[Fic] Assassination Classroom

ตอนที่ 52 : ไดอารี่หน้า 42 โอกินาว่า (ว่าด้วยเรื่องปะทะบอส) ปราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    27 ก.ค. 62






ผลลัพธ์ของการดวลปืนนั้นเป็นไปตามที่คาดไว้ สุดท้ายแล้วพวกเราก็มุ่งหน้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดตามแผนที่วางไว้ ย่างก้าวด้วยฝีเท้าเงียบกริบ แต่ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ  คาทาโอกะก็รู้ตัวอยู่ดี



ร่างท้วมใบหน้ามีรอยแผลเหวอะหวะ ดวงตาไร้แวว รอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความบ้าคลั่ง นี่คือสภาพของคนที่เต็มไปด้วยความเครียดแค้น ไร้ทางให้ถอยกลับ

 


“ไปดาดฟ้ากันเถอะ ฉันเตรียมการต้อนรับไว้สำหรับเหล่านักเรียนที่น่ารักไว้ด้วยละ จะตามมาใช่ไหม ก็แน่ละเนอะ เพราะว่าชีวิตของเพื่อนๆพวกแกน่ะอยู่กับความเมตตาของฉันนี่นะ”



คาทาโอกะยิ้ม ลุกเดินด้วยฝีเท้าไม่เร่งร้อนจนถึงดาดฟ้า คารุมะพอได้คว้ามือของฉันแล้วก็จับแน่นไม่ยอมปล่อย  ไม่ยอมแม้กระทั้งให้ฉันไปยืนนำอยู่ข้างหน้า ฉันสบตาเขา ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย ท่าทางเหมือนห้ามตัวฉันไม่ให้ทำอะไรมากกว่าห้ามใครมาทำอะไรฉันอย่างนี้มันหมายความว่ายังไง



 “จ้างวานพวกนักฆ่า แถมยังใช้วิธีต่ำทรามข่มขู่เด็กนักเรียน นี่แกเสียสติไปแล้วหรือไง” คาราสุมะเซนเซย์ก็โพล่งขึ้น  



“โฮ้ยๆๆ ฉันว่าฉันก็ยุติธรรมอย่างถึงที่สุดแล้วนะ นี่มันเป็นแผนที่จะช่วยกอบกู้โลกต่างหากล่ะ  ถ้าให้ไอ้เด็กสองคนนั่นเอาค่าหัวมาให้ฉันดีๆเรื่องมันก็จบไปนานแล้ว”



คาทาโอกะหลุบสายตามองมาที่ฉันกับนางิสะด้วยจิตมุ่งร้าย



“ตามแผนของฉันละก็ ฉันจะให้ยัยเด็กที่ชื่อฮิบิกิลงไปนอนในอ่างน้ำที่มีกระสุนพิเศษอยู่ เต็มแล้วก็ให้มันกกค่าหัวเอาไว้ จากนั้นก็เทปูนซีเมนฝังทั้งเป็น ถ้าไอ้สัตว์ประหลาดนั่นจะกลับร่างเดิมโดนที่ไม่สัมผัสกระสุนในอ่างก็มีแต่ต้องระเบิดร่างนักเรียนของตัวเองทิ้งเป็นจุลไปซะ แต่ว่า.... โคโระเซนเซย์ของนักเรียนคงไม่ใจจืดใจดำขนาดนั้นหรอกใช่ไหม คงยอมให้ละลายแต่โดยดีใช่ไหมล่ะ ฮ่าๆ”



คนรอบข้างหน้าถอดสี เพื่อนผู้หญิงบางคนถึงกับตัวสั่น แต่ฉันเลิกคิ้ว ไม่ได้รู้สึกว่าคำขู่อะไรแบบนี้มันน่ากลัวเท่าไหร่ พอจ้องมองแผ่นหลังตรงแน่วเบื้องหน้า สูดดมกลิ่นอายของฉันมีกลิ่นของเขาก็รู้เหตุผล



อย่างนี้นี่เอง...ความรู้สึกของการมีใครซักคนอยู่ข้างๆพร้อมเผชิญทุกอย่างไปด้วยกันมันเป็นแบบนี้นี่เอง



ฉันได้ยินเสียงกัดฟันจากร่างสูงโปร่ง ดวงตาคู่คมฉาบไปด้วยความมืดมิดหมุนวนเงียบๆคล้ายกับพายุในทะเลทราย ทั้งหยาบกระด้างและพร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง กระไอดุดันแผ่ออกมาจางๆ ฉันกระชับมือกลับโน้มใบหน้าลงจูบเบาๆไปที่หลังมือของเขา ร่างสูงโปร่งชะงักงัน กระชากแขนฉันให้เข้าไปใกล้ทั้งๆที่ยังไม่หันกลับมา ปลายจมูกฉันฝังอยู่ที่แผ่นหลังกว้าง ถูกบดบังทัศนียภาพจนมองเห็นแต่เสื้อสีดำ



ความอุ่นนุ่มประทับลงมาที่หลังมือ ตามมาด้วยความชื้นแฉะที่ไล่เลียข้าๆ กระทั้งขบกัดและเลียอีกครั้ง พวกเราอยู่ข้างหลังสุด เพื่อนที่อยู่รอบๆเพราะมัวแต่สนใจคาทาโอกะเลยไม่สังเกตเห็น แต่ถ้าเขายังเอาแต่กัดและเลียอยู่แบบนี้ต้องมีคนเห็นแน่ๆ ฉันเลยพยายามชักกลับ



“ฉันไม่ยอมยกโทษให้แกที่มาพังอนาคตของฉันเด็ดขาด”ใจกระตุกไปวูบหนึ่งในตอนที่มีเสียงตวาดของคาทาโอกะ โชคดีที่จุดโฟกัสของทุกคนปอยูที่นางิสะหมดแล้ว



“ที่เงื่อนไขบอกว่าต้องเป็นนักเรียนที่ตัวเล็กที่สุดเพราะเล็งนางิสะเอาไว้อยู่แล้วสินะ” จิบะคุงว่า



“อาฆาตไม่เลิกราเลยนี่หวา”โยชิดะ



คารุมะหัวเราะในลำคอก่อนที่จะก้าวออกไปข้างหน้า “เห...สรุปว่านายเลยเรียกนางิสะมาเพื่อจะล้างอายสินะ แต่ว่ารูปร่างต่างกันขนาดนี้ต่อให้ชนะแล้วมันน่าภูมิใจตรงไหน ถ้าเป็นฉันยังน่าสนุกกว่าอีก”



“น่าสมเพชซะไม่มี ถ้าจะทำตามกฎที่แกตั้งขึ้นมา นางิสะก็ไม่มีทางชนะไม่ใช่หรือไง บอกไว้ก่อนเลยนะ ต่อให้แกจะแพ้หรือชนะพวกเราทุกคนก็เกลียดแกจากก้นบึ้งหัวใจอยู่ดี”



เทระซากะว่า เหงื่อผุดเต็มใบหน้า สภาพร่างแทบจะฝืนต้านเอาไว้ไม่อยู่



“ฉันไม่สนความคิดเห็นของพวกเด็กเหลือขอหรอกโว้ย! อย่าลืมสิว่าชีวิตครึ่งหนึ่งของพวกแกอยู่ที่ปรายนิ้วของฉัน!!” ร่างอ้วนท้วมตวาดกร้าวจากนั้นก็ให้นางิสะขึ้นไปยังลานเฮลิคอปเตอร์เพื่อสู้ ทุกคนได้แต่มองส่งเจาโดยที่ทำอะไรไม่ได้ ความตึงเครียดเข้าคลอบงำ ในตอนที่นางิสะคุกเข่า ยังถูกตวาดให้ก้มหัวขอโทษ ฉันกัดฟันแน่น วูบหนึ่งจ้องมองไปที่ปืนในมือของอาจารย์คาราสุมะ



“ผมโจมตีคุณโดยใช้วิธีสกปรก เพราะว่าผมไม่มีความสามารถอะไรเลย ขอโทษนะครับ”



นางิสะที่คุกเข่า ก้มหัวลงจรดพื้น ถูกมันใช้เท้าเหยียบย่ำ



“โฮ คราวนี้ก็จัดการปากที่ชอบพูดอวดดีนั่นซะด้วยละ พูดออกมาซะสิ เป็นเด็กกลับล่วงเกินผู้ใหญ่ เป็นแค่นักเรียกกลับล่วงเกินครูบาอาจารย์”



ฉันท่องเอาไว้ในใจ นางิสะต้องผ่านตรงนี้ไป ทุกคนต้องรับแรงกดดันพวกนี้ไป อย่าเข้าไปยุ่งอย่าทำอะไรที่ไม่เข้าท่า ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันจะจบแบบไหน อย่าทำอะไรที่เป็นการเสี่ยงทำให้เรื่องเปลี่ยนไป มันจะเป็นอันตราย



นางิสะโดนบังคับ เขายอมแม้กระทั้งก้มหัวลงพูดขอโทษ แต่ยารักษากลับถูกระเบิดเป็นจุล ต่อหน้าต่อตาพวกเรา ฉันกัดฟันแน่น เห็นคาราสุมะเซนเซย์สูญเสียความเยือกเย็นครั้งแรก เขากรีดร้อง พูดว่าอย่า  แต่มันก็สายเกินไปแล้ว คาทาโอกะไร้จิตสำนึกส่วนดี มีเพียงความแค้น ตองการเอาคืน ต้องการเหยียบคนอื่นให้จมดิน เขาส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยบนความเป็นความตายของพวกเรา ทั้งหมดนี้เพราะต้องการยั่วนางิสะให้โกรธ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อที่เขาจะได้ฆ่านางิสะให้พวกเราเห็น



“สารเลว”ฉันสบถ



ในตอนนั้นเองที่เทระซากะโยนเครื่องช๊อตไฟฟ้าใส่หลังนางิสะเรียกสติเขากลับมา ทุกคนพยายามเรียกเขาให้กลับมา ฉันที่แม้แต่ตัวเองยังสงบไม่พอได้แต่สูดลมหายใจอยู่ข้างๆ



“คาราสุมะเซนเซย์ ถ้าหากนางิสคุงตกอยู่ในอันตรายละก็ ช่วยยิงคาทาโอกะอย่างไม่ต้องลังเลด้วยนะครับ” โคโระเซนเซย์ว่าเอาไว้



“คาราสุมะเซนเซย์ยิงเลยเถอะค่ะ เดี๋ยวนางิสะก็ตายหรอก!” คายาโนะลนลานมาตั้งนานแล้ว ในที่สุดก็เกาะแขนคาราสุมะเซนเซย์เขย่า



“รอเดี๋ยว อย่าเข้าไปสอดนะ”เป็นเทระซากะที่ห้ามเอาไว้



คารุมะขมวดคิ้ว “ยังจะปล่อยให้หมอนั่นจัดการอยู่หรอ เทระซากะ...ฉันเองก็อยากจะเข้าไปร่วมวงเต็มแก่แล้วนะ”



ทุกคนเห็นว่านางิสะถูกซ้อมอยู่ฝ่ายเดียว สภาพจิตใจดิ่งลงเหว ฉันสูดลมหายใจเฮือกสุดท้าย “นางิสะ...นางิสะน่ะไม่แพ้แน่นอน ไม่มีทางแน่นอน”



คารุมะก้มหน้า จ้องมองมองฉันด้วยแววตาประหลาด  



“คารุมะแกน่ะเอาแต่โดดซ้อมจนมีรู้อะไรเลยสิน่า ดูเหมือนว่านางิสะจะมีพลังอะไรซุกซ่อนอยู่ด้วยนะ”



ใช่แล้วนางิสะน่ะ เป็นตัวเอกของเรื่องนะ เพราะอย่างนั้นเขาจึงเอาชนะคาทาโอกะได้ในชั่วพริบตา ด้วยท่าไม้ตายที่มืออาชีพคนนั้นสอนมา ฉันขยับยิ้ม จ้องมองเงาร่างโปร่งบางด้วยความชื่นชม



ร่างอ้วนท้วมคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าของเขา นางิสะใช้ปืนไฟฟ้าเชยคางหนาขึ้นมา จ้องมองอย่างแน่วนิ่งพร้อมรอยยิ้มที่แสดงความขอบคุณ ขอบคุณที่สั่งสอนแม้จะเป็นการสอนที่ไม่ได้ตั้งใจก็ตาม



“คาทาโอกะเซนเซย์ ขอบคุณครับ”



แล้วอดีตอาจารย์ที่ทำผิดมามากมายก็ถูกช๊อตจนสลบไป ทุกคนโห่ร้องด้วยความยินดี บอสถูกโค่นลงแล้ว เรื่องยาก็ถูกคลี่คลายลงเช่นกัน พวกนักฆ่ามืออาชีพมารวมตัวกันที่ดาดฟ้า ทุกอย่างยังคงดำเนินตามเนื้อเรื่อง ติดอยู่ที่ว่ามีร่างอวบอิ่มของหญิงสาวผมลอนมาม่าเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง



เธอยิ้มหวานกรีดกรายนิ้วเรียวสวยกับเรือนผมสีม่วงของฉันอย่างหยอกเอิน “ฉันหวังให้เธอเติบโตอย่างสง่างามอยูนะคุณหนู”



แล้วเธอก็เดินหันหลังจากไป

 


“อะไรกัน.... ไม่มีแมชล้างแค้นหรอกเหรอ ลุงนึ ไม่แค้นผมจนถึงกับอยากฆ่าให้ตายบ้างเลยหรอ”เสียงนุ่มทุ้มของคารุมะแทรกผ่านเสียงเฮลิคอปเตอร์ที่ดังอยู่ ในมือควงของเล่นเอาไว้มากมาย



“ฉันไม่ฆ่าคนเพราะความแค้นส่วนตัวกรอกนึ”คุณลุงต่างชาติตบเบาๆที่เรือนผมสีแดงสด ทำเอาเจ้าของมันเบิกตากว้างน้อยๆอย่างคาดไม่ถึง “เอาไว้ฉันจะรอคนมาจ้างวานให้ไปฆ่านายแล้วกันนึ เพราะฉะนั้นจงกลายเป็นคนที่มีอำนาจแล้วโดนเพ่งเล็งซะเถอะ”



พอพวกเขาขึ้นไปบนเฮลิคอบเตอร์แล้วก็ก้มลองมองมาที่พวกเรา



“ก็ตามนั้นแหละไอ้พวกเด็กเปรต ถ้าอยากให้ฉันมาฆ่าจริงๆละก็ จงกลายเป็นคนใหญ่คนโตซะ ถ้าถึงตอนนั้นแล้วฉันจะสอนรสชาติที่แท้จริงของนักฆ่ามืออาชีพให้เอง!



พวกเขาทิ้งท้ายเอาไว้ ราวกับว่ารอคอยวันที่พวกเราเติบโตอย่างยิ่งใหญ่แทบไม่ไหว แต่นั่นกลับทำให้ในใจของฉันเต้นแรงอย่างน่าประหลาด



พวกเรากลับมาที่โรงแรม บอกพวกที่รออยู่ว่าไม่เป็นอะไรแล้ว บรรยากาศในตอนนี้เลยเอะอะร่าเริงกันใหญ่ แน่นอนเรื่องที่ฉันคบกับคารุมะก็อยู่ในหัวข้อที่ทำให้เกิดความรื่นเริงเหล่านั้นด้วย แต่ยังไงก็ตามดูเหมือนการหยอกล้อจะไม่ได้ต่างจากเดิมมากเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะมีแค่



จนได้สินะ”มาเอฮาระ



“ว่าแล้วเชียว”ซึกิโนะ



“ในที่สุด”คายาโนะตาเป็นประกายวิบวับ



“เอ๋ ไม่ใช่ว่าพวกเธอสองคนคบกันอยู่แล้วหรอกหรอ ก็ในเมื่อตอนนั้น...ที่ระเบียง...แล้วก็บนต้นไม้...แล้วก็ในห้องเรียน...”อิริน่าเซนเซย์   



ไม่รอให้หลุดอะไรไปมากกว่านั้นฉันรีบยัดแก้วน้ำใส่ปากเธอในทันที “อิริน่าเซนเซย์คอแห้งสินะคะ  ดื่มน้ำหน่อยนะคะ”



“อ้า บิชเซนเซย์ ที่ระเบียง บนต้นไม้ ในห้องเรียน อะไรหรอครับ พูดต่อให้จบสิครับ” โอกาชิมาที่อยู่แถวนี้โวยวาย



ฉันขยับยิ้ม กระซิบข้างหูอิริน่าเซนเซย์สองสามคำ เธอฟังแล้วก็กระแอม “ฉันว่าฉันไปเปลี่ยนชุดดีกว่า”



“อย่าทำให้อยากแล้วจากสิครับ!



“หนวกหูยะ ถ้าอยากรู้ทำไมไม่ถามเจ้าตัวละ”



“หึๆ คารุมะคุง สารภาพมาซะดีๆ” ฟูวะ ยูสึกกิ สาวยิมนักสติกทำสีหน้าทะเล้นทะลึ่ง



“หืม...ความลับ” คารุมะยิ้มดันลิ้นเข้ากับกระพุงแก้ม



“....”พวกผู้หญิงหน้าแดง



_____________________________________________________


//ฮัลโหล เทสๆ ยังมีใครอยู่ม้ายยยยย 

///ขอบคุณคอมเม้นมากๆเลยค่ะทำให้ไรท์มีกำลังใจเเต่งข้ามคืนเเบบนี้ ฝากเม้นติดชมให้กำลังใจกันต่อๆไปด้วยน้าาา 

/////ลงดิเช่นเคย อาจมีส่วนที่งงๆ มึนๆบ้าง รอรีไรท์อีกนะที่รัก


ป.ล ช่วงนี้ไรท์ฟิลไม่ค่อยดีเลย ปัญหาจากงานพาร์ทไทม์ เลยตัดสินใจเอาไว้ว่าจะหาที่ใหม่ล่ะ หวังว่านิยายจะไปหลุดไปตามฟิลไรท์นะ งื้อออ ฝายดีย์จ้า



คารุมะบอกว่า ให้เก็บเป็นความมลับกันด้วยนะพวกเธอ












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

1,349 ความคิดเห็น

  1. #1347 Kodkanok (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 23:08

    มาอ่านรวดเดียวจบเลย ชอบมากๆเป็นกำลังใจให้นะคะ มาอัปไว้ๆนะคะ

    #1347
    0
  2. #1344 fiwkawii (@fiwkawii) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 22:02

    ยังรออยู่นะคะ
    #1344
    0
  3. #1340 faza205317 (@faza205317) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 07:08
    รออยู่น้าาาา
    #1340
    0
  4. #1339 baby-m2 (@Baby-M) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 17:45
    รอติดตามตอนต่อๆๆๆๆๆไปน้าาา อย่างชอบอ่ะไรท์~~ แต่งดีมว๊ากกกก อัพบ่อยๆๆน้าาา >_<
    #1339
    0
  5. #1338 ShirayakiAyaka (@ShirayakiAyaka) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 17:31

    รอติดตามนะค้าา
    #1338
    0
  6. #1333 ✿ Red_Tsubaki ✿ (@Red_Tsubaki) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 01:13
    ไรท์กลับมาเเล้ววววววว ดีใจน้ำตาไหลพรากกก กลับมาต่ออีกไวๆ นะคะ รีดจะรอค่า
    #1333
    0
  7. #1332 Rin del Polaris (@Rinka3645) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 08:36

    ฮือออ ไรท์กลับมาแล้ววว ขอบคุณมากค่าาา>♡<

    #1332
    0
  8. #1330 Kimiyoshi Ranna (@mookmane) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 21:25
    เขินอะ ทำไมต้องทำท่าแบดบอยเบอร์นั้นค่ะคารุมะคุง!!

    ปล. ไรท์กลับมาแล้วววววววว คิดเถิงงงงง
    #1330
    0
  9. #1329 แอลซินอาร์ (@bennett13) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 14:07
    หายไปนานจนชักจะลืมเนื้อเรื่องแล้วสิ ว่าถึงช่วงไหนแล้ว...
    #1329
    0
  10. #1328 hitamichimasaki (@hitamichimasaki) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 18:13
    สู้ๆนะครับไรท์ ผมชอบเรื่องนี้มากแต่งสนุกดี ติดตามมาตลอด ห้ามเท!!นะครับ
    #เป็นกำลังใจให้ไรท์แต่งผลงานดีๆนะครับ
    #1328
    0
  11. #1326 nefalibata (@lovelyfairy) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 14:10

    เอออออออออ๋ คารุมะคุง ทำอะไรฮิบิกิเอ๋ย ตาวิเศษเห็นนะ! ปล.คิดถึงคุณไรท์ที่สุดในโลกเยยคับ!
    #1326
    0
  12. #1325 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 12:34
    กรี้ดดดดดดด ไรท์กลับมาาา ไรท์คัมแบ๊คคคคคค แง้! ดีใจอ่ะ
    ปล.ยังฟินเหมือนเดิมนะคะ ไม่รู้สึกว่าไรท์ฉุดฟิลนิยายแต่อย่างใด....
    #1325
    0
  13. #1323 PP M (@phrawmanormal369) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 10:22

    มาแล้ววววว สนุกมากค่ะ
    #1323
    0
  14. #1322 Napatsaorn20 (@Napatsaorn20) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 08:46
    คิดถึงไรต์มากกก
    #1322
    0
  15. #1320 Ting0616563257 (@Ting0616563257) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 07:19

    ไรต์กลับมาแล้ววว~!^0^คิดถึงมากๆเลยค่ะ!

    ปล.รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ^_^
    #1320
    0
  16. #1319 panisa2878 (@panisa2878) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 06:38

    ดีใจมากๆที่เปิดเข้ามา และ เห็นว่าอัพแล้ว ขอบคุณนะคะที่กลับมาอัพ
    #1319
    0
  17. #1318 Naoto_mino (@Naoto_mino) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 06:30

    มะ....มาแล้วววววว
    คุมะคุงตอนท้ายดล่นสาวๆหน้าแดงเลยละ
    รอตอนต่อไปคร้าาาาา
    #1318
    0
  18. #1317 Sunday _ ღ (@25435315) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 05:09

    คารุมะ ดีงามมม(&#65377;&#12539;//&#949;//&#12539;&#65377;)
    //ไรท์กลับมาแล้ว

    คิดถึงไรท์จัง
    #1317
    0
  19. #1316 faza205317 (@faza205317) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 03:18
    อย่าปล่อยให้อยากแล้วจากไปสิ บอกมาน้าาา // เราคิดถึงเธอน้าาา สนุกเหมือนเดิม
    #1316
    0