[Fic] Assassination Classroom

ตอนที่ 24 : ไดอารี่หน้าที่ 21 ความรู้สึก RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 299 ครั้ง
    17 ก.ค. 61




แก้ไขล่าสุด 9 มิ.ย 60

รีไรท์ 25 ธ.ค 60





     ท่ามกลางความเงียบงัน ในตอนที่ฉันกำลังทบทวนบทเรียน ใครบางคนก็กดกริ่งห้องของฉัน พอตอบรับสายผ่านระบบรัษาความปลอดภัยก็พบว่าเขาคือพ่อของฮิบิกิ ฉันเลยนึกขึ้นได้ว่าตัวเองบล็อคเบอร์ผู้ชายคนนี้เอาไว้



     “เดี๋ยวฉันลงไปค่ะ”



     หลายวันที่ผ่านมาเขาพยายามติดต่อฉัน ซึ่งมันน่ารำคาญมาก ทั้งดอกไม้ที่ส่งมาทุกวัน และโฮโลแกรมที่เขียนบอกฝันดีบนผิวทะเลสาบ ฉันสัมผัสได้ถึงความทุ่มเทแต่กลับไม่สามารถรับรู้ถึงความรัก สิ่งที่ฉันคิดในหัวคือ...เขายังคงไม่ล้มเลิกความตั้งใจที่จะให้ฉันกลับไปอยู่ห้อง A ใช่ไหม



      ฉันหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมทับชุดนอนก่อนที่จะขึ้นลิฟต์ กระทั้งถึงล็อบบี้ก็เห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ เส้นผมสีม่วงอมแดงยาวยังคงโดดเด่นไม่เปลี่ยน  ภายใต้รอยยิ้มอ่อนล้าดวงตาของเขากลับแจ่มใสขึ้นมาเมื่อมองเห็นฉัน ฉันกอดออกหยุดยืนข้างกระถางต้นไม้หน้าคอนโด เขาชูช่อดอกไม้ที่ยังคงเป็นกุหลาบสีแดงสดขึ้นมาทำให้ผู้คนบริเวณนั้นต่างจ้องมองเรา  ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนที่จะเชิญเขาไปนั่งที่โถงข้างล่างสำหรับรับแขกของคอนโด



     “จะขอบคุณมากถ้าเลิกส่งอะไรแบบนี้มา...”




     “ทำไม...ลูกเคยชอบมากนี่นา”




     “นั่นสินะ...หนูคิดว่ามันควรอยู่บนต้นมากกว่าน่ะค่ะ





     “อย่างนั้นหรอกหรอ....”ดวงตาสีไวน์จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน “ฮิบิกิเปลี่ยนไปมากนะ แต่ว่าก็ทำให้พ่อนึกถึงเธอคนนั้น”




     ฉันเลิกคิ้ว “ต้องการอะไรคะ ถ้าจะให้กลับไปอยู่ห้อง A ล่ะก็หนูคิดว่าเราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ”




     “แค่อยากจะขอโทษที่วันนั้นควบคุมตัวเองไม่ได้ เพื่อการนั้นวันเสาร์...ว่างไหม?”




      “ถึงจะว่างก็ไม่ได้หมายความว่าหนูจะไปไหนกับคุณนี่คะ” ฉันพูดเสียงเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ เหนื่อยและเบื่อเกินกว่าจะแก้ไขปัญหาครอบครัวให้ใคร แค่อยากให้เลิกยุ่ง ฉันรู้ว่าฉันมันก็ไม่ใช่คนดีเท่าไหร่ เพียงแต่เรื่องของความกตัญญูอะไรนั่นฉันคิดว่ายังไม่ถึงเวลาที่ต้องตอบแทน ก็ฉันในตอนนี้เป็นเเค่เด็กมอต้นที่ยังทำอะไรไม่ได้นี่นา




      ในตอนนั้นเองเขาก็เลือนถุงกระดาษที่มีตราของห้างสรรพสินค้าชื่อดังมาให้  ฉันเหลือบตามองพลางยกยิ้มเย้ยหยัน...นี่คือการติดสินบน? น่าสนุกดีนี่




     “ฮิบิกิพ่อไม่ชอบที่พวกเราเป็นแบบนี้เลย พอเริ่มโตลูกก็ยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆเปลี่ยนไปเป็นคนที่พ่อไม่รู้จัก ทำให้พ่อรู้ตัวว่าพ่อทิ้งหนูเอาไว้นานมากแค่ไหน ขอให้พ่อแก้ตัวได้ไหมเรามาเริ่มใหม่กันอีกครั้งนะ หรืออย่างน้อยวันเสาร์นี้ให้พ่อได้ขอโทษเถอะนะ”




      “....”ถึงเขาจะทำหน้าสำนึกผิดแค่ไหนแต่ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรเลย ดังนั้นภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขาคือการจ้องมองด้วยความว่างเปล่าและเงียบงัน



      “พ่อจะดีใจมาถ้าลูกติดต่อกลับมา” ท้ายที่สุดแล้วเป็นเขาเองที่ทนไม่ได้แล้วบอกลา




     ฉันมองสิ่งที่อยู่ข้างในถุงกระดาษ  มันเป็นชุดกระโปรงสีม่วงเข้มที่ส่วนบนเป็นเชิตแขนยาวสีขาว ฉันเดินตามหลังเขาออกมา มองเขาที่ยังยืนอยู่ตรงล็อบบี้ก่อนที่จะค่อยๆปล่อยถุงกระดาษในมือลงถังขยะหน้าลิฟต์ เมื่อเห็นถงความตกตะลึงบนใบหน้าของเขาแล้ว   ฉันก็ยกยิ้มเย้ยหยันให้กับความรู้สึกที่ก่อขึ้นมาในตอนนี้  




    ความเจ็บปวด ที่ราวกับกำลังลงมือทุบหัวใจของตัวเอง





     .....................................
     ................




     ในตอนพักเที่ยงฉันนั่งอยู่บนต้นไม้คาบขนมปังไว้ในปาก ครุ่นคิดถึงสาเหตุของน้ำตาและความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่มันไม่ปกติเลย ฉันไม่ใช่คนที่ผูกพันกับพ่อของฮิบิกิ และฉันก็ไม่ใช่ฮิบิกิ แต่ทำไมความรู้สึกเหล่านี้จึงเกิดขึ้นได้ คารุมะนั่งอยู่ข้างล่างต้นไม้เงยหน้ามองขึ้นมา  



     “หายากนะที่เธอไม่ได้ทำข้าวกล่องมา...”




    “แล้วมันทำไม”



    “....ฉันก็อดแย่งกินน่ะสิ





     “นายก็ทำมาเองสิ!”




      “......”




     “นี่.....”จู่ๆคารุมะก็โพล่งขึ้นมาหลังจากที่เราเงียบไปอึดใจหนึ่ง ฉันเหลือบมองเขาก่อนที่จะเลี่ยงออกไปยังสนามที่เพื่อนๆห้อง E กำลังเล่นบอลกันอย่างสนุกสนาน ไม่ชอบเลยเหมือนโดนดูออกหมดทุกอย่าง




      “......”




     “ให้กอดปลอบไหม”




     ฉันคิ้วกระตุก “ไม่ต้อง!”







      ถึงจะห้ามแต่เขาโหนตัวขึ้นมานั่งข้างๆ ยื่นมือมาลูบหัวเบาๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่รอบๆตัวของฉันสามารถมองเห็นเขาได้เสมอ  มันจะเป็นแบบนี้ตลอดไป หรือต้องเสียมันไปให้กับคนอื่น ถ้าข้างกายฉันกลับมาว่างเปล่าฉันจะทำยังไง ความคุ้นเคยช่างน่ากลัว คารุมะน่ากลัว ฉันควรเว้นระยะห่างจากเขามากกว่านี้หรือเปล่านะ ในตอนที่คิดอย่างนั้นก็ได้ยินเสียงเสียดสีกันของเสื้อผ้า พร้อมกันนั้นร่างกายก็เอนวูบไปด้านข้าง



      ฉันถูกกอดเอาไว้



     ถูกช่วยด้วยเสียงกระซิบที่นุ่มทุ้ม




      “อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ”เขาพูด



     ช่วงเวลานั้นเนินนาน








____________________________________________________________







Talk///

แก้เนื้อหาตอนนี้ไปเยอะมากเลย








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 299 ครั้ง

1,349 ความคิดเห็น

  1. #1178 GG-Paderak (@GG-Paderak) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 01:14

    แล้วโคเระ ก็เอากล้องมาถ่าย
    #1178
    1
    • #1178-1 Ravenoz (@_iscream) (จากตอนที่ 24)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 18:00
      อัลบัมคงหนาเป็นนิ้วๆแน่เลยค่า
      #1178-1
  2. #761 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 21:20
    นี่ อยู่กันสองคนเหรอ/บัดซบคนโสดเสียใจ
    #761
    2
  3. #482 Mayogo (@0844185158) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 22:37
    คุณพ่อถ้าทำให้ฮิบิกิเสียใจจะเตรียมสาปแช่งล่ะนะ เพราะงั้นขอร้องอย่าปวดตับเลยT^T
    #482
    0
  4. #481 BINBOUDAA (@binbouda) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 22:27
    อชากให้นางิสะเป็นพระเอกจัง ..เอ้ะ 55555 -////-
    #481
    0
  5. #480 JubGdLone (@JubGdLone) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 19:02
    คงไม่ได้ เป็นนัดดูตัวใช่ไหมคะ คุณพ่อ?
    #480
    0
  6. #479 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 18:36
    ค้างจัง อยากรู้ว่าคุณพ่อมีอะไรรึปล่าว
    #479
    0
  7. #478 ฉิงเทียน (@2107) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 18:28
    เฟรนโซนน่ะเหรอ พังมันเล้ยยยย //เขย่าป้ายไฟในมือ
    #478
    0
  8. #477 kuroko_11 (@kuroko_11) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 17:17
    ขุนพ่อมาแว้ววววววว!!! คารุมะไปหาพ่อตาหน่อยก็ดีน้ะ55555
    #477
    0
  9. #476 Asyrer (@an321) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 17:14
    กลัวฮิบิกิจะโดนทำร้ายซ้ำไปซ้ำมาจัง...
    #476
    0