารที่เคยหนีรอดมาได้เหมือนจะเลื้อยขึ้นมาพันธนาการตัวเขาอีก เด็กชายจ้องมองไปยังสิ่งที่สยดสยองภายใต้ผ้าโพกหัวสีม่วงนั่น สิ่งนั้นที่ทำให้เขาเจ็บปวดอยู่ตลอด อย่างดีนว่าแผลเป็นของเขาปวดแสบปวดร้อนได้ถึงเพียงนี้มีแค่อย่างเดียวหรือเพียงคนเดียวที่ทำได้

   เบื้องหลังศีรษะของควีเรลล์ที่ปิดบังด้วยผ้าคลุมอยู่ตลอด มีใบหน้าอีกใบ เรียบขาวยิ่งกว่าชอล์ก ตาสีแดงวาวโรจน์ จมูกเล็กมีรอยแยกบางๆคล้ายกับงู 


   “ โวลเดอมอร์  เด็กชายเอ่ยขึ้นแผ่วเบา จ้องมองภาพตรงหน้าเหมือนกับโดนมนต์สะกด

   ถึงแม้จะเป็นเสียงที่จะบางเบา แต่อีกฝ่ายคงได้ยินเพราะเสียงหัวเราะทุ้มต่ำน่าสยดสยองดังขึ้นหลังจากเขาพูดจบ

   “ แฮร์รี่ พอตเตอร์... ช่างกล้าจริงๆที่เรียกชื่อของฉัน  


   ใบหน้านั้นกระซิบและหรี่ตามองอย่างชั่วร้าย

   เด็กชายผงะถอยหลังจนติดกับฐานของบิชอปที่เป็นตัวหมากรุกตั้งอยู่


   “ สะใจไหม... ที่ฉันกลายเป็นแบบนี้  โวลเดอมอร์พูด “ เงา... หมอกควัน... จะมีรูปร่างได้ก็ต้องอาศัยคนอื่นเหมือนกาฝากชั้นต่ำ... แต่คนมากมายก็เต็มใจให้ฉันเข้าครอบงำจิตใจและความคิด เพราะยังไงฉันก็ยังเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดและมีแต่คนหวาดกลัวในนามของฉัน... ”

   “ คุณทำตัวเองฮะ  แฮร์รี่โต้ 


   เขาเหล่มองไม้ฮอลลี่ที่ตัวเองดันทำตกเพราะไม่ระวังอยู่ มันอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ มันต้องมีสักทางที่จะเข้าใกล้และได้มันคืนมา 


   “ ผมเป็นแค่เด็ก ผมจะทำอะไรคุณได้ล่ะฮะ ทุกอย่างที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้คุณทำตัวเอง -- ”

   “ อย่ามาพูดเหมือนแกจะรู้ดี... ดัมเบิลดอร์ไม่ปล่อยให้คนที่อยากได้ศิลาไปเอาง่ายๆแน่ นั่นหมายถึงเราต้องใช้แกไปเอา ฉันถึงเมตตายังไม่ฆ่าแกเสียแต่ตอนนี้ ”


   เด็กชายพยายามเขยิบตัวช้าๆเพื่อไปเอาไม้กายสิทธิ์ของตนเอง ควีเรลล์หันหลังอยู่ ส่วนโวลเดอมอร์ก็ไม่มีแรงมากพอที่จะทำอะไรเขา เจ้าตัวมัวแต่สนใจว่าจะไปเอาศิลาอาถรรพ์ได้ยังไงมากกว่า


   “ แต่ความกล้าหาญแกก็น่าประทับใจ... ใครจะไปคิดว่าจะโดนไอ้หนูแบบแกเสกคาถาใส่... กล้าหาญเหมือนกับพ่อแม่แก แต่สุดท้ายก็ตายอยู่ดี ถ้าแกไม่โง่แกก็ต้องไปเอาศิลานั่นมาให้ฉัน... ฉันอาจแบ่งศิลาเอาไปชุบชีวิตพ่อแม่แกก็ได้ 


   ได้แล้ว... 

   โวลเดอมอร์ไม่ได้สนใจที่แฮร์รี่ขยับตัวหยุกหยิก เด็กชายกำไม้ในมือแน่น ตอนนี้ทางเลือกเดียวของเขาคือต้องลองเสี่ยงดู เขาทนเป็นแฮร์รี่โคตรคูลนานๆไม่ไหวแล้วเหมือนกัน


   “ ลูมอส โซเลม! 

   “ ไอ้เด็กบ้า! ”

   “ นายท่านพอตเตอร์! ”

   “ เอกซ์เปลลิอาร์มัส! 


   ครั้งนี้ไม้กายสิทธิ์ในมือควีเรลล์แค่ขยับนิดหน่อยแต่ไม่ได้ปลดลง แฮร์รี่วิ่งลงจากตารางหมากรุกไปหลบหลังเสาที่ไกลกว่าเดิม


   “ ทารันทัลเลกร้า! ”

   “ โพรเทโก้! สตูเปฟาย! ”


   ควีเรลล์ยังคงปัดคาถาทิ้งไปได้และร่ายคาถาสะกดนิ่งใส่แฮร์รี่ทันควัน ชั่ววินาทีหนึ่งแฮร์รี่คิดว่าตัวเองจะไม่รอดเหมือนดีน แต่แล้วเหมือนมีเกราะอ่อนๆสีเหลืองนวลคลุมรอบตัวเขา และคาถานั้นก็สะท้อนกระเด็นออกไปทางอื่น

   เกิดอะไรขึ้นน่ะ...?


   “ ครูซิโอ! ”

   “ คอนฟรินโก! ” 

   “ สตูเปฟาย!! ทำไมคาถาฉันถึงทำอะไรเธอไม่ได้!!! ”


   ควีเรลล์ตะคอกอย่างฉุนเฉียวเมื่อคาถาแต่ละบทถูกสะท้อนกลับจากม่านพลังที่มองไม่เห็น เขาหมดความอดทนจึงกระโจนเข้าใส่เด็กชายที่ยังสับสนกับเหตุการณ์อยู่ สองมือกำรอบคอเล็กๆเอาไว้และออกแรงบีบมัน


   “ จับมัน! ทำให้มันเชื่อง! ”

   

   แฮร์รี่ดิ้นรนอย่างถึงที่สุด ลำคอเขาโดนกดและแผลเป็นเขาก็แสบร้อนจนเกินจะทานทน -- แล้วความอึดอัดที่คอของเขาก็หายวับไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างทุกข์ทรมาน


   “ มือฉันเจ้านาย ผมจับตัวเขาไม่ได้ -- ”


   มือของควีเรลล์บวมแดงเหมือนถูกไฟลวก แฮร์รี่จึงนึกได้ว่าควีเรลล์ไม่เคยแตะตัวเขาเลยสักครั้ง แม้แต่ตอนแนะนำตัวในร้านหม้อใหญ่รั่วเขายังไม่จับมือเด็กชายเลย -- ไม่ต้องคิดให้จบหรือให้อีกฝ่ายพูดต่อ แฮร์รี่ดันตัวเองขึ้นจากแรงกดทับของควีเรลล์ มือขนาดเล็กเอื้อมทาบหน้าและลำคอของอดีตอาจารย์ไว้แน่น


   “ อ๊ากกกกกก! เจ้านาย! ”

   “ ฆ่ามันสิไอ้โง่! ” โวลเดอมอร์สั่งเสียงแหลม


   ควีเรลล์กลิ้งหล่นลงจากตัวแฮร์รี่ ชายคนนี้เจ็บปวดเกินกว่าจะทำตามคำสั่งนายตัวเองได้ มือ ใบหน้า ลำคอ บวมพองจนทั่วและมันเริ่มลุกลามไปยังส่วนอื่นๆเร็วขึ้นเรื่อยๆ 

   แฮร์รี่ทรุดฮวบลงตรงนั้น ยิ่งโวลเดอมอร์เจ็บปวด แฮร์รี่ยิ่งปวดแผลขึ้นมากเท่าทวีคูณ ตาเด็กชายเริ่มพร่ามัว เห็นสิ่งตรงหน้าเพียงเรือนราง เสียงกรีดร้องที่น่าสยดสยองของครีเวลล์และเสียงที่แผดก้องของโวลเดอมอร์ก็เริ่มห่างไกลออกไป 

   แล้วเด็กชายก็ดำดิ่งสู่ความมืดมิด



✿.。.:* *.:。.✿



   เปลือกตากระพริบถี่ๆแล้วเปิดออกกว้างเผยให้เห็นดวงตาสีมรกตสดใสที่อยู่ภายใน 

   เด็กชายขมวดคิ้วงุนงงกับภาที่พร่าเลือน ก่อนจะมีบุคคลใจดียื่นแว่นตาทรงกลมอันโปรดที่เคยเป็นของพ่อมาสวมใส่ให้ 

   ห้องพยาบาลนี่หว่า...

   ความทรงจำสุดท้ายของเขา มันเป็นห้องที่ทึบมีเพียงแสงไฟจากตารางหมากรุก และตัวหมากรุกใหญ่โตล้อมรอบตัวเขาเอาไว้  


   “ สวัสดี แฮร์รี่  มีเสียงกล่าวทักทายเขา


   แฮร์รี่หันไปทางต้นเสียงดังกล่าวและเขาก็เจอกับอาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์ อัลบัส ดัมเบิลดอร์

   เด็กชายเรียกสติและความทรงจำต่างๆให้กลับคืนอยู่สักพัก


   “ สวัสดีฮะศาสตราจารย์  แฮร์รี่ตอบกลับ “ ศิลา... ควีเรลล์... โวลเดอมอร์... ผมปวดแผลเป็นมากเลยสลบไป -- พวกเขาได้ศิลาอาถรรพ์ไปหรือเปล่าฮะดีนล่ะดีนเป็นอะไรหรือเปล่า!? ”

   “ ใจเย็นๆ สงบสติอารมณ์เอาไว้ก่อน เด็กน้อย  ดัมเบิลดอร์ตอบอย่างยิ้มแย้ม “ คุณโทมัสปลอดภัยดี เขาไม่ได้รับบาดเจ็บแค่โดนสะกดนิ่งเฉยๆเท่านั้น... ส่วนควีเรลล์นั้น เขาไม่ได้ศิลาอาถรรพ์ไปหรอก 

   “ เกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ผมหมดสติไปฮะ  


   แฮร์รี่ที่ใจเย็นลงก็ถามอาจารย์ใหญ่ถึงเหตุการณ์ต่อจากนั้น


   “ ศาสตราจารย์สเนปเข้าไปช่วยพวกเธอหลังจากนั้น เขาผิดสังเกตเรื่องของควีเรลล์มาสักพักและเอะใจได้ว่า ถ้าฉันไม่ได้อยู่โรงเรียนนั่นหมายถึงอาจมีเรื่องไม่ชอบมาพากล -- เซเวอร์รัสช่วยคุณโทมัสก่อนแล้วจึงลงไปช่วยเธออีกที เขาไปถึงหลังจากเธอสลบไปได้ไม่นานนักและพาเธอมายังห้องพยาบาล ก็ประจวบเหมาะกับที่ฉันกลับมาที่นี่พอดีเมื่อรู้ว่าจดหมายนั่นเป็นของปลอม 

   

   แฮร์รี่พยักหน้ารับรู้ในสิ่งที่อาจารย์ใหญ่อธิบาย 

   แม้แฮร์รี่จะรู้สึกดีกับอาจารย์ปรุงยามากขึ้นกว่าเดิมทั้งจากปากควีเรลล์และดัมเบิลดอร์ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาอยากจะไปทำตัวสนิทชิดเชื้อ เพราะไม่งั้นวันดีคืนดีเขาอาจโดนสาปให้เป็นต้นตำแยประดับปราสาทก็ได้ แต่แฮร์รี่ก็รู้สึกกลัวสเนปน้อยลงไปมาก 

   เขามองไปรอบๆตัวและเพิ่งสังเกตว่ามีขนมและของขวัญตั้งกองสูงอยู่ปลายเตียงของเขา จนสามารถเปิดร้านขายขนมได้อย่างสบาย


   “ ของขวัญจากเพื่อนๆของเธอที่เป็นห่วงเป็นใย และผู้ชื่นชม  ดัมเบิลดอร์ยิ้มอย่างขำขัน 

   ผู้ชื่นชม...ชมเรื่องอะไร...?

   “ สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับศาสตราจารย์ควีเรลล์ในคุกใต้ดินปิดเป็นความลับยิ่งยวด ดังนั้นเป็นธรรมดาที่ทั้งโรงเรียนย่อมรู้เรื่องที่เธอปกป้องศิลาอาถรรพ์จากคนที่คิดจะขโมยมันได้ -- คุณเฟร็ดและจอร์จ วีสลีย์ รับรู้ได้ว่าคงเป็นเกียรติมากหากพวกเขาจะส่งที่นั่งรองโถส้วมรุ่นใหม่ในห้องอาบน้ำพรีเฟ็คมาให้เธอ มันคงทำให้เธอขำได้ แต่มาดามพอมฟรีย์คิดว่าไม่ถูกสุขอนามัยเลยยึดไว้ให้คุณฟิลช์เอาไปติดกลับคืนที่เดิม 


   หือ...? 

   แฮร์รี่ไม่คิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่นะ เขาไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อปกป้องศิลาอาถรรพ์ด้วยซ้ำเขาก็แค่ไปนั่งเป่าขลุ่ยเล่นกับปุกปุยเฉยๆ ที่เหลือแค่เอาตัวเองให้รอด ทำไมเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ล่ะ


   “ ผมอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้วฮะ  

   “ เธอสลบไปหนึ่งวันเต็มๆ เช้าวันนี้เป็นวันที่สอง -- คุณโทมัส คุณซาบินี่ และคุณเกรนเจอร์ คงโล่งใจที่เธอฟื้นและไม่บาดเจ็บ พวกเขาขยันแอบมาดามพอมฟรีย์เข้ามาเฝ้าเธอเหลือเกิน อีกสักพักคงจะเข้ามากันอีกรอบ 

   “ แล้วอาจารย์จะทำยังไงเรื่องศิลาฮะ 

   “ ฉันก็คืนให้นิโคลัส แฟลมเมลตามเดิม นั่นก็ขึ้นอยู่กับเขาแล้วว่าเลือกที่จะเก็บไว้หรือทำลายทิ้ง 


   แล้วทำไมอาจารย์ไม่คืนให้เขาไปซะแต่แรกล่ะ...โวลเดอมอร์จะได้ไม่ต้องหาทางบุกเข้าไปเอามันน่ะ -- ก็ได้แค่คิดแต่ไม่กล้าถาม 

   แฮร์รี่ปล่อยให้ดัมเบิลดอร์ฮัมเพลงในลำคอแล้วยิ้มกับเพดานไป


   “ อาจารย์รู้ไหมฮะว่าใครส่งผ้าคลุมของพ่อมาให้ผม 

   “ อ้อ... ฉันเอง หวังว่าเธอคงจะชอบมันนะ มันถึงเวลาที่ฉันควรจะคืนให้เธอตามสิทธิ์ 

   “ ชอบมากฮะ ขอบคุณ  แฮร์รี่ตอบ “ แล้ว...เกิดอะไรขึ้นกับโวลเดอมอร์ฮะ เมื่อเขาไม่ได้ศิลาอาถรรพ์ไป เกิดอะไรขึ้นกับควีเรลล์เมื่อแตะตัวผมล่ะฮะ 

   “ กับควีเรลล์เขาได้ออกเดินทางไปในที่ที่ไม่มีวันหวนกลับมาได้ นั่นเพราะความรักที่แม่มีต่อเธอทิ้งร่องรอยเอาไว้ มันเป็นความรักที่ลึกซึ้งและคอยคุ้มครองรักษาเราตลอดไป ความรักของแม่เหล่านั้นคุ้มครองเธออยู่ภายใต้ผิวหนัง -- ควีเรลล์ที่มีโวลเดอมอร์ติดอยู่กับร่าง มีความเกลียดชัง ทะเยอทะยาน และคิดร้าย เขาถึงสัมผัสตัวเธอไม่ได้ 


   ดัมเบิลดอร์เล่าและมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนมีอะไรอีกมากที่น่าสนใจอยู่ข้างนอก


   “ โวลเดอมอร์ไม่ได้หายไปไหน เขาแค่หนีออกจากร่างควีเรลล์ที่อ่อนแอและทิ้งให้ตายลง เขายังคงเร่ร่อนออกไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง อาจกำลังหาร่างใหม่หรือหาวิธีอื่นๆให้ได้ร่างตัวเองกลับคืน -- เธออาจถ่วงเวลานานพอให้เขาคืนอำนาจได้ช้าลง แต่คงไม่ได้มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว 


   อาจารย์ใหญ่กลับมาจ้องมองเด็กชายมองที่แผลเป็น และเบนสายตาลงไปยังสร้อยคอที่แฮร์รี่สวมอยู่ด้วยประกายวิบวับอย่างประหลาด


   “ เมื่อมีคนต่อต้านเขามากขึ้น เราอาจสามารถชนะเขาได้อย่างไม่ยากเย็นและอาจสูญเสียน้อยลงถ้าหากเราวางแผนรับมือได้อย่างถูกต้อง 

   “ อาจารย์ฮะผมไม่เข้าใจ -- ”

   “ ฉันแค่ภูมิใจที่เธอกล้าหาญและเก่งกว่าที่ฉันคาด ฉันดีใจที่เธอตัดสินใจได้อย่างชาญฉลาด มีคนที่รักและหวังดีกับเธอจริงๆ -- อู้ว...รสขี้หู! ”


   ดัมเบิลดอร์โยนเยลลี่เม็ดสีน้ำตาลเข้าปากแล้วสำลัก พ่อมดชรายิ้มให้แฮร์รี่อย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินจากไป


   “ เดี๋ยวฮะทำไมถึงมีไม้กวาดสี่ด้ามฮะอาจารย์ 

   “ มาดามฮูชเขาชอบเลขสี่น่ะ  ดัมเบิลดอร์หันมาตอบเสียงร่าเริงและเดินหายลับออกไป



✿.。.:* *.:。.✿



   “ ขอแค่แป๊บเดียวเองฮะ  แฮร์รี่ของร้อง

   “ ไม่ได้เด็ดขาด คุณพอตเตอร์เธอต้องพักผ่อน  มาดามพอมฟรีย์เสียงแข็ง เธอใจดีแต่เธอก็มีความเข้มงวดมากกว่า

   “ ห้านาทีเองฮะ ผมอยากเจอเพื่อน...นะฮะ 

   “ .... ” มาดามพอมฟรีย์ปรายตามองเล็กน้อยและถอนหายใจ “ ก็ได้คุณพอตเตอร์ แต่ฉันขอแนะนำไม่ให้คุณทำตาอ้อนแบบนี้ไปทั่ว ถ้าโตขึ้นคุณไม่อยากเดือดร้อน 

   “ ผมทำเฉพาะคนที่ผมรู้ว่าเขาสำคัญต่อผมฮะ 

   “ ก็ได้คุณพอตเตอร์  มาดามพอมฟรีย์เสียงอ่อนลง เธออมยิ้มเล็กน้อยระหว่างตรวจร่างกายเขาซ้ำและปล่อยให้เพื่อนๆเข้ามาเยี่ยมได้


   “ แฮร์รี่! ”

   หมับ...

   “ ทำบ้าอะไรฮะเบลส! ”

   เฮอร์ไมโอนี่โวยเบาๆเมื่อเบลสกระตุกปกเสื้อเธอ ไม่ให้เธอกระโจนใส่แฮร์รี่ที่นั่งอมยิ้มอยู่บนเตียงพยาบาล

   “ ฉันรู้ว่าเธอห่วงแฮร์รี่ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะโถมตัวหนักๆที่มีแต่ไขมันใส่เขาได้นะ 

   “ จริงด้วยโทษทีแฮร์รี่ฉันไม่ได้ระวัง ยังระบมอยู่ใช่ไหม 


   ดีนเหล่มองเบลสเล็กน้อย ที่จริงเฮอร์ไมโอนี่ก็ไม่ได้ตัวใหญ่ขนาดเบลสว่า เด็กชายสองคนที่ฟังได้ยินชัดว่าเบลสแอบหลอกด่าและยิ้มกริ่มเมื่อเฮอร์ไมโอนี่ดูจะไม่ได้ใส่ใจมากนัก


   “ นายเป็นไงบ้าง  แฮร์รี่ถามดีนที่หน้าตาสดใส

   “ ห่วงตัวเองเถอะ ฉันสบายดี...ตอนโดนควีเรลล์สาปก็ไม่ได้เจ็บอะไร  ดีนยักไหล่สบายๆ “ ฉันรู้สึกดีที่นั่นเป็นคาถาสะกดนิ่ง ออกจะตื่นเต้นเล็กๆด้วยซ้ำ 

   “ มันไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นนะตอนฉันกับเบลสรู้เรื่องเรากลัวมาก ดัมเบิลดอร์กลุ้มใจมากด้วย -- ”

   “ เพราะงั้นฉันถึงไปจัดการเนวิลล์ที่ทำยานอนหลับหกใส่ฉัน ที่ทำให้ฉันพลาดเรื่องสนุกๆ โอ๊ย! ”

   “ มันไม่ใช่เรื่องสนุกนะเบลส! ”

   “ แล้วเรื่องเป็นยังไงต่อแฮร์รี่ มีคนพูดถึงเยอะมากแต่มีแต่เรื่องพิลึก เสียงที่เราได้ยินใต้ผ้าคลุมนั่นเป็นเสียงใคร  ดีนถาม

   

   แฮร์รี่ก็เล่าให้เพื่อนทั้งสามฟังทุกอย่างโดยเฉพาะสิ่งที่อยู่ใต้ผ้าโพกและเรื่องแย่ๆควีเรลล์เป็นคนทำ 


   “ เขาจะกลับมาจริงเหรอ  เบลสถามหน้าซีดเผือก “ ถ้าจอมมารกลับมาครอบครัวฉันล่ะ -- เพื่อนๆฉันมีแต่คนที่ ศึกษาเรื่องแบบนั้น พวกนายก็รู้ฉัน... -- ”

   “ ใจเย็นเบลส ดัมเบิลดอร์บอกว่าเขาจะไม่กลับมาเร็วๆนี้ นายยังมีเวลาคิดแก้ไขมันได้นะ 

   “ นายคิดว่าเขาทำหรือเปล่า  ดีนขมวดคิ้ว

   “ เขาไหน...?/ใคร...?/เรื่องอะไร...? ”

   “ ดัมเบิลดอร์น่ะ  ดีนเงยหน้ามอง “ ส่งผ้าคลุมให้นาย แฮกริดก็ไปเอาศิลาอาถรรพ์ในเดียวกับที่พานายไปธนาคาร ไหนจะไม้กวาดสี่อันที่เพียงพอสำหรับเราสี่คน แล้วก็อะไรอีกทุกอย่างเลย 

   “ ฮื่อ! ” เฮอร์ไมโอนี่ระเบิด “ ถ้าเขาทำ -- มัน -- มันร้ายกาจมาก -- แม้จะคำนวณอย่างดี -- ความเสี่ยงมันก็สูงมาก -- แฮร์รี่หรือเราอาจถูกฆ่าตายก็ได้ 


   “ พ่อมดที่แข็งแกร่งคนหนึ่งเชื่อว่ามีคนทรยศบอกที่ซ่อนครอบครัวนั้น แต่เขาไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการนิ่งเฉย -- เขาพาเด็กชายคนนั้นส่งให้ยังญาติที่เหลืออยู่โดยเมินกับรายชื่อที่ควรจะรับเด็กชายไปดูแล พ่อมดคนนั้นเดิมพันเอาไว้ว่าไม่อยากให้เด็กชายโตขึ้นเป็นคนเห็นแก่ตัวหรือเย่อหยิ่ง เขาจึงเลือกที่จะให้เด็กชายไปอยู่กับญาติที่เกลียดเวทมนตร์ 


   “ ฉันไม่รู้  แฮร์รี่ตอบเสียงเบาโหวง “ ฉันก็ไม่รู้ ถ้าเป็นอย่างนั้นดัมเบิลดอร์อาจสอนให้ฉัน สอนให้เราแก้ไขปัญหาและเผชิญหน้ามัน ถ้าฉันกล้าพอ... ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะเผชิญหน้ากับโวลเดอมอร์ ฉันเป็นเด็กชายผู้รอดชีวิตนี่ และเมื่อโวลเดอมอร์ยังอยู่ฉันก็ยังต้องเผชิญหน้าเขาอีก -- ดัมเบิลดอร์เป็นพ่อมดที่เก่งนะ เขาต้องรู้สิว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น นั่นหมายถึงเขาเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้ 

   “ แต่ฉันไม่ได้รู้สึกดีสักนิดนะ  เฮอร์ไมโอนี่ยังคงคิดมากอยู่

   “ เอาน่ะ วันนี้ตอนบ่ายกริฟฟินดอร์จะแข่งกับเรเวนคลอเป็นนัดสุดท้าย และมะรืนนี้จะมีงานเลี้ยงสิ้นปี คะแนนต่างๆรวมหมดแล้ว สูสีกันน่าดูเลย  ดีนพูดปลอบใจเพื่อนแต่ละคนที่สีหน้าเคร่งเครียด

   “ ใช่...ใช่... วันนี้ฉันเตรียมสโลแกนมาด้วยเหมือนกับตอนแข่งกับสลิธีรินหรือฮัพเฟิลพัฟ 

   “ นายเอาเวลาไหนไปคิดสโลแกน...? ” ดีนมองเบลสอย่างไม่ไว้ใจ

   “ ฉันคิดออกตลอดเวลาแหละ  


   เบลสก็กางผ้าเชียร์ยาวๆที่เขียนเฉพาะตัวอักษรออกมาให้ดู มันเหมือนกับผ้าเชียร์ฟุตบอลที่แฟนบอลใช้ชูขึ้นเหนือหัว 


   “ สิงโตผู้บดขยี้งูเก็งก็อง  --  แบดเจอร์ถึงกับขนร่วงเมื่อเจอจ้าวป่า  --  และสุดท้าย  --  แม้แต่อินทรีย์ที่บินบนฟ้าก็จะสอยลงมาให้ดู -- เฮ้ยยยย 


   เฮอร์ไมโอนี่กรอกตากับความไร้สาระของเพื่อนตัวเองและทำสิ่งที่เบลสไม่คาดฝันคือ 

   เธอขยุ้มผ้าเชียร์แล้วโยนมันทิ้งออกไปทางหน้าต่าง ไม่สนใจแม้เสียงโวยวายดังลั่นของเบลสแม้แต่น้อย


   “ เบลสลืมอะไรไปหรือเปล่าน่ะ  แฮร์รี่มองเพื่อนตัวเองที่ผลุนผลันวิ่งออกจากห้องพยาบาลเพื่อไปหาผ้าเชียร์ที่ตัวเองอุตส่าห์ทำมา

   “ ลืมสิ... หมอนั่นลืมว่าตัวเองมีไม้กายสิทธิ์ และลืมว่าตัวเองเป็นพ่อมดถึงรีบวิ่งแจ้นออกไปหาของไง  เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มเหยาะ ขณะที่ดีนยืนขำที่เพื่อนตัวเองโดนแกล้งกลับให้วิ่งออกไปหาของทั้งๆที่ขอให้เฮอร์ไมโอนี่ใช้คาถาช่วยหรือเสกคาถาที่เรียนมาแล้วก็ได้ทั้งนั้น


   .

   ..

   ...

   วันต่อมา...ไม่รู้เพราะสโลแกนของเบลสหรือเปล่าจึงทำให้เรเวนคลอคึกกว่าทุกที (เท่าที่ฟังดีนเล่า) 

   บ้านอินทรีย์ถล่มบ้านสิงซะยับเยิน แม้เอเซนจะเป็นคนจับลูกสนิชได้แต่ก็แพ้เพราะคะแนนที่ห่างชั้น เฟร็ดและจอร์จเห็นว่าวู้ดซึมเศร้าเป็นปลาขาดน้ำ สองแฝดจึงแอบเอายาผมสลวยที่เคยใช้กับสเนปแอบไปทาผมให้วู้ดเล่น วู้ดจึงมีผมเป็นสีรุ้งอยู่จนกว่าจะได้กลับบ้านนั่นแหละ

   คะแนนรวมจึงทำให้สลิธีรินชนะเลิศในการแข่งควิดดิชไป และยังเป็นอันดับหนึ่งที่ได้ถ้วยรางวัลบ้านดีเด่นของปีนี้ 

   แฮกริดฟูมฟายมาหา เมื่อรู้ว่าควีเรลล์เป็นคนทำเหมือนกับที่เด็กๆเคยบอก เขาพร่ำโทษตัวเองที่ปากเปราะที่เคยบอกเด็กๆเกี่ยวกับปุกปุยและนิโคลัส แฟลมเมล แฮร์รี่ถึงมีอันตรายเพราะเขาเอง

   แฮร์รี่ปลอบใจอยู่ตั้งนานกว่าแฮกริดจะสบายใจ เด็กชายเสียดายนิดหน่อยที่ดัมเบิลดอร์ให้ศาสตราจารย์แคตเทิลเบลินจัดการส่งหมาสามหัวตัวใหญ่ไปอยู่ในที่ที่กว้างกว่าฮอกวอตส์ 

   แฮกริดไถ่โทษด้วยสมุดเล่มหนึ่งที่มีปกหนังอย่างดี ภายในเป็นรูปพ่อมดแม่มดหลากหลายคน กับพ่อแม่ของแฮร์รี่ แฮกริดส่งนกฮูกไปขอมาจากพ่อแม่นักเรียนที่เขาพอรู้จัก -- แม้แฮร์รี่อยากถามว่าทำไมไม่มีรูปของพ่อทูนหัวเลยสักรูป แต่เมื่อนึกถึงข่าวเก่าๆนั่น แฮร์รี่ก็ได้แต่ทำใจและมองดูรูปที่เคลื่อนไหวเหมือนมีชีวิตของพ่อแม่อย่างปลื้มปริ่ม มีรูปของรีมัส ลูปินเพื่อนของพ่อกับแม่อีกหลายรูปด้วย



✿.。.:* *.:。.✿



   ห้องโถงตกแต่งด้วยสีเขียวและสีเงินเป็นสีประจำบ้านของสลิธีรินเพื่อฉลองที่บ้านได้ถ้วยรางวัลบ้านดีเด่นเป็นปีที่เจ็ดติดต่อกัน แฮร์รี่เดินเข้าไปเงียบๆและนั่งลงข้างเฮอร์ไมโอนี่ที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ โดยพยายามไม่สนใจคนอื่นๆที่ลุกขึ้นยืนดูเขา 

   เขาไม่ชอบเป็นจุดเด่นแบบนี้เลย


   “ แล้วอีกหนึ่งปีก็ผ่านพ้นไป  ดัมเบิลดอร์กล่าวขึ้นกลบเสียงจ้อกแจ้กที่เกี่ยวกับแฮร์รี่ 

   “ ขอเวลาให้คนแก่ๆเพ้อสักนิดก่อนจะได้จัดการอาหารที่แสนโอชะนะ... เป็นปีที่ดีอะไรแบบนี้หวังว่าในหัวของพวกเธอจะได้เติมเต็มขึ้นกว่าเดิมบ้าง มีเวลาอีกตลอดหน้าร้อนที่จะสนุกสนานและทำหัวให้ว่างเปล่าอีกหน ก่อนจะเปิดเทอมปีหน้า -- และคงต้องเริ่มมอบถ้วยรางวัลบ้านดีเด่นกันได้แล้ว ที่สี่-บ้านฮัพเฟิลพัฟ ได้ สามร้อยห้าสิบสองคะแนน ที่สาม-บ้านกริฟฟินดอร์ ได้ สี่ร้อยสิบสองคะแนน ที่สอง-บ้านเรเวนคลอ ได้ สี่ร้อยยี่สิบหกคะแนน และ อันดับหนึ่ง-บ้านสลิธีรินได้สี่ร้อยเจ็ดสิบสองคะแนน 


   เสียงโห่ร้องและกระแทกโต๊ะดังกึกก้องมาจากบ้านสลิธีริน เด็กๆปรบมือให้แม้จะเสียดายเรื่องแพ้ควิดดิชไปแต่พวกเขาก็ยอมรับมัน และให้ความสนใจกับอย่างอื่นมากกว่าภาพความยินดีจากโต๊ะเด็กบ้านงู คือ ผมสีรุ้งของของกัปตันทีมควิดดิชแห่งบ้านกริฟฟินดอร์นั่นเอง 

   ยอมรับจากใจเลยว่ามันจี้ดีจริงๆ


   “ ใช่แล้ว... สลิธีรินทำได้ดี แต่เหล่าอาจารย์ก็ได้ปรึกษากันว่า จะเอาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆนี้มาบวกเป็นคะแนนด้วย ” 

   อาจารย์ใหญ่กล่าวจบทั้งห้องก็เงียบกริบ ไม่มีใครขยับ รอยยิ้มจากโต๊ะสลิธีรินจางลงไปเล็กน้อย

   “ คะแนนสุดท้ายที่ฉันจะแจก คือ คุณดีน โทมัส... ”

   ดีนที่กำลังขำสีผมวู้ด ถึงกับสำลักอากาศและเบิกตาโพลงเมื่อดัมเบิลดอร์เรียกชื่อเขา

   “ สำหรับความกล้าหาญ ที่ยืนหยัดเคียงข้างเพื่อนตัวเองยามสถานการณ์ลำบาก ฉันให้กริฟฟินดอร์ ยี่สิบคะแนน 

   เสียงเชียร์ดังขึ้นรอบตัว เบลสถึงกับตะโกนประโยคที่ซ้ำๆไปมาว่า ‘ เพื่อนผมๆ 

   “ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นสักหน่อย  ดีนบ่นเขินๆแต่ก็ดูจะอดรู้สึกดีกับมันไม่ได้


   “ และอีกหนึ่งคนคือ คุณแฮร์รี่ พอตเตอร์... ” 

   ทั้งห้องโถงเงียบอีกครั้งเมื่อดัมเบิลดอร์กล่าว 

   “ สำหรับการควบคุมตนเอง ความกล้าหาญโดดเด่น และวิธีคิดแก้ไขปัญหายามขับขัน ฉันให้กริฟฟินดอร์ หกสิบแต้ม 


   ไม่เลย...แฮร์รี่คิดเหมือนดีนว่าเขาก็ไม่ได้ทำอะไรให้น่ายกย่องขนาดนั้น 

   แฮร์รี่ทำได้แค่แค่นยิ้มฝืนๆ ให้กับคนที่เข้ามาดีใจด้วยและเสียงที่อึกทึกครึกโครมที่ดังจนหูแทบจะดับ


   “ พวกเธอคงลองคำนวณแล้วว่าคะแนนที่ได้ทั้งสองบ้านนั้นเท่ากัน พวกเราเหล่าอาจารย์จงใจให้คะแนนที่ไม่มากเกินไปและเหมาะสม -- นั่นจึงทำให้มีประวัติศาสตร์หน้าใหม่เกิดขึ้นในฮอกวอตส์ ปีนี้จะเป็นปีแรกที่กริฟฟินดอร์และสลิธีรินได้ถ้วยบ้านดีเด่นคู่กันสำหรับฮัพเฟิลพัฟและเรเวนคลอพวกเธอก็อย่าน้อยใจไป ปีหน้ามาพยายามทำคะแนนให้บ้านตัวเองใหม่นะนักเรียนที่รักทุกคน เอาล่ะ -- เปลี่ยนเครื่องตกแต่งกันสักหน่อยแล้วกัน 


   ดัมเบิลดอร์ปรบมือหนึ่งครั้ง 

   จากป้ายสีเขียวและเงินล้วนก็เปลี่ยนเป็นสลับด้วยสีแดงสดกับสีทอง มีรูปคู่งูกับสิงโตปรากฏขึ้นเบื้องหลัง ศาตราจารย์สเนปกับศาสตราจารย์มักกอนนากัลจับมือกันและพยักหน้าให้อย่างพึงพอใจในบทสรุป แต่ศาสตราจารย์สเนปยังคงสีหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกว่ายินดีหรือไม่พอใจอะไรสักอย่าง 

   เด็กนักเรียนที่ดูจะงงกับบทสรุปที่เหนือความคาดหมายก็เลิกคิดเยอะแยะ ต่างพากันเฮโลดีใจที่กริฟฟินดอร์ได้ถ้วยบ้านดีเด่นที่ไม่ได้มานานมากแล้ว เดรโกแค่แค่นยิ้มและหันหน้าหนีเมื่อแฮร์รี่ยิ้มให้อย่างยินดีเมื่อทั้งสองบ้านได้ถ้วยคู่กัน 

   เอาเถอะถ้าเดรโกยิ้มกลับ เขาคงต้องให้เบลสช่วยลากเพื่อนตัวเองไปเซนต์มังโกอย่างเร่งด่วนแทนนั่งกินฉลองต้อนรับบรรยากาศปิดเทอม



✿.。.:* *.:。.✿



   ผลสอบของพวกเขาออกมาดีกันทุกคน แฮร์รี่ลุ้นตัวโก่งว่าเขาจะได้ติดอันดับที่เท่าไหร่ เมื่อเห็นผลคะแนนเขาก็ตามไปนั่งซึมเศร้าเป็นเพื่อนวู้ดอีกคน 

   เขาทำได้อันดับที่ สิบสาม ของสายชั้น คะแนนเขาดีกว่าคนอื่นๆหลายคนมาก แต่เขาไม่ติด หนึ่งในสิบ -- นั่นหมายความว่าฮัสกี้มึนๆที่เขาอยากได้ ลาบราดอร์ที่แสนรู้ หรือคอลลี่ที่ร่าเริง แฮร์รี่ก็ไม่ได้เลี้ยงมันเลยสักตัวเพราะประวัติศาสตร์เวทมนตร์วิชาเดียว

   มันไม่คูลเลยจริงๆ


   “ โอ๊ย... ” แฮร์รี่ร้องเมื่อมีคนจงใจเดินเข้ามาชน ระหว่างที่พวกเขากำลังรอขบวนเรือข้ามทะเลสาบไปยังสถานีเพื่อขึ้นรถไฟกลับบ้าน “ เดรโก อย่าหาเรื่องน่า 

   “ อย่าสำคัญตัวผิดพอตเตอร์ นายไม่ได้มีค่าให้ฉันหาเรื่องขนาดนั้น  เดรโกเชิดหน้า

   “ ตามใจ -- ” 

   ขวดโหลแก้วถูกยัดใส่มือก่อนเด็กใส่แว่นที่จะพูดจบ

   “ มันกลิ่นไม่ดีฉันกำลังหาที่ทิ้งพอดี แต่คงเหมาะกับนายมากกว่า  เดรโกเบ้ปากและเดินหายลับออกไปแบบไม่ให้เขาได้ถามหรือคืนของในมือ

   “ -- ก็นิสัยดีนี่นา   


   แฮร์รี่ยิ้มขำๆและมองช็อกโกแลตหลายขนาดหลากสีในขวดโหลใบกะทัดรัด ที่เหมือนกับเดรโกเคยอวดว่าได้จากที่บ้านทุกๆเช้า


   “ นั่นอะไรน่ะ  ดีนถามเมื่อเห็นแฮร์รี่หยิบโหลขนมมาวางบนโต๊ะ หลังจากที่ทุกคนจัดแจงขึ้นรถไฟด่วนฮอกวอตส์กันเสร็จสรรพ

   “ เดรโกให้มา  แฮร์รี่บอกยิ้มๆ

   “ ไว้ใจได้ใช่ไหม  ดีนมองอย่างลังเล

   “ ขวดแบบนี้ป้าซิสซี่...แม่เดรโกน่ะส่งมาแน่ วางใจได้ บ้านนั้นทำขนมอร่อยนะ หมอนั่นว่าไงตอนเอามาให้นาย  เบลสหยิบขวดไปเปิดแกะกินอย่างสบายอารมณ์

   “ เดรโกว่ากลิ่มมันไม่ดีแล้ว เขากำลังหาที่ทิ้ง ” 

   “ หึหึ... เพื่อนฉันนี่เด็กน้อยจริงๆ ปิดเทอมมีเรื่องให้ไปล้อเพิ่มซะแล้ว... -- ถ้าพ่อเดรโกให้ฉันเข้าบ้านได้นะ 

   “ นายไม่ใช่เด็กน้อยหรือไง  เฮอร์ไมโอนี่โพล่งถามขึ้นระหว่างอ่านหนังสือสำหรับปีการศึกษาหน้า

   “ ความคิดความอ่านฉันโตพออยู่แล้ว  เบลสมั่นใจ

   “ เหรออออออ  สามเสียงเน้นย้ำพร้อมกัน และพวกเขาก็มองหน้าหัวเราะเมื่อแต่ละคนมีความคิดเหมือนกัน


   .

   ..

   ...


   “ สวัสดี แฮร์รี่! ”

   “ แล้วเจอกัน พอตเตอร์! ”

   “ โชคดีนะ! 

   “ ปีหน้าอย่าลืมมาสมัครเป็นซีกเกอร์ล่ะ 

   “ นายนี่เป็นที่รักจริงๆ  เบลสพูดหลังจากทุกบอกลากันให้ขวักไขว่ 


   ทุกคนต่างทยอยกันออกสู่โลกของมักเกิ้ล เด็กๆทักทายแม่เบลส พ่อกับแม่ของเฮอร์ไมโอนี่ และแม่ของดีน แฮร์รี่ยังได้ทักทายคุณนายวีสลีย์ที่มาขอโทษขอโพยเขาเกี่ยวกับเรื่องฝาแฝด (‘อย่าไปรับคำเจ้าสองแฝดอีกน๊ะจ๊ะแฮร์รี่’) 

   เฟร็ดกับจอร์จแยกแฮร์รี่ออกมาและยัดอะไรบางอย่างที่เป็นเหมือนกระดาษเก่าๆให้


   “ เพราะนายเป็นน้องรักเรา -- ”

   “ เราเลยอยากให้มันตกอยู่ในมือของคนที่ไว้ใจได้ -- ”

   “ เห็นแก่เจ้าเปี๊ยกที่ชื่อดีนด้วย ที่ขยันมาถามทางกับเรา ”

   “ รักษามันดีๆ สมบัติชิ้นนี้สอนเราได้ดียิ่งกว่าครูทุกคนในโรงเรียน ”

   “ ใช้ไม้กายสิทธิ์นายแตะที่กระดาษเบาๆ ”

   “ แล้วพูดว่า ข้าขอสาบานอย่างจริงจังว่าข้านั้นหาความดีไม่ได้ -- ”

   “ ใช้เสร็จแล้วอย่าลืมลบทิ้ง เคาะมันอีกครั้งแล้วบอกว่า แผนลวงสำเร็จแล้ว -- ”

   “ ขอบคุณฮะ  แม้จะงงๆแต่แฮร์รี่ก็พับมันเก็บใส่เป้ไว้อย่างดี 

   “ อ้อ... อยู่ห่างๆน้องสาวเราจะดีกว่าถ้านายไม่อยากโดนกิน 

   กิน.....?

   “ เธอคลั่งนาย และมีนิสัยแปลกๆอย่างคาดไม่ถึงเชียวล่ะ 


   แฮร์รี่เบนสายตาไปมองเด็กผู้หญิงที่ผมแดงเพลิงอยู่คนเดียวท่ามกลางพี่ๆ เธอจ้องเขาอยู่ก่อนแล้วและเมื่อแฮร์รี่ยิ้มให้ เขาถึงกับตกใจเมื่อเด็กน้อยคนนั้นเลือดกำเดาพุ่งและสลบไปทั้งอย่างนั้น

   ผู้หญิงบางคนนี่น่ากลัวจริงๆ


   “ นั่นแหละที่พวกเราหมายถึง/นั่นแหละที่พวกเราหมายถึง 


   “ ไงแฮร์รี่... 


   เสียงหวานโทนต่ำที่เขาชอบดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง 

   โอลิเวีย...

   แฮร์รี่คิดว่า โอลิเวียอาจจะปลอมตัวหรือให้คนอื่นมารับเขากลับบ้านแทน -- เขาไม่คิดว่าแม่กระรอกจะมาตัวเป็นๆเพื่อรับเขาที่สถานี แถมยังเจอกับเพื่อนๆและผู้ปกครองคนอื่นอีก  

   แฮร์รี่ไม่ได้อยากบ่น ตรงกันข้ามแฮร์รี่ชอบมากเลยล่ะ...


    “ อีฟ...! คิดถึงจังฮะ...! ” เด็กชายพุ่งตัวกอดอย่างเต็มรัก โอลิเวียเขาผอมลงหรือเปล่าเนี่ย

   “ สอบเป็นไงล่ะ ไม่เห็นเขียนมาบอกผลกันเลย ” เธอพูดยิ้มๆ

   “ ไว้จะแก้ตัวปีหน้าฮะ... ” แฮร์รี่ตอบเสียงอู้อี้


   “ คุณคงเป็นญาติของแฮร์รี่สินะคะ ” แม่ของดีนเดินมาทักทายอย่างเป็นมิตร

   “ อ๋อ...เปล่าค่ะ ” โอลิเวียส่ายหัว “ ฉันแค่สนิทกับแฮร์รี่ เขาให้ฉันมารับแทนลุงกับป้าที่...ไม่ว่างมารับน่ะค่ะ -- ตอนนี้ฉันเลยเหมือนผู้ดูแลเขาไปแล้ว 

   “ งั้นยินดีที่ได้รู้จักนะคะ นี่คือ.... 

  

   แล้วบรรดาแม่ๆและผู้ปกครองก็เริ่มแนะนำตัว พูดคุยและหาช่องทางการติดต่อซึ่งกันและกัน

   แฮร์รี่ยิ่งงงไปใหญ่เมื่อ โอลิเวียให้ที่อยู่ร้านชาสำหรับการติดต่อ มันเหมือนกับว่าเธอจะไม่ปิดบังแล้วว่าแฮร์รี่มาอยู่กับเธอ หรือเราเป็นครอบครัวเดียวกัน -- ทั้งๆที่ตอนแรกโอลิเวียก็ปกปิด และกลัวเรื่องจะเล็ดลอดออกไปด้วยซ้ำ

   แม่กระรอกเขาคิดจะทำอะไรหว่า...


   “ คุณกระรอกเหรอ...? ” ดีนถามขึ้นอย่างสนใจ

   “ เธอสวยจังเลย... นายเรียกเธอว่าอีฟสินะ ” 

   ต่างจากเบลสที่มองโอลิเวียของเขาอย่างเคลิบเคลิ้ม เฮ้...! 

   “ คุณกระรอกชื่อ โอลิเวีย ส่วนชื่อ อีฟ ฉันเรียกได้คนเดียว ” แฮร์รี่พูดเสียงขุ่นๆ

   “ ก็ดีสิ ฉันนึกห่วงเธออยู่ว่าปิดเทอมลุงกับป้าเธอจะทำอะไรหรือ -- คุณโอลิเวียดูเป็นคนดีนะ ” เฮอร์ไมโอนีพูดชม


   เด็กๆยังยืนพูดคุยกันต่ออีกหลายเรื่อง เพราะพวกผู้ใหญ่ยังคงไม่แยกกันง่ายๆ พวกเขาชวนกันว่าปิดเทอมจะมาผลัดกันมาเที่ยวบ้าน หรือเรื่องของขวัญวันเกิดที่แต่ละคนอยากได้

   แฮร์รี่เห็นว่าเดรโกเข้ามาทักโอลิเวีย และผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นแม่ของเดรโกก็เข้ามาทักแม่ของเบลสด้วย -- เธอผิวซีด ผมบลอนด์และตาสีฟ้าคล้ายกับลูกชาย เธอสวยมากแต่ติดที่เธอทำหน้าเย็นชาไม่ยิ้มแย้ม และเธอไม่สนคนที่เป็นมักเกิ้ลแม้แต่น้อย 

   แม่เดรโกพูดคุยกับแม่เบลสนิดหน่อย ก่อนโอลิเวียจะขอแยกตัวไปคุยกับแม่ของเดรโกเพียงลำพัง เดรโกยังคงไม่สนใจพวกเขาตามเดิม แม้เบลสจะเข้าไปแหย่ก็เถอะ


   “ กลับกันเถอะแฮร์รี่ เดินทางเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว 

   “ ฮะ! ” 

   ทุกคนแยกกันกลับ แฮร์รี่โบกมือลาเพื่อนๆและสัญญาว่าจะขยันส่งจดหมายหา

   “ อีฟคุยอะไรกับแม่เดรโกเหรอฮะ ” เด็กชายถามอย่างสงสัย เพราะหลังจากครอบครัวเดรโกกลับไป แม่ของเดรโกมีสีหน้าเคร่งเครียดมาก

   “ ความลับของผู้ใหญ่เขา อย่าเพิ่งรู้เลย... ” 

   โอลิเวียจัดแจงขนหีบเก็บใส่รถอย่างเสร็จสรรพ 

   “ ก่อนปิดเทอม...ผมเจอเรื่องน่ากลัวมาด้วยฮะ -- ผมเลยคิดว่าอยากให้อีฟสอนการป้องกันตัวให้หน่อย แต่ฮอกวอตส์ไม่อนุญาตให้ใช้เวทมนตร์นอกโรงเรียน

   แฮร์รี่ยังจำความรู้สึกที่ตัวเองหวาดกลัวในห้องหมากรุกได้ มันค่อนข้างฝังใจเขามาก

   “ มันมีวิธีเสมอแหละ เธอได้ฝึกแน่และฉันจะเคี่ยวเธอให้ลากกว่าที่ผ่านมาแน่นอน 


   ดวงตาสีเขียวอมฟ้าน้ำทะเลหันมามองและบอกเขาด้วยท่าทีที่พอใจ 

   แฮร์รี่รู้สึกได้ว่าช่วงที่เขาไม่อยู่ แม่กระรอกของเขาดูเปลี่ยนไปนิดหน่อยและดูจะฮาร์ดคอร์กว่าเดิมขึ้นมาก -- เด็กชายได้แต่ไว้อาลัยกับตัวเองช่วงปิดเทอม แต่เขาก็ยอมรับมัน เขาไม่อยากเจอสถานการณ์ตกเป็นรองเหมือนอย่างตอนสู้กับควีเรลล์อีกแล้ว




TBC.
✿.。.:* *.:。.✿



*กับดักมาร (Devil's Snare) ดอกบลูเบล (Bluebell)

กับดักมาร (Devil's Snare) : มีลักษณะคล้ายกับฟลิตเตอร์บลูม ชอบที่มืดและชื้น โจมตีเหยื่อด้วยเถา/หนวดของมัน กิ่งและก้าน จะบีบรัดเหยื่อจนขาดอากาศหายใจ สามารถใช้แสงและความร้อนเพื่อขับไล่มันออกไปได้


ดอกบลูเบล (Bluebell) : มีถิ่นกำเนิดที่อังกฤษ คนท้องถิ่นบอกว่า ดอกบลูเบล เป็นตัวแทนความเหงาและความเคารพ จากสีฟ้าของดอกและลักษณะดอกที่โน้มลง ภาษาดอกไม้สามารถหมายถึงความซื่อสัตย์และจงรักภักดี นอกจากสวยแล้วมีฤทธิ์ดี ช่วยแก้พิษของงูได้ด้วยค่าา


**คาถาต่างๆ

คำสาประเบิดกระจายตัว (Expulso Curse) คำร่าย เอกซ์พัลโช (Expulso) ทำให้วัตถุระเบิด แรงระเบิดขึ้นกับผู้ใช้
คาถาสะกดนิ่ง (Stunning Spell) คำร่าย สตูเปฟาย (Stupefy) ใช้สะกดนิ่งร่างบุคคลทำให้ผู้โดนค้างนิ่งในท่านั้นๆคาถาปลดอาวุธ (Disarming Charm) คำร่าย เอกซ์เปลลิอาร์มัส (Expelliarmus) 
คาถาแสงอาทิตย์ คำร่าย ลูมอส โซเลม (Lumos Solem)
คาถาเกราะวิเศษ (Shield Charm) คำร่าย โพรเทโก้ (Protego) ใช้สะท้อนคำสาปและคำแช่งกลับไปหาผู้โจมตี
คำสาปกรีดแทง (Cruciatus Curse) คำร่าย ครูซิโอ (Crucio) ใช้ร่ายเพื่อให้เป้าหมายรู้สึกเจ็บปวดจากภาย
คำสาประเบิดทำลาย (Blasting Curse) คำร่าย คอนฟรินโก (Confringo) ทุกสิ่งที่สัมผัสกับคาถาจะลุกเป็นไฟ


✿.。.:* *.:。.✿


...Writer...

เย้!!! 

แฮร์รี่จบปีการศึกษาแรกแล้วค่ะ ปรบมือค่ะปรบมือออ
//ปาดเหงื่อ

ตอนนี้ไรต์ใช้เวลานานไปหน่อย
ลังเลว่าจะเดินเรื่องแบบไหนต่อเพราะคิดไว้หลายแบบจัด
อารมณ์แบบ...รู้ว่าจะเขียนอะไร
แต่ตูควรเริ่มเขียนยังไงหรือแบบไหนต่อดี

เขียนไปเขียนมาดันได้เกินสิบหน้าของเวิร์ด
เออ...ไรต์ก็งงค่ะ
//ขำตัวเอง


สปอยล์ล่วงหน้าเบาๆว่า ปี 2 เป็นปีแห่งความป่วงของแท้
เพราะมันรวมเอาเรื่อง **หาย หลายเรื่องมารวมกัน 
แค่ล็อกฮาร์ตคนเดียวไรต์ก็จะเป็นบ้าอยู่แล้วค่ะ 555555


แจ้งงง

ไรต์ขอลาประมาณ 2 อาทิตย์นะคะ
ไรต์ต้องไปอบรมและสัมนางานที่ญี่ปุ่นค่ะ 

สัปดาห์ที่ผ่านๆมาเลยต้องไปปูพื้นฐานภาษา
เพราะที่เคยเรียนมาลงหม้อไปเรียบร้อย
//อย่าอิจไรต์เลยเพราะไรต์ไปเรื่องงาน


ถือเป็นการพักผ่อนหลังจากจบปี 1 ละกันนะคะ
ไรต์ขอโทษด้วยที่มาๆหายๆ


แล้วเจอกันใหม่นะคะ 
เอาเพลงกล่อมปุกปุยของแฮร์รี่ไปฟังกันก่อนนอนค่าา จุบุ จุบุ




อัพครั้งแรก : 8/11/2561
แก้ไขครั้งล่าสุด : 7/2/2562


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 252 ครั้ง

1,299 ความคิดเห็น

  1. #1236 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 22:40

    เบลส กับเรื่องเรียนเคยตั้งใจได้อย่างเวลาคิดสโลแกนมั้ยลูก 5555555555555


    เหนืออื่นใด ในที่สุดแม่กระรอกของเราก็เผยตัวสู่สังคมอย่างเป็นทางการแล้วค่าาา กรี๊ดดดดดดดดด จากนี้คงได้เห็นบทบาทโอลิเวียเพิ่มขึ้นแล้วใช่มั้ยคะ ใช่มั้ยคะ /กดดัน 5555555

    #1236
    0
  2. #1103 SOUL-XZ マイ。 (@mine-bom) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 17:54
    คอนเฟิร์มว่ากับดักมารไม่สามารถพบและนำเข้าได้ที่ประเทศไทย55555555
    #1103
    1
    • #1103-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      4 เมษายน 2562 / 19:12
      ตายตั้งแต่ออกจากสนามบินแล้วค่ะ 555555
      #1103-1
  3. #261 เกลือเค็ม (@d120) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 13:42
    ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่าตามอ่านทีเดียวจนถึงตอนนี้เลยค่ะ เป็นเรื่องที่อ่านแล้วยิ้มได้ทุกคอนจริง ๆ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นผ่านตัวอักษรเลยค่ะ เป็นเรื่องที่อ่านแล้วอยากอ่านต่อไปอีกเรื่อย ๆ จะติดตามนะคะ ขอบคุณที่เขียนนิยายดี ๆ แบบนี้มาให้อ่านนะคะ
    #261
    1
    • #261-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 20:03
      ขอบคุณที่ให้โอกาสนักเขียนมือใหม่นะคะ
      มีนักอ่านชอบที่ไรท์แต่ง ไรท์ก็มีความสุขแล้วค่ะ ^^
      ♥♥♥
      #261-1
  4. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 17:27
    รอออออ
    #259
    1
    • #259-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 20:01
      กลับมาแล้วจ้าาา
      ตอนต่อไปกำลังจะมา สักครู่น้าาา
      #259-1
  5. #258 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 15:29
    ชอบตอนนี้!!

    //ถึงขะเกลียดดั๊มบ์ก็เถอะ :((

    รักที่ทั้งสี่คนสงสัยจังงง เราปลื้มมมมมมม 💓💓
    #258
    1
    • #258-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 20:00
      อย่าเกลียดปู่เลย ปู่ก็มีทั้งด้านดีและไม่ดี ><
      //ขอบคุณที่ตามอ่านและชอบที่ไรท์แต่งนะคะ
      //ไรท์ตามแก้คำผิดที่เขียนมาบอกแล้ว ขอบคุณมากค่ะ
      #258-1
  6. #254 autumn morning^^ (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 19:21
    น่ารักจังเลย^^
    #254
    1
    • #254-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 19:56
      ขอบคุณมากค่าาา
      #254-1
  7. #233 chu-harmony (@chu-harmony) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 20:48
    เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไรท์เขียนได้น่าสนใจมากๆเลยค่ะ จะติดตามรออ่านนะคะ ไรท์สู้ๆนะคะ
    #233
    1
    • #233-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 21:57
      ขอบคุณมากเลยนะคะ

      กลับมาแล้วไรต์จะมาอัพให้อ่านกันค่ะ ><
      #233-1
  8. #231 Bubble_pxx (@misaki_rin) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 18:29
    แง้โอลิเวียเปิดเผยแน้วว ดีใจนะที่แฮร์รี่ไม่ได้เอนไปทางดัมเบิ้ลดอร์เท่าไหร่ แต่แบบอยากรู้จังว่าอีฟคุยไรกับแม่เดรโก
    #231
    1
    • #231-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 20:25
      ตอนต่อๆไปได้รู้แน่นอนค่ะ ^^
      #231-1
  9. #230 Melinna_Lena (@maleen031309) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 23:27

    โหยยยย​ ตั้ง2อาทิตย์คิดถึงไรต์ตายเลยอ่ะ แต่รอได้เสมอค่ะสู้ๆนะคะ

    #230
    1
    • #230-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:16
      ไรต์ก็คิดถึงรีดเช่นกันเค่อะะะ //ขอบคุณค่าาา
      #230-1
  10. #229 เต่าน้ำ (@nos-taw) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 23:22
    ไรตอัพ 2 ตอนติด เย้ๆ เห็นฟิคนี้อัพเราดีใจมากกกก ฮรื้อ
    ไปสองอาทิตย์ไม่เป็นไรค่ะ เรารอได้ ถ้ามีตอน โอลิเวีย แฮรี่ สเนปอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวสุขสัน.//เเค่กๆ มาเซ่นเราละก็ สองอาทิตย์จิ๊บๆค่ะ
    ไรต์สู้ๆนะคะ
    #229
    1
    • #229-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:15
      อุเหม่... ป๋าเนปมาแรงจิมๆ
      //ขอบคุณนะคะ <3
      #229-1
  11. วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 22:34
    ได้เวลาลูกแมวน้อย ลับกรงเล็บแล้ว
    #228
    1
    • #228-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:14
      คอร์สปิดเทอมโดยแม่กระรอกก
      #228-1
  12. #227 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 21:22
    เราชอบฟิคนี้มากค่ะ
    แฮรี่และผองเพื่อนเวอร์ชั่นนี้ไม่ทำตัวเป็นฮีโร่ที่ดูงี่เง่าจนเกิรไป มีความฉลาดเพิ่มขึ้น แฮรี่ยังน่ารักเหมือนเดิม
    เอ แค่โอลิเวียกับนาซิสซาคุยอะไรกันหว่าาาา
    #227
    1
    • #227-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:13
      เวอร์ชัน แฮร์รี่โคตรคูลค่ะ ใจเย็นไว้ก่อนนน
      #227-1
  13. #226 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 21:16

    คงรู้ว่า รู้ถึงหูสเนปไม่มีทางถึงหูดับเบิลดอร์หรอกกกก ปิดไปก็เท่านั้นนน แต่จะปิดต่อไปเรื่อยๆก็ไม่ว่าอะไรร แถมดูจะเปิดเรื่องกับมัลฟอยด้วยยย เริ่มมันแล้ววววว !!!!!!!


    รอได้คะไม่เป็นไรคะ ขอบคุณนะคะที่ลงมาสองตอนเลย

    #226
    1
    • #226-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:12
      ขอบคุณนะคะะะ ^^
      #226-1
  14. #221 เงาปากกา-ฟูมิ (@misa------) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 20:12
    สองอาทิตย์ก็รอได้ค่า เพื่อคุณกระรอกและน้องแฮรี่ผู้น่ารัก ถ้ากลับมาแล้วมีฉากคุณกระรอกกับป๋าเนปด้วยจะยิ่งดีงามเลยค่ะ5555
    #221
    2
  15. #220 love-novel-pp (@love-novel-pp) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 20:06
    ฮือออ นานจัง รอนะคะ~
    #220
    1
    • #220-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      8 พฤศจิกายน 2561 / 20:43
      ไรต์ขอโทษด้วยนะคะ ฮืออออ
      #220-1
  16. #219 Millysent (@Millysent) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 19:49
    ส..สองอาทิตย์เลยหรอคะ..

    ไม่เป็นไรค่ะ!! รีดรอได้เสมอ!!~ ขอให้ไรท์เดินทางไปสัมภาษณ์งานอย่างปลอดภัยนะคะ รีดเป็นกำลังใจให้ ตอนนี้ฝึกภาษาญี่ปุ่นอยู่ก็สู้ๆเน้อ ไฟต์ติ้งค่ะ!~
    #219
    1
    • #219-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      8 พฤศจิกายน 2561 / 20:42
      ไปอบรมเป็นตัวแทนบริษัทค่ะ แหะๆ
      ขอบคุณมากนะคะ //จุ๊บๆ
      #219-1
  17. #218 wal_5678 (@wal_5678) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 19:46

    พึ่งเห็น! ไรท์ลงสองตอนติดกัน! กริ๊ด!!!


    อา...แฮรี่ไม่ได้คล้อยตามกับดัมเบิลดอร์แฮะ แอบรู้สึกว่าปู่แกท่องบทมาพูดกับเด็กป่าว แต่ยังดีที่ให้สองบ้านเสมอ เพราะถ้าให้บ้านสิงห์ชนะเลยแฮรี่ออกมาประท้วงแน่ๆ


    เดรโกยอมญาติดีแล้วเว้ย และโอลิเวียออกสู่สังคมแล้ว!!

    #218
    1
    • #218-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 34)
      8 พฤศจิกายน 2561 / 20:41
      ตามสัญาค่ะ เพราะต่อกันนน
      ขอโทษที่ต้องหายไปอีกรอนะคะ ฮือออ
      #218-1