[Fic] Assassination Classroom

ตอนที่ 29 : ไดอารี่หน้าที่ 24 พี่ชาย RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 289 ครั้ง
    20 ก.ค. 61

 


แก้ไขล่าสุด 24 ส.ค 60
รีไรท์ 31 ธ.ค 60




     และแล้ววันสอบก็มาถึง ทุกคนยุ่งวุ่นวายอยู่กับหนังสือ สำหรับฉันตั้งแต่ถูกหมึกเหลืองตัวนั้นรู้ระดับขีดความสามารถ เนื้อหาที่โดนสอนก็แอดวานซ์ขึ้นเป็นสิบเท่า ไม่มีอะไรที่ง่ายอีกต่อไป แถมยังโหมค้นคว้าหนักเพราะความอยากรู้อยากเห็นกับคำถามที่เขาทิ้งทวนไว้ให้ นับว่าเซนเซย์เล่นงานฉันได้ถูกจุด สภาพก่อนสอบเลยคล้ายซอมบี้ 




     ท่ามกลางความกดดัน โคโระเซนเซย์ยืนอยู่หน้าห้องด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก ทุกคนเมื่อได้รับกระดาษคำตอบของตัวเองก็เอาแต่นิ่งเงียบ เพราะว่ามีเนื้อหาระดับสูงเพิ่มเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว ว่าหลายคนเลยทำพลาด




     “เซนเซย์จะรับผิดชอบเองครับ เป็นผมเองที่ดูถูกระบบการศึกษาของโรงเรียนนี้มากเกินไป ผมไม่กล้าสู้หน้าพวกคุณแล้วครับ”

 



     ต้องเสียโคโระเซนเซย์ไปจริงหรอ? ในขณะที่ทุกคนคิดแบบนั้น คารุมะก็ปามีดแล้วยืนขึ้น ท่าทางเหลวแหลกแตกต่างจากคะแนนที่ทำได้




     “งั้นหรอ...ถ้าไม่กล้าสู้หน้าแบบนี้ผมจะฆ่าอาจารย์ได้ยังไง” คารุมะวางใบข้อสอบของตัวเองลงกับแท่นโพเทียม




     “คารุมะคุง! ตอนนี้เซนเซย์อารมณ์ไม่ดีอยู่นะ...หืม?




     เมื่อมองกระดาษขอสอบของคารุมะให้ดีๆโคโระเซนเซย์ก็ชะงักอึ้ง




     “เรื่องเปลี่ยนข้อสอบทำอะไรผมได้ได้หรอกครับ”เขายิ้ม ในพริบตานั้นเองเพื่อนทุกคนในห้องก็พากันไปรวมอยู่ที่โต๊ะอาจารย์ พลางส่งเสียงโห่ร้องอย่างชื่นชมดังอื้ออึง

 



     “ที่ผมทำได้ขนาดนี้เพราะอาจารย์สอนอะไรมากกว่าทุกที  แต่ว่าผมไม่ทิ้งที่นี่ไปหรอก  การลอบสังหารมันสนุกว่ากลับไปห้องเรียนเก่าตั้งเยอะ “




     “แล้ว...จะเอายังไงต่อดีละ จะพูดว่าติดท็อป 50 เป็นข้ออ้าง แล้วหนีหางจุกตูดไหม  คุณกลัวจะถูกฆ่าหรือไง?




     “.....”




     “อะไรกัน”ฉันแสยะยิ้มก่อนที่จะใช้กระดาษข้อสอบของตัวเองโบกไปมา “ถ้ากลัวจะถูกฆ่าก็บอกมาตรงๆสิคะ จะได้ไม่ตั้งใจทำข้อสอบจนติดท็อป 5 แบบนี้”เรียกเสียงโห่ร้องให้ดังขึ้นมาอีกระรอกหนึ่ง




     “อย่างนี้นี่เองกลัวที่จะถูกฆ่าหรอกหรอ” มาเอฮาระโพล่ออกมาอย่างเยาะเย้ย




     “เรื่องแค่นั้นบอกเราก็ได้นี่น่า”




     “ใช่ไหมล่ะๆ แบบ อาจารย์กลัวมากเลย อยากหนีใจจะขาดแล้วอะไรแบบนี้น่ะ”




     พวกเรายั่วโมโหเขาจนหมึกตัวโตหน้าแดงกร่ำไปด้วยความโกรธ  “ใครจะไปหนีกันครับ! ตอนสอบปรายภาคเราจะเอาคืนสองเท่าแน่ครับ!!




     ฉันติดอันดับที่ 3 ของชั้นปีและเพราะเหตุนี้ตอนที่คอนโดเลยต้องต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่ง เป็นชายร่างสูงผมสีม่วงอมแดงซอยสั้นในชุดนักเรียนมัธยมปลายชื่อดัง ใบหน้าที่มีเค้าโครงของผู้ชายคนนั้นประดับรอยยิ้มใจดีอันไม่น่าไว้ใจ



     เพราะคาดเดาไว้แล้วว่าเขาจะต้องเคลื่อนไหว ฉันเลยคว้าเอาคุณหนูคันซากิที่มาพูดแสดงความยินดีด้วยใบหน้าแดงระรื่อกลับบ้าน แต่ด้วยความกลัวหรืออะไรก็ไม่อาจทราบได้ หลังจากที่เลดี้คันซากิได้ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปที่คายาโนะทั้งนางิสะและคารุมะก็ตามมาด้วย วันนี้ฉันเลยทำหม้อไฟกินกันที่ระเบียง บรรยากาศสนุกสนานแสนจะเป็นไปได้ด้วยดี จนกระทั้งตอนนี้




     ฉันไม่รู้นิสัยของเขา จึงอนุญาตให้เข้ามาเพื่อสังเกตการณ์โดยเฉพาะ




     “เอ๋...มีแขกหรอ อ่า...มากวนหรือปล่านะ”ร่างสูงลูบท้ายคอแก้เก้อเมื่อตกเป็นเป้าสายตา ด้วงตาสีม่วงอมแดงถ้าให้เทียบกับคนพ่อกลับดูกลมโตมากกว่าเล็กน้อยทำให้ ใบหน้าของเขาดูน่ารักมากกว่าสวย




     ฉันยิ้มรับอย่างเสแสร้ง “ไม่หรอกคะ  มาถึงที่นี่โดยไม่ได้บอกล่วงหน้าคงมีเรื่องสำคัญอะไรจะคุยด้วยสินะ”




     “เอ่อ...ก็จริงอยู่ ว่าแต่น้องสบายดีไหม”




     ฉันหรี่นัยน์ตาลง “พูดเข้าเรื่องดีกว่าคะ”




     ชั่วขณะนั้นเขาจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาประหลาดใจ “ฮิบิกิ น้อง...พี่ได้ยินมาว่าน้องได้อันดับห้าของชั้นปีก็เลยมาแสดงความยินดีด้วยเท่านั้น”




     “งั้นหรอคะ”ฉันจับจ้องเขากลับ ไม่ร่วมบทสนทนาที่จะพาไปสู่ความอ้อมโลก




     “แล้วก็....เห็นว่าน้องจะไม่ย้ายขึ้นไปห้อง A




     เพราะว่าการย้ายชั้นขึ้นอยู่กับความยินยอมของนักเรียนเขาคนนั้นเลยบังคับฉันไม่ได้ อีกทั้งครั้งล่าสุดเขาก็พึ่งวางยานอนหลับฉันไป คงรู้ตัวว่าฉันจะไม่ยอมคุยด้วยเลยส่งพี่ชายคนรองที่สนิทกับฮิบิกิในระดับหนึ่งมาแทน




     “คุณพ่อส่งมาให้เกลี้ยกล่อมหรอคะ




     เขาลูบท้ายคอ“ไม่ใช่หรอก พี่มาด้วยตัวเอง



     นั่นเป็นคำตอบที่ชวนให้ประหลาดใจ



     คาตาริ โยอิชิ อยู่มอปลายปี 2  สวมชุดเครื่องแบบของโรงเรียนชายล้วนที่มีชื่อเสียง เขาเริ่มห่างเหินกับฮิบิกิตั้งแต่เข้าโรงเรียนนี้  แรกๆเขาจะใช้เวลาวันหยุดเสาร์อาทิตย์เพื่อกลับมาหาเธอ แต่พักหลังๆมาดูเหมือนจะมีแฟน เวลาของวันหยุดเลยใช้ไปกับเธอคนนั้นซะส่วนมาก กลายเป็นว่าเดือนหนึ่งมาหาสองครั้งจนกระทั้งไม่มาเลย ปล่อยให้ฮิบิกิต้องอยู่คนเดียว 




      หึ...มันจึงน่าสงสัยออกจะตายไปที่จู่ๆพี่ชายคนนี้ก็มาหาทั้งที่มันเป็นวันธรรมดา




     “ห้อง A ห้อง E มีตรงไหนที่แตกต่างกัน เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเพียงแค่ตัวอักษรที่ใช้แบ่งแยกระดับความสามารถของนักเรียน แต่น่าแปลกนะคะ ตัวหนูที่อยู่ห้อง E กลับได้อันดับที่สูงกว่าเด็กห้อง A หลายๆคนได้ พี่คิดว่าอะไรกันแน่ที่แบ่งระดับความสามารถของคน... ห้องเรียน หรือคะแนน...แน่นอนว่าไม่ใช่ทั้งสองอย่าง คนที่ได้คะแนนน้อยก็ไม่ได้แปลว่าไม่มีความสามารถ แต่เป็นตัวข้อสอบเองไม่สามารถวัดความสามารถของเขาได้ พี่คิดว่านักธุรกิจดังๆมาทำข้อสอบของหมอแล้วจะรอดซักกี่คนคะ?




      ใบหน้าของเขาซีดลง “พี่เข้าใจแล้ว”




     “พี่ควรบอกสิ่งที่หนูควรรู้ไม่ใช้เอาแต่ปิดบังแล้วตัดสินทางเดินให้คนอื่น....หนูต่างหากที่จะเป็นคนตัดสินว่าจะทำหรือไม่ทำ จะหนีหรือสู้ เพราะว่ามันเป็นชีวิตของหนู”




     “ฮิบิกิ....อย่าเกลียดคุณพ่อเลยนะ”




     ฉันหัวเราะ “เกลียดหรือไม่เกลียดรักหรือไม่รัก ทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงได้ตลอดนั่นแหละคะ ใจของคนไม่มีทางที่จะแน่นอนอยู่แล้ว”




      โยอิชิทำหน้าเหมือนกินยาขม  ราวกับถูกต่อว่าถึงความไม่แน่นอนของเขาที่มีให้กับฮิบิกิ เขาอาจจะรักน้องคนนี้อย่างมากแต่ความรักก็ถูกแบ่งไปให้คนอื่นได้อย่างง่ายๆเมื่อวันเวลาผ่านไปหรือเจอกับใครคนอื่น  ความรักจึงมันลดความสำคัญน้อยลง หรือแปรเปลี่ยนไป  ถ้าคนเราใช้ความรักของคนอื่นเยียวยาจิตใจซักวันหนึ่งเมื่อมันหายไป ที่เหลืออยู่ก็คือความเจ็บปวด




     “พี่คงจะไม่ได้เจอน้องมานนานเกินไป ฮิบิกิเลยไม่เหมือนกับน้องที่พี่เคยรู้จัก บอกพี่ได้ไหมที่น้องไม่เชื่อในความรู้สึกของคนอื่นเป็นเพราะพี่หรือเปล่า”




     ฉันไม่เคยเจอกับเขาด้วยซ้ำแน่นอนว่าที่ฉันคิดอย่างนี้ไม่ได้เป็นเพราะเขา แต่เป็นเพราะฉันเจอแต่ความไม่แน่นอนของคนจนชาชินต่างหาก




      ฉันยิ้มในขณะที่ลุกขึ้นยืนจากโซฟา “หม้อไฟคงเหลือแต่หัวไชเท้าแล้วคงให้พี่มากินด้วยไม่ได้ วันหน้าจะทำอย่างอื่นให้กินแทนนะคะ”




      โยอิชิยืนขึ้น เหมือนอยากจะพูดบางอย่าง แต่ก็ชะงักหลังจากที่มองเลยไปเห็นคารุมะที่ประตูระเบียง




     “โอ๊ะ...พี่ชายจะกลับแล้วหรอครับ  พอดีเลยฮิบิกิจะได้กินหม้อไฟซักที ทุกคนเองก็รออยู่  อ้อ....ผมไม่ได้หมายความว่าคุณมากวนหรอกนะครับ”




     “ฮิบิกิทำไมถึงให้ผู้ชายเข้าห้องได้ล่ะ” โยอิชิพูดเสียงเคร่ง ทำให้ดวงตาสีน้ำผึ้งของหมีแถวนี้ยิ่งพราวระยับไปด้วยความท้าทาย




     “นั่นสินะ คุณเองก็เป็นผู้ชายนี่นา งั้น...ต่อไปนี้ก็อย่ามาอีกแล้วกัน”




     “นายเป็นอะไรกับน้องฉัน”




     “ผมน่ะหรอ นั่นสินะ...”ร่างสูงโน้มหน้าเข้าไปใกล้พี่ชายด้วยท่าทายียวนไม่น้อย จนถึงตอนนี้ฉันพึ่งสังเกตเห็นว่าคารุมะตัวสูงเพียงแค่คิ้วของโยอิชิ แต่มันกลับไม่ได้ทำให้เขาถูกข่ม กลายเป็นว่าข่มพี่ชายของฮิบิกิแทน โยอิชิหน้าซีดขาว เฮ้ย...อย่ากลัวเด็กมอต้นสิ!




     “ผมคือคนที่จะทำให้เธอเชื่อคำว่าแน่นอนแทนคุณยังไงละครับ” ท้ายประโยคเบามากจนฉันไม่ได้ยินแต่มันกลับทำให้สีหน้าของพี่โยอิชิเปลี่ยนมาเป็นเขียวคล้ำ




     “ฮิบิกิแค่เหงาถ้าฉันกลับมานายก็ไม่จำเป็นอีก”เสียงที่เค้นรอดไรฟันไม่สามารถจับใจความได้ ฉันขมวดคิ้วอีกครั้ง มองทั้งสองคนที่พูดคุยอยู่ลำคออย่างไม่ยอมให้ฉันได้ยิน คารุมะหัวเราะน้อยๆ หลังจากที่ร่างในชุดมมัธยมปลายผละออก




     “แล้วพี่จะมาหาอีก”




      ฉันยิ้ม “ไม่คิดจะแย่งเวลาของพี่แล้วล่ะค่ะ”




     “ฮิบิกิ... ให้พี่ได้แก้ตัวอีกครั้ง...”




     ครอบครัวนี้ชอบขอโอกาสกันจังเลยนะ เราก็ไม่ได้สนิทกันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว คงไม่จำเป็นที่พี่ต้องมาอีกแล้วละ หนูไม่ต้องการคนดูแลแล้ว พี่เองก็ไม่มีหน้าที่มาดูแลหนูตั้งแต่แรก ไปใช้ชีวิตของพี่ให้คุ้มเถอะค่ะ”




     ประกายว้าวุ่นซ่อนอยู่ในดวงตาสีไวน์แดง “แล้วพี่จะมาอีก...”




      ตื้อจังเลย ฉันแค่ไม่อยากให้ตัวสอดแนมอันดับหนึ่งของพ่อมาล้วงข่าวได้ง่ายๆเท่านั้นเอง... แต่เขาก็ยังยืนยันคำเดิมแล้วกลับออกไปทั้งๆอย่างนั้น  ทำเอาฉันได้แต่ถอนหายใจไล่หลัง







________________________________________









ปล.ขอบคุณคอมเม้นทุกคน ทำให้ไรท์มีกำลังใจฝ่าฟันความเหนือยจากงานรีบมาอัพให้ ถึงจะหายไปนานแต่อย่าลืมเรื่องนี้เลยนะ รักกก





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 289 ครั้ง

1,349 ความคิดเห็น

  1. #1010 bonus0648010490 (@bonus0648010490) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 17:52
    <p>คู็นี้น้าจะไปกันรอดนะเนี้ย</p>
    #1010
    0
  2. #765 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 21:45
    เด็ดเดี่ยวมากค่ะ /ปรบมือ
    #765
    1
    • #765-1 ravenoz (@_iscream) (จากตอนที่ 29)
      20 มกราคม 2561 / 16:16
      //ปรบมือตาม
      #765-1
  3. #705 海亀/อุมิงะเมะ (@24222) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 01:12
    สนุกมากค่ะ ติดตามนะคะ สู้ๆค่ะ//^^
    #705
    0
  4. #588 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 03:17
    รอออออออออออออออออ
    #588
    0
  5. #586 Deffy-Deefey (@Deffy-Deefey) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 18:53
    สนุกมากเลยค่ะ อ่านเพลิน ยาวจนถึงล่าสุดแน่ะ(หัวเราะ)
    แต่อยากให้มีโมเม้นท์นิดๆหน่อยๆกับนางิสะแล้วก็คันซากิบ้างจังเลยนะคะ รู้สึกเอ็นดูว์สองคนนี้

    การบรรยายของไรต์ถือว่าดีมากเลยค่ะ คำผิดก็น้อย อ่านลื่นจนอยากให้มาต่อไวๆแล้วนะคะเนี่ย ค้างงงง--
    #586
    0
  6. #585 Black Sakura addiction (@wareiei13) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 02:02
    จะรออยู่ที่ท่าน้ำทุกวันเลย~---แค่กๆ ผิดๆๆ
    #585
    0
  7. วันที่ 3 กันยายน 2560 / 10:44
    อ๊ายย รักเหมือนกัน5555 อ่านเพลินเลยย สู้ๆเด้อ
    #584
    0
  8. #583 Bjakx (@0872160144) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 00:05
    รอฉันรอเธออยู่~~~
    #583
    0
  9. #581 ming23350 (@ming23350) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 00:26
    คิดถึงไรต์นะ
    #581
    0
  10. #580 ฺB.lin (@linnalilily) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 21:29
    เจอหน้าพี่เมียเเล้ววววว
    #580
    0
  11. #579 Minaso (@montree2764) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 20:03
    ...เจอะหน้าพี่เมีย!!
    #579
    0
  12. #578 piyadathonglek (@piyadathonglek) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 19:33
    ไรท์รู้ไหมว่าเรามารอไรท์ที่หน้าประตู(?)ทุกวันเลยนะ^^พยายามเข้าน้า~
    #578
    0
  13. #577 Hibari Akaru (@tsurara1896) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 19:03
    ระวังพี่เขยไม่โอเคนะ คารุมะคุง ^-^
    #577
    0
  14. #576 FairyZewi (@dokidokiprecure) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 18:35
    คารุมะนายน่ารักมากกกกก
    #576
    0
  15. #575 checno (@checno) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 17:49
    คารุมะ เชียร์มาก #ลงเรือค่ะ
    #575
    0
  16. #574 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 17:13
    ให้คำว่าแน่นอนแทนกับเธอคุณ >> ...แน่นอนกับเธอแทนคุณ
    กว่าไรท์จะมาต่อ....น้ำตาแทบเป็นสายเลือด 5555
    #574
    0
  17. #573 Mayogo (@0844185158) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 17:13
    คุณพ่อร้ายอ่ะใช้พี่ชายเป็นเครื่องมือเฉย พี่ชายก็ควรหลีกทางให้คารุมะน่าาเพราะเขาเกิดมาคู่กัน^^
    #573
    0
  18. #572 281142 (@281142) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 16:19
    พี่ใครอะดื้อรั้นจัง
    ปล. ไรท์ต่อเร็วๆนะครับ[?=?]??
    #572
    0
  19. #571 -milkky- (@-milkky-) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 16:09
    อ่า~ พี่ชายช่างหน้าด้านจริง:) โดนไล่ทางอ้อมก็ยังจะอยู่อีก (มองบนแพพ)
    #571
    0
  20. #570 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 16:06
    แอบดราม่าคุณพี่ชายหน่อยๆนะ
    #570
    0