[Fic] Assassination Classroom

ตอนที่ 17 : ไดอารี่หน้าที่ 15 ชื่อ RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 253 ครั้ง
    11 ก.ค. 61




แก้ไขล่าสุด 10 เม.ย 60

รีไรท์ 1 ธ.ค 60





     มีกฎที่ตั้งขึ้นมาว่า 'ห้ามทำการลอบสังหารภายในคาบเรียนเด็ดขาด' แต่ก็มีคนแหกกฎอยู่ทุกวี่ทุกวันเพราะมันไม่มีบทลงโทษอะไรเลย อย่างมากก็จะเห็นแค่หน้าตาตลกๆของโคโระเซนเซย์ในตอนที่โกรธก็เท่านั้น



      พอกินข้าวกลางวันเสร็จวิชาต่อไปก็คือวรรณกรรมญี่ปุ่น  จากด้านหลังสุดของแถวฉันสามารถมองเห็นนางิสะเคลื่อนตัวเข้าหาอาจารย์พร้อมกับมีดที่ซ่อนไว้ ไร้จิตสังหาร ไร้ความอันตราย สงบเหมือนน้ำนิ่งบนผิวทะเลสาบ ทุกอย่างดำเนินตามอนิเมะ นางิสะโจมตีพลาดแต่ในจังหวะที่อาจารย์ยังไม่ทันตั้งตัวเขาก็โผเข้ากอดด้วยรอยยิ้ม



     ใบหน้าของสัตว์ประหลาดเปลี่ยนไปทันที และในชั่วพริบตานั้น....



     ตูมมมม



     เสียงระเบิดก็ดังกังวาน พวกเราถูกบดบังการมองเห็นไปชั่วขณะ



     “สำเร็จ!!

     “ทำได้แล้ว!

     “สิบล้านเยนโว้ย!

     “เป็นไงล่ะ!

     กลุ่มของเทระซากะที่นั่งเงียบอยู่มุมห้องมาโดยตลอดวิ่งร่าออกมาดูผลงานของตัวเอง ฉันขมวดคิ้ว ท่าทางดีใจแบบนั้นมันอะไรกัน  ไม่น่ารักเลยซักนิด  เพื่อนบางคนถึงกับลุกพลวดขึ้นมาจากเก้าอี้ เสียงอิโซไกกับมาเอฮาระตะคอกอย่างโกรธจัด



     “เทระซากะ แกทำอะไรลงไป!”  



     “หึๆ คงจะนึกไม่ถึงละสิว่าจะมีคนระเบิดตัวเอง”เทระซากะเดินมาจนถึงหน้าห้อง พลางก้มมองซากดำๆที่พื้นด้วยความพึงพอใจ



     “เดี๋ยวก่อน! แกส่งอะไรให้นางิสะ” แฝดคนน้อง? คายาโนะจังนั่งไม่ติดเก้าอี้อีกต่อไป จากตรงนี้ถึงแม้ฉันจะมองไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่ฟังจากน้ำเสียงที่แสนจะร้อนรนและเป็นกังวลก็พอจะรู้ว่าเธอเป็นห่วงนางิสะมากแค่ไหน



     “หา? ก็ระเบิดของเล่นยังไงล่ะ ฉันอัดดินปืนไว้ข้างใน มันจะยิงกระสุนที่ใช้กำจัดอาจารย์ออกมา 300 นัดในความเร็วที่สุดยอดเลยล่ะ น่าทึ้งใช่ไหม!”น้ำเสียงของเทระซากะดูไม่สะทกสะท้านใดๆจนน่าต่อย นี่ถ้าหากว่าฉันไม่รู้ว่านางิสะจะไม่เป็นอะไรแล้วล่ะก็ คงเดินไปประเคนหมัดให้ซักสองสามทีโทษฐานทำให้หงุดหงิดและพลัดพรากพี่น้องฝาแฝดออกจากกัน

 


     “มันไม่แรงพอที่จะฆ่าคนหรอกน่าเขาว่า เมื่อเห็นว่าคนในห้องมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก



      “ถ้าได้ค่าหัว 10 ล้านเยนมาแล้วฉันจะจ่ายค่าหมอให้.....”จู่ๆเขาก็หยุดพูดไปกระทันหันเมื่อเห็นซากดำๆบนพื้นถนัดตา



     “ไม่บาดเจ็บ ไม่มีแม้แต่รอยไหม้ แล้วก็เยื่อหุ้มนี่.....มันติดอยู่กับตัวอาจารย์นี่นา?”เทระซากะที่เข้าใจผิดว่าซากไหม้ดำๆข้างๆนางิสะคืออาจารย์ถึงกับไปไม่เป็น  พวกเขารวมถึงคนในห้องเองก็กำลังสงสัยว่าทำไมร่างของคนที่ควรโดนเผาไปแล้วกลับไม่ได้รับความเสียหายใดๆจากแรงระเบิดเลย



     “ก็อย่างที่เห็นครับ....”




     เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นทุกคนต่างพยายามมองหาที่มาของมัน ในขณะที่ฉันเหงนมองเพดานห้องทันที ไอสีดำทะมึนห่อหุ้มรอบกายของโคโระเซนเซย์ แรงกดดันมหาศาลทำให้ทั่วทั้งห้องราวกับถูกแช่เข็ง เขากำลังอยู่ในอารมณ์ที่โกรธจัด ไม่ใช่โกรธเล่นๆเหมือนทุกที




     “ผมจะลอกคราบทุกๆเดือน เมื่อกี้ผมก็ปกป้องนางิสะไว้ด้วยเยื่ออันเก่า หรือก็คือความลับที่ใช้ได้เดือนละครั้งครับ....”




     “เทระซากะ โยชิดะ มุรามัตสุ....พวกเธอสามคนเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังใช่ไหม?” น้ำเสียงของเซนเซย์แหบต่ำน่ากลัว มันคล้ายกับเสียงที่คำรามในคอของสัตว์ร้าย ลูกนกทั้งสามที่เป็นต้นเหตุยืนสั่นอยู่หน้าห้อง ท่าทีนิ่งๆนั้นชวนให้คนขนหัวลุกยิ่งกว่าตอนที่โกรธแล้วโวยวายเสียงดังซะอีก  



     “มะ...ไม่ใช่ครับ”



     “นางิสะเป็นคนคิด”



     สิ้นคำแก้ตัวโคโระเซนเซย์ก็พุ่งทะยานออกไปนอกหน้าต่างก่อนที่จะกลับพร้อมกับป้ายหน้าบ้านของพวกเราทุกคน เขาทิ้งมันลงกับพื้น การกระทำทั้งหมดนั้นใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาที




     “ข้อตกลงที่ผมทำร่วมกันกับรัฐบาลคือจะไม่ทำร้ายพวกคุณเด็ดขาดแต่ถ้าพวกคุณลองใช้การลอบสังหารแบบนี้อีกผมจะทำร้ายคนอื่นแทน ครอบครัว เพื่อน หรือกวาดล้างคนทั้งโลกยกเว้นพวกคุณ...”




     เซนเซย์คือสิ่งมีชีวิตที่อันตรายและสามารถทำลายโลกได้จริงๆ ถ้าเขายังไม่ตายเราก็ไม่มีทางหนีไปไหนพ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เด็กพวกนี้จะตระหนักถึงความน่ากลัวของการเป็นสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่เรียกว่ามนุษย์




     “กะ แกเป็นตัวอะไรกันแน่วะ เป็นตัวปัญหาจริงๆเลย จู่ๆก็บอกจะทำลายโลกเอย จะฆ่าเอย แล้วการที่เราใช้กลยุทธ์น่ารำคาญฆ่าคนน่ารำคาญมันผิดตรงไหน!!




     “น่ารำคาญ...ถูกต้องครับ!




     จู่ๆบรรยากาศก็เปลี่ยนไป ใบหน้าของอาจารย์เปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมกับเครื่องหมายถูกต้อง จากนั้นเขาก็เริ่มสอนให้พวกเราเกี่ยวกับการลอบสังหารที่สง่างาม การลอบสังหารที่จะสามารถยืดอกภูมิใจได้ ไม่ใช่การฆ่าโดยใช้การเสียสละของเพื่อน ทั้งชมเชยและให้คำแนะนำ ทุกอย่างล้วนเกินจากการสังเกตุและความใส่ใจ ปฏิเสธไม่ได้ว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้เป็นอาจารย์ที่ดีกว่าอาจารย์บางคนซะอีก



     “เอาละ ต่อไปนี้เป็นคำถามนะครับนางิสะคุง ผมไม่ได้มีเจตนาให้ตัวเองถูกฆ่าแต่จะใช้เวลาอยู่กับพวกคุณไปจนถึงมีนาคมปีหน้าก่อนที่จะทำลายโลก ถ้าคุณไม่ชอบจะต้องทำยังไงครับ?



     นางิสะยิ้มด้วยดวงตาที่มีชีวิตชีวา “ผมจะฆ่าอาจารย์ก่อนที่โลกจะถูกทำลายครับ”



     “ฮิๆๆ ถ้าอย่างนั้นก็ลงมือเลยสิครับ ถ้าฆ่าผมได้ก็กลับบ้านได้เลยครับ”



      “หา???”พวกเราโอดครวญกันอย่างมิได้นัดหมาย



     “ใครจะไปฆ่าเซนเซย์ได้วะครับ”



      เจ้าหมึกตัวเหลืองไม่ได้สนใจคำโวยวายใดๆของนักเรียนในความดูแลเลยเเม้แต่น้อย เขาหยิบป้ายหน้าบ้านของใครบางคนขึ้นมาแล้วขัดๆถูๆให้อย่างตั้งใจ



     “โคโระเซะไน....โคโระเซะไนเซนเซย์...(อาจารย์ที่ฆ่าไม่ได้)”คายาโนะพึมพำกับตัวเอง “งั้น...เรียกว่าโคโระเซนเซย์เป็นยังไงค่ะ”



     “โคโระเซนเซย์?”นางิสะทวนอย่างสนใจ



     “อืม...เป็นชื่อที่เหมาะดีนะ”ฉันว่าหลังจากที่ทุกคนเงียบไป




       ..............................................
       ......................

       และแล้วเราก็ถูกปล่อยให้เลิกในเวลาปกติเพราะไม่มีใครฆ่าเขาได้ ฉันเดินไปยืนรอที่ป้ายรถเมย์เพื่อกลับบ้าน ในตอนนั้นเองเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น



     ฉันกดรับสาย ค่ะ...



     “ฮิบิกิ...ปรายสายเรียกชื่อฉันด้ายน้ำเสียงที่แหบพร่าเว้าวอน ฉันจำได้ทันทีว่าใคร...



     “....”



     “พ่อขอโทษนะ...ความจริงพ่ออยากคุยกับลูกต่อหน้ามากกว่าแต่ว่าพ่อติดงานฮิบิกิไม่โกรธพ่อใช่ไหม



     “....



     “ฮิบิกิ...เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม



     “.....



     “นั่นสินะ....พ่อคงเร่งเร้ามากเกินไป ฮิบิกิฟังพ่อนะสิ่งที่พ่อต้องการน่ะน่าเสียดายที่มันเป็นไปไม่ได้ ผอ.ไม่ยอมรับเงินของพ่อ แต่ก็ไม่เป็นไรนะ พวกเขาบอกว่าถ้าลูกตั้งใจเรียนแล้วทำคะแนนออกมาได้ดี ก็จะเลื่อนขึ้นมาอยู่ห้องต้นๆได้ เพราะฉะนั้นพ่อเลยจ้างครูสอนพิเศษมาให้ เพื่อฮิบิกิแล้วแค่นี้น่ะไม่เป็นไรหรอก เรียนแล้วก็อย่าทำให้พ่อผิดหวังอีกล่ะ  ฉันน่ะอุตส่าห์เลี้ยงแกมาจนถึงตอนนี้ เพราะฉะนั้นรีบๆกลับขึ้นไปอยู่ห้อง A ซะนังเด็กโง่”ในช่วงประโยคท้ายๆจู่น้ำเสียงและสรรพนามการเรียกของเขาก็เปลี่ยนไป มันเย็นชาและไม่ได้รู้สึกถึงความห่วงใยที่คนเป็นพ่อมีให้กับลูกเลย



     “นี่...



     “ข่าวที่แกตกไปอยู่ห้อง E ฉันก็ปิดกับทางบ้านใหญ่ให้แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง ทำเหมือนที่ผ่านๆมาก็พอถ้าเป็นแกล่ะก็จะต้องทำได้แน่ๆ ไม่สิ...แกต้องทำให้ได้! พอเป็นแบบนั้นการคัดเลือกผู้นำตละกูลรุ่นต่อไปที่กำลังจะถึงแกก็จะได้รับเลือกให้เป็นขั่วอำนาจทั้ง 6  ไม่ๆทั้งแกทั้งพี่ๆของแกทุกคนจะต้องถูกเลือก!!”



     “....”



     มันเหมือนกับว่าฉันเห็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวได้จากน้ำเสียงของเขา เส้นสายบางที่ถูกผูกไว้ด้วยความคาดหวังพังทลายอย่างไม่เป็นท่า การขึ้นเป็นกลุ่มอำนาจทั้ง 6 ของตระกูลมีธรรมเนียมล้าหลังอยู่อย่างหนึ่งคือจะต้องเป็นผู้ชายเท่านั้น จากสิ่งที่เขาพูดมาแสดงให้เห็นว่าจนถึงตอนนี้เขายังคงพยายามยัดเยียดตัวตนอื่นให้กับฉัน  เป็นผู้ชายที่เขาต้องการให้เป็น



     การมองมาที่ฉันด้วยดวงตาที่ไร้ผลระโยชน์ใดๆมันยากขนาดนั้นเลยหรอ....ทำไมไม่ว่าจะในโลกเดิมและในตอนนี้ฉันถึงไม่ได้สัมผัสกับความรักจากคนที่เรียกว่าพ่อเลยล่ะ....



     พ่อ พ่อ คนที่ถูกเรียกด้วยคำนี้เป็นคนแบบไหนนะ เมื่อก่อนฉันมักจะจิตนาการถึงพ่อของฉันเมื่อมองไปยังพ่อของงคนอื่น



     เขาจะแข็งแรงจนอุ้มฉันวิ่งเข้าเส้นชัยได้แบบนั้นหรือเปล่านะ 

     เขาจะปกป้องฉันเวลาที่ถูกล้อหรือเปล่า 

     เขาจะทำข้าวกล่องได้ตลกเหมือนกับข้าวกล่องของเธอหรือเปล่า แล้วฉันจะอายจนไม่กล้ากินแบบเธอไหม...



     ฉันไม่เคยได้สัมผัสเลย




      พูดจบหรือยังฉันรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่หนักอึ้ง  รู้สึกว่าเสียงของตัวเองไม่มั่นคงจนน่าประหลาดใจ



      “ฮิบิกิ..?”




     “หนูไม่มีอะไรต้องพูดกับคุณ เลิกคิดที่จะบงการชีวิตหนูซักที!!”




     “ไม่ได้!! ฉันจะไม่ยอมให้แกเป็นคนไร้ประโยชน์ไม่ได้  ฟังฉันสินังเด็กบ้า!!  อย่าทำตัวมีปัญหานักจะได้ไหม...



      'ทำตัวมีปัญหา เรียกร้องความสนใจ'  คำๆนี้ซ้อนทับกับความทรงจำหนึ่งที่จู่ๆก็ผุดขึ้นมา พี่เลี้ยงที่เคยดูแลฉันตอนประถมสี่พูดประโยคนั้นกับคนข้างบ้านฉันหลังจากที่ฉันลองรดน้ำต้นไม้เป็นครั้งเเรกเพราะอยากจะช่วยงานจนมันเฉะไปถึงบ้านข้างๆ ฉันหัวเราะกับตัวเองอย่างเงียบงันพอดีกับที่มีรถบัสเข้ามาจอดเทียบป้าย ฉันเงยหน้าขึ้นมอง เงาที่สะท้อนในความมันวาวของโลหะคือ เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งๆที่ทุกอย่างควรจะปกติดี แต่ตอนนี้ในตาเธอกลับมีร่องรอยของบางอย่างที่แปลกไป ฉันค่อยๆยกมือขึ้นแตะมันอย่างงงๆ สัมผัสเปียกชื้นที่ได้รับตอกย้ำว่าเป็นของจริง




     น้ำตา....



     ฉันใช้แขนเสื้อปาดมันออกทันที ก่อนที่จะเปลี่ยนทิศทางวิ่งห่างออกจากป้ายเมื่อได้ยินเสียงคุยกันของพวกเพื่อนๆห้อง Eดังแว่วมาจากอีกด้าน ดีที่ป้ายตรงนี้อยู่ห่างจากอาคารเรียนหลัก คนที่ใช้จึงมีแต่นักเรียนห้อง E ฉันไม่ชอบให้ใครเห็นในตอนที่ร้องไห้...ที่น่าสงสัยก็คือทั้งๆที่ฉันเกลียดพ่อของฮิบิกิแล้วทำไมฉันถึงเจ็บขนาดนี้










_______________________________________________________________________________________









อย่าพึ่งเบื่อนะเพราะช่วงนี้ไรท์กำลังปูพื้นให้แน่น ขอบคุณคอมเม้นมากๆค่ะ ชั่วนี้ไรท์ยุ่งมากเลยนอนดึกตลอด มึนๆเบลอๆทั้งวัน รีดเดอร์ก็อย่านอนดึกน้าา แค่นี้แหละค่ะ บายนะเจอกันตอนหน้า





คุณพ่อ













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 253 ครั้ง

1,349 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 23:57
    ว่าแต่พ่อฮิบิกิยังส่งเงินให้ใช้อยู่หรือเปล่า แล้วตอนนี้ฮิบิกิอาศัยอยู่ที่ไหนยังไง
    #1176
    1
    • #1176-1 Ravenoz (@_iscream) (จากตอนที่ 17)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 18:04
      เฉลยตอนหน้าน้าา
      #1176-1
  2. วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 23:57
    ว่าแต่พ่อฮิบิกิยังส่งเงินให้ใช้อยู่หรือเปล่า แล้วตอนนี้ฮิบิกิอาศัยอยที่ไหนยังไง
    #1175
    0
  3. #881 ท้องฟ้าราตรี (@0840850597) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:11
    พ่อของฮบิกินี่กาคุโปะหรือนี่(ฮา)
    #881
    1
    • #881-1 Ravenoz (@_iscream) (จากตอนที่ 17)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 18:04
      ไรท์ชอบกาคุโปะะะ
      #881-1
  4. #754 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 20:44
    พ่อหล่อปกติให้อภัยคนหล่อไม่แต่รอบนี้ไม่
    #754
    2
    • #754-1 Kate2549 (@Kate2549) (จากตอนที่ 17)
      5 มกราคม 2561 / 22:15
      เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ
      #754-1
    • #754-2 ravenoz (@_iscream) (จากตอนที่ 17)
      20 มกราคม 2561 / 16:13
      ดีมากค่ะมองคนต้องไม่มองแต่ภายนอก
      #754-2
  5. #551 Linna Lily (@linnalilily) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 22:48
    ขุนพ่อหล่อออ
    #551
    0
  6. #382 Pazei derlau (@tammyoyo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:06
    อ๊ากกกกกกกกก!!! ดาเมจคุณพ่อลูก3กระแทกใจ!!! เห้ยยยนย!!! หล่ออิบอ่าย >\\\\<! 5555
    #382
    0
  7. #304 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 13:07
    จำเป็นต้องหล่อขนาดนี่มั๊ย
    #ขุ่นนนนพ่อออ กลับใจเถิดดด เสียดายใบหน้าอันหล่อเหลา
    #304
    0
  8. #303 KazukiRei (@benjarath) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 00:55
    เดี๋ยว! คุณพ่อหล่อไป เปลี่ยนใหม่ๆ5555555
    รออ่านตอนต่อไปอยู่นร้า สู้ๆ
    #303
    0
  9. #302 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 18:03
    คุณพ่อหล่อดี5555+
    #302
    0
  10. #301 ปีศาจแห่งทะเลทราย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 17:00
    รอตอนต่อไปปสนุกมากค่ะะ
    #301
    0
  11. #300 j-teana (@j-teana) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 04:52
    รูปคุณหรือใคร. ทำไมหล่อจัง
    #300
    0
  12. #299 DING-DONGS (@MILD-K-PAT) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 02:43
    คุณพ่อมีความบิดเบี้ยวในตัวเองสูง -_-;;
    #299
    0
  13. #298 Guniko Sanaki (@Sukino_Secret) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 02:32
    ใครจะปลอบฮิบิล่ะทีนี้;-;
    รู้สึกอินไปกับเนื้อเรื่องมากค่ะตอนนี้---
    #298
    0
  14. #297 puttaraksa jankeaw (@hongju) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 00:47
    รอจร้า
    #297
    0
  15. #296 Mayogo (@0844185158) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 00:25
    ไรท์ฮิบิกิจะได้เจอคารุมะไหม ตอนหน้าอ่ะเริ่มคิดถึงนางหนักมากเมื่อไรนายจะเข้ามาเรียนห้องE คิดถึงแล้วนะ รอตอนต่อไป//ดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะไรท์ สู้ๆ
    #296
    0
  16. #295 MickeyBlack (@mickeyblack) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 00:00
    คุณควรกลับใจมาเป็นคนดี เสียดายความหล่อ
    #295
    0
  17. #294 ํYukari-chan (@Asusachan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 23:49
    มาต่อไวๆเน่ออาไรท์จัง\(???)/
    #294
    0
  18. #293 MIdnightKori (@CatsisTokyo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 23:33
    รอตอนต่อไปปป
    #293
    0
  19. #292 Luna-themoon (@220325452245) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 23:16
    เสียดายความหล่ออิ๊บอ๊ายเลยค่ะ^<>^
    #292
    0
  20. #291 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:39
    รอน๊าาาาาาาาาาาาา
    #291
    0
  21. #290 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:36
    รอค่า ไมทำร้ายอิมเมขพ่อจังเขาออกจะหล่อเสื่อม เอ้ย แต่ไม่ควรทำร้ายงี้สิ
    #290
    0
  22. #289 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:34
    นั่งจ้องๆ หวังว่าจะมีตอนใหม่โผล่มา
    #289
    0
  23. #288 Tsubaki_Blood (@AnanyaPrompanjai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:11
    ทำไมต้องเอารุปเฮียกาคุมาอ่า เฮียกาคุน่ารักจะตายเอามาเปนอิมเมจคุณพ่อนิสัยเสียได้ไงอ่า
    #288
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  24. #287 Kuizumi (@furnaunchanita) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:10
    ฮิบิกิ...
    #287
    0
  25. #286 Princess Rainy (@Vampire-gammer) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 20:45
    ขุ่นพ่อนี่ใช่กาคุโปะป่ะ ไม่เห็นสีตาเลยไม่แน่ใจ แต่...ทำไมเลวงี้!
    #286
    0