[Fic] Assassination Classroom

ตอนที่ 19 : ไดอารี่หน้าที่ 16 กัด RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 292 ครั้ง
    11 ก.ค. 61


แก้ไขล่าสุด 6 มิ.ย 60

รีไรท์ 5 ธ.ค 60





     ตัวฉันก่อนหน้านี้ฉันค่อนข้างคุ้นชินกับการอยู่คนเดียว เพราะว่าคุณแม่มักจะไม่มีเวลาว่างอยู่บ้านบ่อยนัก  ท่านเป็นซิงเกิ้ลมัมที่ถูกพ่อทิ้งตั้งแต่ตั้งท้องอ่อนๆ ระยะแรกท่านจ้างพี่เลี้ยงเพื่อมาดูแลฉันแต่พอขึ้นประถม 4 ฉันก็ดูแลตัวเองเป็นคนดูแลเรื่องงานบ้านทั้งหมด สกิลการทำอาหารเลยถือว่าไม่ได้แย่อะไรมากแต่ก็ไม่ได้เก่งเหมือนกัน พอจะอาหารไทยกับอาหารต่างประเทศได้นิดหน่อย




     ข้าวผัดไข่กลิ่นหอมถูกเทลงจานกระเบื้องขาว ฉันแบ่งมันออกเป็นสองจานจากนั้นก็ยกไปยังห้องนั่งเล่นที่เปรียบเสมือนห้องรับแขกในตอนนี้ แต่พอไปถึงก็พบแต่ความว่างเปล่าไร้ร่างของแขกกิตติมศักดิ์จอมก่อเรื่อง  มีเพียงแค่เสื้อนอกที่พาดทิ้งไว้บนโซฟาที่ทำให้ฉันรู้ว่าเขายังไม่ได้จากไปไหน




     ฉันเลิกคิ้วเมื่อเหลือบไปเห็นระเบียงถูกแง้มเอาไว้ จำได้ว่าอากาศต้นฤดูใบไม้ผลิมันค่อนข้างเย็นจึงไม่เคยเปิดเลยซักครั้ง ไม่ต้องเดาอะไรมากมายก็พอจะรู้ได้ลางๆว่าใครอยู่ข้างนอกนั่น ฉันเดินไปที่ประตูก่อนที่จะใช้แผ่นหลังดันมันให้เปิดออก สายลมระลอกหนึ่งพัดเข้ามาประทะหน้า วิวที่เห็นได้จากตรงนี้คือสวนสาธารณะขนาดใหญ่ข้างๆคอนโด  เงาของตึกสูงฝั่งตรงข้ามที่สะท้อนอยู่บนผิวทะเลสาบ แสงไฟยามคำคืนมีอยู่ประปรายคล้ายกับดาวที่สว่างบนพื้นดิน



     ร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีแดงเข้มนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ แพขนตาหนาปิดสนิท สองมือวางพักไว้ที่พนักแขน ใบหน้าเรียบนิ่ง ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลที่ยังไม่ได้รับการจัดการ ทำให้ฉันเกิดมโนภาพสัตว์ป่าที่กำลังบาดเจ็บ 



     ฉันวางจานข้าวลงบนโต๊ะเสียงดังกริ๊ก แม้ไม่ดังมากแต่ก็น่าจะเพียงพอทำให้คนที่มีวิสัยดีอย่างเขาตื่นขึ้นมาได้ แต่มันกลับไร้ปฏิกิริยาตอบสนองอย่างที่ควรเป็น ฉันตัดสินใจสะกิดที่ต้นแขนของเขาเบาๆ ไอร้อนจากร่างสูงทำให้ฉันต้องเคลื่อนขึ้นไปอังหน้าผาก และก็เป็นไปอย่างที่คิด ผู้ชายที่ดูเหมือนจะถึกคนนี้มีไข้ แถมสูงมากด้วย




 

    ดวงตาสีทองอ่อนก็ปรือขึ้นมา ริมฝีปากหยักขยับยิ้มไม่หยี่หระราวกับว่าทุกอย่างยังปกติดี ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปยังจานข้าวบนโต๊ะ ร่างสูงยันตัวเองขึ้นมานั่งจากนั้นก็ทำท่าจะเลื่อนจานข้าวเข้าหาตัว แต่ฉันไวกว่ายกทั้งสองจานมาถือไว้ในมือ



      “กลับเข้าไปในห้อง” 




     “อะไรกัน....ใจร้ายจังเลยนะฮิบิกิคุง ฉันหิวจนตาลายไปหมดแล้วรู้หรือเปล่า”ว่าพลางจ้องมองของในมือของฉันตาละห้อย “หรือเธออยากจะให้ฉันกินอย่างอื่นแทนล่ะ”

 


     จากนั้นดวงตาคู่คมก็กวาดมองทั้งตัวฉันด้วยสายตาที่ทำเอาคนขนอ่อนลุกชัน “อื้ม...น่ากินกว่าจริงๆด้วย”



     คิดว่าตัวเองเป็นอะไรถึงจะกินคนทั้งคนลงไปได้ ไททัน ?



     “เข้าไปกินข้างใน”



     ดวงตาของเขาฉายประกายวาบ เหมือนคิดอะไรไม่ดีอยู่ในใจ ฉันถอนหายใจอย่างละอาจากนั้นก็เดินเข้ามาวางข้าวผัดทั้งสองจานไว้ที่โต๊ะกลางของห้องนั่งเล่น คารุมะเดินตามเข้ามา เอนตัวพิงขอบประตูระเบียงด้วยท่าทางเหมือนคนไม่มีกระดูก ใบหน้าซีดเซียว



     ท่าจะไม่ดีแล้ว...ฉับพลันนั้นเองร่างสูงก็เอนวูบมาด้านหน้า เสียหลักล้มลงตรงที่ฉันกำลังเดินเข้าไปพอดี ผลที่ตามมาก็คือฉันกลายเป็นเบาะรองแสนสะดวกให้เขาไปในทันที



     อุกก



     หัวของคารุมะกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ ฉันจุกจนน้ำตาเล็ดพยายามผลักตัวเขาให้ออกจากห่าง แต่ก็ไม่ได้รับความร่วมมือเท่าไหร่ ดวงตาทั้งสองข้างของคนป่วยหลับพริ้มไม่รับรู้อะไรไปแล้ว ฉันถอนหายใจยาวเหยียด นี่คิดว่าตัวเองเบาพอที่ฉันจะแบกขึ้นไปบนโซฟาไหวงั้นหรอ เอ่อ...ไหว ว่าแล้วฉันก็ยกเขาขึ้นพาดหลังก่อนที่จะกึ่งลากกึ่งแบกไปปล่อยทิ้งไว้บนโซฟา



     “คุมะเอาโทรศัพท์มา โทรตามคนที่บ้านมารับ”



     “พ่อกับแม่...”เขาพูดคล้ายพึมพำกับตัวเองในขณะที่พยายามลืมตา แล้วก็พูดอะไรบางอย่างในลำคอต่อจับใจความไม่ค่อยได้แต่ท่าทางนี่น่ารักสุดๆ ไม่คิดว่าเขาจะมีมุมนี้ นึกว่าเป็นหมีแข็งแรงที่ไม่เป็นอะไรง่ายๆซะอีก เอาเถอะ...จะดูแลหน่อยแล้วกัน



     กล่องยาที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะถูกนำมาเรื้อเพื่อหายาแก้ไข้ ฉันวางยาลดไข้สองเม็ดไว้บนฝ่ามือก่อนที่จะปลุกหมีขี้เกียจที่นอนเอกขเนกให้ตื่นขึ้นมา “.....กินยา”



     “....”



     “...คารุมะกินยา”



     “อืม....”เขาขยับตัวนิดหน่อยแต่ดันไม่ยอมลืมตา ฉันเลยต้องยันเท้ากับที่เอนหลังแล้วดึงมือทั้งสองข้างของเขาบังคับให้ลุกขึ้นนั่ง พอโดนวอแวมากๆเข้าร่างสูงก็ทำท่าเหมือนจะรู้สึกตัวขึ้นมานิดหน่อย วินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากด่าหรืออะไรก็แล้วแต่ฉันก็จัดการยัดยาเข้าปากแล้วจ่อแก้วน้ำตามไป ดีที่ยอมกลืนไม่งั้นฉันจะโทรตามรถพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ




     ฉันปล่อยร่างไร้สติทิ้งเอาไว้ จากนั้นก็ปิดไฟห้องนั่งเล่นให้เหลือแค่แสงสลัวๆตรงทางเข้าห้อง พออาบน้ำเสร็จแล้วก็ออกมาดูอีกรอบ เห็นนอนนิ่งอยู่บนโซฟา ท่าทางเรียบร้อยกว่าปกติก็อดที่จะเข้าไปดูอีกครั้งไม่ได้ นี่ไม่ได้เป็นห่วงนะ แต่ถ้าเกิดตายขึ้นมาฉันก็ต้องกลายเป็นฆาตกรที่มีวิญญาณเฮี้ยนคอยหลอกหลอนน่ะสิ



     ร่างกายชื้นไปด้วยเหงื่อทั้งที่อุณหภูมิห้องเย็นสบาย ความร้อนที่ถ่ายเทผ่านหลังมือทำให้ฉันรู้ว่าเวลาเพียงสั้นๆไม่สามารถทำให้คนๆหนึ่งไข้ลดลงได้ ท่าทางทรมานน่าสงสารมาก ฉันตัดสินใจรื้อผ้าขนหนูผืนเล็กออกจากในตู้เสื้อผ้าของฮิบิกิอีกครั้ง เธอคนนี้ถึงจะอยู่คนเดียวแต่ผ้าขนหนูเยอะมาก





     ร่างกายของคารุมะกระตุกสั่นในขณะที่ฉันแนบผ้าเปียกเข้ากับใบหน้า  ไม่แน่ใจว่ามันเป็นอาการหนาวหรือเขาแค่เจ็บแผลที่อยู่ที่มุมปากกันแน่ เห็นดังนั้นฉันจึงพยายามไม่เช็ดแรงเกินไป ถึงตามปกติแล้วจะต้องเช็ดแรงๆเพื่อให้รูขุมขนเปิดก็เถอะ  ฉันขมวดคิ้วผ้าเริ่มร้อนตามอุณหภูมิร่างกายของเขาซะแล้ว ฉันจุ่มผ้ากลับไปที่อ่างใส่น้ำก่อนที่จะตัดสินใจปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปื้อนมอมแมมออกจนหมด



     กล้ามเนื้อของเขาเด่นชัดทุกสัดส่วน ลูกระนาดทั้งหกลูกปรากฎเป็นร่องลึกพอดี ต่ำลงไปเป็นวีเชฟ ทำให้ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนที่ดูแลตัวเองไม่น้อย  ฉันเช็ดตัวให้เขาไปเรื่อยๆตรงส่วนไหนมีแผลก็จะเว้นเอาไว้ คารุมะกระตุกเกร็งเป็นระยะ ฉันรับรู้ได้ว่าเขารู้สึกตัวตลอดแต่มีแรงที่จะลุกขึ้นมากวนไหมก็อีกเรื่อง เสียงเสียดสีกันของผ้าทำให้รู้ว่าเขายันตัวขึ้นมา แล้วจู่ๆมือของฉันถูกหยุดเอาไว้ พอเหลือบขึ้นไปก็เห็นว่าเขากำลังกัดริมฝีปากด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ อะไรกันเมื่อกี้หน้ายังซีดอยู่เลย



     “พอแล้ว...”ได้ยินแค่เสียงครางเบาๆลอดออกมาจากลำคอ



     อืม...ฉันก็ว่างั้นแหละเพราะเหมือนจะเป็นหนักกว่าเดิม ฉันวางผ้าขนหนูทิ้งไว้ก่อนที่จะยกกล่องพยาบาลมาวางไว้บนตัก ตื่นขึ้นมาแล้วก็ดีจะได้ทำแผลได้ถนัดๆ ปล่อยให้มันแห้งเองก็คงไม่ถูกต้องเท่าไหร่ ฉันคุกเข่าบนพื้น เห็นท่าทางลอยๆของคนเจ็บก็อดสงสารไม่ได้ ท่าทางแบบนี้ชวนนึกถึงอดีตตอนที่เป็นทอฝัน มีเด็กคนหนึ่งโดนแม่บังคับมาเรียนที่ค่ายมวยข้างบ้าน เขาเป็นกระเทยเลยไม่มีความชอบในด้านนี้เท่าไหร่ พอได้แผลมาก็มานั่งร้องไห้ที่ข้างรั้วบ่อยๆ  ฉันทนรำคาญไม่ไหวต้องเป็นฝ่ายมานั่งปลอบนั่งแล้วทำแผลให้




     ฉันแตะสำลีชุบน้ำเกลือเข้ากับหัวคิ้วของคารุมะเบาๆ ดวงตาสีทองอ่อนจ้องกลับมาอย่างเลื่อนลอย ฉับพลันนั้นแขนข้างที่ยกค้างไว้ก็ถูกดึงขึ้นไป ร่างกายเอนวูบไปด้านหน้า ฝ่ามืออุ่นร้อนราวคีมเหล็กกำข้อมมือของฉันแน่น ได้ยินเสียงกระซิบบางอย่างดังอยู่ข้างหู แต่กว่าจะจับใจความได้ว่าเป็น  อิตะดะคิมัส ฉันก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาที่ซอกคอก่อนที่เขาจะ..



     “โอ้ย!!



     กัดจนจมเขี้ยว! ฉันดิ้นสุดชีวิต ตั้งใจจะลุกหนีแต่เอวกลับถูกแขนอีกข้างของคารุมะรั้งเข้าหาตัว สาบานว่านี่คือแรงของคนป่วย!  



     “คารุมะ!!!” ฉันทุบลงไปที่สีข้างของเขารัวๆเน้นตรงที่มีรอยช้ำโดยเฉพาะ แต่ไอ้ซาดิสต์นี่ก็ยังไม่ยอมผละออก เหมือนต่อมรับความเจ็บปวดของผู้ชายคนนี้ได้พังไปแล้ว เขาใช้ลิ้นเลียตรงที่กัด เดาว่าตอนนี้มีเลือดไหลซิบออกมา คนบ้าอะไรเนี้ย



     “หยุดเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ใช่ของกินนะ!” พอเขาไม่ฟังฉันก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป มือหนึ่งง้างขึ้นก่อนที่จะทุบไปที่ท้ายทอยสุดแรง



     พลัก!!



     เสียงดังมากแล้วเขาก็แน่นิ่งไป ฉันผลักร่างสูงที่ตอนนี้โถมตัวลงมาออก ก่อนที่จะถอยรนจนหลังชิดกับโต๊ะกลาง  มือจับที่คอทันทีพอแบออกมาดูก็เห็นว่าเลือดออกจริงๆ ถึงจะรู้ว่าคารุมะเป็นคนมีเขี้ยวแต่ไม่คิดว่ามันจะคมขนาดนี้ ทำคุณบูชาโทษชัดๆ บ้าเอ้ย! ฉันเตะไปที่ร่างที่นอนอยู่อย่างโมโห กระชากผ้านวมคลุมโซฟาอย่างลวกๆก่อนที่จะหนีไปนอนทันที จะตายก็ตายไปไม่สนแล้ว!





________________________________________________________


///  เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ซาดิสซ์ขนาดไหนก็เป็นป่วยได้อะไรได้ ฮิบิกิดูแลดีๆหน่อยนะ หมายถึงตัวหนูเองน่ะคะอย่าโดนงาบก่อนวัยอันควร


ปล.ไรท์ก็ยุ่งหัวฟูเช่นเดิม เพิ่มเติมคืออยากได้กำลังใจ   เม้นหน่อยนะตัวเอง


ปล.2 สำหรับคนที่สงสัยว่าทำไมฮิบิกิมันถึงได้ใสซื่อทั้งๆที่ก็อยู่ม.ปลายมาก่อนแท้ๆ ที่อย่างที่ได้เกิ่นไป ฮิบิกิไม่เคยมีเพื่อน ไม่มีแฟน แถมติดแม่อีกต่างหาก การใช้ชีวิตคนเดียวแบบไม่เกี่ยวกับใครฮิบิกิจะรู็มาก รู้ทัน และคล่อง แต่พอต้องมาอยู่ร่วมกับคนอื่น มีความสัมพันธ์กันคนอื่น ฮิบิกิจะแสดงออกมาแบบเเปลกๆเพราะไม่ชินคะ อิอิ เป็นตัวละครที่มีความซับซ้อนในตัวเองสูง


ปล.3 แจ้งข่าวร้ายนิดหนึ่งว่าไรท์จะสอบแล้วจ้าา ขออนุญาตงดอัพจนกว่าจะถึงวันที่ 13 นะ ขอโทษจริงๆ ไม่ทิ้งกันนะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 292 ครั้ง

1,349 ความคิดเห็น

  1. #1197 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 13:11
    สมกับเป็นคุมะจริงๆ ซาดิสเหลือเกิน55555
    #1197
    0
  2. #756 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 20:57
    ว้ากกกกกกกกโอ้ยใจ
    #756
    1
    • #756-1 ravenoz (@_iscream) (จากตอนที่ 19)
      20 มกราคม 2561 / 16:23
      ดีใจที่ชอบนะ
      #756-1
  3. #446 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 15:56
    กลับมาอ่านใหม่..เจอคำผิดล่ะ 555
    เคื่องมือปฐมพยาบาล >> เครื่องมือ..
    ใบหน้าที่แดงกร่ำ >> ....แดงก่ำ
    ตะคิว >> ตะคริว
    ผ่ามือ >> ฝ่ามือ (พิมพ์ผิดความหมายเปลี่ยนจริงๆ 555)
    #446
    1
    • #446-1 梅の花 (@_iscream) (จากตอนที่ 19)
      6 มิถุนายน 2560 / 16:03
      ขอบคุณมากคะ
      #446-1
  4. #393 Kasegawa Run (@pannaleno) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 21:23
    ว้ากกกกกก ฟิน><~
    #393
    0
  5. #388 NatchaSanjai (@NatchaSanjai) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 11:30
    สนุกกก จะรอค่ะ
    #388
    0
  6. #383 AmanoYukari (@AmanoYukari) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 18:16
    มาต่อน๊า ฟินมากค่า~
    #383
    0
  7. #381 tiPpy_c (@tiPpy_c) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 18:39
    จะรอนะคะ
    #fightingggg
    #381
    0
  8. #380 Fallpit Tloves (@kiolemon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 04:20
    งื้ออออ เขินมาก
    #380
    0
  9. #379 JubGdLone (@JubGdLone) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:58
    วันที่13เลยหรอ นานจัง TT คิดถึงแย่เลย
    #379
    0
  10. #378 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:00
    คารุมะ...เพลาๆหน่อยก็ได้มั้ง
    นางเอกช้ำหมดแล้ว
    #378
    0
  11. #377 MickeyBlack (@mickeyblack) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 16:18
    ถ้ากระหายหนักขนาดนี้ มาหาเจ๊ได้นะจ๊ะ เจ๊ยอมพลีกายถวายตัวไห้
    #377
    0
  12. #376 Mrs_jung (@Mrs_jung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 10:24
    ค..คารุมะ///////ดี๊ดี!!กัดอีก..เอ๊ะ?//ชูป้ายให้กำลังใจคนจะสอบ
    #376
    0
  13. #375 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 08:33
    เรื้อ >> รื้อ
    รอต่อไปอย่างไม่ย่อท้อค่ะ 5555
    #375
    0
  14. #374 j-teana (@j-teana) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 06:07
    ฉากดูแลคนป่วยนี่ฟินได้อีก
    #374
    0
  15. #373 LuCinENa (@nanamisora) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 02:13
    เป็นกำลังใจให้นะ แล้วก็รีบมาต่อเร็วนะ
    #373
    0
  16. #372 LuCinENa (@nanamisora) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 01:00
    ไรท์จ้ามาลงต่อเร็วๆนะค้างมากค่ะ
    #372
    0
  17. #371 Mayogo (@0844185158) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:15
    ใสซื่อไปนะฮิบิกิ กินที่ว่าไม่ใช่แบบไททันแต่หมายถึง ปิ๊ป--ปิ๊ป-- สัญญาณขาดหายลาก่อย // ไรท์อยากอ่านแบบ 100%แล้ว อย่าทำให้เค้าค้างคาToT
    #371
    0
  18. #370 Sr_World (@suwritee28-) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:11
    ฮิบิกิคุงซึนจริงๆ
    #370
    0
  19. #369 LastEnd (@BlackRabbit1212) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:04
    ฮิบิกิจังสายซึน คุมะก็สายมึน~~~~ เอากับเค้าสิท่าน แบบนี้จะได้กัน(?)เมื่อไหร่5555
    #369
    0
  20. #368 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 20:59
    แกวางแผนตากลมแล้วจะได้ค้างกับสาวใช่ไหมคุมะ
    #368
    0
  21. #367 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 17:01
    ขอให้แมวดำคนนี้ดูแลคารุมะไม่ได้หรอ...//โดนตบ
    #367
    0
  22. #366 MM-WN (@MM-WN) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 16:58
    หล่อ ดีงามพระรามแปด โฮกก
    #366
    0
  23. #365 errorhpp (@Mamiya-kun) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 15:55
    มาต่อเร็วไนะคะ
    #365
    0
  24. #364 White Memo (@janjanny17) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 15:13
    อยากดูแลขึ้นมาทันที งื้ออ
    #364
    0
  25. #363 Faii26120 (@Faii26120) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 14:40
    ขออาสดูแลคารุมะแทนฮิบิกิได้มั้ยคะ?555
    #363
    0