[Diabolik lover] love is science

ตอนที่ 12 : พบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    13 ม.ค. 63

โรงเรียนมัธยมเรียวเทย์ จิซาคุก็มากับพวกซากามากิเหมือนเดิมเช่นทุกวัน เธอสามารถใช้ชีวิตกับพวกแวมไพร์ได้โดยที่ยังไม่โดนกัด มันช่างน่ามหัศจรรย์มากๆ แต่ใช่ว่าพวกซากามากิจะไม่สนใจในตัวเธอ 

"อยากกินเลือดฉันขนาดนี้เชียวหรอ"

"น่าจี้จัง ฉันคอแห้งอยู่นะ"

"ตู้กดน้ำก็มีนี่"

"ไม่เอาน่า อย่าเล่นตัวเลย เลือดเธอน่ะมันต้องมีอะไรที่พิเศษแน่ๆเลยล่ะ"

ประโยคหลังไรโตะพูดแบบกระซิบข้างหูเธอ

"คือกินเลือดฉันแล้วทำให้ได้Aทุกวิชาไรงี้หรอ"

"ต่อปากต่อคำเก่งจริงนะ"

ไรโตะมองหญิงสาวตรงหน้าแล้วเหมือนจะคิดอะไรได้ จู่ๆเขาก็ลากแขนจิซาคุเข้าห้องห้องนึงในโรงเรียน

"แกร๊ก"

"จะทำอะไรน่ะ!"

"ถึงจะเคยเห็นสิ่งสุดยอดฝีมือเธอมาแล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะยอมปล่อยเธอไปนะ จี้จัง~"

จิซาคุไม่ตอบอะไรไรโตะ ไรโตะเดินเข้ามาล็อคตัวเธอเขาพร้อมที่จะฝังเขี้ยวลงบนต้นคอเธอได้ทุกเมื่อ

"ต้นคอที่ยังไม่มีรอยเขี้ยวงั้นหรอ"

เขาเกลี่ยผมสีแดงตรงต้นคอเธอออก

"ของได้มาง่ายๆน่ะไม่ชวนให้ตื่นเต้นเลยนะ"

"ก็รู้ แต่มันทนไม่ไหวแล้วล่ะ"

เขาโน้มตัวลงมาหาเธอ เขาค่อยๆสูดกลิ่นกายหญิงสาวอย่างช้าๆเป็นการเรียกน้ำย่อย

"จะกินล่ะนะ"

เขาแยกเขี้ยวออก เตรียมฝังมันลงที่คอของจิซาคุ

"เปรี๊ยะ!"

"โอ๊ย!!!"

เสียงอะไรซักอย่างที่เหมือนเสียงช็อตไฟฟ้าดังขึ้นตามมาด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ไรโตะเขยิบออกห่างจากตัวเธอเขาเอามือกุมท้องที่มีรอยไหม้ตรงเสื้อนิดๆ

"จี้จัง เมื่อกี้"

"ก็ไม่ได้ทำมาแค่ของยุยอันเดียวนี่"

"ร้ายนักนะ"

"ไม่ไหวไม่ไหว นายน่ะจะดูถูกฉันเกินไปล่ะมั้งเนี่ย"

เธอชูเครื่องช็อตไฟฟ้าทำเองขึ้นมา เธอเดินมาผลักไรโตะให้พ้นทางแล้วสับเท้าผ่านหน้าเขาไป 

"เดี๋ยวจะเข้าห้องสายนะ เร็วเข้าสิไรโตะ"

ไรโตะมองตามหลังหญิงสาวไปด้วยท่าทางเจ็บใจ

'ไอ้สีหน้าที่บอกว่าเปล่าประโยชน์นั่นมันอะไรกัน'


จิซาคุเดินออกมาจากห้องวิทยาศาสตร์ในสภาพเหนื่อยหอบ ขณะที่กำลังเดินกลับห้องเธอก็รู้สึกเหมือนชนกับใครเข้า

"นี่เธอ! ระวังๆหน่อยสิ"

ผู้ชายตัวสูงใหญ่ ผมสีน้ำตาลตวาดใส่จิซาคุ

"น่าๆยูมะ ใจเย็นๆสิเสียงดังไปแล้วนะ"

ชายหนุ่มผมสีทองท่าทางร่าเริงเตือนผู้ชายคนนั้น

"ไปเถอะยูมะ เดี๋ยวรุกิรอนะ"

แล้วเขาก็ลากคนที่ชื่อยูมะไป แล้วหันมาขยิบตาให้จิซาคุ 

"พวกมุคามิ"

เสียงทุ้มๆดังมาจากข้างหลังจิซาคุ

"เรย์จิ?"

"เรียกชื่อผมถูกซักทีสินะ"

"เดี๋ยวก็กลับไปเรียกผิดใหม่อยู่ดี สบายใจเถอะ"

"เหอะ!"

"แล้วมุคามินี่ใครหรอ ให้เดา แวมไพร์ถูกมั้ย"

"ใช่ อย่าไปยุ่งกับพวกนั้นเชียวนะครับ"

"คนไม่ดีงั้นหรอ"

จิซาคุถามเรย์จิแต่เรย์จิไม่ตอบอะไรเธอกลับมา จิซาคุเหล่มองคนตัวสูงข้างๆเธอ

"เป็นห่วงล่ะสิ"

"ไม่ครับ"

"จริงอ่ะ"

"ไปเรียนได้แล้วมั้งครับ"

เรย์ไล่จิซาคุไปห้องเรียน แล้วประตูห้องวิทย์ก็เปิดออก ไรโตะเดินออกมาด้วยท่าทาง

"มาทำอะไรงั้นหรอครับ"

"อยาก กินเลือดจี้จังจะแย่อยู่แล้ว"

"มาทำเรื่องแบบนั้นในโรงเรียนเนี่ย มันไม่ดีนะครับ แล้วนั่นรอยอะไรน่ะ"

"เครื่องช็อตไฟฟ้า"

สิ้นเสียงไรโตะเรย์จิแทบกลั้นขำไม่อยู่ ปกติไม่มีหญิงสาวคนไหนรอดพ้นมือไรโตะได้แท้ๆ แต่เธอคนนี้ทำได้สินะ นอกจากจะมีรอยยิ้มที่น่าหลงไหลแล้วความรอบรู้ของเธอก็น่าหลงไหลพอๆกัน จากความหมั่นไส้ในตอนแรกมันเริ่มก่อตัวเป็นความชอบขึ้นมาทันที

'เธอน่ะ ชักน่าสนใจเกินไปแล้วนะ ซารายะชิกิ จิซาคุ'






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

181 ความคิดเห็น

  1. #153 Focus2019 (@Focus2019) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 10:52

    จี้จังโหดมากจ้าาาา

    #153
    0
  2. #35 polytome (@polytome) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 13:18
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #35
    0
  3. #34 sa5sa5sa (@sa5sa5sa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 10:32

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #34
    0
  4. #33 patcharaporn74pp (@patcharaporn74pp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 10:21
    จี้จังยังไม่รู้ปักธงโดยไม่รู้ตัว
    #33
    0