[Fanfiction Harry Potter] What If...? (OC)

ตอนที่ 40 : [Second Year] Chapter 29 || Venomous Tentacula

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    6 เม.ย. 62




Chapter 29
Venomous Tentacula




' A bad habit never disappears miraculously.
It's an undo-it-yourself project '

- Abigail Van Buren -


✿.。.:* *.:。.✿



Harry Part


   วันรุ่งขึ้นเป็นเช้าอีกวันที่สดใส นักเรียนทุกชั้นปีพากันทยอยลงมาในห้องโถงใหญ่เพื่อรับประทานอาหารเช้า ศาสตราจารย์มักกอนนากัลยังคงรับหน้าที่เดินแจกตารางเรียนของแต่ละชั้นปีให้ตามโต๊ะทั้งสี่บ้าน 

   เฟร็ดกับจอร์จ วีสลีย์ ยังหาเรื่องป่วนคนอื่นไปทั่วตั้งแต่ปิดเทอมวันแรก และคนแรกที่พวกเขาแกล้งคือ อาร์กัส ฟิลช์ ภารโรงประจำของฮอกวอตส์และแมวสุดรักของเขา คุณนายนอริส -- ทั้งคู่แอบไปงัดแงะท่อน้ำที่พาดผ่านห้องพักของฟิลช์ ทำให้ห้องของเขานั้นมีน้ำท่วมขังและต้องแก้ไขไปอีกนาน นั่นจึงทำให้ฟิลช์หัวเสียและตามไล่หักคะแนนเด็กคนอื่นที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว


   มื้อเช้าแฮร์รี่เลือกกินข้าวโอ๊ตต้มเทราดด้วยนมสดกับผลไม้รสเปรี้ยวอมหวาน และขนมปังอบไส้ฟักทองนุ่มนิ่มอย่างที่เคยทานมาตลอด -- เบลสกับดีนเลือกกินอาหารที่หนักท้องพร้อมกับดูตารางเรียนและฟังรุ่นพี่ในบ้านเล่าประสบการณ์ตอนพวกเขาอยู่ปีสอง -- เฮอร์ไมโอนี่ยังคงสนใจแต่หนังสือท่องโลกกับผีดิบดูดเลือด ที่ตั้งพิงเหยือกใส่นมตรงหน้าตัวเอง แฮร์รี่จำได้ว่าเขาเห็นเธออ่านมันรอบนี้รอบที่สามแล้วในขณะที่เขายังไม่แม้แต่จะเปิดอ่านเลยสักตัว


   “ เดี๋ยวไปรษณีย์ก็มาแล้ว -- ฉันว่าคุณย่าคงจะส่งของบางอย่างที่ฉันลืมไว้มาให้แน่ๆ  


   เนวิลล์พูดหลังจากทักทายพวกเขาอย่างสดชื่น เพื่อนร่วมบ้านใบหน้าอ้วนกลมเป็นคนขี้ลืมมาก เขาหวังว่าปีนี้เนวิลล์จะลดความซุ่มซ่ามที่ทำให้ตัวเองเกิดอุบัติเหตุลงได้ และสามารถจดจำอะไรได้ดีกว่าเดิมบ้าง


   เสียงกระพือปีกพึ่บพั่บดังขึ้นเหนือหัว ตามด้วยนกฮูกกว่าร้อยตัวบินเป็นสายเข้ามา พวกมันบินวนรอบห้องโถง ทิ้งจดหมายและห่อของมาให้ผู้คนที่พูดคุยกันจ้อกแจ้ก 

   แฮร์รี่ไม่ได้หวังว่าโอลิเวียจดส่งจดหมายหรือของกินมาให้อย่างเคยๆ ช่วงหลังมานี้ดูเหมือนแม่ของเขาจะมีเรื่องยุ่งยากและคิดอะไรบางอย่างในหัวตลอดเวลา -- เด็กชายเขียนจดหมายเล่าเหตุการณ์ที่เขาเจอบนรถไฟให้เธออ่าน เขาก็เดาไม่ถูกเหมือนกันว่าเธอจะเขียนตอบว่าอย่างไร 

   ไม่กี่วินาทีต่อมาวัตถุขนาดใหญ่สีเทาพุ่งเฉี่ยวเหยือกนมของเฮอร์ไมโอนี่ก่อนจะลอยตกไปยังโถข้าวโอ๊ตอีกโถที่ห่างจากตรงที่เขานั่งไปเล็กน้อย 


   “ แอรัล! ” 


   รอนร้องพลางจับขานกฮูกที่เปื้อนเลอะเทอะดึงขึ้นมา แอรัลนอนสลบอยู่กลางโต๊ะ เท้าชี้ฟ้ากับจดหมายเปื้อนๆในจะงอยปาก 


   “ โทษทีนะพวกนาย มันแก่แล้วแถมสายตาไม่ดีอีก มันเป็นงี้บ่อยๆน่ะเวลาให้บินทางไกล  

   “ ไม่เป็นไร... แต่ฉันไม่คิดว่าจะเจอเรื่องระทึกขวัญเพราะนกฮูกแต่เช้าเลย  ดีนตอบรับและปัดเศษอาหารที่นกฮูกแก่ๆทำกระเด็นใส่

   “ ดีนะที่ฉันคว้าทันไม่งั้นต้องหกและเปื้อนแน่  เฮอร์ไมโอนี่พูดระหว่างชูหนังสือค้างเอาไว้

   “ ถ้าฉันไม่คว้าเหยือกนมไว้มันจะหกและเปื้อนแน่นอน ไม่ใช่หนังสือที่เธอถือไว้เฮอร์ไมโอนี่ 


   แฮร์รี่ขัด เขาเป็นคนเดียวที่คว้าเหยือกนมกับแก้วน้ำของคนอื่นหลบให้พ้นระยะทางทำลายล้างของนกฮูกตัวนั้น


   “ อุ้ย...ขอบคุณนะแฮร์รี่ 

   “ ฉันจะยินดีมากถ้าหนังสือเล่มนั้นมีรอยเปื้อนสักหน่อย  เบลสเอื้อมมือที่เปื้อนข้าวโอ๊ตไปป้ายหนังสือที่เพื่อนสาวเฝ้าทะนุถนอม

   “ ยี้! สกปรกมากเลยเบลส เอามือออกไปนะ!! ” 


   จากนั้นก็เป็นการยื้อยุดกันของทั้งคู่ ก่อนดีนจะฉวยโอกาสป้ายเศษข้าวโอ๊ตที่สันหนังสือแทนเบลส นั่นทำให้เฮอร์ไมโอนี่ต้องเอาหนังสือไล่ฟาดเพื่อนอีกสองคนที่เล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง -- แฮร์รี่เป็นคนหนึ่งที่จะไม่ทำให้เพื่อนผมฟูต้องหัวเสียแบบนั้นแน่ ฟังจากเสียงและแรงที่ฟาดนั่นอาจทำให้เขาคอเคล็ดได้เลย


   .

   ..

   ...

   คาบแรกของการเป็นนักเรียนชั้นปีที่สองบ้านกริฟฟินดอร์ พวกเขามีเรียนวิชาสมุนไพรศาสตร์พร้อมกับบ้านฮัพเฟิลพัฟ 

   แฮร์รี่ ดีน เบลส และเฮอร์ไมโอนี่ออกจากปราสาทด้วยกัน ข้ามแปลงผักและตรงไปยังเรือนกระจกที่ปลูกพืชวิเศษต่างๆไว้ 

   บริเวณหน้าเรือนกระจกมีนักเรียนยืนรอกันอยู่ก่อนแล้ว พวกเขาเข้าไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ พอดีกับศาสตราจารย์สเปราต์ก้าวยาวๆตัดผ่านสนามมา ตามด้วยบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะเจออย่าง กิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต ที่ตามหลังมาอย่างติดๆ

   ศาสตราจารย์สเปราต์เป็นแม่มดตัวเล็กสวมหมวกกับชุดที่มีรอยปะเต็มตัว เสื้อผ้าและเล็บมือมักมีดินติดอยู่เสมอ 

   ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาอาจารย์วิชาสมุนไพรคนนี้ติดต่อกับโอลิเวียค่อนข้างบ่อย มักเป็นเรื่องเกี่ยวกับพืชวิเศษที่เธอจะนำมาสอน -- แฮร์รี่จึงได้ช่วยจัดแจงสมุนไพรและพืชเหล่านั้นส่งไปให้บ้าง บางครั้งแม่กระรอกจะไปส่งให้เองและสุดท้ายเธอก็จะกรึ่มกลับมาเพราะดื่มวิสกี้ไฟระหว่างคุยกันมากเกินไปหน่อย เพราะโอลิเวียไม่ได้เมามากและบ่อยเท่าเมื่อก่อน เขาเลยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแม้จะห่วงเธอมากก็ตาม


   “ อ้า สวัสดี นักเรียนทุกคน  


   ล็อกฮาร์ตทักทาย เขาแต่งตัวด้วยเสื้อคลุมยาวสีฟ้าอมเขียวที่สะอาดเอี่ยมอย่างไม่มีที่ติ สวมหมวกขลิบทองวางอย่างเหมาะเจาะเอาไว้บนหัว 


   “ ฉันเพิ่งแนะนำให้ศาสตราจารย์สเปราต์ลองใช้ปุ๋ยและคาถาดีๆในการดูแลต้นไม้ให้เจริญงอกงามกว่าที่เคยๆ แต่ฉันไม่ต้องการให้พวกเธอคิดว่าฉันเก่งเรื่องสมุนไพรศาสตร์กว่าศาสตราจารย์สเปราต์หรอกนะ ฉันแค่บังเอิญได้... ”

   “ ไปกระจกหมายเลขสามวันนี้ นักเรียน ” 


   อาจารย์ประจำบ้านฮัพเฟิลพัฟดูจะไม่พอใจเอามากๆ เธอดูไม่สดชื่น และดูรำคาญกว่าทุกทีที่แฮร์รี่เคยเห็น เธอทำหน้าเหมือนกับตอนที่แฮร์รี่ถามเรื่องล็อกฮาร์ตกับโอลิเวียแล้วโอลิเวียทำหน้าเหม็นเบื่ออย่างเห็นได้ชัด 

   ลางสังหรณ์บางอย่างในตัวของเด็กชายตื่นขึ้น และเตือนว่าอย่าเข้าใกล้ผู้ชายที่ชื่อ กิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต อย่างเด็ดขาด


   “ เธอคงเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์  ล็อกฮาร์ตพุ่งเข้าประชิดตัวและจับมือเขย่าอย่างแนบแน่น “ ฉันรู้แล้วตั้งแต่เห็นรอยแผลบนหน้าผากเธอ ฉันคิดว่าเราควรจะสนิทกันไว้ เพราะเมื่อเราสองคนรวมกัน ฉันกับเธอสามารถพากันโด่งดังได้ ฉันพร้อมที่จะถ่ายทอดความรู้ความสามารถอันแสนวิเศษให้แก่เธอ -- ”

   “ ขอโทษครับศาสตราจารย์ แต่ผมต้องรีบเข้าชั้นเรียนไม่อย่างนั้นศาสตราจารย์สเปราต์คงไม่พอใจที่ผมเข้าเรียนสาย  


   แฮร์รี่มึนงงกับความคิดของคนที่อายุมากกว่า เขาเลือกทำตามสัญชาติญาณคือดึงมือตัวเองให้หลุดออกจากการจับกุมที่แน่นหนาออก หันหลังและเดินก้าวเร็วๆไปยังเรือนกระจกหมายเลขสาม มันเป็นที่เลี้ยงพืชอันตรายและน่าสนใจกว่าเรือนกระจกหมายเลขหนึ่งที่พวกเขาเคยเรียนเมื่อปีที่ผ่านมา 

   แฮร์รี่ค้อมหัวขอโทษอาจารย์วิชาสมุนไพรที่เขาสลัดตัวออกมาช้าก่อนจะเข้าไปสนทบกับเพื่อนคนอื่น เธอพยักหน้าให้อย่างเข้าใจก่อนจะนิ่วหน้าเมื่อล็อกฮาร์ตยังคงตามมาติดๆ


   “ เนื่องจากคาบเช้าฉันไม่มีสอน ฉันจะช่วยสาสตราจารย์สเปราต์ดูแลพวกเธอเอง! จะดีกว่านะครับศาสตราจารย์ผมมั่นใจว่าผมสามารถช่วยคุณ... ”

   “ อยากเข้ามาก็เชิญ  เธอพูดตัดบทอย่างเย็นชาแบบที่เด็กๆไม่เคยได้ยิน 


   แม่มดตัวเตี้ยดึงกุญแจดอกโตมาจากเข็มขัดและไขกุญแจประตู กลิ่นดินชื้นและกลิ่นปุ๋ยคละเคล้าไปกับกลิ่นหอมแรงของดอกไม้ยักษ์ขนาดเท่าร่มที่ห้อยลงมาจากเพดาน 

   พวกเขาเดินตามศาสตราจารย์เข้ามายังภายในเรือนกระจกดังกล่าว เธอยืนอยู่ด้านหลังม้านั่งสูงที่ตั้งอยู่กลางเรือนกระจกบนม้านั่งมีที่ปิดหูสีต่างๆยี่สิบคู่วางเรียงรายอยู่


   “ ล็อกฮาร์ตจะมาช่วยสอนพวกเราในคาบนี้ด้วย ฉันไม่นึกว่าเขาจะเก่งรอบด้านขนาดนี้ 

   “ เขาเท่มากเลย บางทีเขาอาจเก่งกว่าศาสตราจารย์คนอื่นก็ได้นะ  

   “ เมื่อกี้เขายิ้มให้ฉันด้วย 

   “ เขายิ้มให้ฉันต่างหาก 


   เสียงเด็กผู้หญิงหลายคนกระซิบกระซาบเรื่องอาจารย์คนใหม่ที่(เสนอตัว)มาช่วยสอนเองอย่าง
เซ็งแซ่ -- ส่วนมากล้วนชื่นชมที่เขาหน้าตาดีและเก่งกาจ ไหนจะท่าทางทะมัดทะแมง(?)เวลาจับสิ่งของและความกล้าหาญ(?)เมื่ออยู่ท่ามกลางพืชมีพิษ

   ถ้าไม่ใช่แฮร์รี่ก็ต้องเป็นพวกผู้หญิงที่ตาฝาด เพราะเขาไม่เห็นว่าจะเป็นแบบที่พูดกันเลยสักนิดเดียว ยิ่งมองนานๆเขาก็ยิ่งไม่ถูกชะตากับผู้ชายที่ทำตัวว่าตัวเองเก่งกาจตลอดเวลาไหนจะความเข้าใจแบบผิดๆที่อีกฝ่ายคิดเองเออเองอีก


   “ ฉันรู้สึกไม่ชอบเขาเลยสักนิด  แฮร์รี่กระซิบบอกเบลสและดีนเมื่อเห็นว่าเฮอร์ไมโอนี่มองล็อกฮาร์ตตาเป็นประกายจนเขาไม่อยากเข้าไปขัด

   “ ฉันก็ด้วย แต่เราควรจะนินทาล็อกฮาร์ตกันเงียบๆแค่สามคน  ดีนพูดอ่อยๆ

   “ ใช่...แต่ตอนนี้ฉันไม่พร้อมรับมือกับน้องฟูฟูที่ตาบอดไปกรี๊ดกร๊าดผู้ชายหล่อๆ  เบลสบีบนวดต้นคอตัวเอง

   “ พวกนายดูเนือยกว่าเมื่อกี้อีกนะ  แฮร์รี่ทักเมื่อสังเกตว่าเพื่อนเขาดูขาดความกระตือรือร้นลงไปนิดหน่อย

   “ สำหรับฉันแค่เห็นหน้าล็อกฮาร์ตฉันก็รู้สึกเอียนแล้ว  ดีนถอนหายใจด้วยความเบื่อ

   “ ส่วนฉันรู้สึกปวดเมื่อยตามตัวมาก ไม่คิดว่ายัยผมสิงโตจะมือหนักขนาดนี้  เบลสคร่ำครวญที่ตัวเองโดนเฮอร์ไมโอนี่ฟาดหนังสือใส่

   “ พวกนายหาเรื่องกันเองไม่ใช่หรือไง -- ”

   “ อ้า พวกเธอต้องมาดูนี่  ล็อกฮาร์ตพูดเสียงดังเรียกความสนใจจากทุกคนให้หันไปมอง “ พืชชนิดนี้มีคุณสมบัติที่วิเศษมาก พวกเธอลองจับที่ฝักมันได้ ตราบใดที่ฉันอยู่ตรงนี้พวกเธอจะไม่เป็นอันตราย... -- ”

   “ ห้ามจับ! นั่นคือต้นเทนทะคูเลอะมีพิษ ต่อให้นั่นไม่ใช่ต้นที่โตเต็มวัยแต่มันอันตรายมาก คุณไม่ควรให้นักเรียนจับพืชที่ตัวเองไม่รู้จักดีสุ่มสี่สุ่มห้านะ  


   ศาสตราจารย์สเปราต์ตะโกนห้ามทันควันเมื่อเด็กบ้านฮัพเฟิลพัฟบางคนจะเอื้อมมือไปหยิบมาดูจริงๆ 


   “ นักเรียน เริ่มเรียนบทเรียนวันนี้กันสักที   เธอเรียกนักเรียนทั้งสองบ้านและเมินคนที่เป็นส่วนเกินไปอย่างหน้าตาเฉย “ วันนี้เราจะเปลี่ยนกระถางให้แมนเดรก ใครบอกได้บ้างว่าแมนเดรกมีคุณสมบัติอย่างไร 


   เฮอร์ไมโอนี่ชูมือหราขึ้นเป็นคนแรกเฉี่ยวแว่นตาของแฮรืรี่ไปเพียงนิดเดียว 


   “ แมนเดรกหรือแมนดราเกอร่า เป็นยาแก้คำสาปที่ทรงอานุภาพ ช่วยทำให้คนที่ถูกสาปหรือถูกแปลงร่างกลับคืนสภาพเดิมได้ค่ะ  

   “ ดีมาก กริฟฟินดอร์สิบแต้ม  ศาสตราจารย์สเปราต์บอก “ แมนเดรกเป็นส่วนผสมที่สำคัญในยาแก้พิษส่วนใหญ่ แต่มันก็อันตรายมาก ใครบอกได้ว่าทำไม

   “ เพราะเสียงร้องของแมนเดรกทำให้คนที่ได้ยินถึงตายได้ค่ะ  


   เฮอร์ไมโอนี่คนเดิมตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ เพื่อนอีกสามคนเคยชินแล้วที่เธอสามารถตอบคำถามได้หมด ถ้าไม่เห็นว่าเฮอรไมโอนี่กินอาหารอย่างที่คนทั่วไปกิน พวกเขาก็คงเข้าใจว่าเธอกินตำราทั้งห้องสมุดเป็นอาหาร


   “ ถูกต้อง เอาไปอีกสิบแต้ม -- ต้นที่โตเต็มวัยมีแค่ต้นเดียว ฉันได้มาจากคนที่ฉันรู้จักมันตั้งอยู่ริมสุดกระถางสีดำ พวกเธอไปดูกันได้ -- ส่วนตรงนี้คือต้นแมนเดรกที่เราต้องเปลี่ยนกระถางให้มัน ต้นมันยังเล็กอยู่มาก  


   ศาสตราจารย์สเปราต์ชี้เป็นยังท้ายสุดของเรือนกระจกที่เป็นที่ตั้งของแมนเดรกโตเต็มวัย กับถาดก้นลึกที่ตั้งไว้เป็นแถว มีพืชต้นเล็กๆใบเป็นกระจุกสีม่วงอมเขียวตั้งเรียงเป็นแถวมากมาย 

   แฮร์รี่รู้จักต้นแมนเดรกมานานแล้วตั้งแต่ตอนที่โอลิเวียรับไปอยู่ด้วย เขาไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันว่าจะบ้าจี้ลองชิมปุ๋ยสูตรพิเศษของโอลิเวียตามที่หน่อเล็กๆพวกนั้นชักชวน -- ครั้งหนึ่งเขาใส่ที่ปิดหูไม่แน่นและแมนเดรกก็อยู่ในช่วงเอาแต่ใจกว่าเดิม เสียงร้องพวกมันทำเขาสลบเหมือดคาที่ไปเกือบสามวัน


   “ ทุกๆคนหยิบที่ปิดหูขึ้น -- ” 

   “ นักเรียน นักเรียน เธอไม่ต้องกลัวแมนเดรกพวกนั้นไป ต้นเล็กแค่นี้ฉันรับรองได้ว่าเสียงร้องของมันทำอะไรเธอไม่ได้แน่นอน  


   ศาสตราจารย์สเปราต์สั่งไม่ทันจบดี ล็อกฮาร์ตที่ยืนเงียบอยู่นานก็เดินก้าวอาดๆตีคู่กับอาจารย์สมุนไพร เขาพูดพร่ำแต่เรื่องที่ตัวเองสามารถทนเสียงร้องของแมนเดรกได้และความอัจฉริยะของเขาที่สามารถปรุงยาแก้พิษได้เพียงเวลาสั้นๆ

   แฮร์รี่เห็นท่าไม่ดีเท่าไหร่จึงรีบคว้าที่ปิดหูหลายๆอัน แจกจ่ายให้กับเพื่อนที่อยู่ข้างเคียงและกำชับให้ปิดหูไว้แน่นๆ บางคนที่เห็นปฏิกริยาของเขาก็พากันหยิบมาใส่ตามส่วนบางคนก็สนใจล็อกฮาร์ตมากกว่า


   “ คุณไม่ใช่อาจารย์ที่สอนวิชานี้ คุณควรจะดูอยู่เงียบๆไม่อย่างนั้นก็เชิญออกจากเรือนกระจกได้แล้ว  ศาสตราจารย์สเปราต์กัดฟันพูดอย่างใจเย็นเต็มที่

   “ มาดาม  ล็อกฮาร์ตฉีกยิ้มที่คิดว่าตัวเองสามารถโปรยสเน่ห์ให้ผู้หญิงทุกคนหลงรักได้ “ เชื่อใจผมสิต้นแมนเดรกพวกนี้มันก็แค่ต้นอ่อน ทำอะไรใครไม่ได้อยู่แล้ว 

   “ อย่า!/อย่าครับ!  ศาสตราจารย์สเปราต์ตะโกนเสียงดังพร้อมกับแฮร์รี่ 


   แม่มดเจ้าของวิชาปัดป้องไม่ทัน เธอไม่คาดคิดว่าล็อกฮาร์ตจะขยุ้มต้นแมนเดรกแล้วดึงมันขึ้นมาจากดินอย่างสุดแรงเกิด 

   ร่างเด็กทารกตัวเล็กจิ๋วผิวสีเขียวซีดเปื้อนดินมีหน้าตาน่าเกลียด กำลังแผดเสียงร้องอย่างสุดขั้วปอด เป็นโชคดีของทุกคนมากๆ ต้นแมนเดรกที่ล็อกฮาร์ตดึงออกมาโชว์นั้นยังเป็นต้นที่เล็กอยู่เลยไม่อันตรายถึงชีวิต คนที่ไม่ได้ใส่ที่ปิดหูเลยแค่พากันหงายหลังและสลบไปในทันที แม้แต่คนที่เป็นต้นเหตุและอาจารย์ประจำวิชา

   ล็อกฮาร์ตที่หงายท้องสลบไปทั้งที่ในมือยังคงกำแมนเดรกเอาไว้แน่น

   แฮร์รี่รีบวิ่งเข้าไปดึงต้นแมนเดรกออก ควานหากระถางใบใหม่ที่อยู่ใต้โต๊ะ ดันแมนเดรกต้นน้อยลงในกระถาง นำดินผสมปุ๋ยที่อาจารย์เตรียมเอาไว้ให้บนโต๊ะเทกลบจนทั่วเหลือแต่ใบที่เป็นกระจุกโผล่พ้นขึ้นมาจากดิน 

   เมื่อเห็นว่าทุกอย่างปลอดภัยแล้ว แฮร์รี่จึงส่งสัญญาณมือบอกให้คนที่เหลือเอาที่ปิดหูออกได้ 


   “ เราควรทำอะไรก่อนดี  เด็กชายจากบ้านฮัพเฟิลพัฟถามขึ้น เมื่อมองไปรอบเรือนกระจกที่มีแต่ร่างคนนอนสลบกันเกลื่อนกลาด เขาเป็นผู้เหลือรอดเพียงไม่กี่คนที่หยิบเอาที่ปิดหูมาใส่ทันและแน่นหนา

   “ ฉันว่าเราคงต้องหาคนมาช่วยและบอกไปอาจารย์คนอื่นๆ คาบนี้เราเรียนต่อไม่ได้แล้วล่ะ  ดีนตอบคำถาม


   สถานะ จากจำนวนคนยี่สิบคนรวมทั้งอาจารย์ผู้สอน มีผู้รอดชีวิตเพียงห้าคนเท่านั้นเอง



✿.。.:* *.:。.✿



   เด็กห้าคนที่เหลือรอดจากเสียงร้องของแมนเดรกช่วยกันไปบอกอาจารย์และพากันพยุงคนสลบไปยังห้องพยาบาล 

   ศาสตราจารย์ฟลิตวิกที่ไม่มีสอนก็เข้ามาช่วยเหลือพร้อมกับฟังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปพลางๆ 

   มาดามพอมฟรีย์แทบจะสลบตามไปเมื่อเห็นจำนวนนักเรียนที่ต้องเข้าห้องพยาบาลมากกว่าสิบคนตั้งแต่เปิดเรียนวันแรก เธอไม่พอใจที่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเพราะมันดูเหมือนว่าอาจารย์ดูแลนักเรียนได้ไม่ดีพอ( ‘ฉันต้องรายงานดัมเบิลดอร์แน่ล่ะ ฉันค้านแต่แรกแล้วว่าล็อกฮาร์ตไม่เหมาะมาเป็นอาจารย์’ )


   เป็นครั้งแรกของวิชาแปลงร่างที่มีนักเรียนเข้าเรียนน้อยมากจนเห็นได้ชัด บ้านเรเวนคลอมากันครบทุกคนแต่ฝั่งทางกริฟฟินดอร์มีแค่ แฮร์รี่ ดีน และเชมัสเท่านั้น -- คนที่เหลือไม่ต้องพูดถึง มีเบลสคนเดียวที่ใส่ที่ปิดหูทันแต่ขยับไม่แน่นเลยสลบตามเฮอร์ไมโอนี่และคนอื่นๆไป 

   ริมฝีปากของศาสตราจารย์มักกอนนากัลบางเฉียบด้วยความไม่พอใจ เมื่อเธอฟังเรื่องที่แฮร์รี่เล่าจนจบว่าทำไมเด็กบ้านเธอถึงเหลือกันแค่สามคนเท่านั้น


   แม้จะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นแต่อาจารย์ก็ยังเริ่มสอนไปตามปกติและต้องเรียนหนักกว่าเดิม บทเรียนเริ่มยากขึ้นเมื่ออาจารย์ให้นักเรียนทั้งสองบ้านเปลี่ยนแมลงปีกแข็งให้เป็นกระดุม

   พยายามจนเกือบหมดชั่วโมง แฮร์รี่ก็สามารถเสกให้แมลงเป็นกระดุมเม็ดสีดำเงาสวยได้ตามต้องการ ดีนยังเสกได้ไม่สมบูรณ์เต็มที่เพราะยังเหลือปีกและขาบางส่วนงอกออกมา ส่วนเชมัสทำได้แค่ทำให้แมลงของตัวเองออกกำลังวิ่งเล่นไปมาบนโต๊ะและระเบิดโต๊ะไปอีกรอบเมื่อแมลงไม่ยอมอยู่เฉยให้เขาเสกคาถาใส่


   ระฆังตีดังบอกเวลาอาหารกลางวัน พวกเขาสามคนพากันแวะห้องพยาบาลอีกรอบเพื่อดูว่ามีใครฟื้นแล้วบ้างก่อนจะลงไปกินอาหารเที่ยง 

   คนที่ฟื้นแล้วมีเบลส เนวิลล์ กับเด็กฮัพเฟิลพัฟอีกสามคน ทั้งห้าคนใส่ที่ปิดหูไว้ทันแต่ไม่แน่นจึงฟื้นไวกว่าคนอื่นๆ มาดามพอมฟรีย์บอกว่าทุกคนจะฟื้นทันไปเรียนคาบถัดไป และเธอจะตักเตือนล็อกฮาร์ตแน่นอนเมื่อเขาฟื้นคืนสติ


   “ ฉันไม่คิดเลยว่าล็อกฮาร์ตจะทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้น  เบลสกัดไก่ทอดเต็มปากอย่างหัวเสีย “ ปีที่แล้วฉันโดนยานอนหลับเพราะเนวิลล์ ปีนี้ฉันสลบเพราะล็อกฮาร์ต...โถชีวิต 

   “ ไม่ได้มีนายคนเดียวเพื่อน เขาเกือบฆาตรกรรม นักเรียนยกห้อง  ดีนพูดอย่างสยดสยอง “ ตอนฉันเห็นพวกนายล้มและสลบคาที่ไหนจะศาสตราจารย์อีก ฉันเกือบเป็นลมตาม 

   “ ดีที่แมนเดรกต้นยังเล็กมาก เสียงเลยไม่เป็นอันตรายเท่าไหร่  แฮร์รี่ยกน้ำฟักทองดื่มอย่างอึดอัด “ แต่อย่ามีอย่างนี้อีกรอบจะดีกว่า 


   เด็กชายตั้งเป้าหมายอย่างแน่วแน่แล้วว่าเขาจะหลีกเลี่ยงล็อกฮาร์ตให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ แค่ที่เจอมาในวิชาสมุนไพรศาสตร์มันก็การันตีได้แล้วว่าผู้ชายคนนั้นเหมือนระเบิดเวลาหรือตัวปัญหาเดินได้ดีๆนี่เอง


   “ พวกผู้หญิงชอบลงไปได้ยังไงนะ  เบลสยังแค้นเคืองล็อกฮาร์ต

   “ ฉันก็เริ่มสงสัยเหมือนกัน  แฮร์รี่เห็นด้วย

   “ เพราะล็อกฮาร์ตหน้าตาดีไง  ดีนตอบ

   “ เฮ้อ  


   ไม่มีคำโต้แย้ง แค่หน้าตาดีอย่างเดียวแต่อย่างอื่นแย่เป็นเขาก็ขอผ่านดีกว่า 


   “ สะ สวัสดีฮะ  เสียงเล็กๆทักพวกเขาสามทั้งคนอย่างตะกุกตะกัก 


   แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นจากจานอาหารพบว่ามีเด็กผู้ชายตัวเล็ก สวมเนกไทสีแดงบ่งบอกว่าอยู่บ้านกริฟฟินดอร์เหมือนกับเขา มีผมสีน้ำตาลคล้ายหนู ถือกล้องถ่ายรูปแบบเวทมนตร์ที่มีบางส่วนคล้ายกับของมักเกิ้ล เด็กคนนั้นจ้องมองเขาราวกับว่าต้องมนตร์สะกด และเมื่อแฮร์รี่สบตาอีกฝ่ายก็หน้าแดงจัดทันที

   ยิ้มให้ไม่ได้ ถ้ายิ้มไปแล้วเป็นเหมือนจินนี่เขาต้องรู้สึกผิดกว่าเดิมแน่


   “ เอ้อ แฮร์รี่ใช่ไหมครับ ผม -- ผมชื่อ คอลิน ครีฟวีย์ ผมอยู่บ้านกริฟฟินดอร์เหมือนกับคุณฮะ คุณจะว่า -- ถ้าผมขอถ่ายรูปคุณ -- จะได้ไหมฮะ เด็กตรงหน้าพูดอย่างรวดเร็วแทบไม่หายใจ พร้อมยกกล้องขึ้นอย่างมีหวัง

   “ ..... ” 


   เป็นครั้งแรกที่แฮร์รี่ไม่รู้จะพูดอะไรกับคนตรงหน้าไปดี


   “ คือ ผมจะได้พิสูจน์ได้ว่าผมได้เจอคุณจริงๆ -- ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณฮะ ทุกคนเล่าให้ผมฟัง เล่าว่าคุณรอดมาได้ยังไงตอนที่คนที่คุณก็รู้ว่าใครพยายามฆ่าคุณ แล้วเขาหายไปยังไง แล้วก็ทุกๆอย่างด้วยฮะ แล้วทำไมคุณถึงมีรอบแผลเป็นรูปสายฟ้าที่หน้าผาก  


   เขาจับจ้องไปที่หน้าผากของแฮร์รี่ 


   “ เด็กที่อยู่ในหอนอนของผมบอกว่า ถ้าผมล้างรูปด้วยน้ำยาที่ถูกต้อง รูปภาพจะเคลื่อนไหวได้ด้วย -- ที่นี่ยอดไปเลยนะฮะ ผมไม่รู้มาก่อนเลยจนผมได้รับจดหมายจากฮอกวอตส์ พ่อผมเป็นคนส่งนมฮะ พ่อก็แทบไม่อยากเชื่อเหมือนกัน เพราะอย่างงี้ผมถึงต้องถ่ายรูปเยอะแยะจะได้ส่งไปให้พ่อดูที่บ้าน แล้วมันคงดีมากถ้าผมจะมีรูปถ่ายของคุณด้วย ถ้าเพื่อนคุณไม่ลำบากที่จะถ่ายรูปให้ ผมจะได้ไปยืนข้างคุณเผื่อคุณจะเซ็นรูปให้ผมด้วย    


   แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าเขาต้องตกใจกับคำพูดที่ยาวยืดเหมือนกับตอนที่เจอเฮอร์ไมโอนี่ครั้งแรกก่อนดี หรือเพราะอีกฝ่ายอยากถ่ายรูปและขอลายเซ็นเขาประหนึ่งเหมือนเขาเป็น ออแลนโด บลูม 

   ไม่อยากเสียมารยาทว่าเขาจับใจความที่รุ่นน้องพูดไม่ได้แม้แต่น้อย -- เขาเข้าใจแค่ว่า คอลินรู้เรื่องเขาเยอะ อยากขอถ่ายรูป เป็นรูปภาพเคลื่อนไหว เพื่อส่งรูปให้ที่บ้านดู และขอลายเซ็นด้วย

   ใช่หรือเปล่านะแล้วเขาควรตอบว่ายังไงดี


   “ ที่พูดยาวยืดเมื่อกี้เอาไปเขียนเรียงความได้เลยนะ  เบลสตวัดตาเฉียงๆขึ้นมอง “ นายน่าจะพูดช้าๆหน่อย พูดรวดแบบนั้นใครเขาจะไปฟังรู้เรื่อง แล้วนี่ไม่กินข้าวเที่ยง ไม่มีเรียนต่อหรือไงถึงได้มา -- ”

   “ ขอโทษฮะ! ” คอลินที่มองแฮร์รี่อย่างกระตือรือร้นอยู่ดีๆก็เปลี่ยนเปลี่ยนยืนตัวแข็งทื่อเมื่อเบลสจ้องกลับและพูดด้วย “ ผม -- ผมจะไม่พูดยาวๆ และจะไม่รบกวนพวกคุณตอนกินข้าวอีกแล้วฮะ 

   “ อ้าว... คอลิน! ” แฮร์รี่เรียกเมื่อรุ่นน้องที่อยากถ่ายรูปกับเขานักหนาสลายหายไปในทันควันเมื่อเบลสพูดด้วย

   “ อะไรของเด็กคนนั้นน่ะ  เบลสทำหน้างงเมื่อจู่ๆคอลินก็วิ่งหนีหายออกไปจากห้องโถง

   “ ไม่รู้/ไม่รู้  แฮร์รี่กับดีนตอบพร้อมกัน 

   “ เพราะหน้าเธอนั่นแหละ  เฮอร์ไมโอนี่ตอบ เธอทิ้งตัวนั่งข้างดีน

   “ หายดีแล้วเหรอ  ดีนหันไปถาม

   “ อือ...มึนนิดหน่อยแต่มาดามพอมฟรีย์บอกว่าเดี๋ยวก็หาย  เฮอร์ไมโอนี่ตอบ 

   “ หน้าฉันมันทำไม  เบลสยังแคลงใจอยู่

   “ เมื่อกี้เธอทำหน้าดุ หน้าเธอบ่งบอกเหมือนว่า แกทำฉันรำคาญถ้าแกยังพูดมากกว่านี้ฉันจะใช้ส้อมกระซวกพุงแกแน่ อะไรแบบนั้น  เธอบอกระหว่างตักของกินเข้าปาก

   “ จะบ้าเรอะ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย ฉันอารมณ์เสียจริงแต่ไม่ใช่เพราะเจ้าเด็กปีหนึ่งเมื่อกี้นะ 

   “ ก็หน้าเธอมันบอกแบบนั้นนี่ พวกเธอที่เหลือก็เห็นใช่มั้ย


   แฮร์รี่กับดีนส่ายหน้า พวกเขาคิดว่าเบลสก็หน้าปกติเหมือนกับทุกที่อาจจะแค่ดูนิ่งกว่าทุกครั้งเท่านั้นเอง


   “ เด็กผู้ชาย... ” เฮอร์ไมโอนี่กรอกตา และไม่พูดอะไรอีกระหว่างกินมื้อเที่ยงให้อิ่มเร็วขึ้นเพื่อที่จะได้ไม่เข้าคาบต่อไปสาย



✿.。.:* *.:。.✿



   เด็กทั้งสี่พากันเดินมาถึงชั้นเรียนของล็อกฮาร์ต(เป็นครั้งแรกที่เขานึกอยากโดดเรียนจริงๆ) 

   เฮอร์ไมโอนี่โดนเพื่อนทั้งสามที่สามัคคีอยากนั่งข้างหลังปล่อยให้เธอไปนั่งข้างหน้าแค่คนเดียว

   แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าเฮอร์ไมโอนี่เชื่อจริงๆ ว่าล็อกฮาร์ตเก่งอย่างที่โอ้อวดหรือเธอแค่พยายามมองหาข้อดีและแก้ตัวให้อาจารย์คนใหม่กันแน่ ดูเหมือนเธอจะไม่คิดว่าที่สลบไปเกือบยกชั้นจะเป็นความผิดของล็อกฮาร์ต


   ล็อกฮาร์ตยืนอยู่หน้าชั้นเรียนก่อนแล้ว เขารอให้นักเรียนเดินเข้ามาในชั้นและนั่งลงให้เรียบร้อย เขากระแอมไอเสียงดังทำให้เสียงพูดคุยแต่แรกเงียบกริบ และยื่นมือหยิบหนังสือของเนวิลล์เรื่อง เดินทางไปกับโทรลล์ ชูขึ้นให้เห็นรูปภาพหน้าปกของเขาทั่วชั้นเรียน 


   “ ฉัน -- ล็อกฮาร์ต ชี้ไปยังรูปภาพหน้าปกพร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตา กิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต เหรียญตราแห่งเมอร์ลินขั้นสาม สมาชิกกิตติมาศักดิ์ของสันนิบาตต่อต้านอำนาจมืด และผู้ชนะรางวัลยิ้มมีเสน่ห์ที่สุดของนิตยสาร แม่มดรายสัปดาห์ ถึงห้าครั้ง -- ฉันจะไม่พูดเรื่องนั้นหรอก เพราะฉันไม่ได้จัดการกับผีสาวแบนชีแห่งแบนดอนด้วยการยิ้มให้หล่อนนะ


   เหมือนว่าเขาจะรอให้ทุกคนหัวเราะ แต่มีแค่สองสามคนที่ยิ้มแหยๆ ส่วนคนที่เคยเจอฤทธิ์ของเขาไปเมื่อเช้าให้ยิ้มคงยิ้มไม่ลงเท่าไหร่


   “ ฉันเห็นว่าพวกเธอทุกคนซื้อหนังสือฉันครบชุด -- ดีมาก ฉันคิดว่าวันนี้เราจะเริ่มต้นด้วยคำถามเล็กๆน้อยๆ นะ ไม่ต้องวิตกหรอกแค่ตรวจดูว่าเธออ่านหนังสือดีแค่ไหน จำได้แค่ไหน... 


   อาจารย์คนใหม่เดินแจกกระดาษทดสอบให้ครบทุกโต๊ะแล้วเดินกลับไปที่หน้าชั้น 


   “ พวกเธอมีเวลาสามสิบนาที เริ่มได้ -- เดี๋ยวนี้เลย 


   เมื่อได้กระดาษคำถามแล้วแฮร์รี่ก็ก้มลงอ่าน



   1. สีโปรดของกิลเดอรอย ล็อตฮาร์ตคือสีอะไร
   2. จงบอกถึงความใฝ่ฝันที่แอบซ่อนไว้ของ กิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต
   3. ในความเห็นของนักเรียน อะไรคือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของกิลเดอรอย ล็อกฮาร์ตจนถึงปัจจุบัน

   และคำถามยาวต่อไปเรื่อยๆอีกสามหน้าจนถึงข้อสุดท้าย

   54. วันเกิดของกิลเดอรอย ล็อกฮาร์ตคือวันไหน และอะไรคือความฝันของเขา



   นับจากข้อสอบวิชาประวัติศาสตร์แล้ว ก็มีครั้งนี้นี่เองที่แฮร์รี่รู้สึกได้ว่าหัวสมองเขาว่างเปล่าไม่สามารถหาประโยคหรือถ้อยคำเขียนตอบลงไปได้แม้แต่น้อย ลองหันมองไปรอบห้องก็มีหลายคนที่คิดเหมือนกัน สายตาหลายคู่มองสบกันและเข้าใจกันโดยไม่ต้องมีคำพูด แม้บางคนแฮร์รี่จะไม่เคยคุยด้วยแต่ความนึกคิดที่สื่อออกมาทางแววตามันทำให้เขารู้ว่ามีเพื่อนที่คิดเหมือนกันเยอะแยะ

   คำถามบ้าบออะไรวะ

   สายตาที่บอกแบบนั้นมีมากกว่าครึ่งห้องอย่างชัดเจน


   ครึ่งชั่วโมงต่อมา ล็อกฮาร์ตเก็บกระดาษทดสอบไปพลิกดูอย่างรวดเร็ว 


   “ จุ๊ จุ๊ -- พวกเธอไม่กี่คนจำได้ว่าสีโปรดของฉันคือสีม่วงดอกไลแลคที่ฉันบอกไว้ในหนังสือหนึ่งปีกับเยติ  แล้วพวกเธอบางคนต้องอ่านเที่ยวไปกับมนุษย์หมาป่า ให้ดีกว่านี้ ฉันบอกไว้ชัดเจนในบทที่ 12 ว่าของขวัญวันเกิดในฝันของฉันคือความปรองดองระหว่างผู้มีเววทมนตร์กับผู้ไม่มีเวทมนตร์ -- แม้ว่าฉันจะไม่ปฏิเสธเหล้าวิสกี้ไฟตราอ็อกเดนก็ตาม  เขาหลิ่วตาแบบมีเลศนัยให้กับทุกคน


   เบลสคว่ำปากด้วยท่าทีหมั่นไส้ซะเต็มประดา ดีนมองหน้าล็อกฮาร์ตอย่างอึ้งๆ เชมัสกับรอนที่นั่งแถวหน้าพากันกุมท้องเพราะกลั้นขำ มีแค่ไม่กี่คนที่ตั้งใจฟังที่ล็อกฮาร์ตพูดอย่างตั้งอกตั้งใจและมีความสุข


   “ แต่คุณเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ รู้ถึงความใฝ่ฝันลับๆของฉันว่าฉันต้องการขจัดความชั่วร้ายให้หมดไปจากโลกนี้ และต้องการจัดการให้น้ำยาบำรุงผมของฉันวางตลาดให้แพร่หลาย -- ดีมาก! เธอได้คะแนนเต็มเลยล่ะ เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ เธออยู่ไหน  


   พวกเขาสามคนพร้อมใจกันถลึงตาใส่เฮอร์ไมโอนี่เมื่อได้ยินว่าเธอได้คะแนนเต็มแถมยังยกมือขึ้นอย่างสั่นเทา (แม้เธอจะไม่เห็นว่าพวกเขาถลึงตาใส่ก็ตาม)


   “ ยอดเยี่ยมจริงๆ ให้บ้านกริฟฟินดอร์สิบแต้ม  ล็อกฮาร์ตยิ้มหน้าบาน “ ทีนี้เราก็เข้าเรื่องกันได้ 


   เขาก้มลงไปหลังโต๊ะ กรงนกใบใหญ่ที่มีผ้าคลุมขึ้นมาวาง


   “ ขอเตือนเอาไว้ก่อน วิชานี้เป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องให้เธอรู้จักต่อสู้กับสัตว์ที่ร้ายกาจที่สุดในโลกพ่อมดแม่มด! เธออาจรู้สึกว่ากำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่เธอกลัวมากที่สุดในห้องนี้ ให้รู้เอาไว้ทั่วกันเลยว่าจะไม่มีอันตรายอะไรเกิดขึ้นกับพวกเธอตราบที่ฉันยังอยู่ สิ่งเดียวที่ฉันขอคือให้พวกเธออยู่ในความสงบ 


   จากเหตุการณ์เมื่อเช้าในคาบเรียนวิชาสมุนไพร แฮร์รี่ก็ไม่รู้สึกตื่นเต้นหรือแทบไม่เชื่อถืออะไรใดๆ ในตัวอาจารย์ใหม่คนนี้อีกแล้ว -- คงตั้งแต่เขาเชิญชวนให้เด็กนักเรียนจับฝักของต้นเทนทาคูเลอะที่มีพิษ 

   แฮร์รี่คิดว่าคงจะดีกว่านี้ถ้าเป็นอาจารย์สเนปมาสอนแทน ข่าวลือที่ว่าสเนปอยากเป็นอาจารย์สอนป้องกันตัวจากศาสตร์มืดใจจะขาดนั้น แฮร์รี่อยากให้มันเป็นจริงเดี๋ยวนี้เลย แม้สเนปจะน่ากลัวแต่เขาต้องได้ความรู้มากกว่าตอนนี้แน่ๆ


   “ ฉันต้องขอไม่ให้พวกเธอร้องกรี้ดนะ  ล็อกฮาร์ตบอกเสียงต่ำและกระชากผ้าคลุมกรงนั้นออก “ เพราะจะทำให้มันโกรธ 


   พิกซี่...? 

   พิกซี่จริงๆเขาไม่ได้มองผิดไป มันตัวเล็กมีผิวสีน้ำเงินสด ใบหน้าแหลม มีเสียงแหลมสูงร้องเหมือนเสียงนกแก้ว ทันทีที่เปิดกรงพวกมันส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวและวิ่งพล่านเหมือนจรวดลำเล็กไปมารอบกรง


   “ ใช่แล้ว  ล็อกฮาร์ตทำสุ้มเสียงแบบละครสยองขวัญ เขาพยายามทำให้นักเรียนตื่นเต้นและหวาดกลัว “ พิกซี่ จากคอร์นวอลที่เพิ่งจับได้เมื่อไม่นานมานี้ 


   ไม่มีอะไรจะเข้ากับสถานการณ์นี้ไปกว่า ภาพใบไม้ปลิว ลมพัดผ่าน หรือจุดไข่ปลา อย่างในหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นที่แฮร์รี่เคยอ่านมาหลายเล่ม มันมักมีในฉากที่ทุกคนพูดไม่ออก เจอเรื่องคาดไม่ถึงหรือมุกแป้ก

   ตอนนี้ก็เช่นกัน 

   มีคนหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป เมื่อมีคนเริ่มก็มีคนตาม หลายคนไม่คิดอย่างที่ล็อกฮาร์ตพยายามทำให้คิดแม้แต่น้อย


   “ พวกเธออย่าเพิ่งมั่นใจเลย! ล็อกฮาร์ตเสียงสูง เขาสั่นนิ้วใส่เด็กนักเรียนที่พากันหัวเราะอย่างหงุดหงิด เจ้าตัวเล็กนี่อาจฉลาดแกมโกงและชั่วร้ายอย่างที่เธอคาดไม่ถึงก็ได้  ดูซิว่าพวกเธอจะจัดการกับพวกมันยังไง!


   เหมือนเกิดอาการเดจาวู หรือ ที่หมายถึงว่าเหตุการณ์นั้นๆเคยเกิดขึ้นมาแล้ว -- มันต่างกันแค่จากในเรือนกระจกหมายเลขสามเป็นในห้องเรียน และจากต้นแมนเดรกเป็นกรงพิกซี่

   เมื่อล็อกฮาร์ตเปิดกรงออก ก็เกิดความโกลาหลไปทั่ว 

   บรรดาพิกซี่พุ่งออกมาจากทุกทิศทางเหมือนจรวด พิกซี่สองตัวพุ่งเข้าหาเนวิลล์คว้าหูทั้งสองข้างเอาไว้แล้วยกลอยขึ้นไปในอากาศ บ้างวิ่งชนหน้าต่างออกไปจนเศษกระจกที่แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงหล่นมาใส่นักเรียนที่นั่งแถวหลังสุด บางส่วนก็กระเด็นมาโดนพวกเขา ที่เหลือพากันร่วมมือทำลายห้องเรียนเหมือนกับพายุที่พัดกระหน่ำ คว้าขวดหมึกสาดกระเซ็นไปทั่วห้อง ฉีกกระดาษเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ฉีกรูปภาพจากกำแพง โยนหนังสือและกระเป๋าออกไปนอกหน้าต่าง นักเรียนต้องพากันหลบซ่อนอยู่ใต้โต๊ะเรียน มีแค่เนวิลล์คนเดียวที่ห้อยต่องแต่งบนโคมไฟ


   “ ฉันบอกแล้วว่าเจ้าพวกนี้ร้ายกาจมาก! ดูฉันนะ!  ล็อกฮาร์ตตะโกน ม้วนแขนเสื้อยกไม้กายสิทธิ์แล้วตะเบ็งคาถา “ เพสกิพิกซี่ เพสเตอร์โนมี่ 


   มันไม่เกิดผลอะไรทั้งนั้น พิกซี่ตัวหนึ่งฉกไม้กายสิทธิ์ของล็อกฮาร์ตแล้วโยนออกไปนอกหน้าต่าง ทำให้เขาต้องวิ่งหลบไปอยู่ใต้โต๊ะ เป็นเวลาเฉียดฉิวก่อนที่เนวิลล์จะหลุดจากโคมไฟและหล่นลงมา


   “ หนีเหอะ!  เบลสว่าอย่างหัวเสียพร้อมกับปัดพิกซี่ที่มาวุ่นวาย “ ฉันไม่อยู่แล้ว ไอ้พวกนี้และไอ้หมอนั่นกำลังทำให้ฉันเป็นบ้า! 

   “ จะหนีเหรอ เราจะไม่ช่วยศาสตราจารย์เขาเหรอ  เฮอร์ไมโอนี่คลานกลับมาหาพวกเขาที่อยู่เกือบท้ายสุดของห้องค้านขึ้น

   “ ไม่สนแล้วโว้ยย 

   “ อยู่นิ่งๆ  แฮร์รี่บอกเฮอร์ไมโอนี่ เขาใช้หนังสือเล่มโตของล็อกฮาร์ตปัดพิกซี่ตัวหนึ่งที่เริ่มจะทึ้งผมเพื่อนเขา

   “ ออกจากห้องเรียนกันเลย ฉันก็ทนไม่ไหวแล้ว!  ดีนยื้อยุดกระเป๋าตัวเองคืนมาจากพิกซี่ได้ ตามด้วยคำสบถที่ไม่ค่อยได้ฟังกันบ่อยนัก

   “ แต่อาจารย์... ”

   “ เขาปล่อยพิกซี่เองก็ให้เขาจับเองสิ เมื่อเช้าก็ทีนึงแล้ว  แฮร์รี่บอกอย่างหัวเสียเมื่อเฮอร์ไมโอนี่ยังห่วงอะไรไม่เข้าเรื่อง


   เสียงระฆังดังขึ้นบอกว่าหมดเวลา นักเรียนพากันกรูออกไปจากเหมือนคนบ้า พวกเขาสี่คนฉุดกระชากพากันออกมาจากพายุความวุ่นวายที่ชื่อว่าพิกซี่ -- นักเรียนในห้องพากันวิ่งมายังห้องโถงใหญ่เกือบทั้งหมด ทุกคนหอบแฮ่กเมื่อหนีพ้นออกมาจากห้องนั้นได้

   ศาสตราจารย์แคทเทิลเบลินที่เหมือนจะสอนเสร็จก็ผ่านมาเจอกับสภาพนักเรียนที่เหมือนหนีตายกับอะไรสักอย่างมาก็ถามอย่างสงสัย


   “ ไปเจออะไรกันมาล่ะเด็กๆ ทำเหมือนวิ่งหนีหมาไล่กัดกันเลยนะแต่ละคน 

   “ ไม่เหมือนหรอกครับ ใช่เลยต่างหาก  เบลสตอบอย่างหงุดหงิด “ เปลี่ยนจากหมาเป็นพิกซี่ครับ ล็อกฮาร์ตเพิ่งให้เราทำสงครามกับพิกซี่มาเมื่อกี้เลย 

   “ พิกซี่เรอะ  แม้แต่ศาสตราจารย์แคตเทิลเบลินที่ดูสบายๆตลอดเวลาก็เปลี่ยนสีหน้าได้เมื่อเด็กๆพูดถึงล็อกฮาร์ต “ เดี๋ยวฉันไปดูให้แล้วกันนะ หวังว่าเจ้าจิ๋วพวกนั้นจะไม่จับเขาโยนออกนอกหน้าต่าง แม้ฉันจะหวังไว้แบบนั้นอยู่ลึกๆก็เถอะ 


   แฮร์รี่เห็นด้วยกับความคิดของอาจารย์ประจำวิชาสัตว์วิเศษ ถ้าพิกซี่เหล่านั้นจับล็อกฮาร์ตโยนออกนอกหน้าต่างแทนกระเป๋าของพวกเขาก็คงจะดี




TBC.
✿.。.:* *.:。.✿


*เทนทะคูเลอะมีพิษ (Venomous Tentacula) : หรือองุ่นที่เคลื่อนที่ได้ (Mobile Vines) มีมูลค่าในท้องตลาดสูง ใบของเทนทะคูเลอะมีพิษหนึ่งใบ มีราคาถึง 10 เกลเลียน เป็นต้นไม้ที่สีแดงคล้ำ ใบสีเขียว จะมีฟันงอกออกมาเมื่อเติบโตเต็มวัย มักใช้เถาวัลย์เลื้อยจับเหยื่อที่เข้ามาอยู่ใกล้ และเก็บสะสมพิษอยู่ที่ยอดแหลมของต้นและหน่อ ถ้าหากถูกพวกมันกัดเข้าพิษจะซึมเข้าสู่ร่างกายทันที อาจมีผลร้ายแรงถึงขั้นทำให้เสียชีวิตได้ เมื่อถูกต้นเทนทะคูเลอะมีพิษพยายามบีบรัดให้ใช้มือฟาดลงไปเต็มแรง ต้องใส่ถุงมือป้องกันเท่านั้น หรือใช้คาถาดิฟฟินโดเพื่อทำให้ใบหรือเถาวัลย์ของเทนทะคูเลอะมีพิษฉีกขาดออกจากกัน 
[Note - 
ลฟินสโตน เออร์ควอร์ต สามีของศาสตราจารย์มักกอนนากัล เสียชีวิตลงจากอุบัติเหตุที่ถูกต้นเทนทะคูเลอะมีพิษกัดจ้าา]

**เยติ (Yeti) : หรือ มนุษย์หิมะ เป็นชื่อที่ใช้เรียกสัตว์ประหลาดชนิดหนึ่ง ในความเชื่อของชาวเชอร์ปา(ชนพื้นเมืองแถบเทือกเขาหิมาลัย) ไปถึงมองโกเลียและรัสเซีย ว่าเยติมีลักษณะคล้ายมนุษย์ผสมกับลิไม่มีหาง มีขนปกคลุมตามตัวทั้งสีน้ำตาล สีดำหรือสีเทา ใบหน้ามีสีคล้ำ มีเสียงร้องที่น่าสะพรึงกลัว แต่มักมีนิสัยสงบเสงี่ยม มีลักษณะคล้ายกับบิ๊กฟุต ทางทวีปอเมริกาเหนือ



✿.。.:* *.:。.✿

...Writer...


ระหว่างแต่งไรต์ก็สัมผัสได้ถึงความวุ่นวายเมื่อล็อกฮาร์ตปรากฎตัวขึ้น ฮ่าๆๆๆ

ไรต์ชอบล็อกฮาร์ตในหนังมากกว่าในหนังสือนะคะ
ไรต์ว่าน่ารำคาญแต่ก็น่ารักด้วยมากกว่า
แต่ตอนอ่านนี่น่ารำคาญจนบรรยายไม่ถูกจริงๆ




ล็อกฮาร์ต : อยาก...จับเอาเธอนั้นไปลอยทะเล ~♫ ♪



อัพครั้งแรก : 7/12/2561
แก้ไขครั้งล่าสุด : 6/4/2562

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

1,298 ความคิดเห็น

  1. #1242 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 22:56

    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ ฮื่อ เราชอบแฟนฟิคเรื่องนี้ของคุณมากๆเลยค่ะ :']

    #1242
    0
  2. #1188 KIIJS (@lemontea__) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 01:52
    ปวดหัวเลย
    #1188
    0
  3. #1167 Luna0001 (@Luna0001) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 03:54
    โยนมันเลยยยยยยย
    #1167
    1
    • #1167-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      28 เมษายน 2562 / 08:47
      ล็อกฮาร์ตคือสีสันอย่างหนึ่งนะคะ...!
      #1167-1
  4. #378 gunnyza (@gunnychanyanuch) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 18:33
    ล็อกฮาร์ต เฮ้อ...
    #378
    1
    • #378-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      15 ธันวาคม 2561 / 22:23
      เฮ้อ....ด้วยคนค่ะ
      #378-1
  5. #348 licey (@licey) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 16:33
    ล็อกฮาร์ทเหมือนตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้ จะทำอะไรเมื่อไหร่ก็ไม่รู้.....
    #348
    1
    • #348-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      8 ธันวาคม 2561 / 20:30
      แถมแต่ละอย่างที่ทำก็สร้างความเดือดร้อนซะเหลือเกิ้นนน
      //ทำแล้วไม่รู้สึกผิดซะด้วย เฮ้ออ
      #348-1
  6. #347 wal_5678 (@wal_5678) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 22:38

    แปะป้าย ล็อกฮาร์ทห้ามเข้าเรือนกระจก เอาไปแปะทุกที่เลยนะ


    นี่ก็ชอบล็อกฮาร์ทในหนังมากกว่าในหนังสือเหมือนกัน แต่ชอบที่สุดก็ล็อกฮาร์ทหลังไปทัวร์ห้องแห่งความลับ

    #347
    1
    • #347-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      8 ธันวาคม 2561 / 09:22
      ไรต์ขำก๊ากเลยค่ะ ที่รี้ดบอกว่าชอบสุดหลังไปทัวร์ห้องแห่งความลับ
      ตอนเขาแจกลายเซ็นที่เซนต์มังโกไรต์ว่านั่นตลกมากก
      //ความเป็นคนดังมันเข้าเส้น
      #347-1
  7. #346 hoshijung (@fatin-creammy) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 22:25
    ปล่อยแม่งตกหน้าต่างไปเลยคนอะไรไม่รู้หลงตัวเองเซดริก เดรโกแล้วก็ ทอม ริดเดิ้ลยังหล่อกว่าเลย
    #346
    4
    • #346-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      8 ธันวาคม 2561 / 09:19
      ตามหนังสือล็อกฮาร์ตก็พอเทียบชั้นได้อยู่แหละค่า
      คนเราก็ต้องมีนิสัยแย่ๆบ้างเนอะ//ล็อกฮาร์ตอาจจะมีเยอะหน่อย
      รี้ดอย่าโมโหไปเลยนะคะะ ><
      //ขอบคุณที่อ่านและคอมเม้นค่าา
      #346-1
    • #346-3 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      8 ธันวาคม 2561 / 12:24
      งั้นรี้ดจับแขนนะคะ เดี๋ยวไรต์จับขา
      เราจะช่วยกันเหวี่ยงให้ลงทะเลสาบไปอยู่กับหมึกยักษ์นะคะ หุหุ
      #346-3
  8. #345 Jarynn (@Jarynn) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 21:34
    ตั้งแต่เด็กจนโตทั้งในหนัง ทั้งนิยายจนถึงฟิคล็อกฮาร์ทก็น่ารำคาญเหมือนเดิม555555555555
    #345
    1
    • #345-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      7 ธันวาคม 2561 / 21:57
      ล็อกฮาร์ตเหมาะกับบทแบบนี้แหละค่ะ
      ไรต์แต่งเองไรต์ก็ทำใจให้ล็อกฮาร์ตดีแบบปกติอย่างคนอื่นไม่ได้เลยจริงๆ
      //คาแรคเตอร์เขาชัดเจนเหมือนดู 4k
      #345-1
  9. วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:56
    จะฟิคแฮร์รี่กี่เรื่อง ล็อกฮาร์ทก็ยังคงน่ารำคาญ 555555 ถ้าสเนปเป็นคนสอนจะดีกว่านี้จริงๆค่ะ
    #344
    1
    • #344-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      7 ธันวาคม 2561 / 21:54
      ไรต์ก็คิดแบบนั้น ไรต์ยังคิดว่าไม่เคยมีเรื่องไหนที่ล็อกฮาร์ตจะออกมาดีอย่างเขาเลย
      พอมาเขียนเองไรต์ก็เข้าใจว่า ไรต์ทำใจเขียนให้ออกมาเป็นคนดีไม่ลงจริงๆ
      //จงเป็นคนที่น่ารำคาญต่อไปป
      //ขอบคุณที่อ่านและคอมเม้นนะคะ ><
      #344-1
  10. #343 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:41

    แล้วเนวิลละ ลืมเขาแล้วหรือไรรรร 55555555

    #343
    1
    • #343-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      7 ธันวาคม 2561 / 21:53
      เนวิลล์วิ่งตามออกมาติดๆโดยที่ไรต์ไม่ต้องบรรยายค่ะ 55555
      #343-1
  11. #342 neyjin (@neyjin) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:26
    อยากจะจับ จับเอาเธอนั้นไปลอยน้ำ(พร้อมกดหัวให้สำลักตาย)&#128566;&#128528;&#128529;
    #342
    1
    • #342-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      7 ธันวาคม 2561 / 20:31
      อย่าค่ะ!
      .
      .
      .
      อย่าช้าค่ะ ทำไปเลย ฮ่าๆๆ
      #342-1
  12. วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:15
    ล็อกฮาร์ทนี้ตัวพาความวุ่นวายที่แท้ทรู=_=
    #341
    1
    • #341-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      7 ธันวาคม 2561 / 20:23
      ทำอะไรก็ผิดนี่แหละคือล็อกฮาร์ต
      ซาร่าหนึ่งแผงยังช่วยไม่ได้เลยย
      #341-1
  13. #340 ท่านคาร์ล (@Yumin1993) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:09
    ไม่ค่อยมีบทคุณกระรอกเลยตอนนี้ งื้อ รอรักและหลงไรต์ที่เขียนเรื่องนี้มาก ปอลอ.ล็อกฮาร์ทไปไกลจากแฮรี่คนคูลของเค้าน๊า&#161;&#9671;&#161;
    #340
    1
    • #340-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      7 ธันวาคม 2561 / 20:21
      ช่วงเปิดเทอมบทคุณแม่กระรอกจะน้อยหน่อยค่ะอย่างที่เห็นในปีหนึ่ง
      ปีสองจะมีบทคุณแม่แน่นอน แต่ต้องรอก่อนนะคะ คุณแม่จะโบกหางปกป้องลูกจากล็อกฮาร์ตเอง!
      ปอลอ. เหมือนโดนผู้อ่านมาสารภาพรัก ไรต์เขิลมากมาย //อายจนตัวอ้วนกลม
      //ขอบคุุณที่เลือกเข้ามาอ่านและคอมเม้นมากเลยนะคะ ><
      #340-1
  14. วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:09
    ตัวพาซวยที่แท้ทรูก็ล็อกฮาร์ตนี่ล่ะว้าา~~ สำหรับเราไม่ว่าจะในหนังสือหรือในหนัง ล็อกฮาร์ตก็ยังเป็นคนที่เรารำคาญอยู่ดีค่ะ!
    #339
    3
    • #339-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      7 ธันวาคม 2561 / 20:18
      ไรต์ว่าในหนังออกแนวตลกมากกว่าน่ะค่ะ เวลาทำอะไรผิดแล้วโก๊ะๆ
      แม้มันจะไม่ได้น่าเอ็นดูเลยก็ตาม หึหึ
      #339-1
    • #339-3 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      7 ธันวาคม 2561 / 20:25
      ไรต์เห็นด้วยค่ะ
      แม้ไรต์จะเอ็นดูบ้าง แต่ที่ไรต์ไม่ชอบกว่าการทำเป็นเก่งคือการขโมยงานคนอื่นหรือความคิดคนอื่นมาเป็นของตัวเอง
      อ่านดีๆแล้วหมั่นไส้ปู่อัลบัสที่ยอมจ้างล็อกฮาร์ตมาสอนแหละ!! //หมั่นไส้จริงๆ
      #339-3
  15. #338 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:03

    รู้สึกอยากถอดรองเท้าแล้วตบหน้าล็อกฮาร์ตจัง หนูเฮริ์ม ตาสว่างได้แล้วลูก!!
    #338
    1
    • #338-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      7 ธันวาคม 2561 / 20:17
      อยากถามว่าความมั่นหน้านี้ท่านไปได้แต่ใดมา 55555
      อยู่ในช่วงหลงผิด ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะตาสว่างค่ะ //เปิดเพลงพี่ๆวงโมเดิร์นด็อกให้ฟัง
      #338-1
  16. #337 annaly chan (@annaly_swe) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 19:56
    ล็อกฮาร์ตมาสอนเพิ่มความวุ่นวาย55
    #337
    2
    • #337-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      7 ธันวาคม 2561 / 20:01
      วุ่นวายตั้งแต่คาบแรกของวันและคาบสุดท้ายของวัน

      แฮร์รี่ : ผมไม่อยากเจอเขาอีกแล้วล่ะ
      #337-1
    • #337-2 hoshijung (@fatin-creammy) (จากตอนที่ 40)
      7 ธันวาคม 2561 / 22:27
      โอลิเวีย : เห็นไหมฉันบอกแล้ว
      #337-2
  17. #336 ploywendy (@ploywendy) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 19:48
    หมั่นไส้อีตาล็อกฮาร์ต ปล.เป็นกำลังใจให้ค่ะไรท์
    #336
    1
    • #336-1 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 40)
      7 ธันวาคม 2561 / 20:01
      ขอบคุณมากเลยค่ะ ><
      #336-1