ตอนที่ 31 : ร้ายโคตรรัก #30 [ 100 % ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    29 มิ.ย. 59


 

 ร้ายโคตรรัก#30

 

สองจอมแสบทำเดือนสิบสองมึน

 

 

 

1 เดือนต่อมา

 

ห๊ะ! 1 เดือนแล้วเหรอเนี่ย? เร็วไปนะ

 

อุแว้ๆๆๆๆๆ

 

นั่นไงปัญหาระดับชาติสองจอมแสบทำเดือนสิบสองปวดประสาทมากๆ ถึงจะไม่เหงาแต่ขอบอกว่าวุ่นวายมาก เพราะเดี๋ยวก็ฉี่เดี๋ยวก็ถ่ายคือคุณแม่เหนื่อยนะครับคุณลูกๆ ทั้งสอง แถมพรุ่งนี้ยังต้องพาเด็กๆ ไปให้คุณหมอตรวจสุขภาพตามที่นัดไว้อีกแต่ขอเถอะเช้านี้อย่าทำร้ายกันได้ไหม

 

“นายหัว! ผมแทบอยากจะตะโกนให้โลกรู้ว่าตอนนี้อยากขอความช่วยเหลือมากๆ เลยก็เพราะลูกๆ เอาแต่ร้องจนตอนนี้ผมปวดหัวไปหมดแล้ว

 

“นายหัวอยู่ที่สวนปาล์มค่ะวันนี้จะมีปุ๋ยมาส่ง” เสียงของพี่แหวนดังขึ้นมาก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งเข้ามาหาผมที่กำลังนั่งมองสองจอมแสบร้องไห้งอแงกันอยู่

 

“มีอะไรให้ช่วยไหมค่ะ”

 

“พี่แหวนช่วยให้นมเจ้าจอมหน่อยสิครับเดี๋ยวผมจะเปลี่ยนผ้าอ้อมให้จอมทัพ” ผมว่าก่อนจะลงมือปฏิบัติคือก่อนหน้านี้นายหัวก็สอนวิธีเลี้ยงลูกมาบ้างแล้วนะครับแต่ขอบอกว่าผมเองก็ยังทำไม่ถนัดสักเท่าไหร่

 

“ได้ค่ะ”

 

พี่แหวนเองก็เหมือนจะตื่นเต้นพอๆ กับผมเลยครับ นี่ถ้าไม่มีพี่แหวนมาช่วยดูแลมีหวังผมต้องแยกร่างแน่ๆ เลย แถมวันหยุดที่จะถึงนี้ไอ้จากับสามีมันจะมาเยี่ยมอีกต่างหากหลังจากที่ผมคลอดจนถึงตอนนี้มันก็ยังไม่โผล่มาเลยเหตุผลหลักๆ คือคุณอาวุธไม่ยอมพามาและไม่อนุญาตให้มันมาคนเดียวผมว่าสองคนนี้ต้องบ๊ะเจ้ากันแล้วแน่ๆ เลยคุณอาวุธถึงได้หวงนักหวงหนา อิอิ

 

ตุบ!

 

“เฮ้อเหนื่อย” ถึงกับต้องปาดเหงื่อเลยทีเดียวเมื่อผมดูแลพวกเด็กๆ เสร็จเรียบร้อย ดีนะครับเนี่ยที่มีพี่แหวนมาช่วยไม่งั้นอีกนานกว่าจะเสร็จแถมแต่ละอย่างผมยังไม่ค่อยถนัดอีกต่างหาก แถมดีอีกอย่างที่แผลของผมเริ่มหายดีแล้วไม่งั้นคงแย่

 

“กว่าจะหลับได้แต่ละคนทำเอาเพลีย” แอบบ่นครับแต่พอได้เห็นหน้าลูกๆ แล้วก็ต้องยิ้มแก้มปริทุกทีบ่นไปงั้นแหละตามนิสัยแต่ที่จริงรักลูกอย่าบอกใคร

 

“หิวไหมค่ะ”

 

“หิวครับมากๆ ด้วยสองจอมแสบแกล้งกันแต่เช้าเลย”

 

“งั้นไปอาบน้ำก่อนดีกว่าค่ะเดี๋ยวพี่แหวนไปทำอะไรให้กิน” พี่แหวนว่าก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาให้ผมก่อนจะเดินออกไปส่วนผมก็รีบเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที

 

แสบนักนะทำเดือนสิบสองแทบแย่

 

“ขออาบน้ำอุ่นๆ ให้สบายหน่อยเถอะ” ผมสลัดเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ออกจนหมดเดินตรงไปยังฝักบัวเอื้อมมือไปเปิดน้ำพอร่างกายที่เหนื่อยล้าได้รับการชำระล้างจากน้ำเย็นๆ ก็ทำให้สบายตัวมากเลยทีเดียวครับ

 

อิอิ

 

แบบนี้ขออาบยาวๆ ขัดให้ขาวไปเลย...มาอยู่ที่ตรังนานๆ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองดำลง

 

อาบน้ำอยู่อย่างนี้เรื่อยๆ ฝ่ามือข้างหนึ่งของผมก็ไปสัมผัสเข้ากับรอยแผลที่ถูกฝ่าตัดตอนคลอดสองจอมแสบแล้วรู้สึกตื้นตันใจยังไงก็ไม่รู้สิครับผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันนี้ แต่ก็ต้องขอบคุณนายหัวแล้วก็สองจอมแสบที่ทำให้เดือนสิบสองเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

 

ขอบคุณจริงๆ

 

ซ่า ซ่า ซ่า

 

เสียงน้ำไหลรินกระทบร่างกายรอยยิ้มและใบหน้าของใครอีกสามคนที่ผุดขึ้นมามันทำให้หัวใจของผมเบิกบานเหลือเกิน

 

จุ๊บ

 

ไม่รู้เพราะอะไรและไม่รู้ว่าทำไมแต่ที่แน่ๆ สัมผัสที่อ่อนโยนจากริมฝีปากที่บรรจงจูบลงมาบนต้นคอของผมทำให้ร่างกายสะท้านไปหมดทั้งตัวเลยทีเดียว

 

ไม่ต้องเดาให้เหนื่อยแค่สงสัยว่ามาได้ยังไงก็พอแล้วเพราะก่อนหน้านี้พี่แหวนบอกกับผมว่านายหัวอยู่ที่สวนปาล์มแต่จู่ๆ ทำไมถึงมาโผล่ในห้องน้ำซึ่งผมกำลังอาบน้ำอยู่ได้ละครับ คิดแล้วก็เหนื่อยเลิกคิดเถอะครับ

 

“เดี๋ยวก็เปียกหรอก”

 

“กลัวทำไมในเมื่อแก้ผ้าเดินเข้ามาแล้วนี่”

 

“แอบย่องเบาเหรอ? นิสัยไม่ดีนะครับ”

 

“แอบย่องทำไมก็แค่เข้ามาอาบน้ำกับเมียเผื่อจะได้กำไรเพิ่มเป็นรักเมีย”

 

“บ้า!” ผมเขินกับคำพูดของนายหัวสุดๆ ไปเลย เราสองคนคุยกันแต่ก็ไม่ได้หันหน้ามองกันนายหัวกอดผมจากทางด้านหลังแถมริมฝีปากเจ้ากรรมยังไวพอๆ กับมือของเค้าเลยทีเดียวครับ

 

“อื้อ” นี่มันเสียงอะไรเดาไม่ยากหรอกเพราะมันคือเสียงครางของผมเอง

 

“รักนะครับเดือนสิบสอง” ผมคิดว่าตัวเองจะรอดนะครับแต่ร่างกายกับหัวใจมันกลับสวนทางกันเลยทีเดียว ผมปล่อยให้นายหัวได้ฉกฉวยโอกาสในตอนนี้ไป เพราะตั้งแต่ที่ผมคลอดจนเวลาผ่านไปถึงตอนนี้เค้าก็ไม่เคยแตะต้องผมไปมากกว่าจูบเลยครับ

 

เหมือนพวกเราสองคนจะเก็บกดกันทั้งคู่!

 

“วันนี้จะยอมเหรอ?”

 

“ท่าทางแบบนี้เค้าเรียกว่าไงครับ” ผมพลิกตัวหันไปมองนายหัวก่อนจะเอื้อมมือไปกอดคอเค้าเอาไว้ แม้ว่าสายน้ำจะยังคงไหลออกมาแต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับพวกเราสองคน...เหมือนลูกที่กำลังนอนหลับอยู่จะไร้ตัวตนเลยทีเดียวครับ วินาทีนี้พ่อกับแม่ขอละกันนะ

 

“ไม่ยอม...คงไม่ได้แล้ว” พูดจบนายหัวก็ก้มหน้าลงมากดจูบผมริมฝีปากสัมผัสกันผ่านสายน้ำมันร้อนผ่าวไปหมดแถมหัวใจของผมยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเลยครับ

 

อื้อ...ผมร้องครางออกมาด้วยความรู้สึกที่สุขใจเหลือเกิน เหมือนสิ่งที่ขาดหายได้เติมเต็มไปเรื่อยๆ

 

นายหัวเล้าโลมจนร่างกายผมแทบไม่มีเรี่ยวแรงเลยทีเดียวครับและดูเหมือนท่าทางของเค้าจะเก็บกดมานานแล้ว นายหัวออกแรงรั้งผมให้หันหลังเค้าไปหาเค้าก่อนจะกดผมจนร่างกายก้มต่ำลงไปแล้วแยกขาทั้งสองข้างของผมออกห่างกัน

 

“จอมพล” ผมนี่ถึงกับอึ้งจนต้องเรียกสติเค้าเลยทีเดียวครับ แต่ผมว่ามันคงไม่ทันแล้ว “อ๊ะอื้อ...” สะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังแทรกแซงเข้ามาในร่างกายของผม ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รุนแรงแต่รู้สึกอึดอัดยังไงก็ไม่รู้สิครับ

 

พอเข้ามาได้จนสุดนายหัวก็ออกแรงขยับไม่ได้รุนแรงอะไรมากแต่ก็ถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนผมต้องร้องครางออกมาเลยทีเดียว ผมเองก็ไม่กล้าร้องดังมากเพราะกลัวว่าเสียงมันจะออกไปข้างนอกด้วยถึงน้ำจะยังเปิดอยู่แต่ก็ควรกันไว้

 

อ๊าอื้อ...

 

ทั้งผมทั้งนายหัวร้องระงมกันไปเลยทีเดียวครับ แถมตอนนี้ผมก็เสร็จไปแล้วด้วยเหลือก็แต่นายหัวนี่แหละครับที่ยังออกแรงขยับอยู่แถมตอนนี้ถี่กว่าเดิมอีกต่างหากจนผมรู้สึกได้เลยว่าเค้ากำลังจะเสร็จ

 

“อื้อ...จอมพลปล่อยข้างในทำไม” เมื่อร่างกายรู้สึกได้ถึงน้ำอุ่นๆ ด้านในก็รีบร้องถามทันทีแต่นายหัวนี่สิเหมือนจะไม่ยอมฟังผมเลย “ขยับออกไปหน่อยสิ”

 

“ท้องอีกก็ดีสิครับ”

 

“บ้าเหรอเค้าไม่ไหวหรอกนะ”

 

“อีกรอบไหม?”

 

“เฮ้ยไม่เอาไม่ได้อึดขนาดนั้น”

 

“นะครับ จุ๊บ!” ผมอยากจะบ้าตายไม่น่าให้เค้าแต่แรกเลย แถมตอนนี้นายหัวยังกดจูบที่แผ่นหลังของผมเหมือนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดอีกต่างหาก เค้าเอื้อมมือไปปิดน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัวก่อนจะขยับออกไปจากผมแล้วอุ้มผมไปนั่งที่อ่างอาบน้ำ

 

“จอมพล”

 

“ต้องเอาให้คุ้ม”

 

“บ้าเหรอ? ไม่เอาแล้ว” ผมจะขยับหนีแต่นายหัวกลับรั้งเอวของผมเอาไว้ผมว่าคงไม่รอดอีกตามเคยและภาวนาให้ลูกไม่งอแงตอนนี้

 

 

 

จอมพล

 

อื้อ

 

อุแว้ๆๆๆ

 

เสียงเล็กน่ารักๆ ทั้งของเดือนสิบสองและสองจอมแสบดังแข่งกันเลยก็ว่าได้ครับมันเป็นภาพที่ทำให้ผมมองดูแล้วมีความสุขเหลือเกิน ยิ่งมองยิ่งต้องยิ้มเพราะทั้งสามคนมีท่าทางที่ไม่ต่างไปจากกันเลยแม้แต่นิดเดียว แถมก่อนหน้านี้ผมยังรังแกเดือนสิบสองไปหลายรอบด้วยสิครับ

 

“ลูกร้อง” คนเป็นแม่เหมือนจะเอ่ยออกมาก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างจะค่อยๆ เปิดออกมองไปยังสองจอมแสบที่นอนร้องไห้อยู่ในเปลใกล้ๆ กัน

 

“เดือนสิบสองหิว” สรุปผมมีลูกสามคนใช่ไหม?

 

“ครับแต่เดี๋ยวให้ลูกกินนมก่อนนะ” ผมว่าก่อนจะเดินลงจากเตียงไปอุ้มเจ้าจอมมาวางลงใกล้ๆ เดือนสิบสองก่อนจะหันกลับไปอุ้มจอมทัพมาวางลงอีกคน เดือนสิบสองเองก็ขยับตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองหน้าลูกๆ แล้วรอให้ผมเดินไปหยิบขวดนมมายื่นให้ก่อนจะป้อนให้เจ้าจอมส่วนจอมทัพก็เป็นหน้าที่ของผม

 

อุแว้ๆๆๆ

 

เจ้าจอมเหมือนจะดื้อแบบเปิดเผยมากๆ ครับพอกินนมอิ่มก็ฉี่ออกมาแทบจะทันทีทำเอาเดือนสิบสองหลบแทบไม่ทันเพราะเจ้าอาวุธเล็กกระจิ๋วของลูกมันโด่มาแต่ไกลเลยทีเดียว

 

“จอมพลนะทำไมไม่เอาผ้าอ้อมปิดไว้ให้ลูกก่อน” เดือนสิบสองมีบ่นครับ “ดูสิผ้าปูที่นอนเปียกหมดเลย”

 

“เดี๋ยวค่อยเปลี่ยนผืนใหม่ก็ได้ครับ”

 

“นั่นๆ จอมทัพก็จะฉี่อีกคนแนะ” เดือนสิบสองชี้มาหาจอมทัพที่นอนยิ้มอารมณ์ดีอยู่บนเตียงแต่ไม่ทันซะแล้วครับเพราะลูกดันฉี่ใส่ผมเต็มๆ เลยทีเดียว

 

“ฮาๆๆ สมน้ำหน้า” เดือนสิบสองหัวเราะขำอารมณ์ดีสุดๆ แถมยังเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากมากๆ เพราะส่วนใหญ่สีหน้าและแววตาจะออกอ้อนและเหวี่ยงซะมากกว่า

 

“หัวเราะเหรอ?”

 

“แบร่ๆ ไปอาบน้ำใหม่เลยนะเดี๋ยวเค้าดูสองจอมแสบเอง”

 

“ไหวเหรอ? เดี๋ยวช่วยทำความสะอาดให้ลูกก่อนดีกว่า”

 

“งั้นพาลูกไปอาบน้ำด้วยเลยดีกว่า” เดือนสิบสองว่าก่อนจะอุ้มเจ้าจอมขึ้นมาแล้วพาเดินไปในห้องน้ำส่วนผมนะเหรอก็ต้องรีบอุ้มจอมทัพตามไปอีกคน พอเดินมาถึงก็เห็นเดือนสิบสองอุ้มเจ้าจอมลงไปนอนแช่ในอ่างซะแล้ว

 

“เดือนสิบสองทำไมไม่ถอดเสื้อผ้าก่อน” ผมดุทันทีเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวอุ้มลูกลงไปทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ถอดเสื้อผ้า

 

“จะถอดยังไงก็ไม่มีมือนี่ แต่ช่างเถอะชุดมันบาง” เจ้าตัวว่าไม่สนใจผมเลยทีเดียว ดีนะครับที่น้ำในอ่างไม่เยอะเท่าไหร่จึงดูไม่เป็นอันตรายอะไรมาก ผมส่ายหัวให้กับนิสัยรั้นๆ ของเมียตัวเองก่อนจะเดินไปที่อ่างแล้วอุ้มจอมทัพลงไปด้วย

 

“ว่าแต่เค้าตัวเองก็ไม่ยอมถอดเหมือนกันแหละ”

 

“เมียอยากทำให้ดูก่อนทำไม”

 

“ชิส์รีบอาบน้ำให้ลูกเถอะครับแม่ของลูกหิวแล้ว”

 

ผมกับเดือนสิบสองนั่งหันหน้าเข้าหากันโดยมีเด็กๆ ทั้งสองคนนั่งอยู่บนต้นขามือเล็กที่เหมือนจะไม่แข็งแรงมากนักจับแขนผมเอาไว้ซะแน่นราวกับว่าต้องการที่ยึดเหนี่ยวไม่ต่างไปจากเจ้าจอมเลย แถมท่าทางของเดือนสิบสองยังอารมณ์ดีอีต่างหาก

 

“จอมพลพาลูกขึ้นนะ” เดือนสิบสองว่าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมก่อนจะอุ้มลูกแล้วลุกออกไปจากอ่างอาบน้ำ แต่ไม่ทันได้เดินออกไปก็มีเสียงตกใจดังขึ้นมาซะก่อน

 

 “พ่อเดือนสิบสองทำอะไรกันเนี่ย” เสียงของจาวาดังขึ้นมาทันทีที่เห็นว่าผมกับเดือนสิบสองอุ้มพวกเด็กๆ อาบน้ำทั้งๆ ที่ยังใส่เสื้อผ้ากันอยู่

 

“จามาก็ดีแล้วช่วยอุ้มสองจอมแสบไปแต่งตัวหน่อยสิ” จาเหมือนจะไม่กล้าเดินเข้ามาแต่พอหันไปสบตากับลูกเขยผมเท่านั้นแหละครับถึงยอมเดินเข้ามาแต่โดยดี

 

“โห่จะสวีทเกินไปแล้วนะครับ” จาว่าก่อนจะยื่นมือไปรับเจ้าจอมจากเดือนสิบสองส่วนอาวุธก็รับจอมทัพไปจากผม

 

“ฝากด้วยนะ”

 

“ครับ” ทั้งสองคนแทบจะตอบพร้อมกันเลยก็ว่าได้ เพราะหลังจากที่สองคนนั้นออกไปในห้องน้ำก็เหลือแค่ผมกับเดือนสิบสอง จานี่ก็รู้ใจพ่อเหมือนกันนะถึงขั้นปิดประตูล็อคกลอนให้ด้วย

 

“ห้ามหื่นจาอยู่แถมคุณอาวุธก็ด้วย” เดือนสิบสองรู้ทันผมอีกแล้วครับ

 

“อีกสักยกไหม?”

 

“ไม่มีทาง”

 

“แน่ใจ”

 

“อยากตายเหรอ?” ถ้าไม่กล้าก็ไม่ได้แอ้มสิครับเสร็จแน่เดือนสิบสอง

 

“จอมพล อ๊ะ!” ไม่ทันแล้วครับถึงร้องไห้ตายผมก็ไม่ปล่อยและยังลงมือสลัดเสื้อผ้าที่เดือนสิบสองใส่อยู่จนหมดอีกต่างหาก แต่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่าอาบน้ำให้หรอกไม่อยากแกล้งไปมากกว่านี้เพราะก่อนหน้านี้ผมก็รังแกเดือนสิบสองไปแล้วด้วย

 

“แหย่เล่น”

 

“ไม่สนุก เหนื่อยนะเนี่ย?”

 

“ฮาๆ หนาวไหมดูสิปากซีดหมดแล้วจุ๊บ!” ไม่พูดเปล่าครับเพราะยื่นหน้าเข้าไปหาก่อนจะกดจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของเดือนสิบสองด้วย

 

“คนแก่หื่น”

 

“ไม่หื่นก็ไม่ใช่นายหัวจอมพลสิครับ”

 

“นี่นายหัว” จู่ๆ เดือนสิบสองก็เรียกผมขึ้นมาซะดังทำเอาตกใจไปเลยทีเดียวครับ

 

“อยู่ใกล้แค่นี้เบาๆ ก็ได้ครับ”

 

“ฮาๆ ก็คนมันเพิ่งนึกออก”

 

“อะไรครับ”

 

“แค่อยากรู้ว่าทำไมถึงรักเดือนสิบสองมากขนาดนี้” คนตัวเล็กขยับเข้ามาใกล้ๆ ผมไม่ห่วงตัวเองเลยแท้

 

“ตอบไปหมดแล้วนะครับและจะตอบอีกครั้งหากยอมแต่งงานด้วย”

 

“ขี้โกงไม่แต่งก่อนหรอก”

 

“เดี๋ยวก็หาเมียใหม่ซะหรอก”

 

“หาให้ได้ขี้วีนขี้เหวี่ยงเอาแต่ใจตัวเองและดื้อเท่าเดือนสิบสองก่อนค่อยมาพูด” ผมยอมเมียเลยจริงๆ ครับจะไปหาใครที่ไหนได้เท่าเดือนสิบสองแล้ว

 

คงไม่มี...

 

“ชาตนี้คงมีแค่คนตรงหน้าคนเดียวแล้วมั้งครับ”

 

“ฮาๆ ปากหวานมาจุ๊บปากหนึ่งที”

 

“จะบ้าเหรอ? ไม่เล่นแล้วขึ้นจากน้ำเถอะหนาวจะแย่ป่านนี้ไอ้จากับสามีมันสงสัยแย่เดี๋ยวก็ถูกแซวอีก” เดือนสิบสองตีไหล่ผมก่อนจะลุกขึ้นยืนไม่สนใจเลยครับว่าตัวเองจะโป๊มากแค่ไหน แต่ถึงยังไงพวกเราสองคนก็เลยคำว่าอายสายตากันไปนานแล้ว

 

พอเดินออกมาจากห้องน้ำกันก็ไม่เจอจากับลูกเขยรวมไปถึงลูกๆ ของผมอยู่ในห้องแล้ว ดูท่าว่าทั้งสองคนจะพาออกไปเดินเล่นแน่นอนและนั่นก็เป็นผลดีสำหรับผมมากมายเลยทีเดียวที่มีพี่เลี้ยงเพิ่ม

 

“เห็นมั้ยไม่มีใครอยู่สักคนมีแค่เรา”

 

“แค่เราแล้วทำไม” เดือนสิบสองหันหน้ามาจ้องผม ท่าทางแบบนี้มันน่าจับกดซะจริงๆ ผิวเนี่ยจะขาวไปไหนครับเมียถึงเจ้าตัวจะแอบบ่นว่าตั้งแต่มาอยู่ที่ตรังดำไปเยอะก็ตาม

 

“รู้งี้จับกดอีกสักรอบสองรอบ”

 

“เดี๋ยวตบเลย ได้ทีเอาใหญ่”

 

“ไม่เอาเมียจะให้เอาใครครับ”

 

“ก็ลองไปเอาคนอื่นสิจะได้เห็นดีกัน”

 

“ครับๆ ไม่กล้าหรอกเมียดุขนาดนี้”

 

“จอมพลยังจะเล่นอีกหนาวนะเนี่ยพาไปแต่งตัวได้แล้ว” คงหนาวจริงๆ ครับไม่งั้นคงไม่อาละวาดใส่ผมหรอก แม่ยอดยาหยีจากปากแดงๆ ตอนนี้ซีดเชียวแถมยังมีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวพันอยู่รอบเอวอีกต่างหาก

 

“ใส่ชุดนี้นะ” เดือนสิบสองเลือกเสื้อผ้าที่จะใส่ทันทีเมื่อพวกเราสองคนเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว

 

“ไม่เอามันบาง” ผมไม่ได้ใส่เองหรอกครับแต่บางจริงๆ เท่าที่จำได้เสื้อผ้าของเดือนสิบสองที่มันส่อแววผมก็เผาทิ้งไปหมดแล้วนี่

 

“งั้นเสื้อยืดนี่กับเอี้ยม” เจ้าตัวว่าก่อนจะหันไปหยิบเสื้อยืดคอวีสีขาวมาชูตรงหน้าผม ถึงจะไม่บางแต่คอวีซะกว้างเลยนะนั่น ส่วนเอี้ยมไม่ใช่ประเด็นเพราะเวลาเดือนสิบสองใส่แล้วน่ารักเหมือนเด็กๆ เลยทีเดียว

 

“คอวี”

 

“ถ้าจะเรื่องมากขนาดนี้เดือนสิบสองจะแก้ผ้าเดินแล้วนะจอมพล” ถึงกับวีนเลยทีเดียวฟังจากเสียงคงไม่พอเพราะสีหน้าและแววตาที่จิกกัดผมในตอนนี้น่ากลัวมากๆ เลยทีเดียวครับ

 

เมียดื้อ เมียดุ เมียใครเนี่ย

 

เมียจอมพลเองแหละครับ!

“ครับๆ ไม่ขัดแล้วครับแม่เอ้ยเมียรัก” ผมว่าแบบยอมๆ ก่อนจะไปเลือกชุดของตัวเองบ้าง ชุดผมก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับก็แค่เสื้อกล้ามสีดำสบายๆ กับกางเกงขายาวเท่านั้นเอง หล่อปะละ “อูยยยยย!!!” อย่าแปลกใจว่าอุทานทำไมก็เพราะแต่งตัวเสร็จแล้วหันมาเจอหน้าเมียที่แต่งตัวเสร็จแล้วยืนกอดอกมองอยู่นะสิครับ

“เกินไปนะครับสามีทีตัวเองโชว์ได้พอจะโชว์บ้างทำหวง” นั่นไงเมียหึงได้น่ารักมากๆ เลย แบบนี้ต้องแต่งยั่วเมียทุกวันครับ

“มันร้อน”

“งั้นร้อนบ้าง” เดือนสิบสองบอกกับผมแถมท่าทางเหมือนกำลังจะถอดชุดที่ใส่อยู่ออกด้วยครับ

“ไม่ๆ แบบนี้แหละน่ารักแล้วครับ”

“งั้นเปลี่ยนเสื้อสิครับสามี” เกลียดน้ำเสียงนี้ของเดือนสิบสองมากๆ เพราะมันคือน้ำเสียงทรงอำนาจของเมียที่สามีอย่างผมขัดไม่ได้เลยทีเดียว

“ครับยอมแล้วครับทูนหัวของจอมพล” แหย่เดือนสิบสองเสร็จก็ต้องไปหาเสื้อยืดตัวใหม่มาใส่เพราะเสื้อกล้ามเมียไม่อนุมัติ ก็งี้แหละมีเมียขี้หึงแต่จะว่าไปผมเองก็หึงไม่ต่างไปจากเดือนสิบสองหรอกครับ

“เสร็จแล้วครับงั้นเราไปหาลูกกัน” เอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเดือนสิบสองมาจับเอาไว้ก่อนจะพาเดินออกจากห้อง ได้ยินเสียงของจาหยอกล้อกับลูกผมดังมาแต่ไกลเลยละครับ ตอนนี้ตะวันเริ่มจะไม่มีแสงส่องมามากนักเพราะมันใกล้ลับขอบฟ้าแล้วแม้ว่าด้านนอกยุงจะเยอะแต่คงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเด็กๆ มั้งครับ

เกิดเป็นลูกนายหัวต้องอดทน!

แอ้ๆๆๆ

“นี่อาวุธเจ้าจอมร้อง เอ๊ะหรือจอมทัพอ่าหน้าเหมือนกันจนจาแยกไม่ถูกเลยเนี่ย” เสียงของจาวายังคงดังขึ้นมาเรื่อยๆ ส่วนผมกับเดือนสิบสองได้แต่ยืนยิ้มและมองภาพของสองคนนั้นที่ช่วยกันเลี้ยงสองจอมแสบ

แอ้ๆๆๆ

“แต่พี่ว่าตอนนี้คงทั้งสองแล้วมั้ง”

“โถ่กรรมสองจอมแสบจริงๆ เลย หม่ำๆ นมกันดีกว่านะครับ” ท่าทางของจาวาสู้ไม่ถอยจริงๆ เลยทีเดียวครับแบบนี้ผมกับเดือนสิบสองคงแอบอู้ได้สบายเลยทีเดียว

“ไปเดินเล่นกัน” เสียงของเดือนสิบสองดังขึ้นมาและคำพูดนี้ผมก็เห็นด้วยเป็นอย่างมากก่อนจะรั้งข้อมือเดือนสิบสองให้เดินตามออกมาแทนคำตอบซะเลย

บรรยากาศยามเย็นกับสายลมที่พัดผ่านนี่แหละครับธรรมชาติที่ไร้มลพิษล้วนๆ เลยทีเดียวแต่กลางวันนี่ร้อนอย่าบอกใครเหมือนกัน

“จอมพลถ้าวันนั้นเดือนสิบสองไม่ตัดสินใจมาตรังเราสองคนจะมีวันนี้ไหม” เดือนสิบสองหยุดเดินก่อนจะหันมาจ้องหน้าผมแววตาสั่นระริกเชียวครับ แต่ไม่ได้ร้องไห้หากเป็นแววตาที่สะท้อนภาพความสุขให้กับผม

“ถ้าเราเกิดมาเพื่อคู่กันถึงเดือนสิบสองจะไม่มาจอมพลก็จะเป็นคนไปตามหาเองครับ”

“พูดน่ารักอีกแล้วนะ พูดแบบนี้ทีไรยอมแพ้ทุกทีเลย” เดือนสิบสองยิ้มแก้เขินเบือนหน้าหนีผมซะงั้น

จุ๊บ

ได้ทีแอบขโมยหอมแก้มซะเลยก่อนจะรั้งมากอดเอาไว้หลวมๆ แล้วพาเดินเล่นไปเรื่อยๆ

“ใครกันแน่ที่ยอมแพ้จอมพลหรือเดือนสิบสอง”

“ต้องจอมพลสิถ้าไม่ยอมละน่าดู”

“เมียดุขนาดนี้ใครจะกล้าขัดละครับ”

“ฮาๆ ใช่ๆ ห้ามขัดนะไม่งั้นมีงอนด้วย”

“รับทราบครับทูนหัวของจอมพล” มือข้างหนึ่งที่กอดไหล่เดือนสิบสองอยู่เอื้อมไปโยกหัวเด็กดื้อเล่นก่อนจะหยุดเดินแล้วรั้งร่างเล็กให้หันกลับมามองหน้า เดือนสิบสองเองก็มองหน้าผมเขินๆ ก่อนที่ผมจะก้มลงไปหากดปากจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากบางจูบที่ไม่ต้องอธิบายอะไรมากแค่แสดงความรักของพวกเราสองคนก็เท่านั้นเอง

เพราะว่ารักมากสินะครับ...

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

74 ความคิดเห็น