[Fic] Assassination Classroom

ตอนที่ 25 : ไดอารี่หน้าที่ 22 เดท RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,751
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 280 ครั้ง
    15 ก.ค. 61

 


แก้ไขล่าสุด 26 มิ.ย 60

รีไรท์ 25 ธ.ค 60





     ชุดตัวนั้นพอตื่นเช้ามามันก็ถูกแขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้า พร้อมโพสอิสเขียนข้อความ You're just following your heart (คุณแค่ทำตามหัวใจของคุณเองก็พอ) โดยมีรูปปลาหมึกหน้าตาหน้าเกลียดวาดไว้ ฉันถอนหายใจยาวเหยียด เป็นเซนเซย์ที่ยุ่งทุกเรื่องจริงๆ แต่ก็เอาเถอะ....



     วันเสาร์เป็นวันที่ควรนอนอยู่บ้านฉันคิดอย่างนั้นหลังจากที่เห็นผู้คนจำนวนมหาศาลขึ้นรถบัสไปยังสวนสนุก แถมพ่อของฮิบิกิที่ยืนรออยู่หน้าทางเข้าก็เป็นปัญหาไม่น้อย โดดเด่นด้วยผมสีไวน์ยาวมัดสูงพร้อมด้วยเสื้อเชิตขาวกับกางเกงยืน รอบๆตัวของเขานั้นรายล้อมด้วยหญิงสาว 




     เห็นความวุ่นวายมาแต่ไกล....





     “ฮิบิกิ!เขาโบกมือไปมาพร้อมรอยยิ้มสว่างไสว ทำให้ผู้หญิงพวกนั้นมองมาที่ฉันด้วยความไม่เข้าใจ 





     “ขอตัวก่อนนะครับ พอดีว่าลูกสาวผมมาแล้วน่ะครับ” สิ้นคำนั้นพวกผู้หญิงก็ยืนอึ้งไปเกือบครึ่ง อีครึ่งหนึ่งมองมาที่ฉันอย่างไม่พอใจ




     ให้ตายสิ กลับเลยดีไหม...




     “ทำไมต้องทำหน้าเหม็นเบื่อคุณพ่อขนาดนั้นด้วยล่ะคะ ฮิบิกิ นี่รอพ่อด้วยสิ...จะว่าไปดรีมแลนด์เนี้ยไม่ได้มานานเลยนะ ล่าสุดก็พาลูกมาตอนป.6 ละมั้ง คิดถึงจังเนอะ เขาเดินตามฉันต้อยๆและพล่ามไม่หยุดจนกระทั้งถึงจุดซื้อตั๋ว




     “เงิน”ฉันแบมือขอเงินซื้อตั๋วด้วยสีหน้าเรียบสนิท




     “อะ..อ่า!เขาชะงักไปชั่ววิก่อนที่จะยื่นบัตรสีดำแซมทอใบหนึ่งขึ้นมาให้  คิดว่าน่าจะเป็นบัตรพิเศษอะไรซักอย่างเพราะพนักงานหญิงมองมาไปที่มันอย่างตื่นเต้น



     “สองท่านนะคะ”



     “ครับ”



     “ได้แล้วคะ ขอให้สนุกในวันหยุดนะคะ”



      หืม....?



     เดินจากประตูทางเข้าไปสิบก้าวจะมีมาสคอตกุ้งหอยปูปลาคอยแจกลูกโป่งให้กับพวกเด็กๆอยู่  ก็เข้าใจนะว่าเป็นสวนสนุกที่ติดอยู่กับทะเล  แต่ไม่มีใครสงสัยไอ้มาสคอตรูปปลาหมึกตัวเหลืองที่แต่งตัวเป็นโจ๊คเกอร์นั่นหน่อยหรอ  




     “มีอะไรหรอฮิบิกิ...?




     “ไม่มีอะไรค่ะ แค่กำลังคิดว่าอยากไปจากตรงนี้เร็วๆจังน้าน่ะ” ฉันตอบหน้าตายเมินลูกโป่งที่หมึกโจ๊กเกอร์ยื่นมาให้...มันเป็นรูปหัวใจซ้อนสีชมพูสองดวงทั้งยังมีสายให้จับสองเส้น อืม... แค่มองก็ขนลุกแล้ว ถามหน่อยว่าพยายามจะทำอะไรกันแน่




     “งั้นเราไปถีบเป็ดกันก่อนดีไหมคะ” คุณพ่อว่าพลางเหลือบมองมาสคอสหมึกตัวเหลืองที่กำลังโดนเด็กแสบกลุ่มหนึ่งรุมทึ้งอยู่  หืม...ไม่ได้มาหลายปีดรีมแลนด์มีมาสคอตตัวใหม่แล้วงั้นหรอเนี้ย น่ารักจังเลยนะ



     ไปเช็คสายตาด้วยค่ะ



     “ไปกันเถอะ”ฉันตัดบทแล้วเดินหนีอย่างไวว่อง ไอ้ความลับระดับโลกเอ้ย! มาเดินท่อมๆอย่างนี้ปวดหัวแทนรัฐบาลจริงๆเลย



      ...............

       .........

     ลับหลังร่างที่คล้ายกันสองร่าง ชายคนหนึ่งก็เดินออกมาจากเงาของฝูงชนและความวุ่นวาย



     “นุฟุฟุๆ.....มาเที่ยวหรอครับ แปลกใจจังเลยนะ”



     “....”ร่างสูงโปร่งไม่นำพาต่อคำทักทายของผู้เป็นอาจารย์  เขาเดินไปหยุดอยู่ข้างๆมาสคอตหมึกโจ๊กเกอร์ด้วยใบหน้าเรียบสนิท ทว่าสายตากลับมองตามแผ่นหลังบอบบางไม่กระพริบ



     “เป็นห่วงหรอครับ ไม่เป็นไรหรอกมีผมอยู่ด้วยทั้งคน”



     “คุณพ่อคนนั้นจะมีเหตุผลอะไรผมไม่สนหรอกนะ  แต่ถ้าทำให้เธอร้องไห้อีกละก็....หึ”



     “คารุมะคุง.....”



     “วางใจเถอะครับผมไม่ฆ่าเขาหรอก”รอยยิ้มลึกลับระบายเต็มใบหน้าของคารุมะ ท่ามกลางบรรยากาศที่สนุกสนาน มีเพียงพื้นที่ที่พวกเขายืนอยู่เท่านั้นที่มวลอากาศบีบรัดอย่างอึดอัด




     ...............

     ....

     ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นคุณพี่ในวันอาทิตย์ที่ต้องรับผิดชอบน้องชายเมื่อแม่ไม่อยู่บ้าน.... อีกทั้งน้องชายคนนี้ยังไม่มีความน่าเอ็นดูเลยซักนิด เพราะนอกจากจ้อไม่หยุดเป็นคนแก่แล้วยังกระตือรือร้นที่จะเล่นทุกอย่างที่มันฟรุ้งฟริ้งแบบแปลกๆ ถีบเป็ดยังพอทน โดมหิมะยังพอไหว แต่ม้าหมุนนี่มัน.....



     “เอ้า ฮิบิกิ  ยิ้มหน่อยสิ”



     แชะ....แชะ แชะ สภาพฉันตอนนี้คือกำลังนั่งค่อมม้าโพนี่สีเหลืองชมพูหวานแหววที่ชื่อ...เอ่อ บัตเตอร์ฟลาย ไม่ๆ บัตเตอร์ชาย? ไม่สิ...ฉันเหลือบไปมองป้ายโฆษนาข้างๆ อ๋อ...ฟลัตเตอร์ชาย โดยที่มีชายร่างสูงโปร่งนั่งซ้อนอยู่ มือถือกล้องโปรที่ไม่รู้เอามาทำไมเปิดโหมดถ่ายด้านหน้า แล้วรัวชัตเตอร์ชนิดไม่เกรงใจเมมโมรี่



     ฉันพยายามกระตุกยิ้มมุมปาก ได้เป็นรอยยิ้มฝืนๆหลายรูป ก่อนที่จะทนสายตาประชาชีแถวนั้นไม่ไหว ดีดตัวลงจากเครื่องเล่นแล้วก้าวเร็วๆไปจากบริเวณนั้น ผู้ชายจอมพล่ามเดินตามลงมา ใบหน้าระบายยิ้มสนุกสนาน และตอนนี้กำลังจะลากฉันเข้าบ้านบอลเป็นสถานที่ต่อไป  



     ฉันกรอกตา โอนอ่อนไปตามความต้องการของเขาที่พยายามจะทำให้ฉันสนุกโดยอ้างอิงจากรสนิยมของฮิบิกิตอน ป.6 และจนถึงตอนนี้แทบจะกลายเป็นทัวร์ย้อนความทรงจำ  ก็นะ...เขาตั้งใจจะทำอะไรก็จะเล่นด้วยหน่อยล่ะกัน



     ระหว่างที่โดนจูงมือไปเรื่อยๆ ฉันก็ได้ยินเสียงกรี๊ดอันน่าเร้าใจจึงหยุดชะงักอยู่กับที่ สายตาเหลียวมองคนจูงมือโดยอัตโนมัติ  รอยยิ้มของเขาเริ่มแห้งเหือดลงเรื่อยๆเมื่อฉันยิ้ม ไม่สิ แสยะยิ้ม



     “อะ..เอ่อ....”



      “เราไปทำอะไรใหม่ๆที่น่าจดจำบ้างดีไหมคะ



      จากนั้นก็ถึงคราวแก้แค้น ฉันลากพ่อของฮิบิกิตะเวนเล่นมันทุกอย่างเน้นเครื่องเล่นตระกูลเหาะๆดิ่งๆทั้งหลายโดยเฉพาะ จนใบหน้าของคุณพ่อนั่นขาวซีดราวกระดาษ ขาสั่นระริก และอ้วก ฉันถึงยอมเลิกราพาเข้าบ้านผีสิงเป็นการตบท้าย



     พรึบ....



     ไฟทุกดวง  เทียนทุกเล่ม เสียงโหยหวนทุกเสียงจู่ๆก็ดับสนิททำให้บ้านผีสิงตอนนี้มืดมิดเหมือนบ้านที่ไม่ได้จ่ายค่าไฟและโดนตัดในคืนเดือนมืด ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านกระชับมือของฉันแน่น



     “กลัวหรอคะ”ฉันพูดอย่างไม่ใส่ใจพลางควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าทุกซอกทุกมุมแต่ก็ไม่พบ จึงรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับหมึกโจ๊กเกอร์ตัวเมื่อเช้าแน่ๆ “ขอยืมโทรศัพท์หน่อยค่ะ”



     “ไม่ได้กลัวนะ”น้ำเสียงที่ฟังแล้วดูหนักแน่นอยู่ซัก 60% ดังอยู่ใกล้ๆ ครู่ต่อมาเขาก็ขยับตัวยุกยิก อืม....ไม่กลัวเลยแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือทั้งๆที่หาของอยู่ “ฮิบิกิ...โทรศัพท์พ่อหาย”



     อื้อ...คำตอบไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมาย



     เกิดความเงียบคลอบคลุมชั่วขณะ



     “พวกสตาฟช้าจังเลย...”



     ถ้าแก้ปัญหาได้เดี๋ยวนี้ตอนนี้ ดรีมแลนด์ก็คงจ้างสตราฟเป็นซุปเปอร์แมนแล้ว



      “ถ้าอย่างนั้นเราก็ออกไปกันเองดีไหมคะ”



     “ทำยังไง”เขาถาม



     ฉันไม่ตอบแล้วดึงเขาให้เดินตามมา ใช้มือข้างหนึ่งทาบกับกำแพงเพื่อคลำทาง พวกบ้านผีสิงจริงๆแล้วจะทำเส้นทางไม่ซับซ้อนวกวนเป็นเขาวงกตเพราะนอกจากมันจะต้องมืดสลัวทำให้ดูแผนที่ยากแล้ว ยังต้องเป็นทางที่ถึงแม้จะหลอกผียังไงลูกค้าต้องหนีเตลิดเปิดเปิงไปสู่ทางออกได้ไม่ยาก  ที่ต้องระวังคือพวกบันได เศษซากเอฟเฟคข้างทางเท่านั้นแหละ



     เดินไปได้ซักพักก็ยังไม่มีวี่แววว่าไฟจะมา ที่นี่เป็นคฤหาสน์ผีสิงแบบตะวันตกเราอยู่ชั้น 2 และเรากำลังเดินลงบันได



     เปี๊ยะ! ปึก!!



     “...”



     เดินอยู่ดีๆก็รู้สึกเหมือนพื้นที่ยืนอยู่มันยุบลงไปกระทันหัน พอก้มลงคลำๆดูก็พบว่ามันเป็นกลไกอย่างหนึ่ง ไม่อันตรายหรอก เน้นให้ตกใจมากกว่า ฉันเหยียบเองแหละ



     “ฮิบิกิ! เกิดอะไรขึ้น?!



     เขาบีบ...ย้ำ บีบมือฉันแน่นมากพยายามฉุดฉันให้ลุกขึ้น หลังจากที่โดนมาเยอะคุณพ่อคนนั้นก็หมดสภาพอย่างที่เห็น น็อตหลุดไปแล้ว ไม่มีวางมาดใดๆทั้งนั้น และดูเหมือนว่าจะกลัวจริงจังไม่ได้ล้อเล่นด้วย  ก็นะถ้าจับคนที่กลัวผีมากๆซักคนมาสลับที่กับเขาล่ะก็คงมีสภาพไม่ต่างกัน ถึงเลเวลการกลั่นแกล้งของฉันถึงจะไม่สูงมากเท่าคารุมะ แต่ก็เคยจับเขาโยนเข้าไปในโลงศพ ทิ้งให้เขาอยู่คนเดียว ใช้มือปลอมจับกับมือของเขา  และอีกสารพัด





     “ไม่ได้เป็นอะไรค่ะแค่เอฟเฟค”ไม่รู้ว่าพูดคำนี้มากี่รอบแล้ว...



     “....”



     ฉันถอนหายใจ“กลัวขนาดนั้นเลยหรอ”



     “....”



     “ช่างเถอะ.....”



     ฉันสงสัยว่าปราสาทผีสิงหลังนี้จะโดนโคโระเซนเซย์ยึดอย่างเป็นทางการแล้ว ทำไมน่ะหรอ...ก็นานขนาดนี้แต่ไฟยังไม่มาน่ะสิ ไม่มีพวกสตราฟมาตามด้วย ติดอยู่ในนี้ราวๆ 20 นาทีได้แล้วมั้ง แต่ก็ยอมรับว่าสนุกไม่หยอก ได้รู้จักพ่อฮิบิกิมากขึ้นด้วย คนๆนี้จริงๆแล้วเป็นพวกไม่เอาไหน คิดดูดิในสถานการณ์แบบนี้กลับหลบอยู่หลังเด็กผู้หญิงใช้ได้ที่ไหนกัน



    คลำทางมามั่วๆจนกระทั้งเจอทางออก  ฉันถอนหายใจโล่งอก สีสันข้างนอกชวนตาพล่าซะจริง  สว่างยิ่งกว่าไฟของบ้านผีสิงที่ทำงานหลังจากที่พวกเราออกมากันแล้วซะอีก....ทำเอาคนที่กลัวจะเป็นจะตายอย่างคุณพ่อขมวดคิ้วฉับทันที แววตากรุ่นโกรธไม่น้อยเลย เอาล่ะ....แพะรับบาปคงจะเป็นเจ้าของดรีมแลนด์



     เขาหันมากลบเกลื่อนกับฉัน “ค่ำแล้วเราไปดินเนอร์กันเลยดีไหม”



    เมื่อฉันพยักหน้าครู่ต่อมาเขาก็พาฉันมาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งภายในดรีมแลนด์ การตกแต่งเป็นแบบตะวันตกล้วนทำให้ดูหรูใช้ได้ แถมยังลงทุนพามายังห้องส่วนตัวที่มองเห็นวิวทะเลและลานกว้างสำหรับทานอาหารนอกตึกชัดเจน มีแสงไฟ มีผู้คน แม้ไม่มีชายหาดแต่ก็สวยไปอีกแบบ ในระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟเขาเอามือเท้าคางแล้วขยับยิ้มอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวันทำให้ฉันชักจะไม่แน่ใจแล้วว่าแบบไหนคือตัวตนที่แท้จริงของเขา



     “ฮิบิกิวันนี้สนุกไหม”



     มองเขาไปในดวงตาสีม่วงอมแดงของเขา แล้วจึงขยับยิ้มอย่างว่างเปล่า



     “สนุกค่ะ”



     “ถ้าอย่างนั้นพ่อพามาอีกเยอะๆดีไหมคะ”



      ฉันยกมือขึ้นเท้าคางบ้าง “งานเยอะไม่ใช่หรอค่ะ”



     “ถ้าติวสอบกับอาจารย์พิเศษแล้วทำคะแนนได้ดีพ่อจะพามาอีก”



     ฉันหัวเราะ “อย่างหนูน่ะอ.พิเศษไม่จำเป็นหรอกคะ”



      ว่าแล้วว่าเขาหวังผลบางอย่าง แน่นอนว่าเมื่อเขาใช้ไม้แข็งแล้วถูกต่อต้านก็ต้องใช้ไม้อ่อนเข้าสู้ คงไม่ได้อยากใช้เวลาร่วมกันฉันแบบครอบครัวมาตั้งแต่แรก



    พอดีกับที่อาหารมาเสิร์ฟการสนทนาจึงหยุดชะงักไปเล็กน้อย  จานแรกเป็นสลัดต้นอ่อนทานตะวันกับเซลมอน อาหารเบา ซุป จานหลักสเต็กปลา เครื่องดื่มของฉันเป็นม็อกเทลที่ไม่มีแอลกอฮอล ส่วนของเขาน่าจะไวน์



     “หมายความว่ายังไงที่ว่าครูพิเศษไม่จำเป็นสำหรับลูก”



     เขาพาเข้าเรื่องเดิมที่คุยไปก่อนหน้าท่าทางค้างคาใจอย่างมาก



     “ฮิบิกิ....เรื่องนี้ไม่ใช่เล่นๆนะคะ”




     ฉันเค้นยิ้ม ดวงตาเสมองลงไปยังวิวด้านล่าง เริ่มง่วงขึ้นมานิดๆ “ก็ไม่ได้เล่นๆนี่คะ ไม่มีใครเล่นกับชีวิตตัวเองหรอกนะ”



     “....ฮิบิกิ เชื่อพ่อแล้วกลับไปอยู่ห้องเออีกครั้งเถอะ กลับขึ้นไปอยู่ในจุดสูงสุดแล้วเป็นที่ 1 ”



     “เซ้าซี้จังเลยนะคะ



     “การสอบที่จะถึงนี้ถ้าลูกทำคะแนนออกมาดีก็จะกลับขึ้นไปอยู่ห้องเอได้.....”เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง



     ฉันก็หาวออกมาอีกครั้งหนึ่ง ใช้ปรายนิ้วหมุนวนขอบแก้วเล่น “ไม่กลับ”



     “ฮิบิกิ!!



     “คุณไม่มีวันบังคับหนูได้” ฉันพูดพลางลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้าเดินไปที่ระเบียง “หนูมีเหตุผลที่จะอยู่ที่นั่น แม้ว่าคุณจะพาหนูกลับบ้านแล้วขังหนูเอาไว้บังคับหนูให้เป็นอย่างที่คุณต้องการ หนูก็จะหนีอยู่ดี...เพราะที่นั่นไม่ใช่ที่ของหนู มันไม่ใช่สถานที่ที่สามารถเรียกว่าบ้านและไม่เคยเป็น  หนูน่ะขอตายยังดีกว่าที่จะเป็นหุ่นเชิดให้กับคุณ” 



     ฉันสบตากับเขาเป็นครั้งสุดท้าย ทันเห็นประกายของความตกใจอย่างสุดขีดจากนัยตาสีม่วงอมแดง มันเป็นสิ่งที่ไม่เสแสร้งอย่างเดียวที่ฉันเห็นในวันนี้ ร่างของฉันตกลงไปจากชั้นสองของร้านสู่ลานนั่งแบบเปิดโล่งรับลมทะเล ใช่...ฉันกระโดดลงไปและฉันรู้ว่าฉันจะไม่เป็นอะไร เพราะมีใครบางคนนั่งรออยู่ข้างล่าง ใครที่เอาแต่มองมาไม่ละสายตา....



     พรึบ!! มีอะไรเเข็งๆรับร่างของฉันเอาไว้ก่อนที่จะตกลงพื้น แรงกระแทกทำให้จุกเล็กน้อยแต่อุณหภูมิร่างกายของคารุมะก็ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย 



     “ฮิบิกิ!”เสียงทุ้มคำรามอย่างตื่นตระหนก ดวงตาสีน้ำผึ้งที่แสนดุดันจะจับจ้องไปยังร่างที่อยู่ชั้นสอง คารุมะทำท่าจะผละออกไปแต่ฉันก็กอดเขาเอาไว้




     “คารุมะมันแค่ยานอนหลับ....”



     “.....”



     “เรากลับกันเถอะ....”



     “.....”




     “ไปส่งฉันที่คอนโดหน่อย...นะ”




     ดีที่ตัดสินใจกระโดดลงมาเพราะถ้าวิ่งลงจากชั้นสองละก็อาจจะไม่พ้นเขตห้อง VIP ด้วยซ้ำ หึ...ถ้าฉันติดรถเขามาในตอนเช้าคงจะโดนรมยาตั้งแต่ตอนนั้นเลยสินะ ไม่เสียเวลาเที่ยวให้เปลืองเงิน




     ในขณะที่แทบจะลืมตาไม่ขึ้นก็รู้สึกได้ว่าตัวเองลอยหวืดขึ้นมา มองเห็นโครงหน้าที่คุ้นเคยอยู่รางๆ



     “ไม่เอาท่าอุ้มเจ้าหญิง.....”



     “....”



     “จะขี่หลัง...”



     “....”



     “คารุมะ......”ทำไมเงียบผิดปกติ... "หนักหรือเปล่า..."



     “ตัวเบาอย่างกะขนนก”



     “..นาย..มัน...แรงหมีจริงๆ...เลย”



      เดินมาตั้งนานแล้วยังไม่ได้ยินเสียงหอบหายใจ เพราะงี้ไงฉันถึงเรียกเขาว่าคุมะ ฉันหลับตาลง ทิ้งเสียงบดฟันและเสียงกระซิบที่จับใจความไม่ได้ไว้ในโลกแห่งความจริง



      “วางใจเถอะ...ฉันไม่คิดจะคืนเธอให้พ่อของเธอแล้ว”




_________________________________________________



//////ยังคงเป็นคุณพ่อที่น่าสาปแช่งแห่งปี ส่านคุมะขอยกย่องให้เป็นสโตรกเกอร์ดีเด่นแห่งปี







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 280 ครั้ง

1,349 ความคิดเห็น

  1. #1229 Hdbdnnd (@Hdbdnnd) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:49

    คุณพ่อเนี้ยตอนนี้เหมื่อนจะดีแต่... ไม่!! https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-04.png

    #1229
    0
  2. #1179 GG-Paderak (@GG-Paderak) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 01:20
    แก แรงหมี เนื่องจากนางเอกเราเป็นโลลิสินะ
    #1179
    1
    • #1179-1 Ravenoz (@_iscream) (จากตอนที่ 25)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 18:00
      ส่วนพระเอกเรานั้นโลลิค่อน
      #1179-1
  3. #1015 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 16:32
    คุณพ่อมีอาการไตรโพล่าที่หลักกว่าไบโพล่าใช่ไหม?
    #1015
    0
  4. #762 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 21:27
    พ่ออีกแล้วนาาา/ถือมีด
    #762
    3
    • 21 มีนาคม 2561 / 17:17
      เห คนเดียวเองง หลอ~ // หยิบปืน
      #762-2
    • #762-3 SakiKung (จากตอนที่ 25)
      1 ตุลาคม 2562 / 19:27
      ฆ่าE พ่อ ฮิบิกิ ตอนนี้เลยได้ไหมคะ เดี๋ยวจะส่งไปนรกให้คะไม่ต้องห่วง//ยิบดาบ :)
      #762-3
  5. #503 Y3753 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 06:24
    มาต่ออีกน่ะไรท์~~~~~
    #503
    0
  6. #502 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 23:36
    รอน๊าาาาาา
    #502
    0
  7. #501 Oykukuriki miho (@pang8116) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 22:05
    คุมะลับมีดคมหรือยัง ขุดหลุมไว้ฝังหรือยัง แก้นกหรือยัง ถ้าทำหมดแล้วไปฆ่าคุณพ่าตากัน! เย่ยยยยยยยย~~~//อยากตบคุณพ่อตาค่ะ
    #501
    0
  8. #500 Mayogo (@0844185158) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 19:00
    คารุมะเตรียมลงมือจัดการเดี่ยวเราช่วย....ด้วยการสาปแช่ง ฮิ~ ฮิ~
    #500
    0
  9. #499 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 10:10
    ค้างงงงงงงง ;^;)
    #499
    0
  10. #498 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 09:34
    เหมือนจะจ้องไว้แล้ว >> ......จองไว้แล้ว
    งานเยอะไม่ใช่เหรอค่ะ >> ......คะ
    เพราะรัก...หวังดี...บลาๆๆ ถ้าหวังดีขนาดจับหัวลูกโขกโต๊ะ คงเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่มากๆเลยเนอะ เหอๆ =_=
    หวังดีจริงก็บอกตรงๆ จะอ้อมไปมาให้เป็นปัญหาเพื่อ? มันทำให้บทคุมะจังหายไปเยอะเลยนะ!!!! 55555
    #498
    0
  11. วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 07:48
    ต่ออๆๆๆๆๆ
    #497
    0
  12. #496 Scorpion Dante (@BlackRabbit1212) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 02:56
    ไม่รู้เปนไร รู้สึกอยากเห็นคุมะกระทืบพ่อตา~ ^3^(ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วผิวปากเดินจากไป)
    #496
    0
  13. #494 0922954916 (@0922954916) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 18:50
    เฮ้ยนั่นว่าที่พ่อตาแกนะเว้ยย
    #494
    0
  14. #493 Tiaros (@sowaria13) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 09:39
    พระเจ้า...คุณพ่อหล่อมากค่ะ
    #493
    0
  15. #492 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 06:58
    คุมะจัง....นั่นพ่อตาในอนาคตนะ 5555
    #492
    0
  16. #491 อาซาเนะคุง (@asanochun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 06:14
    วรั้ย #ทีมคุณพ่อ ค่าา
    #491
    0
  17. #490 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 05:34
    คารุมะ...นั่นว่าที่คุณพ่อตานายนะ
    #490
    0
  18. #488 AiLove (@ooailoveoo) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 00:06
    รออออค่ะ....คารุมะนายจะทำอะไรกับคุณพ่อตากัน
    #488
    0
  19. #487 kuroko_11 (@kuroko_11) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 23:45
    คารุมะแกอน่าพึ่งทำไรพ่อตาน้ะเว้ยยยยยย5555 //มาต่อไวๆน้ะ สู้ๆ!!!!
    #487
    0
  20. #486 Linna Lily (@linnalilily) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 23:29
    รออออออออ
    #486
    0
  21. #485 G HAMAJI (@poker-face321) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 23:25
    โจ๊กเกอร์หมึกเหลือง น่ารักกก 5555
    #485
    0
  22. #484 Kasegawa Run (@pannaleno) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 23:10
    ยังมีคำผิดบ้างอย่างลูกโป่งงี้ ไม่มีร.เรือนะคะ แล้วก็บางจุดยังใช้คะค่ะไม่ถูกบ้าง พยายามต่อไปค่ะ สู้ๆค่ะ:)
    #484
    0