[Fic] Assassination Classroom

ตอนที่ 22 : ไดอารี่หน้าที่ 19 คาบเรียนคารุมะ RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 277 ครั้ง
    11 ก.ค. 61






แก้ไขล่าสุด 25 พ.ค 60

รีไรท์ 24 ธ.ค 60





     การลอบสังหารของคารุมะยังคงดำเนินต่อไป เมื่อวานหลังจากที่เขาอยู่สอบต่อจนถึงคาบ 6 พร้อมกับพวกเรา เขาก็ยั่วโมโหอาจารย์แล้วหายไป เช้าวันต่อมาเขาก็กลับมาพร้อมกับยุติผังที่นั่งแปลกๆด้วยการลากโต๊ะและเก้าอี้มานั่งข้างๆฉัน และสร้างบรรยากาศอันน่าอึดอัด




     อืม...ไม่ใช่ฉันหรอกที่อึดอัด แต่เป็นเพื่อนในห้องมากกว่า เพราะว่าตอนนี้มีปลาหมึกตัวใหญ่ถูกเสียบอยู่กลางโต๊ะอาจารย์ ลักษณะน่าสยดสยอง มีเสียงเลือด เมือก หรืออะไรซักอย่างที่ปลาหมึกควรมีหยด แหมะ แหมะ อยู่ตลอดเวลา ทุ่มทุนสร้างจนอดนับถือเงินในกระเป๋าไม่ได้ เป็นฉันมันคงได้ไปอยู่ในกระทะดีๆแทนที่จะมาถูกฆาตกรรมอย่างเลือดเย็นในห้องเรียนแบบนี้




      “อรุณสวัสดิ์ครับ.. .หืม...เป็นอะไรกันไป..”




     ทุกคนเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาเล็กๆคู่นั้น ปล่อยให้เขาเห็นด้วยตัวเอง เซนเซย์ชะงักทันทีเมื่อเห็นศพของเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย.... โดยที่ไม่ต้องตั้งทีมสืบสวน ผู้ต้องสงสัย ไม่สิ...คนร้ายก็สารภาพขึ้นมาเองด้วยท่าทางไม่สำนึกซักนิด




     “โอ๊ะ โทษที พอดีผมฆ่าผิดตัวน่ะ เดี๋ยวผมเอาไปทิ้งให้นะครับ”




     ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจของโคโระเซนเซย์ จากนั้นเขาก็หิ้วเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ขึ้นมา เดินเข้าหาคารุมะ “เข้าใจแล้วครับ....”




     เพราะว่าอยู่ข้างๆฉันเลยเห็นมือข้างหนึ่งของเขาซ่อนอยู่ข้างหลังและกำลังถือมีดอย่างรอคอยด้วยสายตาจดจ่อ มุมปากยกยิ้มใสซื่อ แต่ว่ายังไม่ทันที่เซนเซย์จะเดินได้เข้ามาประชิดตัว ร่างหมึกๆก็หายวับไปก่อนที่จะโผล่มาอีกทีใกล้กับโต๊ะของคารุมะ พร้อมกับหนวดสว่าน และมิสไซล์ที่ไม่รู้ไปขโมยของประเทศไหนมา




      “คอยดูผมให้ดีนะครับคารุมะคุง ด้วยหนวดสว่านนี่และความร้อนของมิสไซล์ที่ผมขโมยมา”




      จากนั้นด้วยหนวดยุบยับนับสิบของเขา ณ กลางห้องเรียนปลาหมึกสดๆตัวนั้นก็ถูกกลายสภาพมาเป็นทาโกะยากิขนาดพอดีคำ คารุมะสำลักทาโกะยากิอันหนึ่งที่อยู่ในปาก มองสัตว์ประหลาดตรงหน้าตัวเองด้วยสีหน้าอึ้งๆ




      “ผมไม่เคยปล่อยให้นักฆ่าลอยนวลหรอกนะ ดูจากสีหน้าแล้วคุณคงไม่ได้กินข้าวเช้ามาใช่ไหมครับ ผมทำทาโกยากิในความเร็ว 20 มัคให้มันจะทำให้คุณอิ่มท้องและมีสุขภาพแข็งแรงนะครับ  เอาละ อ้าปากสิ...อ้ามม”




      “!!!




     “คารุมะคุง สิ่งที่เซนเซย์จะทำคือการลับมีดของนักฆ่าที่ขึ้นสนิมดังนั้นจงฆ่าผมในทุกๆวันด้วยเถอะครับ เพราะทุกครั้งที่คุณทำผมจะขัดเกลาคุณทีละนิด จนสุดท้ายทั้งร่างกายและจิตใจของคุณจะสดใสแข็งแรงในซักวัน”




      จากนั้นฉันมองเห็นความพ่ายแพ้ของคารุมะครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าเขาจะพยายามเท่าไหร่ ไม่ว่าจะลอบฆ่าอีกซักกี่หน เขาก็ไม่มีวันชนะ ดวงตาสีน้ำผึ้งค่อยๆจมดิ่งลงไปในห้วงของบ่วงที่โคโระเซนเซย์สร้างขึ้นมา เขาแทบจะไม่สนใจรอบข้าง และฉันก็แกล้งเขาทุกครั้งที่มีโอกาส  อย่างน้อยก็เพื่อเรียกประกายของเเววตากลับมาแม้มันจะทำได้เพียงชั่วครั้งคราวก็ตาม

 


     ......................

     ......

     แชะ!



     วิชาคหกรรมคารุมะถูกโคโระเซนเซย์จับใส่ผ้ากันเปื้อน ด้วยความที่รู้ล่วงหน้าฉันจึงไม่ลืมที่จะถ่ายรูปเก็บไว้ ใบหน้าคมขึ้นสีแดงแปร๊ดจากความอับอาย ดวงตาคู่นั้นหันกลับมาหาคู่หูที่ถูกทิ้งให้ทำอาหารคนเดียวอย่างฉันทันทีพร้อมกับท่าทางไม่เป็นมิตร



     “ฮิบิกิ!



     “โอ้...น่ารักๆ”

 

      ..................

      ....


      กระทั่งเลิกเรียน คารุมะที่แบกรับความแค้นเอาไว้เต็มบ่าก็ถูกต้อนจนมุม เขานั่งอยู่ริมหน้าผากกับนางิสะพยายามกล่อมให้มาเข้าพวก  บางทีกระต่ายตัวนี้อาจจะคิดว่าคารุมะน่าเป็นห่วงจนอดไม่ได้ก็เลยตามมาดู ผิดกับฉันที่ตามมาเพื่อลากไอ้คนที่มีชื่อติดอยู่บนตารางคู่กันกลับไปทำเวร




     เสียงทุ้มกลับพึมพำบางอย่างพร้อมกับคำปฏิเสธ ฉันอยู่ไกลออกมาเลยไม่ค่อยได้ยินเท่าไหร่ แต่คำพูดหลังจากนั้นกลับได้ยินชัดเจน




     “ฉันอยากจะฆ่ามัน มันก็แค่ยั่วโมโหฉันแล้วรอดไปได้โดยบังเอิญเท่านั้น”




     “คารุมะคุง”ฉันหันไปตามเสียงเรียกแม้ว่ามันจะไม่ใช่ชื่อของตัวเอง โคโระเซนเซย์เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉีกกว้างเหมือนทุกที “วันนี้ผมดูแลคุณได้ยอดเยี่ยมไปเลยใช่ไหมครับ?คุณจะลองฆ่าผมอีกก็ได้นะ ก็อย่างที่บอกยิ่งคุณทำแบบนั้นผมก็จะยิ่งขัดเกลาคุณได้เรื่อยๆ




     แสงสีส้มในยามเย็นส่องย้อนกลับมาทำให้ฉันไม่สามารถมองเห็นภาพใบหน้าของเขาได้ชัดมากนัก ทว่าเมื่อเขายืนขึ้นบนต้นไม้ที่ยืนออกไปจากแผ่นดินพร้อมกับหันกลับมาสบตากับฉัน ฉันก็เห็นแววตาของเขาชัดเจน แววตาที่บ่งบอกว่าได้ตัดสินใจตายอย่างแน่วแน่แล้วทำให้ในหัวของฉันอื้ออึง ฉันรู้ว่าเขาจะทำอะไร และต่อจากนี้จะเป็นยังไง แต่ว่าถ้ามันไม่เหมือนในอนิเมะละ? เขาจะตายใช่ไหม?




     “ขอยืนยันหน่อยละกัน โคโระเซนเซย์เนี้ยเป็นเซนเซย์ใช่ไหมครับ...?




     “ครับ”




     “แล้วเซนเซย์จะปกป้องลูกศิษย์ด้วยชีวิตไหมครับ?”




      “แน่นอน เพราะผมคือเซนเซย์ยังไงละครับ”




     “งั้นก็โล่งอก...เพราะผมจะได้ฆ่าคุณได้ซักที...”




     ร่างของคารุมะหล่นวูบลงไปพร้อมกับปืนที่อยู่ในมือ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันรอ รอ แล้วก็รอ แต่โคโระเซนเซย์ยังอยู่ที่เดิม หัวใจฉันเต้นระรัวอย่างหนัก ก่อนที่จะรู้ตัวก็มานั่งชะโงกหน้าอยู่ริมหน้าผาแล้ว




     คารุมะ!!!




     ฉันคงจะตะโกนออกไปถ้าหากหาเสียงของตัวเองเจอ  ร่างของเขาเล็กลงเรื่อยๆในขณะที่เซนเซย์ยังไม่เคลื่อนไหวใดๆ ฉันจิกเล็บเข้ากับหญ้าริมหน้าผา วินาทีนั้นฉันร้อนรนจนลืมไปว่า โคโระเซนเซย์มีความเร็ว 20 มัค ความเร็วที่ถึงแม้จะออกตัวในวินาทีสุดท้ายก่อนที่ร่างของคารุมะจะตกลงบนพื้นก็ยังรับทัน




     ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อตาข่ายหนวดถูกกางไว้ได้อย่างพอดิบพอดี คารุมะถูกพาขึ้นมาด้านบนอีกครั้ง แต่หัวใจฉันมันกลับยังคงเต้นแรงอย่างไม่มีสาเหตุ รู้สึกทั้งโกรธทั้งใจหายเหมือนกับว่ากำลังจะเสียบางอย่างที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไป...ก็นะ อย่างน้อยเขาก็คือคนที่ฉันสนิทที่สุด




     “คารุมะคุงทำอะไรบ้าบิ่นแล้วยังสงบได้อีกนะ”นางิสะเบ้หน้าเมื่อมองลงไปแล้วเห็นความสูงที่สามารถทำให้คนตายได้ทันทีแบบไม่มีปาฏิหาริย์




     “ช่างมันเถอะ...”




      ร่างสูงยันตัวขึ้นจากนั้นก็ก้าวยาวๆมาทางฉัน แม้ว่าใบหน้าจะแสดงความรู้สึกประหลาดใจแต่ดวงตากลับเปรียบได้ดั่งดาวประดับที่พราวระยับ  เขาวางมือลงบนหัวของฉัน โยกมันไปมาอย่างเมามันเหมือนกับว่าเป็นเกียร์รถ ยังจะมา..! ฉันจ้องเขม็งไปที่เขา




      “ไปตายซะ”




     “เห.....มีอะไรติดอยู่คออย่างนั้นหรอฮิบิกิ เป็นห่วงฉันก็พูดมาตรงๆสิ”




     ฉันถลึงตา “ฉันจะถีบนายลงไปอีกครั้งเดี๋ยวนี้แล้ว”




     ฉันเกือบจะทำไปจริงๆถ้าหากว่ามองไม่เห็นรอยยิ้มแบบนั้นของเขาก่อน “โอ๋ๆ....ไม่เป็นไรแล้วนะ...”




     มันเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นพอๆกับแสงแดดที่ส่องมาในฤดูใบไม้ผลิ ชั่วขณะหนึ่งฉันมองไปที่เขาด้วยหัวสมองที่ว่างเปล่า ลืมไปแล้วว่ารู้สึกอะไรก่อนหน้านี้ ฉันไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจที่ยังนิ่งปล่อยให้เขาดึงร่างไปกอด อ้อมแขนแกร่งโอบกอดฉันเอาไว้จนมิด ฝ่ามือที่เคยโยกหัวฉันเล่นอย่างเมามันเมื่อครู่เปลี่ยนมาเป็นลูบผมช้าๆ




     “จะไม่ทำอีกแล้ว....” เสียงของคารุมะนุ่มทุ้มแผ่วเบาชวนให้สงบ ฉันหลับตาพริ้ม  สัมผัสของเขาไม่เหมือนกับแม่เลยซักนิดแต่ก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นเหมือนกันไม่ผิด

 



     แชะ!




     ฉันชะงักเมื่อได้ยินเสียงถ่ายรูป พอผละออกก็เห็นโคโระเซนเซย์ยืนอยู่ตรงนั้นในมือถือกล้องพร้อมกับขาตั้งแบบมืออาชีพ นางิสะนั่งอยู่ข้างๆมีตะกร้าสานใส่ใบไม้อยู่บนตัก มือยังคงโปรยใบไม้ให้จากทางต้นลมด้วยสีหน้าที่ยังงงๆอยู่




     “อืม..สวยมากครับ ทั้งสองคนโพสต์อีกสิครับ เอาหลายๆท่าเลยครับ!




     ฉันยิ้มเหี้ยม“คารุมะ ร่วมมือกับฉัน ฆ่าเซนเซย์แล้วลบรูปเถอะ”




     เขาหัวเราะ“ถ้าฉันหาวิธีได้เมื่อกี้คงเป็นโอกาสทองที่จะทำสำเร็จแล้วล่ะ”




     “อ้าวแหมๆ มุขตันแล้วหรอครับ ผมมีเครื่องมือน่ารักๆที่จะใช้เชื่อมสายสัมพันธ์ของเราอีกเยอะแยะเลย คุณนี่กระจอกกว่าที่ผมคิดอีกนะครับ” 




     “ผมฆ่าแน่ จะพรุ่งนี้เลยก็ทำได้” ใบหน้าของโคโระเซนเซย์เปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมกับเครื่องหมายถูกใจ




     “งั้น..กลับกันเถอะฮิบิกิ นางิสะ เราไปหาอะไรกินกัน”ฉันโดนมือข้างหนึ่งของเขาลากไป ในขณะที่กำลังสะบัดออกนั้นคารุมะก็โยนกระเป๋าเงินใบเล็กโชว์อย่างโอ้อวด




     “แว๊กก ! นั่นมันกระเป๋าเงินของผมนี่ครับ!




     “งั้นก็อย่าทิ้งไว้ที่ห้องพักครูสิ”




     “เอาคืนมาเลยนะครับ!” สภาพลนลานแบบนี้ฉันคิดว่าเขาคงมีเงินเก็บเหลือไม่มากแล้วแน่ๆ




     “ครับ เอาไปสิ”คารุมะโยนกลับไปให้อย่างว่าง่าย แต่ถึงอย่างนั้นข้างในกระเป๋ามันกลับไม่มีเงินเหลืออยู่เลยซักเยนเดียว




     “เอ..ทำไมมันว่างเปล่าอะครับ”




     “ยังไงเงินในนั้นก็มีไม่มากอยู่แล้วถือซะว่าทำบุญละกันเนอะ”จากนั้นก่อนที่โคโระเซนเซย์จะเข้าโหมดโวยวาย คารุมะก็หันกับมายิ้มให้กับฉัน มือหนากระชับแน่นก่อนที่จะพาเดินจากไปโดยที่ไม่สนใจอะไรเลย แน่นอนว่านางิสะก็ไม่ได้อยู่ฟังต่อ “เงินนี้อย่างมากก็เข้าได้แค่คาเฟ่ละนะ...ไปคาเฟ่เห็ดนั่นกันเถอะเนอะฮิบิกิ”




      เยี่ยม! กินฟรี




      ว่าแต่เหมือนกับว่าฉันลืมอะไรบางอย่างไปเลยนะ? อืม...ช่างเถอะ














__________________________________________________________________





ยิ้มแล้ววว คารุมะยิ้มให้น้อง(แบบดีๆ)แล้ว แถมยังเป็นสายเปย์ที่ฉลาดไม่ขาดทุนซักเยน มีใครรู้ไหมว่าฮิบิกิลืมอะไร ฮ่าๆ เจอกันตอนหน้าคะ



ปล.พยายามแก้คำผิดให้แลัวนะคะ ขอบคุณที่ช่วยดูให้นะะ สำหรับตอนอื่นๆนั้นเราเห็นว่ามันมีเยอะมากเลยคิดว่าจะรอรีไรท์ทีเดียวนะคะ



ปล.2 ขอกำลังใจเยอะๆ เม้นติชมได้เสมอนะคะ













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 277 ครั้ง

1,349 ความคิดเห็น

  1. #1265 mtpsz (@supakron1218) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 23:36
    ลืมมาลากคนไปทำเวรสินะ 555
    #1265
    0
  2. #1030 อัจฉรา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 23:46

    ฮฮิบิกิไม่ทำเวรเเล้วหรอ??

    #1030
    0
  3. #771 gulizara (@gulizaratoon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 23:05
    สายเปย์ที่ฉลาดไม่ขาดทุนซักเยน555+ ชอบประโยคนี้อะ#อ่านไปจิกหมอนไปกรี๊ดดดดด
    #771
    1
    • #771-1 ravenoz (@_iscream) (จากตอนที่ 22)
      20 มกราคม 2561 / 16:11
      เรียกว่าอยู่เป็นค่ะ
      #771-1
  4. #759 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 21:13
    555555ไม่ทำเวรเหรอจ๊ะหนู
    #759
    1
    • #759-1 ravenoz (@_iscream) (จากตอนที่ 22)
      20 มกราคม 2561 / 16:21
      ลืมไปแล้วแหละค่ะ โดนล่อด้วยของกินนี่ไม่ได้เลย
      #759-1
  5. #738 CIS. (@viewchalisa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 23:01
    ลืมเวร5555
    #738
    1
    • #738-1 ravenoz (@_iscream) (จากตอนที่ 22)
      20 มกราคม 2561 / 16:50
      ใช่ค่ะ5555
      #738-1
  6. #453 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 16:37
    เวรล่ะ
    #453
    1
    • #453-1 梅の花 (@_iscream) (จากตอนที่ 22)
      1 มิถุนายน 2560 / 10:19
      ลืมแน่ๆ555
      #453-1
  7. #452 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 16:36
    เวรล่ะ
    #452
    0
  8. #451 minase yu (@onlysmile56) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 13:31
    ลืมอะไรหว่า ......ลืมทำไว้ไงนู๋ฮิบิกิ 
    #451
    1
    • #451-1 梅の花 (@_iscream) (จากตอนที่ 22)
      1 มิถุนายน 2560 / 10:20
      นางเออกคนนี้ไม่ค่อยเห็นแก่กินเล้ยย(เสียงสูง)
      #451-1
  9. #450 JubGdLone (@JubGdLone) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 19:33
    คู่นี่้ตั้ลร้ากกก
    #450
    0
  10. #449 Guniko Sanaki (@Sukino_Secret) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 17:40
    ฮิบิ แล้วเวรทำความสะอาดหนูล่ะ5555
    #449
    0
  11. #448 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 16:22
    เพิ่มเติมจ้าา
    ผู้เคาะห์ร้าย >> ผู้เคราะห์ร้าย
    ซ้อน >> ซ่อน
    กระทั้ง >< กระทั่ง
    ว้าวุ้นใจ >> ว้าวุ่นใจ
    #448
    1
    • #448-1 梅の花 (@_iscream) (จากตอนที่ 22)
      6 มิถุนายน 2560 / 16:04
      คอยตรวจให้ขอบคุณมากๆดลยคะ
      #448-1
  12. #444 Mayogo (@0844185158) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 12:46
    คารุมะสายเปย์~ นางลืมทำเวรแน่นอนน 55// ไรท์อัพสักทีคิดถึงง โดดกอด---
    #444
    0
  13. #443 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 07:03
    ลืมทำเวรนะฮิบิกิ 5555
    ปล.คำผิดจ้า
    ฉันมนตอนนั้น >> ??
    ยั่วโมโหฉันแล้อลอดไปได้..>> ....รอด..
    ร่างสูยันตัว.. >> ร่างสูง...
    จ้องเขม่ง >> จ้องเขม็ง(อันนี้ไม่แน่ใจนะ 55)
    #443
    0
  14. #442 KuroNeko-Sama (@MirinRin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 06:58
    ฮิบิกิ... เวรทำความสะอาดล่ะลูก55555
    #442
    0
  15. #441 kya-ri-garasu (@naotokun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 06:49
    ลืมทำเวร 5555
    #441
    0
  16. #440 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 06:44
    ฮิบิกิจัง...เวรเธอล่ะ
    #440
    0
  17. #439 KazukiRei (@benjarath) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 00:46
    ลิมทำเวรไง555555
    #439
    0
  18. #438 kuroko_11 (@kuroko_11) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 00:37
    ฮิบิกิเ้วเวรทำความสะอาดเล่าาาาา ลืมแล้วหร๊ออออออ!!!! บางทีแม่นางก็เห็นแก่กิน5555 //มาต่อไวๆเป็นกำลังใจให้นร้าาาาา^^
    #438
    0
  19. #437 kuroko_11 (@kuroko_11) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 00:37
    ฮิบิกิเ้วเวรทำความสะอาดเล่าาาาา ลืมแล้วหร๊ออออออ!!!! บางทีแม่นางก็เห็นแก่กิน5555 //มาต่อไวๆเป็นกำลังใจให้นร้าาาาา^^
    #437
    0