[Fic] Assassination Classroom

ตอนที่ 27 : ไดอารี่หน้าที่ 23 วันสบายๆ 2 RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,826
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 270 ครั้ง
    17 ก.ค. 61





แก้ไขล่าสุด 21 ส.ค 60

รีไรท์ 31 ธ.ค 60





     เที่ยงแล้วแต่คารุมะก็ยังซุกอยู่บนตักของฉันไม่ยอมตื่น ด้วยความหวังดีบวกกับทนตะคริวกินไม่ไหวอีกต่อไปฉันจึงปลุกเขาด้วยการเอาลูกหมาทั้งสามตัวที่เล่นจนเหนื่อยแล้วนอนสลบอยู่ใกล้ๆมือขึ้นมาวางไว้บนตัวของเขา  ตัวหนึ่งวางไว้ที่ท้อง ตัวที่สองวางไว้บนอก และตัวสุดท้าย...บนหน้า ด้วยความที่ตัวสุดท้ายมันไม่สามารถนอนต่อได้อย่างสองตัวแรกได้เพราะจุดรองรับไม่เอื้ออำนวย เจ้าก้อนขนสีขาวผู้โชคร้ายจึงดีดดิ้นไปมาทั้งที่ตายังปิดเพื่อหามุมสบายของตัวเองจนทำให้คนที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมา



     เอาล่ะหลังจากนี้พวกนายไปทะเลาะกันเองนะ....




      คนบนตักทำตาปรือปรอย เผยอริมฝีปากคล้ายยังคงติดอยู่ในห้วงฝัน เส้นผมที่ถูกเล่นจนยุ่งเหยิงปิดดวงตาข้างหนึ่งเอาไว้ ฝ่ามือหนาเคลื่อนเข้ามาทาบทับกับแก้มของฉันสัมผัสแผ่วจางลากลงมาที่ริมฝีปาก




     “ฮิบิกิ...”เสียงทุ้มแหบพร่า ติดอยู่ในภวังค์อย่างสมบูรณ์ นานกว่าที่คารุมะจะทำหน้าตกใจแล้วรอยยิ้มร้ายกาจแบบทุกทีจะกลับมา ดวงตาของเขายังคงไม่ละจากริมฝีปากของฉัน แต่ท่าทางเปลี่ยนไปจากก่อนหน้านี้สิ้นเชิง จากเทวดามาเป็นปีศาจ



     “เธอคงไม่ได้ทำอะไรแปลกๆในตอนที่ฉันหลับใช่ไหม”





      ฉันปัดมือของเขาออก “ถ้าไม่นับผมเปียกลางหัวฉันก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้นแล้วนะ”



     “หืม....”คารุมะยกมือขึ้นจับผมของตัวเองก่อนที่จะระบายยิ้ม “ฉันเป็นผู้ชายนะ”



     “เท่ออก”



     “ตลกล่ะไม่ว่า”




      “แกะออกสิ” ถึงจะพูดอย่างนั้นอย่างนี้แต่เขาก็ไม่ได้ยุ่งกับผมทรงที่ฉันทำให้มากไปกว่าใช้มือสางๆให้เข้าที่ ร่างสูงยันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะบิดขี้เกียจไปมา “หิวจังออกไปหาอะไรกินกันเถอะ”



     ฉันเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ “ทำไมต้องออกไปข้างนอกด้วย?



     “นั่นสินะ....”เขาก้มดูนาฬิกาบนข้อมือ  “ช่วงนี้ไม่ค่อยมีใครเข้ามาหาเรื่องเลย เพราะงั้นคงต้องให้เธอช่วยหน่อยล่ะ”



     “ซักวันนายจะโดนเป่าหัว”



     “ถ้าโดนจริงเธอก็ช่วยร้องไห้ให้ฉันหน่อยละกัน” เขาพูดด้วยท่าทางไม่แยแส



      ฉันขมวดคิ้วฉับ “ไร้สาระน่า แต่ถ้าอยากตายมากเดี๋ยวฉันจะฆ่าเอง”



     พอได้ยินอย่างนั้นคารุมะก็หัวเราะขึ้นมา เอาเถอะออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยก็ดี วันหยุดมีแค่สองวันแท้ๆแต่ฉันกลับเสียไปอย่างไร้ค่าให้กับคุณพ่อคนนั้นแล้วหนึ่ง วันนี้จะมัวมานั่งอยู่ในบ้านทั้งวันก็ออกจะไร้ค่าไม่ต่างกัน ฉันเลยตอบตกลงกลับไป



     ในตอนที่กำลังออกจากบ้านเราเดินสวนกับผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่ดูแล้วน่าจะอายุประมาณ 40 กว่าๆ เธออยู่ในชุดทะมัดทะแมง  ในมือถืออุปกรณ์ทำความสะอาด ฉันยิ้มแล้วผงกหัวให้เธอเล็กน้อยเมื่อเธอยิ้มใจดีมาให้



     “เธอมาทำความสะอาดให้ทุกๆวัน เป็นคนที่เปลี่ยนเสื้อให้กับเธอ”เสียงทุ้มพูดลอยๆในขณะที่ผลักหัวฉันให้เดินต่อ  ฉันแยกเขี้ยว ยางมัดผมฉันก็สละให้นายไปแล้ว ช่วยถนอมผมที่ฉันเกล้าขึ้นสูงด้วยกิ่งไม้จะได้ไหม ถ้าหลุดขึ้นมาฉันได้ทำใหม่นะโว้ย



     สถานที่ที่เขาพามาค่อนข้างพลุกพล่านไปด้วยผู้คน แน่ล่ะก็ที่นี่มันห้างดังยอดนิยมของกลุ่มวัยรุ่น คารุมะในชุดไพรเวทกับผมเปียติดหนังหัวของเขาตกเป็นเป้าสายตาของสาวๆ ทำให้ฉันที่ถูกจูงมือตลอดทางต้องแบกรับสายตาริษยา เฮ้..นายหัวแดงนี่น่ะ อันตรายนะ อย่าหลงกลเข้าล่ะ เดี๋ยวก็โดน S ใส่หรอก! 



     หลังจากที่ฝากท้องไว้กับร้านฟาสฟูดเรียบร้อย เราก็เข้าร้านนั้นออกร้านนี้ไปเรื่อยๆแอร์เย็นๆทำให้ไม่รู้สึกเหนื่อยเท่าไหร่ ออกจะเรื่อยๆเฉื่อยๆ มีส่วนหนึ่งที่คนเยอะกว่าปกติ คล้ายกับว่ามีงานจัดแสดงสินค้า ซุ้มต่างๆเรียงรายเป็นระเบียบ หน้างานมีมาสครอตรูปช้างนุ่งโจงกระเบน ของที่ขายก็ออกจะคุ้นหน้าคุ้นตา เสียงจอแจ้ในสำเนียงแปร่งๆยิ่งให้บรรยากาศชวนคิดถึง ฉันก้าวเท้าเข้าไปเหมือนกับถูกมนต์สะกด ท้ายงานมีซุ้มที่ใหญ่เป็นพิเศษอยู่ด้วย 



     “มวย...สินะ?” เพราะคนเยอะหรืออะไรก็ไม่ทราบคารุมะเลยยืนประกบอยู่ข้างหลังฉันตลอดเวลา แทบจะอุ้มกันอยู่รอมร่อ เสียงที่พูดเลยดังอยู่บนหัว



     “โอ้!จะลองดูไหมครับ เรามี 10 คำถามถ้าคุณตอบได้ทั้งหมดก็จะได้รับรางวัลพิเศษเป็นมอเตอร์ไซรุ่นใหม่ยี้ห้อXXX เลยนะครับ แน่นอนว่าค่าเล่นเพียง 200 เยนเท่านั้น ไม่แพงเลยใช่ไหมล่ะครบ แต่มีข้อแม้ว่าคุณต้องมีบัตรในสัญชาติอื่นที่ไม่ใช่ไทยและเล่นซ้ำไม่ได้นะครับ” ผู้ชายผิวแทนยิ้มเก่งคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดกับเราด้วยภาษาญี่ปุ่นที่คล่องปรือ เขาใส่เสื้อยืดธรรมดาทว่าห่มทับท่อนล่างด้วยกางเกงที่คล้ายโจงกระเบน



     ฉันแสยะยิ้ม “เห็นมีนวมด้วย คงไม่ได้ตอบคำถามอย่างเดียวใช่ไหมคะ”



     “ใช่แล้วครับ เป็นเกมที่ต้องเล่นเป็นคู่แข่งกับทีมตรงข้ามครับ กติกาคือให้ผู้เล่น A ชกเข้าไปที่ตัววัดพลังจนกว่าจะถึงเกณฑ์ที่เรากำหนด ถ้าทำได้ก่อนคู่แข่ง ผู้เล่น Bที่เป็นคู่หู ก็จะสามารถปลดกล่องกระจกหยิบกระดาษคำถามขึ้นมาตอบได้ ในส่วนนี้สามารถปรึกษากันได้ครับ แต่ละคำถามใช้เวลาสามสิบวินาที จากนั้นเมื่อทราบคำตอบแล้วให้เขียนลงแทปเล็ต ถ้าตอบถูกคู่ของคุณก็จะได้คะแนน คู่ที่ชนะคือคู่ที่ทำได้คะแนนมากสุดไม่เกี่ยงว่าจะได้เท่าไหร่ รางวัลเป็นตุ๊กตาช้างเล่นระนาดครับ แต่ถ้าคู่ของคุณสามารถตอบถูกติดต่อกันทั้ง 10 ข้อโดยไม่เคยตอบผิดเลยก็จะได้รางวัลใหญ่ มอเตอร์ไซค์รุ่นใหม่ยี่ห้อXXX แต่ขอเตือนไว้ก่อนเลยนะครับว่าจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครทำได้เลย”



     “น่าสนุกดีนี่!” โดยที่ไม่ต้องขอความเห็นฉันก็ลากคารุมะที่ทำท่าจะดึงโจงกระเบนของมาสคอตช้างเข้าไปในซุ้ม



      เราต้องไปต่อแถวที่แบ่งออกเป็น 2 แถว คู่ที่ยืนอยู่ข้างๆจะต้องมาแข่งกัน ทว่าข้างๆฉันกลับว่างเปล่า ฉันรอในขณะที่แถวเริ่มหดลงเรื่อยๆ สายตาก็กวาดมองไปทั่ว ลังเลว่าจะคว้าคอคนแถวนี้มาบังคับเป็นคู่แข่งดีไหม กระทั้งสายตาไปสะดุดเข้ากับชายร่างสูงคนหนึ่งที่แสนจะคุ้นตาเข้า หวา....มากับพวกห้อง A ซะด้วย อาซาโนะ กาคุชู...





     กลุ่มคนที่ล้อมรอบตัวเขามีทั้งชายและหญิง สังเกตจากถุงหิ้วในมือที่ตีตราเป็นสัญลักษณ์ของร้านหนังสือก็รู้ได้ทันทีว่ามาทำอะไร ช่างเป็นห้องเรียนที่เคร่งเครียดดีจริงๆ ฉันเบ้ปากอย่างเงียบๆ ในตอนนั้นเองที่เขามองมาทางนี้ พอฉันเผลอไปสบตาเข้าเขาก็เดินตรงมาด้วยใบหน้านิ่งสนิท  

 



      “อ้าวแหมๆนั่น คาตาริ ฮิบิกินี่น่า เธอมากับอาคาบาเนะอีกแล้วละอาซาโนะ เหมือนกับที่ฉันเคยบอกเลยใช่ไหมล่ะ สนิทกันจังเลยน้า



     ฉันมองผู้หญิงที่มากับอาซาโนะ หน้าตาเธอดูคุ้นๆแต่ก็นึกไม่ออก ทว่าพอเพ่งนานเข้าก็จำได้ เธอคือคนที่เคยกดฉันกับกำแพงวันนั้น ยูอิ หรือที่อาซาโนะเคยเรียกว่า ยุย ผู้หญิงคนนี้คำพูดของเธอ 100% มีเจตนาให้ฉันร้อนรนและหาข้อแก้ตัวด้วยท่าทางที่น่าสมเพชเหมือนทุกที



     แต่ขอโทษ ฉันไม่ได้ชอบอาซาโนะ เขาจะเข้าใจผิดว่าฉันกิ๊กกับคารุมะฉันก็ไม่สนใจ




     “ดูเหมือนเด็กผู้หญิงห้อง A จะเรียนไม่หนักเท่าไหร่ ถึงได้ว่างมาติดตามข่าวคราวของฉันได้ ชื่อยูอิจังใช่ไหมเธอคงไม่ได้หลงเสน่ห์ฉันหรอกนะ....”ครูต่อมาฉันก็ทำหน้าลำบากใจ “แต่ขอโทษด้วยฉันไม่ชอบนักขุดทอง เธอตัดใจซะเถอะ”



     แว่วเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังมาจากร่างที่ซ้อนอยู่ข้างหลัง คารุมะวางแขนไว้บนร่างกายของฉันอย่างเป็นธรรมชาติ วางคางไว้บนมือของตัวเองอีกทอดหนึ่งก่อนจะเอียงคอแล้วยิ้ม




     “เห....ยัยนี่เป็นนักขุดทองหรอกหรอ สุดยอด พึ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะเนี้ย”



     Gold digger หรือนักขุดทอง มันคือคำด่าที่หมายถึงการคบหาคนอื่นเพื่อเงิน โดนด่าท่ามกลางคนนับสิบ ยูอิโกรธจนหน้าแดงก่ำ




     “ฉันไม่ใช่นักขุดทอง!




     แล้วฉันก็ลากสายตาลงไปที่รองเท้าบูทที่เธอสวม “โอ้....ฉันคงเข้าใจผิดสินะ ว่าแต่ดีใจนะเนี้ยที่เธอชอบของขวัญที่ฉันซื้อให้ขนาดนี้ ใส่สบายไหมล่ะเพื่อนรัก”




     “เธอพูดอะไร รองเท้านี้ฉันซื้อเอง!



     “งั้นหรอๆ ไม่ได้เจอกันไม่นานเธอก็มีปัญหากับสมองซะแล้ว แย่จังนะ งั้นถ้าว่างๆฉันจะส่งรูปงานวันเกิดเมื่อปีที่แล้วให้เธอแล้วกัน...แต่โอ๊ะ ฉันไม่มีไลน์เธอนี่สิ ส่งไปให้ในไลน์ห้องดีกว่าเนาะบังเอิญว่ายังไม่ได้ออกน่ะ”



    “หืม.....แบรนด์นี้ไม่มีขายในญี่ปุ่นซะด้วย ราคาก็เกือบเหยียบแสน คนซื้อรสนิยมดีใช้ได้ แต่น่าเสียดายมันไม่เหมาะกับคนใส่เลยซักนิด” คารุมะวิพากษ์วิจารณ์ 




     ฉันแสร้งทำเป็นส่ายหน้าอย่างจนใจ “อย่าไปสนใจเลยคุมะคุงคนบางคนก็ไม่เหมาะกับของแพงๆ เอาล่ะถึงคิวเราแล้ว”




     เสียงเพลงจังหวะรื่นเริงดังเป็นจังหวะ เราหมดความสนใจกับกลุ่มคนห้อง A โดยสิ้นเชิง  ฉันกับคารุมะย่างเท้าเข้าไป แม้ว่าจะยังไม่มีคู่แข่งแต่พนักงานก็ให้เราเข้ามารอข้างใน เตรียมน้ำลอยดอกมะลิต้อนรับอย่างดี ร่างสูงของคารุมะสำรวจนวมและเเท่นชกอย่างสนอกสนใจ ส่วนฉันพิจารณากล่องกระจกที่มีกระดาษคำถามมากมายลอยอยู่ในน้ำแข็ง ไม่นานเกินรอคู่แข่งของเราก็ก้าวเท้าเข้ามาในซุ้ม เป็นชายรูปร่างสูงผมสีส้มกระแทกตากับชายร่างอวบใส่แว่นผมสีเขียวเข้ม อาซาโนะกับหนึ่งใน 5 อัศวินที่เก่งวิชาสังคมมาก



     “แข่งกับอาซาโนะ พวกนั้นโชคร้ายชะมัด”



     “เหอะ...รอดูพวกห้อง E โดนอัศวินของเราบี้แบนกันเถอะ”



     "อาคาบาเนะมียัยศูนย์ทุกวิชาเป็นตัวถ่วงก็แข่งกับอาซาโนะไม่ไหวหรอก”



     ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากที่ฟังคำดูถูกพวกนั้น ก่อนที่จะเหลือบมองเฟอร์เฟคตลอดกาลคนนั้นประสานสายตากับคารุมะอย่างดุดัน  ท่าทางเหมือนจะไม่ชอบขี้หน้ากันมาเนินนาน  



     คู่หูของอาซาโนะหรือก็คือเจ้าแว่นเองก็ไม่น้อยหน้าจ้องหน้าฉันเขม็งพร้อมหาเรื่อง เห็นทีวันนี้คงได้ศัตรูเพิ่ม แต่ขอโทษนายชื่ออะไรวะ?

 


     “ถึงเธอจะเป็นเพื่อนสมัยเด็กของอาซาโนะเป็นคุณหนูจากตระกูลชื่อดัง สวย รวย แต่โง่ขนาดนี้หมอนั้นมันก็ไม่สนใจเธอหรอก อาซาโนะน่ะสเป็กสูงจะตาย แต่ถ้าเป็นฉันขอแค่เธอยอมว่าง่ายจ่ายหนักก็จะเป็นคู่ควงให้ก็ได้นะ ดีกว่าไปอยู่กับผู้ชายห้อง E ไร้อนาคตอย่างอาคาบาเนะกว่าเป็นไหนๆ”




    หึ...ดีกว่าคารุมะ? ฉันแทบจะหยุดหัวเราะไม่ได้ 



   “โทษทีนะ แต่ฉันนิยมเลี้ยงแต่อาหารของซอมบี้..."




      ".....?"




      "อะไรที่ไม่มีสมองไม่เลี้ยง”



      “นี่เธอ!



      เปรี้ยง!



      เสียงนวมกระแทกแป้นวัดพลัง ดังรุนแรงจนเรียกให้คนรอบข้างเงียบกริบ กล่องกระจกของฉันเลื่อนออก พอเหลียวไปมองก็เห็นคารุมะยืนทำหน้าบึ้งจ้องมาที่พวกเราตาเป๋ง ฉันรีบล้วงหยิบคำถามมองเมินความเย็นเสียดกระดูกที่กัดผิวหนังจนชาวาบ



     ให้ตายสิผิวหนังของฮิบิกิบางจนน่าหงุดหงิด



     ฉันก้มอ่านกระดาษที่อยู่ในแคปซูลพลางพูดออกเสียงให้คารุมะได้ยินไปด้วย “ธงชาติไทยมีชื่อว่าอะไร”



     “ไตรรงค์” ฉันเขียนคำตอบลงในแท็ปเล็ต  หลังจากนั้นก็ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ พอเห็นว่าฉันตอบได้คารุมะก็ตั้งหน้าตั้งตาแข่งกับอาซาโนะยกใหญ่ ทั้งความเร็วและแรงสูสีกันทั้งคู่ แต่ทีมของพ่อประธานนักเรียนคนนี้กลับตอบผิดไปแล้วหลายข้อ



       เป็นไปได้ยากที่คนชาติอื่นจะตอบคำถามถูกติดต่อกัน 10 ข้อเพราะมันยากมาก และแน่นอนว่าไม่ใช่สำหรับฉัน คำถามที่เก้าถูกช่วงชิงมาโดยกำปั้นของคารุมะ เราไม่เคยตอบผิดเลยซักข้อ พนักงานและคนมุงดูต่างเบิกตากว้างอย่างตื่นเต้น  เอาล่ะอีกข้อเดียวก็จะได้รถมอเตอร์ไซค์รุ่นใหม่เอี่ยมมาแล้ว...




     อาซาโนะที่ยืนอยู่หน้านวมตีท่าทางเคร่งเครียด ผิดกับคารุมะที่จดจ่อด้วยรอยยิ้มรื่นเริง 



     เปี้ยง! เสียงต่อยแท่นวัดที่ไม่ว่าฟังกี่ทีก็ชวนสะดุ้ง กล่องกระจกของฉันเปิดออก  



     “เมืองหลวงของประเทศไทยมีชื่อเต็มว่าอะไร”



     แล้วคำถามนี้ก็มาจนได้ ฉันแทบจะกระแทกปากกาแท็ปเล็ตทิ้งด้วยความโมโห ต้องเค้นสมองระลึกชาติไปยังสมัยประถมที่โดนบังคับให้ท่องจำ




     “สิบ...เก้า...แปด...” เสียงพนักงานทั้งซุ้มนับถอยหลังในเวลาสิบวินาทีสุดท้าย หลังพวกคนที่มุงดูอยู่ก็ตะโกนไปพร้อมๆกันให้ความรู้สึกตื่นตระหนกเกินบรรยาย



     “Bangkok...”คารุมะพูดทั้งที่ยังใส่นวมเดินเข้ามาหาฉันที่ยืนจ่อปากกากับแท็ปเล็ตไม่ยอมขยับเขียน



     “อา....”ฉันคราง



     “เจ็ด..หก...”



     “เขียนเป็นภาษาไทยได้ไหมคะ”นั่นแหละที่เป็นปัญหา ฉันตะโกนถามพนักงานอย่างร้อนรน



     “ได้ค่ะ!”แต่ดูเหมือนพนักงงานจะร้อนรนลุ้นระทึกมากกว่าฉันซะอีก



     “กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร์ มหินทรายุธยา มหาดิลกภพ นพรัตนราชธานีบุรีรมย์ อุดมราชนิเวศน์มหาสถาน อมรพิมานอวตารสถิต สักกะทัตติยวิษณุกรรมประสิทธิ์...”



     “สอง...หนึ่ง....”



     ติ้ง! เครื่องหมายถูกต้องเด่นโร่อยู่ที่หน้าจอใหญ่ ฉันหัวเราะร่าคว้ามือของคารุมะขึ้นมาประสาน ลากเขาเดินเข้าไปหาพนักงานชายคนเดิม รอบข้างต่างส่งเสียงโห่ร้อง   พนักงานหญิงสองคนจุดพลุกระดาษ อีกคนถ่ายรูปเก็บไว้ หลังจากนั้นพวกเขาก็พากันร้องตะโกน



     “ยินดีด้วยนะคะ!/ยินดีด้วยครับ!!



     เพราะใช้กล้องฟิล์มเลยได้รูปทันที ฉันยัดมันใส่มือคารุมะแล้วไปกรอกเอกสารหลังซุ้ม พอออกมาคู่แข่งพร้อมด้วยลูกสมุนก็หายไปแล้วเหลือเพียงร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีแดงสดยืนพิงเสาโดดเด่นอยู่กลางวงล้อมของหญิงสาวไม่ต่ำกว่าเจ็ดคน แม้ว่าพวกเธอๆจะชวนคุยเสียงเจี๊ยวจ๊าวแค่ไหนแต่ก็ไม่มีใครเข้าใกล้เขาเกินหนึ่งช่วงแขน คารุมะแทบไม่เหลือบมองอย่างอื่นนอกจากรูปในมือของตัวเอง




     “เราจะเอารถไปได้ทันทีถ้ามีใบขับขี่ เพราะงั้นฉันเลยให้เขาไปส่งที่คอนโด”ฉันเดินเข้าไปทัก



     “อืม...กลับกันเถอะ”ไม่ว่าเปล่าเขาฉุดแขนฉันแล้วลากเดิน



     “จะกลับแล้วหรอเราพึ่งเล่นได้ซุ้มเดียวเองนะ ฉันขมวดคิ้ว จู่ๆทำไมอันธพาลหัวแดงคนนี้ถึงหงุดหงิดขึ้นมาได้ ใครไปเหยียบเท้า ไม่เอาดิ...ฉันยังไม่ได้กินอะไรในงานเลยซักอย่าง มีโอกาสทั้งทีได้แต่มองแบบนี้มันน่าเศร้านะ



     คารุมะเขาจะออกแรงบีบไปที่มือของฉันจนฉันสะดุ้ง “สภาพแบบนี้ยังจะอยู่ต่อ ไม่รู้สึกเจ็บบ้างหรือไง”



      ถึงผิวโดนความเย็นกัดจนแดงเถือก.... แต่มันก็ยังไม่แตกจนได้เลือดอะไรนี่นา



     “โอ้ย!



     ฉันถลึงตาใส่ร่างสูงที่แสยะยิ้มซาดิสต์ เขาบีบแรงกว่าเดิมจนน้ำตาฉันเริ่มเล็ด  ไม่ไหวแล้วนะ! ฉันจิกแก้มของเขาเต็มแรง หลังจากนั้นเราก็เริ่มเราตีกันกลางงาน คนอื่นอาจจะมองว่าเป็นการหยอกล้อกัน แต่ขอโทษนี่ทะเลาะกันจริงจัง เล่นจริงเจ็บจริง สุดท้ายคารุมะก็สามารถจับรวบฉันไว้ในอ้อมกอด 



     “ถ้ายังไม่ยอมกลับฉันจะเล่นหนังสดมันตรงนี้เลยดีไหม






         ..................





(ตอนพิเศษ)เบื้องหลังการเปลี่ยนเสื้อ




     ยามาดะคือแม่บ้านวัยสี่สิบปลายๆที่มีหน้าที่ดูแลบ้านอาคาบาเนะ แต่เธอก็ไม่ได้อยู่อาศัยในบ้านที่เปรียบเสมือนที่ทำงานหลังนั้น งานของเธอจะเริ่มในตอนเช้าและเมื่อทำทุกอย่างเสร็จก็จะกลับไปในตอนเย็นแน่นอนว่าเธอไม่ได้ทำงานทุกอย่างแต่รับผิดชอบงานบางส่วนเท่านั้น ทั้งนี้รวมไปถึงมื้ออาหารของคุณหนูด้วย




     ครอบครัวนี้ไม่ค่อยอยู่ติดบ้านกันเท่าไหร่นัก และไม่เคยโทรมาหาถ้าไม่จำเป็น ดังนั้นโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในช่วงสามทุ่มจึงทำให้เธอประหลาดใจไม่น้อย แต่ต่อมามันก็เปลี่ยนเป็นความกังวล ชั่วขณะหนึ่งเธอคิดว่าอาจจะเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้นมาก็ได้ เพราะคุณหนูคนนั้นแม้จะบาดเจ็บจากการชกต่อยมามากเท่าไหร่หรือเจ็บป่วยไข้สูงยังไงก็ไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใครเลย




     จนได้สิน่า บางทีคราวนี้อาจจะโดนแทงหรือโดนยิงกลับมาก็ได้... โถ่!คุณหนูแล้วทำไมไม่ไปโรงพยาบาล เธอคิดในขณะที่เร่งรีบมาที่บ้านอาคาบาเนะสุดชีวิต




     ยามาดะรีบร้อนจนแทบจะวิ่งบนบันได แต่สิ่งแรกเธอเห็นหลังจากขึ้นมาชั้นสองคือใบหน้าที่แดงระเรื่อของคุณหนู  เด็กชายตัวน้อยในวันนั้นในตอนนี้มีรูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าที่หล่อเหลา เขากำลังยกมือปิดใบหน้าครึ่งล่าง เบนสายตามองไปยังอีกด้านที่ไม่มีคน ก่อนที่จะกล่าว



     “คุณช่วยเช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนเสื้อให้เธอหน่อยใช้เสื้อของผมที่วางอยู่ข้างเตียง”พูดจบเขาก็เดินหนีไป



     ยามาดะขมวดคิ้ว แต่พอมองเข้าไปในห้อง เธอก็เข้าใจเรื่องราวทันที มีเด็กผู้หญิงนอนอยู่บนเตียง เธอมีหน้าตาน่ารักและรูปร่างสมส่วน ใส่เสื้อเชิตสีขาวปลดกระดุมบนถึง 2 เม็ด ค่อนข้างยับเล็กน้อย แม้ว่ายามาดะจะยุ่งวุ่นวายกับร่างกายของเธอมากเท่าไหร่ แต่ตั้งแต่ต้นจนจบเด็กสาวคนนี้ก็ไม่ยอมตื่นเลย เธอไม่ได้ป่วย แต่กลับนอนหลับได้สนิทจนเกินไป เหมือนโดยยาสลบหรือไม่ก็กินยานอนหลับ....



     คุณหนูคงไม่ได้ฉุดเธอมาหรอกใช่ไหม?!

 



___________________________________________________


 ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ เราจะพยายามทำให้ดีที่สุด เพราะมันเป็นสิ่งที่เราชอบ







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 270 ครั้ง

1,349 ความคิดเห็น

  1. #1302 God-of-death78 (@God-of-death78) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:43
    คารุมะ กับ อาซาโนะ หน้าคล้ายกันแปลกๆ สีผมก็โทนเดียวกันอีก ญาติกัน? หรือเป็นเพราะลายเส้นหว่า?
    #1302
    0
  2. #1274 แอลซินอาร์ (@bennett13) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 06:27
    ผญ ผญ ทำไมเรียกนักขุดทองละ ต้องเล่นดนตรีสิ
    #1274
    1
    • #1274-1 แอลซินอาร์ (@bennett13) (จากตอนที่ 27)
      8 พฤษภาคม 2562 / 06:29
      โทษที อ่านเจอจุดสงสัยก็ชอบรีบเม้นกันลืม อ่านครบถึงเข้าใจ 5555+
      #1274-1
  3. #1221 V A M P I E (@blue_sweet) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 20:46
    สารภาพว่าตอนที่คำถามธงชาติไทยชื่ออะไรนี้เงิบมาก 5555555 ลืมไปแล้วจ้า แต่คารุมะนี่ก็... กรี๊ดดดด น่ารักอ่ะ หน้าแดงตอนเรียกยามาดะซังมาช่วยเปลี่ยนเสื้อ เขินนน
    #1221
    0
  4. #1199 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 18:59
    สารภาพพ เราท่องชื่อเต็มกทม.ไม่ได้ ฮื่อออออ ขอโทษนะกทม.
    #1199
    0
  5. #764 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 21:40
    ไม่ได้ฉุดจ้าเต็มใจมาสุดๆอิอิ
    #764
    1
    • #764-1 ravenoz (@_iscream) (จากตอนที่ 27)
      20 มกราคม 2561 / 16:17
      ของอย่างนี้ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังค่ะ มันต้องสมยอมทั้งสองฝ่าย // เอ๊ะไรท์ใช้คำแปลกๆหรอโทษที
      #764-1
  6. #730 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 11:58
    แกละออกสิ >> แกะ...
    เหรียบเท้า >> เหยียบเท้า
    #730
    0
  7. #707 Scorpion Dante (@BlackRabbit1212) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 08:38
    สู้ๆคะไรท์ เราชอบเรื่องนี้มากเลยนะ เข้ามาดูทุกวันว่าวันนี้รีไรท์รึยัง พยายามเข้านะคะ
    #แล้ว HNY คะขอให้ปีนี้มีแต่สิ่งดีๆและเป็นปีที่ดีสำหรับไรท์นะคะ ^^
    #707
    0
  8. #569 ฮิเมะ กามิ (@24mobile6547) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 11:49
    หน้าตากวน......ทั้งคู่เลยค่ะ...ยิ่งสายตาพวกนาง(ย)ๆทั้งหลายอีก....มันน่า...เนอะ😂=_=

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 สิงหาคม 2560 / 14:51
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 26 สิงหาคม 2560 / 14:51
    #569
    0
  9. #568 ฮิเมะ กามิ (@24mobile6547) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 11:49
    หน้าตากวน......ทั้งครู่เลย...ยิ่งสายตานางนะ=_=
    #568
    0
  10. #567 FairyZewi (@dokidokiprecure) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 07:06
    เลือกทีมไม่ถูกวะ #ทีมคารุมะละกัน
    #567
    0
  11. #566 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 06:25
    ไรท์มาต่อเเล้วววว~
    #566
    0
  12. #565 Naoto_mino (@Naoto_mino) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 01:24
    ในที่สุดก็ได้อ่านต่อๆๆๆ รอตอนต่อไปอยู่นะค่ะ สู้ๆค่ะ
    #565
    0
  13. #564 lisa2894 (@lisa2894) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 00:53
    ในที่สุดก็กลับมา~
    #564
    0
  14. #543 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 22:28
    รอมาต่อนะคะ
    #543
    0
  15. #539 Hiroyosha (@kanokthon59) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 17:06
    หึๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเหอะๆๆๆๆๆๆๆโฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆฮ้ะๆๆๆๆๆๆๆกร้ากกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆอิอิๆๆๆๆๆเอี๊ยะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จิ๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆากยนกกนรพยำหไ-ผรำนห้กย&??#^!?฿?$??0?827_?_#&#*(+&'^;#,@฿฿??^*?&?*??#&*-
    #539
    0
  16. #538 praifah16 (@praifah16) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 23:04
    เหมือนศึกชิงนาง ระหว่าง หมี(คุมะ)หัวแดงกับฝาแฝดหัวส้ม(?)//โดนตบ
    #538
    0
  17. #537 Mayogo (@0844185158) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 15:29
    ต่อยกันเลย---หมายถึงสู้กันเลย// ค้างอ่ะ
    #537
    0
  18. #536 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 12:54
    หน้างานมีมาสครอตรูปช้าง >> ....มาสคอต
    มอเตอร์ไซรุ่นใหม่ยี้ห้อ xxx >> มอเตอร์ไซค์รุ่นใหม่ยี่ห้อ xxx
    คว่าคอ >> คว้าคอ
    #536
    0
  19. #535 FairyZewi (@dokidokiprecure) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 11:38
    สุดยอดนิยาย  อ่านเพลินจนลืมเม้น  เดี่ยวอ่านรอบสองเเล้วจะตามเม้นให้หมด 

    ไรท์เขียนนิยายสนุกมาก นางเอกคนนี้คือคนในอุดมคติของเราเลย นิสัยของนางเราชอบมากนี้เเหละที่ฝันมานาน
    #535
    0
  20. #534 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 08:21
    ค้างหนักมากอ่ะ~
    #534
    0
  21. #533 G HAMAJI (@poker-face321) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 08:06
    ยี้ห้อ -> ยี่ห้อ
    #533
    0
  22. #532 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 16:15
    เหมือนโดยยาสลบ >> เหมือนโดนยาสลบ
    #532
    0
  23. #531 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 16:13
    วัยสี่สิบปรายๆ >> ..ปลายๆ
    รอต่อนะคะ ทั้ง 3 เรื่องเลย 5555
    #531
    0
  24. #530 minneymint (@minneymint) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 14:05
    ต่อเร็วๆนะคะ >.<
    #530
    0
  25. #529 Scorpion Dante (@BlackRabbit1212) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 13:10
    คุมะอยากให้ฮิบิกิลักหลับอ่ะดิ๊~ กิ้วๆ(?)~~~
    #มาต่อเร็วๆน้าาาา
    #529
    0